ไหปีศาจ - บทที่ 1019 ครอบครองมิติจำลอง
บทที่ 1019
ครอบครองมิติจำลอง
ลั่วอู๋ตรวจสอบข้อมูลของเสี่ยวไป่
เขาพบว่าไม่มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
ประการแรก มิติวิญญาณได้รับการเลื่อนขั้นไปเป็นระดับเพชร
ประการที่สอง มันได้ทักษะใหม่สองทักษะ
ระดับ SS [เนรเทศขั้นสูงสุด]
ระดับ SS [ครอบครองมิติจำลอง]
ลั่วอู๋รู้สึกประหลาดใจ
เนรเทศขั้นสูงสุด? ทักษะนี้ลั่วอู๋สามารถพูดได้ว่ามันค่อนข้างยอดเยี่ยม แม้ว่าจะไม่มีพลังสังหารใด ๆ แต่ผลของมันเป็นที่น่าขยาดชั้นหนึ่งเลยทีเดียว
ดูอย่างจักรพรรดิ ทั้งที่ความแข็งแกร่งของเขาเหนือกว่า หลี่ซวนซงอย่างมาก เขาก็ถูกเนรเทศขั้นสูงสุดส่งเข้าไปในความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุดและหลงทางอยู่ในนั้น เขาแทบจะไม่สามารถกลับมาได้
แทบจะเหมือนตายทั้งเป็น
หากต้องการจัดการกับทักษะนี้ วิธีที่ดีที่สุดคือบันทึกพิกัดปัจจุบันทันที
เพียงแต่ว่าถ้าเป็นการลอบโจมตี คงมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถตอบสนองได้ทัน
สำหรับอีกทักษะ
เป็นเรื่องน่าประหลาดใจสำหรับลั่วอู๋
ในฐานะสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิ กระต่ายมนตรามีทักษะด้านมิติที่ทรงพลังที่สุด นั่นคือ ระดับ SSS [ครอบครองมิติ]
ทักษะนี้ไม่ใช่จู่โจมจริง ๆ
มันเป็นทักษะสถานะ
เมื่อใช้แล้ว การควบคุมมิติจะได้รับการยกระดับที่น่ากลัวอย่างยิ่ง เป็นทักษะที่ผิดปกติอย่างมาก ทำให้ควบคุมพลังงานมิติได้ตามต้องการ
แต่แก่นวิญญาณระดับจักรพรรดินั้นทรงพลังเกินไป และมันก็ยากเกินไปที่จะลอกเลียน
สามารถใช้เป็นไพ่ตายได้เท่านั้น
แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เสี่ยวไป่ได้เข้าใจ “ครอบครองมิติ” แบบที่ไม่สมบูรณ์
แม้ว่าพลังจะอ่อนลง แต่ก็หมายความว่าทักษะนี้สามารถใช้ทั่วไปได้แล้ว อย่างน้อยก็ไม่ยากสำหรับตวนซีที่จะแปลงร่างเป็นเสี่ยวไป่
หากสองทักษะนี้ทำงานร่วมกัน
ลั่วอู๋รู้สึกว่าไม่มีใครในระดับเพชรสามารถต้านทานมันได้
ไม่นานเขาก็กลับมาที่สำนักเฉียนหลง
หลี่หวู่หยวนสัมผัสได้ถึงลมปราณของลั่วอู๋และปรากฏตัวขึ้นทันที “เจ้ารีบร้อนขนาดนี้ เกิดอะไรขึ้น?”
“หลงเซี่ยและผู้บัญชาการหลิงหลงยังไม่กลับมา” ลั่วอู๋รีบพูด
หลี่หวู่หยวนรู้สึกประหลาดใจ เขาคิดว่าพวกเขาน่าจะซ่อนตัวอยู่ในโลกไหของลั่วอู๋ แต่เขาไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะยังไม่กลับมา
“พวกเขาอยู่ที่ไหน?”
“น่าจะอยู่ในความว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุด ข้าเกรงว่าพวกเขาจะหลงทาง”
หลี่หวู่หยวนครุ่นคิดครู่หนึ่ง: “ทั้งสองคนนั้นทรงพลังมาก และยังมีบทเรียนจากจักรพรรดิคนเก่าอีกด้วย พวกเขาไม่น่าจะพุ่งเข้าไปในความว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุดแบบไม่คิดหน้าคิดหลังหรอก”
ลั่วอู๋ก็คิดอย่างนั้น
แม้ว่าอารมณ์ของผู้บัญชาการหลิงหลงจะฉุนเฉียวง่าย
แต่หลงเซี่ยนั้นไม่เหมือนกัน
“ข้าจะไปตามหาพวกเขา” ลั่วอู๋กล่าว
“ไปสู่ความว่างเปล่างั้นหรือ มันอันตรายเกินไป”
“ไม่เป็นไร ข้ามีวิธีป้องกัน ข้าจะไม่หลงทางแน่นอน”
ข้าเต็มไปด้วยกำลังและความมั่นใจ
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้นักฆ่าลัทธิเต๋าไปกับเจ้าด้วย”
มีคนไม่มากนักที่เชี่ยวชาญแก่นแท้แห่งมิติ และนักฆ่าลัทธิเต๋าก็เห็นได้ชัดว่าเก่งในด้านนี้ที่สุดในหมู่พวกเขา
“ไม่จำเป็น แค่ให้เฉินหมิงหยู่ไปกับข้าก็พอ” ลั่วอู๋กล่าว
หลี่หวู่หยวนนึกเหตุผลออกอย่างรวดเร็ว “นั่นเป็นเหตุผลที่เฉินหมิงหยู่กำลังฝึกอยู่ในเจดีย์เก้าชั้นสินะ”
ลั่วอู๋ก็ไปยังเจดีย์เก้าชั้นทันที
เฉินหมิงหยู่ก็เป็นผู้พรสวรรค์อันดับต้น ๆ แต่พรสวรรค์ของนางสะท้อนให้เห็นในด้านการฝึกฝนที่มากกว่าคนอื่น ตอนนี้นางได้กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการฝึกฝนที่อายุน้อยที่สุดในโลกและเป็นที่ต้องการอย่างมาก
แต่ในทางปฏิบัติ นางติดอยู่ในระดับยอดทองขั้นสูง และยังไม่มีความคืบหน้า
ท้ายที่สุด นางไม่มีสถานที่ล้ำค่าอย่างโลกไห นางทำได้เพียงปรับปรุงประสิทธิภาพการฝึกฝนของนางอย่างต่อเนื่อง
ดังนั้นนางจึงตัดสินใจไปที่เจดีย์เก้าชั้น
ผู้ดูแลเจดีย์เก้าชั้นก็ยังคงเป็นเพื่อนเก่าอย่างหนิงปิงหลัน นางปกปิดลมปราณโดยไม่มีการรั่วไหลแม้แต่น้อยและอารมณ์ของนางก็จับสัมผัสได้ยากเล็กน้อย
ลั่วอู๋กล่าวว่า “ยินดีด้วย เจ้าได้กลายเป็นระดับเพชรแล้ว”
“เจ้าเห็นข้าสินะ” หนิงปิงหลันกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่เก่งเท่าเจ้าเลย”
หลังจากรำลึกความหลังได้เล็กน้อย ลั่วอู๋ก็เข้าสู่เจดีย์เก้าชั้นและรีบตรงไปยังชั้นที่แปดภายใต้การแนะนำของหนิงปิงหลัน
สัตว์ประหลาดในเจดีย์เก้าชั้นไม่สามารถทำอะไรเขาได้อีกต่อไป
ลั่วอู๋พบเฉินหมิงหยู่ในทะเลทรายร้อนระอุ นางประหม่ามาก พลังวิญญาณของนางก็ใกล้จะหมดลงแล้ว และนางพยายามหลีกเลี่ยงการไล่ล่าของสัตว์วิญญาณแมงป่องอยู่
นี่คือการฝึกของนาง
ลั่วอู๋ส่ายหัวแต่ต้องขัดจังหวะ
เขายิงดาบหลายเล่มออกไป ฆ่าแมงป่องยักษ์ที่ใหญ่ที่สุดโดยตรง แมงป่องที่เหลือทั้งหมดก็กระจัดกระจายและหนีไป
วิกฤตจบลงแล้ว
“เฉินหมิงหยู่!” ลั่วอู๋ตะโกนเรียก
นางไม่ขยับเขยื้อน
“ออกมาเถอะ เจ้าปลอดภัยแล้ว” ลั่วอู๋ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องตะโกนอีกครั้ง
เฉินหมิงหยู่ก็โผล่หัวออกมา “นายน้อย?”
“ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่?” เฉินหมิงหยู่ไม่พอใจ “นี่คือการฝึกฝนของข้า ข้าอยากจะรู้สึกถึงระหว่างความเป็นและความตาย ท่านมาขับไล่แมงป่องเหล่านั้นออกไปได้อย่างไร?”
ลั่วอู๋ขอโทษและพูดว่า “ข้าขอโทษ แต่ตอนนี้ข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“เดินไปคุยไปดีกว่า”
ลั่วอู๋ดึงเฉินหมิงหยู่และออกจากเจดีย์เก้าชั้น
เฉินหมิงหยู่เก็บตัวเป็นเวลานาน นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้
“อะไรนะ เจียโรวเป็นลูกสาวของราชินีภูติ?”
“ปีศาจบุกเข้ามา?”
“ราชินีภูติถูกหยุดไว้ได้?”
“จักรพรรดิคนเก่าก็กลับมาแล้ว?”
“พระเจ้า ข้าพลาดเรื่องใหญ่ไปกี่เรื่องกัน เดี๋ยวนะ ใครคือหลงเซี่ย อืม อืม ระดับกึ่งจักรพรรดิหายตัวไปแบบนี้ มันก็เป็นเรื่องใหญ่จริง ๆ”
ในคำอุทานของเฉินหมิงหยู่ ลั่วอู๋ก็อธิบายทุกอย่างเสร็จสิ้น
“ไปกันเถอะ ข้าจะรับกู่เหอและออกไปทันที” เฉินหมิงหยู่พยักหน้าและกล่าวว่า “ไปตามหาด้วยกันเถอะ”
“ไม่ ไม่ แผนของข้าคือการแยกกันหาต่างหาก”
“ท่านไม่ได้ล้อเล่นนะ ท่านไม่มีสัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่า มันอันตรายมากในความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด ท่านอาจหลงทางได้ทุกเมื่อ”
“ไม่ต้องห่วง ข้ามีวิธี จุดประสงค์ที่ข้ามาหาเจ้าก็เพราะต้องการคนมาช่วย ท้ายที่สุด ความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุดก็ใหญ่เกินกว่าที่ข้าจะตามหาคนเดียวได้”
แม้ว่าจะมีคนน้อยเกินไป
แต่มันก็ดีกว่าการออกตามหาคนเดียว
“เอาล่ะ”
ลั่วอู๋เปิดช่องว่างของมิติ คนสองคนเข้าไปในความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด นั่นคือมิติที่ไร้ขอบเขต ดวงดาวที่ยุ่งเหยิงในจักรวาล ทำให้คนคนหนึ่งรู้สึกหลงทางในไม่ช้า
เป็นเพราะเหตุนี้เองที่แม้แต่ผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรก็ไม่กล้าที่จะก้าวเข้าไปในความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุดตามใจชอบ
เว้นแต่จะออกไปไม่ไกลและมีพิกัดอยู่ในมิติหลัก
แน่นอน ทางที่ดีที่สุดคือการมีสัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่า แต่ลั่วอู๋ไม่ต้องการมันในตอนนี้ ความสามารถของ เสี่ยวไป่ไม่น้อยไปกว่าสัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่าที่ทรงพลัง
ทั้งสองตกลงกันเรื่องจุดพิกัดแล้วแยกกันตามหา
ลั่วอู๋รู้สึกถึงลมปราณของอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะอย่างเงียบ ๆ ท้ายที่สุด พวกเขาก็แยกกันที่นั่น อาจทิ้งร่องรอยไว้บ้าง
น่าเสียดายที่ลั่วอู๋ไม่สามารถค้นหาอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะในความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุดได้
มันยังยากไปหน่อย
อย่างไรก็ตาม ลั่วอู๋ก็ไม่เข้าใจแก่นแท้แห่งมิติ
“นายน้อย ให้ข้าทำเอง” หลี่หยินอาสา
ลั่วอู๋ก็ไม่ปฏิเสธเช่นกัน
ต้องยอมรับว่าพรสวรรค์ด้านแก่นแท้แห่งมิติ หลี่หยินนั้นเก่งกว่าเขาอย่างแน่นอน
อย่างแท้จริงเลยทีเดียว
โดยไม่ลังเล หลี่หยินใช้ทักษะที่ได้มาใหม่โดยตรง [ครอบครองมิติจำลอง] จากนั้นจึงปล่อยพลังงานมิติที่หนาแน่นออกมา ทั้งร่างอาบแสงสีขาวเพื่อแสดงศักดิ์ศรีบางอย่าง
“มันวิเศษมาก”
ในขณะนั้น หลี่หยินรู้สึกว่าทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม
ดวงตาของนางกวาดไปในความว่างเปล่า และทันใดนั้นนางก็รู้สึกถึงลมปราณของเจียโรวในความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด
เจียโรวอยู่ที่ไหน?
แน่นอนว่าที่นั่นต้องเป็นอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ
ตราบที่เราตามลมปราณนี้ไป ก็จะสามารถผ่านความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุดไปสู่อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะได้
Comments for chapter "บทที่ 1019 ครอบครองมิติจำลอง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
