ไหปีศาจ - บทที่ 1026 สิ่งล่อใจ
บทที่ 1026
สิ่งล่อใจ
ทำไมลั่วอู๋ไม่ทำตั้งแต่แรก
เพราะเขาเกรงว่าภูติไหจะหนีไป
ลั่วอู๋ไม่เคยกลัวอีกาเพลิงสีม่วงที่เป็นระดับเพชรสูงสุดเลย
แต่ภูติไห ต่อให้ความแข็งแกร่งของเขาจะไม่สูง แต่เราไม่สามารถเดาได้เลยว่าเขาจะทำอะไรได้บ้าง
ดังนั้นเขาจึงรอให้อีกาเพลิงสีม่วงออกไปก่อน และปล่อยให้ศพมรณะเซียวอวี้มาถูกกดทับแทนเพื่อป้องกันการตรวจจับ จากนั้นจึงปล่อยต้าหวงออกมา
มันเข้าถึงแก่นแท้การกลืนกินระดับถือครองเต๋า
ไม่มีอะไรในโลกที่มันกลืนกินไม่ได้
นอกจากนี้ ต้าหวงเองก็ได้กลืนวิญญาณของ หวังเทียนหยู่เข้าไป และยังกลืนกินพลังของราชาผีดิบที่มีส่วนหนึ่งของวิญญาณหยู่ไปจำนวนมาก ซึ่งทำให้การต่อต้านของวิญญาณส่วนสุดท้ายอ่อนแอลง
ผู้เรียบเรียง : Novel PDF
แม้ว่าวิญญาณนี้จะมีสัญชาตญาณพื้นฐานและสติปัญญา แต่ก็ไม่ฉลาดนัก
มิฉะนั้นมันจะถูกภูติใช้พลังของมันเพื่อดักผู้บัญชาการ หลิงหลงและหลงเซี่ยได้อย่างไร
ต้าหวงมีกลิ่นอายที่ทำให้รู้สึกใกล้ชิดและหวาดกลัว
จึงไม่ยากที่จะกลืนกินมัน
แม้จะอยู่ในเขตลึกลับของมิตินี้ก็ตาม
เมื่อวิญญาณถูกกลืนกินไปแล้ว ผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยจึงออกมาได้ เรื่องต่อไปก็ง่ายขึ้นมาก
เส้นทางการก้าวข้ามระดับของอีกาเพลิงสีม่วงถูกขัดขวาง
ศพมรณะเซียวอวี้สามารถจัดการกับมันได้ ขณะที่ลั่วอู๋ร่วมมือกับผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยเพื่อล้อมและฆ่าภูติไห
“สามคนร่วมกัน ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะหนีได้ในครั้งนี้” ลั่วอู๋มองดูภูติไหอย่างเย็นชา
ทุกสิ่งรอบตัวถูกปิดกั้นไว้
ภูติไหดูเหมือนเต่าในขวดโหล
แต่ใบหน้าของเขายังคงไม่มีความตื่นตระหนกใด ๆ ให้เห็น เขายังคงสงบ
ภูติไหเหลือบมองผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ย “ข้าไม่เข้าใจความเกลียดชังที่เจ้ามีต่อข้า”
“อย่าพูดอะไรโง่ ๆ แบบนั้นสิ” ผู้บัญชาการหลิงหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ปีศาจเหล่านั้นถูกสร้างขึ้นโดยเจ้า เจ้าสร้างความเสียหายต่อผนึกได้เมื่อไม่นานนี้ เจ้าต้องการเปลี่ยนโลกทั้งใบให้เป็นทะเลเพลิงด้วยแรงจูงใจซ่อนเร้น แน่นอน เจ้ายังต้องการขังข้าไว้ที่นี่ ด้วยการหลอกให้ตามมากว่าครึ่งเดือน นั่นเป็นสาเหตุใหญ่ที่สุดที่ข้าจะฆ่าเจ้า!”
ดวงตาของผู้เป็นภูติไหเป็นประกาย
เขาไม่ได้คิดเรื่องนี้
ผู้คนยังคงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อ 8,000 กว่าปีที่แล้ว
ดูเหมือนว่าจะคาดการณ์ผิดพลาด
“บางทีข้าอาจมีวิธีอื่นที่จะระงับความโกรธของเจ้าได้” ภูติไหเมินลั่วอู๋ และเลือกที่จะพูดคุยกับผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ย
เพราะเขารู้ว่าคุยกับลั่วอู๋ไม่สามารถตกลงกันได้
ผู้บัญชาการหลิงหลงขมวดคิ้ว “อะไรนะ?”
นางขำออกมาโดยไม่รู้ตัว โดนล้อมขนาดนี้แล้ว อีกฝ่ายยังต้องการสงบศึกอีกรึ?
แต่สีหน้าของลั่วอู๋เปลี่ยนไป “อย่าไปสนใจเขา”
และในวินาทีต่อมา เขาก็ชักดาบออกมาและฟันใส่ภูติไห
“เจ้าเป็นระดับกึ่งจักรพรรดิแล้ว เจ้าคงต้องอยากไปให้ไกลกว่านี้ ข้ามีวิธีทำให้เจ้ากลายเป็นระดับจักรพรรดิได้” แต่ก่อนที่ดาบจะฟันถึงตัวเขาภูติไหก็ได้กล่าวออกไปแล้ว
ผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยมองหน้ากัน แล้วพวกเขาก็ทำเช่นเดียวกัน
ปราณดาบและเงาหมัดแสดงพลังแห่งความหวาดกลัวออกมา
แก่นแท้แห่งสวรรค์และโลก?
ของแบบนั้นไม่ต้องการ
นัยน์ตาของภูติไหหดตัวเล็กน้อยและเห็นได้ชัดว่าจิตใจของเขาไม่สงบ
มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้
อีกฝ่ายไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อยเลยหรือ?
มันแปลกเกินไปเมื่อเผชิญกับสิ่งล่อใจเช่นนี้ มันไม่สามารถทำให้รู้สึกอะไรเลยได้จริงหรือ?
แต่แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เวลามาลังเล
ตู้ม!
พลังแห่งความน่ากลัวพลุ่งพล่าน
ร่างของภูติไหก็บิดเบี้ยวราวกับควันและหมอก และ ค่อย ๆ ไร้ตัวตนกลายเป็นความว่างเปล่าเล็กน้อย พลังงานอันน่าสยดสยองซัดมาเหมือนคลื่น แต่มันไหลผ่านร่างของผู้ภูติไหโดยตรง
ภาพนี้ทำให้ทั้งสามคนประหลาดใจ
นี่มันหมายความว่ายังไงกัน
เมื่อการโจมตีผ่านไปหมดแล้ว ร่างของภูติไหก็แข็งตัวอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz
แต่จะเห็นได้ว่าลมปราณของเขาไม่เป็นระเบียบ เห็นได้ชัดว่ามันเป็นภาระที่ยิ่งใหญ่สำหรับเขาที่จะใช้ทักษะดังกล่าว แต่ทักษะนี้เพียงพอแล้วที่จะอยู่เหนือสวรรค์
ภูติไหยังคงสงบและดวงตาของเขาลึก “อืม อุปสรรคของเจ้าคงมาจากการปราบวิญญาณพยัคฆ์ขาวอย่างสมบูรณ์ ส่วนอุปสรรคของเจ้าก็มาจากกลืนกินขุมพลังภูติอย่างสมบูรณ์สินะ?”
ประโยคนี้เหมือนค้อนหนัก ๆ ฟาดไปที่หัวใจของผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ย
ร่างกายของพวกเขาชะงักและสีหน้าของพวกเขาก็ดูแปลก ๆ
ภูติไหนั้นน่ากลัวมาก
เขามองเห็นอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดในการฝึกฝนของพวกเขาได้อย่างง่ายได้
ไม่น่าแปลกใจที่ลั่วอู๋เตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าฟังสิ่งที่ภูติไหพูด บุคคลนี้สามารถชักนำความปรารถนาภายในใจของคนได้อย่างง่ายดาย
ต่อให้เป็นที่ใจมั่นคงอย่างสองคนนี้ ก็ยากที่จะไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อยได้
ภูติไหรู้ชัดในใจ
ดูเหมือนว่าคนสองคนนี้มีความปรารถนา แต่แก่นแท้แห่งสวรรค์และโลกไม่น่าดึงดูดสำหรับพวกเขา ทำไมกัน? พวกเขารู้จักมันอยู่แล้วรึ?
ไม่ช้าภูติไหก็หาเหตุผลให้ความจริงนี้ได้
“อย่าไปสนการล่อใจของเขา และจัดการเขาเร็ว ๆ เถอะ” ลั่วอู๋พุ่งเข้าไปอีกครั้ง ฝ่ามือพุ่งออกไป แก่นแท้แห่งการกลืนกินพลุ่งพล่าน ฝ่ามือดูเหมือนจะกลายเป็นหลุมดำขนาดมหึมา
แรงดูดที่น่าหวาดกลัวสั่นสะเทือน
ทันทีที่ภูติไหโบกแขนเสื้อ วังวนอันน่ากลัวก็ปรากฏขึ้น ช้า ๆ ในความว่างเปล่า แต่ทิศทางการหมุนกลับแตกต่างไปจากของลั่วอู๋อย่างสิ้นเชิง
แรงดูดของเขาหายไป
ลั่วอู๋ไม่คิดว่าทักษะของเขาจะถูกหักล้างเช่นนี้
ผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยก็ได้สติกลับมา
ต่อให้พวกเขามีอะไรในใจก็ปล่อยภูติไหไปไม่ได้ การทำแบบนั้นเท่ากับการยื่นเนื้อให้เสือ
ต้องยอมรับว่าความสามารถในการอ่านความคิดและทำให้อีกฝ่ายเสียสมาธิของเขานั้นช่างน่ากลัว แต่เห็นได้ชัดว่ามันเป็นไม่ได้ผลอย่างแน่นอน
เพราะลั่วอู๋เตือนพวกเขาไปมากมาย
บรรดาผู้ที่ทำข้อตกลงกับภูติไหไม่เคยมีจุดจบที่ดี
“ตายซะ” ผู้บัญชาการหลิงหลงลงมือ แผ่นดินและภูเขาก็สั่นสะเทือน ดูเหมือนว่านางจะทำลายดาวทั้งดวงได้ วิญญาณของดาบพยัคฆ์ขาวเอ่อล้นและฝนดาบก็โปรยปรายไปทั่วท้องฟ้า
สาเหตุความหงุดหงิดของนางน่าจะเป็นเพราะภูติไหได้เสนอเงื่อนไขที่ทำให้นางหัวใจเต้นแรงได้
แต่นางไม่ตกลงด้วย
ให้ตายเถอะ เจ้าช่วยตายไปโดยไม่พูดอะไรไม่ได้รึไง!
หลงเซี่ยก็ลงมือเช่นกัน แต่แววตาของเขาก็เผยให้เห็นความคิดภายในใจของเขาเช่นกัน
ขุมพลังภูติซ่อมแซมอาการบาดเจ็บของเขาและพาเขาขึ้นไปอีกระดับ แต่มันก็รวมเข้าแก่นวิญญาณของเขาซึ่งทำให้เขาไม่สามารถบรรลุความบริสุทธิ์ของร่างกายได้ นี่เป็นอันตรายถึงชีวิตสำหรับผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้โบราณ
เงาหมัดและปราณดาบตกลงมาอีกครั้ง และภูติไหใช้ “ร่างเสมือน” อีกครั้งเพื่อหลบเลี่ยงภัยพิบัติ แต่ลมปราณก็เริ่มยุ่งเหยิงมากขึ้น แน่นอนว่าถึงแม้เขาจะทำเช่นนั้น มันก็ทำให้เขาเสียหายมากมายเช่นกัน
“เป็นปัญหาจริง ๆ” ภูติไห ลอยอย่างเงียบ ๆ ในอากาศ “ข้าไม่ได้ฆ่าเจ้าก่อนหน้านี้ ซึ่งอาจเป็นสิ่งที่ผิดที่สุดที่ข้าได้ทำ”
ลั่วอู๋เยาะเย้ยและดาบแห่งการทำลายล้างก็พุ่งออกมา “ใช่ น่าเสียดายที่เจ้าไม่มีโอกาสแล้วในตอนนี้”
วันนี้ลั่วอู๋ไม่ใช่ผีที่น่าสงสารที่ถูกหลี่ซวนซงบังคับทำให้ไม่ให้มีทางไปสวรรค์และไม่มีทางกลับสู่โลกและทำได้แค่เนรเทศตัวเองเท่านั้น
เป็นการยากมากที่จะฆ่าเขา เว้นแต่บุคคลที่มีพลังมากที่สุดในโลกจะลงมือเอง
“ยังมีโอกาสอยู่” ภูติไหมองดูลั่วอู๋อย่างลุ่มลึก จากนั้นจึงปล่อยพลังลึกลับออกมาด้วยมือทั้งสองข้าง ตัดขาดจากมิติอย่างคลุมเครือราวกับว่าทั้งคนไปอยู่ในมิติที่แตกต่างกัน
มันคลุมเครือและเข้าใจยาก ราวกับจะสัมผัสอะไรไม่ได้อีกต่อไป
ลั่วอู๋รู้สึกประหลาดใจ แก่นแท้นี่มันคืออะไร
เขากำลังทำอะไรอยู่?
“อย่าหนีนะ!” ลั่วอู๋รู้สึกผิดปกติและรีบคำรามออกมา
ปัง
มิติแตกเหมือนกระจกเป็นชิ้น ๆ นับไม่ถ้วน
มีรอยแตกที่รุนแรงในความว่างเปล่า
Novel PDF
แต่ภูติไหหายตัวไป
Comments for chapter "บทที่ 1026 สิ่งล่อใจ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
