ไหปีศาจ - บทที่ 1028 ความมืดนิรันดร์?
บทที่ 1028
ความมืดนิรันดร์?
ลั่วอู๋และทั้งสามบุกเข้าไปในความว่างเปล่าที่ไม่มีที่สิ้นสุด
จักรวาลยังคงกว้างใหญ่
ทุกสิ่งเล็กมากเมื่ออยู่ในความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด
“เขาอยู่ข้างหน้านี้เอง” หลงเซี่ยรับรู้ตำแหน่งของภูติไหอย่างต่อเนื่องและไล่ตามไป
ประมาณครึ่งชั่วโมงเขาก็หยุด
มีช่องว่างมิติสามช่องอยู่ข้างหน้าพวกเรา
“อันไหน?” ผู้บัญชาการหลิงหลงถาม
หลงเซี่ยอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก “บอกได้ยากมาก ทั้งสามช่องมีกลิ่นของภูติไหอยู่”
ผู้เรียบเรียง : Novel PDF
ช่องมิติทั้งสามนี้ฟื้นฟูตัวเองได้
หากไม่รีบเลือก ก็อาจจะไม่สามารถสัมผัสตำแหน่งของภูติไหได้อีก
เห็นได้ชัดว่ามันถูกสร้างขึ้นโดยภูติไห
สามทางนำไปสู่สถานที่ที่แตกต่างกัน
หากเลือกผิดก็จะถูกส่งไปไกล เมื่อแก่นแท้สงบลงก็จะไม่สามารถรู้ตำแหน่งภูติไหได้
ลั่วอู๋พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “แยกย้ายกันไปเถอะ”
“มันอันตรายเกินไป” ผู้บัญชาการหลิงหลงไม่หุนหันพลันแล่น “นี่อาจเป็นกับดัก”
หากพวกเขาแยกกัน บางทีต่อให้พวกเขาจะจับภูติไหได้ พวกเขาก็คงไม่สามารถฆ่าเขาได้
แต่ลั่วอู๋กล่าวว่า “ถึงจะเป็นกับดัก เราก็ต้องลอง มันยากเกินไปที่จะหาภูติไห และไม่มีใครรู้ว่าเขาจะทำอะไรอีกในอนาคต”
ผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยมองหน้ากัน
พวกเขาก็ได้เห็นพลังของภูติไหจริง ๆ แล้ว
ความแข็งแกร่งไม่เท่าไหร่ แต่มีวิธีการเหนือสวรรค์มากมาย
แต่มันก็เป็นเรื่องยากที่จะปล่อยคนที่จงใจทำลายโลกไปง่าย ๆ
“เราเป็นห่วงเจ้านิดหน่อย” ผู้บัญชาการหลิงหลงพูดขึ้นทันที
มันค่อนข้างทำให้ลั่วอู๋ประหลาดใจ
นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้บัญชาการหลิงหลงแสดงความเป็นห่วงต่อเขา
ผู้บัญชาการหลิงหลงกล่าวอย่างจริงจังว่า “ศักยภาพของเจ้านั้นไร้ข้อกังขา แม้แต่นักบุญอุปถัมภ์เฮาก็ยังคาดหวังเจ้าไว้สูงมาก ดังนั้นเจ้าจะเป็นอะไรไปไม่ได้”
“ข้าจะไม่เป็นไร” ลั่วอู๋กล่าวว่า “ตามที่หลงเซี่ยบอก ภูติไหได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”
ไม่มีเวลาที่จะลังเล
ช่องมิติทั้งสามค่อย ๆ ปิดลง
“’งั้นก็แยกย้ายกันไปได้” ผู้บัญชาการหลิงหลงกล่าว
ทั้งสามคนบันทึกพิกัดของมิติแล้วเข้าสู่ช่องมิติอย่างรวดเร็ว
แสงและเงาสั่นไหว
ลั่วอู๋กลั้นหายใจและเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ทุกรูปแบบ
นี่คือกับดักหรือไม่?
แน่นอนว่าใช่
อันที่จริง ลั่วอู๋รู้ดี
ถ้าภูติไหอยากหนี จะทิ้งสามทางไว้ทำไม?
จะไม่ดีกว่าหรือถ้าเขาจะทิ้งช่องมิติไว้มากกว่าหนึ่งโหล
เห็นได้ชัดว่าจุดประสงค์ของภูติไหไม่ใช่การหลบหนี
ฉากตรงหน้าเขาเปลี่ยนไป เมื่อลั่วอู๋ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็มีดาวที่ตายแล้วอยู่ข้างหน้าเขา มันไม่ใหญ่ มันเต็มไปด้วยหลุมบ่อ
“เจ้านี่ช่างกล้าเสียจริง”
เสียงของภูติไหดังขึ้นอย่างแผ่วเบา
ลั่วอู๋ไม่ตกใจที่ได้เห็นชายชราตรงหน้าเขา แม้ว่าเขาจะมีพฤติกรรมเช่นนี้ ลั่วอู๋ก็รู้ว่าชายผู้นี้เป็นปีศาจ
เขาเข้าใจว่าเขาต้องการฆ่าอีกฝ่าย และอีกฝ่ายก็ต้องการฆ่าเขา
ดังนั้นไม่ว่าช่องมิติไหนที่ลั่วอู๋จะเลือก มันก็จะไปปรากฏต่อหน้าภูติไห ช่องมิติที่หลงเซี่ยและผู้บัญชาการหลิงหลงเลือกจะต้องไปผิดทางแน่นอน
“เจ้ามีความกล้าที่จะฆ่าข้าแล้วรึ?” ลั่วอู๋เย้ยหยันภูติไห “อะไรกัน ในที่สุด ข้าก็ทำให้เจ้าเลิกยืนกรานในกฎที่ไร้สาระของเจ้าและตัดสินใจฆ่าข้าแล้วสินะ?”
“ถ้าข้าทำได้ ข้าก็จะฆ่าเจ้า” ภูติไหดูสงบ แต่เสียงของเขาเย็นชาเล็กน้อย
ดวงตาของลั่วอู๋เป็นประกาย
ปรากฏว่ามีบางอย่างผิดปกติกับภูติไหที่ไม่สามารถฆ่าเขาได้
ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz
ลั่วอู๋เหลือบมองภูติไหและเยาะเย้ย “เจ้าตัดสินใจที่จะไม่สู้กลับแล้วหรือ?”
หลงเซี่ยพูดถูก
ภูติไหได้รับบาดเจ็บสาหัส
ลมปราณของเขายุ่งเหยิงมาก
“ความโง่ของเจ้าอยู่เหนือความคาดหมายของข้า” ภูติไหมองดูลั่วอู๋อย่างเฉยเมย “เจ้าไม่สมควรที่จะเป็นเจ้าแห่งไหปีศาจ”
เมื่อต้องเผชิญกับการโต้เถียง ลั่วอู๋ก็ไม่เกรงกลัวและเยาะเย้ยทันที: “วิญญาณของเครื่องมือที่ละทิ้งต้นกำเนิดอย่างเจ้ามีสิทธิ์พูดเช่นนั้นหรือ?”
มีจิตสังหารในสายตาของภูติไห
เห็นได้ชัดว่าคำพูดเหล่านี้กระตุกต่อมอารมณ์ของเขา
ลั่วอู๋ใช้ประโยชน์จากชัยชนะเพื่อทับถม “เห็นได้ชัดว่าเจ้าหวังที่ก่อสงคราม และในท้ายที่สุด เจ้าก็สร้างสงครามเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งทำให้คนทั้งโลกตื่นตระหนก ขอบคุณจักรพรรดิดาบที่ในปีหลัง ๆ เขายังคงคิดว่าเจ้าเป็นศัตรู ถ้าเขารู้ว่าเจ้าทำอะไรลงไป ข้าเกรงว่าจักรพรรดิดาบจะกระโดดออกจากหลุมศพและฆ่าเจ้าด้วยดาบเดียวไปแล้ว”
“จักรพรรดิดาบ...” ภูติไหพูดอย่างเย็นชา “ดูเหมือนเจ้าจะรู้เรื่องเยอะมากจริง ๆ”
ลั่วอู๋โชคดีที่ได้อ่านบันทึกการเดินทางที่จักรพรรดิดาบทิ้งไว้
ส่วนใหญ่เป็นเพราะข้อพิพาทกับภูติไหในช่วงวัยหนุ่มของเขาที่ทำให้จักรพรรดิดาบตัดสินใจที่จะรวมแผ่นดินใหญ่และสร้างราชวงศ์ซุยหยุนขึ้นมา
“ข้ารู้เยอะมาก” ลั่วอู๋กล่าวต่อ “จักรพรรดิดาบทำให้สงครามสงบลงจริง ๆ และเจ้าเป็นเพียงคนตัวน้อยที่ไม่พอใจ”
การก่อตั้งราชวงศ์ซุยหยุนและการรวมตัวกันของแผ่นดินใหญ่ได้ยุติความโกลาหลและยุติสงคราม
“สงบหรือ? มันเป็นเพียงความสงบจอมปลอม” ภูติไหกล่าวอย่างเย็นชา
“ข้าไม่เคยเห็นด้วยกับความคิดโง่ ๆ ของเขาเลย”
“เจ้าคิดว่าเขานำความสงบสุขมาได้รึ?”
“แน่นอน” ลั่วอู๋กล่าวอย่างเป็นธรรมชาติ “อาจมีข้อพิพาท แต่สงครามก็หายไปจริง ๆ”
ภูติไหมองลั่วอู๋อย่างเย็นชา “ข้าเห็นแต่ทุกอย่างจะแย่ลงเท่านั้น”
“เจ้าตาบอดรึไง?”
“มนุษย์กดขี่ทุกเผ่าพันธุ์และทุกเผ่าพันธุ์ตกอยู่ในความมืดชั่วนิรันดร์ เพื่อต่อสู้เพื่ออิสรภาพ ทุกกลุ่มเผ่าพันธุ์ถูกมนุษยชาติปราบปรามอย่างไร้ความปรานีด้วยวิธีการนองเลือด เลือดไหลลงสู่แม่น้ำและวิญญาณก็ตาย”
“แต่ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ มีเพียงการร้องเพลง การเต้นรำ และความสงบสุขเท่านั้น”
“เจ้าคิดว่าเจ้าเห็นความสงบ”
“หยางไค่เทียนก็คิดว่าเขาได้ความสงบสุขมา”
“แต่เลือดและการสู้รบไม่เคยจากไป ในทุกมุมที่คนส่วนใหญ่มองไม่เห็น ความตายและโศกนาฏกรรมถูกแสดงออกมาอย่างต่อเนื่อง นี่คือความมืดนิรันดร์”
“เขาคิดว่าเขาชนะ แต่เพราะการกระทำของเขา เขาจึงนำหายนะที่น่ากลัวที่สุดมาสู่โลก” เขากล่าวอย่างเย็นชา
ลั่วอู๋หายใจหอบเล็กน้อย
ถ้อยคำเหล่านี้ดังก้องอยู่ในสมองเหมือนฟ้าร้อง
“เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร?” ลั่วอู๋พึมพำ
ภูติไหเหลือบมองที่ลั่วอู๋และไม่ตอบ
เขาไม่เคยคิดที่จะอธิบายอะไรเลย
จิตใจของลั่วอู๋วุ่นวาย
ราชวงศ์ซุยหยุนรวมแผ่นดินใหญ่เป็นหนึ่งเดียว และสงครามสิ้นสุดลง
จักรพรรดิทั้งสิบแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์ปรากฏตัวพร้อมกันและปราบปรามกลุ่มเผ่าพันธุ์ทั้งหมด
คำพูดเหล่านี้แวบเข้ามาในสมองของเขา
เขาต่อต้านทุกอย่างที่ภูติไหพูดตามสัญชาตญาณ แต่เขาต้องยอมรับว่าหากมองจากมุมอื่นก็ไม่ผิด
มนุษย์กดขี่ทุกเผ่าพันธุ์
อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะจะปรองดองกับพวกเขาได้อย่างไร?
การต่อต้าน การปราบปราม มักมาพร้อมกับเลือดและการฆ่าเสมอ
นี่คือสิ่งที่แม้แต่จักรพรรดิดาบก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้
Novel PDF
ในเวลานี้ จู่ ๆ ดวงดาวก็สั่นสะท้าน
สายลมและสายฟ้าพัดขึ้น กลายเป็นพายุที่น่ากลัว หมุนไปในความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด
ภูติไหกล่าวเบา ๆ ว่า “จัดการเขาซะ”
เขาไม่เคยลงมือด้วยเอง
แน่นอนว่าคราวนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น
ลั่วอู๋ได้สติอย่างกะทันหัน เขามองดูพายุที่น่ากลัวและตื่นตัว เห็นได้ชัดว่าผู้ช่วยคนใหม่ของภูติไหกำลังมา
แต่ครู่ต่อมา ดวงตาของลั่วอู๋เบิกกว้างอย่างตกใจ
เขาเห็นร่างใหญ่เดินออกมาจากพายุอย่างช้า ๆ เย็นชาและทรงพลัง ร่างกายของเขาเป็นปกคลุมไปด้วยสายลมและสายฟ้าด้วยท่าทางที่ไร้เทียมทาน
ลั่วอู๋จำชายตรงหน้าได้
เขาคือเอ๋าเฉียนจุน
Comments for chapter "บทที่ 1028 ความมืดนิรันดร์?"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
