ไหปีศาจ - บทที่ 1045 ตามหาเสือบูรพา
บทที่ 1045
ตามหาเสือบูรพา
เสือบูรพาตายไปแล้ว
แต่กระดูกอาจจะยังไม่หายไป
แม้ว่ามันจะตายแล้ว แต่ร่างกายของมันจะยังอยู่ดีและจะไม่สลายไปตามกาลเวลา
แน่นอนว่ามันควรเป็นแบบนั้น
แต่ใครจะบอกได้ว่าจะไม่มีอะไรผิดคาด
เป็นเวลาหลายปีแล้วที่ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับการค้นพบซากของสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิ
แต่อย่างน้อยมันก็เป็นความหวัง
เสือบูรพาไม่ได้ถูกมองว่าเป็นสัตว์มงคลเท่านั้น แต่พลังของมันยังแสดงถึงความบริสุทธิ์ ความศักดิ์สิทธิ์ ความใกล้ชิดกับธรรมชาติ ปราบความชั่วร้าย ปราบภัยพิบัติ และยังแสดงถึงวิถีชีวิตอีกด้วย
ดังนั้นพลังของมันจึงสามารถรักษาหัวใจแห่งเต๋าได้
พลังของสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิอื่น ๆ ไม่มีผลเช่นนั้น
แม้ว่าจะไม่ได้ปนเปื้อนพลังมนตรา แต่ก็ไม่สามารถทำได้โดยไม่มีผลข้างเคียง
หลี่ชิอุ้มเชียนจีและออกจากทะเลแห่งดาบพร้อมกับลั่วอู๋
พวกเขาบอกวิธีนี้แก่เทวทูตทั้งเก้า
“เจ้ารู้ไหมว่าร่างกายของเสือบูรพาอยู่ที่ไหน?” หลี่ชิถาม
เทวทูตทั้งเก้าก็มีสีหน้ากังวลทันที
ใครจะรู้เรื่องแบบนั้น
แม้ว่ามันจะตายไปแล้ว แต่ผลที่ตามมาจากซากศพก็เพียงพอที่จะเขย่าโลกได้
ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงยุคมืดของมนุษย์ อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะไม่เคยสนใจมันอยู่แล้ว
โดยพื้นฐานแล้วมันเหมือนกับการปิดตัวจากโลกภายนอกและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่รู้ เราต้องกลับไปโลกเพื่อตามหา” ลั่วอู๋กล่าว
หลี่ชิพยักหน้าแล้วจากไปพร้อมกับลั่วอู๋
เทวทูตทั้งเก้าพูดอย่างรวดเร็วว่า “ปล่อยราชินีภูติลงเสีย”
“หืม?” หลี่ชิขมวดคิ้ว “เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้หยู่หลงอยู่ห่างกายข้าได้รึ?”
เทวทูตทั้งเก้าโกรธมาก
พวกเขาเป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ที่สุดของราชินีภูติ พวกเขาจะไม่ยอมอยู่ห่างจากนางแน่นอน
ยิ่งพวกเขาเป็นมนุษย์ ซึ่งทำให้เทวทูตไม่สบายใจ
โดมู่เซียนจุนก้าวออกมาอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้า แต่ราชินีภูติได้รับบาดเจ็บ แน่นอนว่าถ้านางอยู่ในวังภูติจะบรรเทาการลุกลามของอาการบาดเจ็บได้มากที่สุด”
หลี่ชิยังคงลังเลเล็กน้อย แต่เจียโรวก็แนะนำอย่างไม่เต็มใจ “ท่านพ่อ อาการของท่านแม่ตอนนี้ ไม่เหมาะที่จะเดินทางข้ามมิติจริง ๆ”
“ก็ได้”
หลี่ชิตกลง
เขาลูบใบหน้าที่อ่อนนุ่มของเชียนจีและพูดอย่างเคร่งขรึม “หยู่หลง เจ้ารอให้ข้ากลับมาก่อนนะ ข้าจะพยายามช่วยเจ้าอย่างเต็มที่”
การกระทำเช่นนี้ทำให้เกิดความโกรธแค้นในเทวทูตทั้งเก้า
โชคดีที่พวกเขายับยั้งตัวเองไว้ได้
ท้ายที่สุด พวกเขาก็รู้ด้วยว่าการตามหาเสือบูรพาในโลกขึ้นอยู่กับคนที่อยู่ตรงหน้า
พวกเขาไปตามหาเองไม่ได้
ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาไม่แข็งแกร่งพอจะไปที่โลก
ผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยทิ้งแผลใจขนาดใหญ่พอที่จะทำให้พวกเขาไม่กล้าไปเหยียบย่ำโลก
หลี่ชิพาเชียนจีกลับไปยังสถานที่ลับ วางนางลง แล้วออกจากอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะพร้อมกับลั่วอู๋และเจียโรว
เมื่อกลับมายังโลก หลี่ชิก็ได้กลับไปที่วังโดยตรงและออกประกาศ
ให้ค้นหาเบาะแสเกี่ยวกับเสือบูรพาทั้งประเทศ
ทันทีที่คำประกาศออกมา คนทั้งประเทศก็ฮือฮา
เนื่องจากรางวัลนี้มันเหลือเชื่อเกินไป ใครก็ตามที่พบร่างของเสือบูรพาหรือใครก็ตามที่สามารถให้ข้อมูลที่ถูกต้องเกี่ยวกับร่องรอยของเสือบูรพาได้ จะได้รับยศองค์ชายโดยตรง
ทุกคนถึงกับอึ้งกับเหตุการณ์นี้
นับตั้งแต่การก่อตั้งราชวงศ์มังกรเร้นกาย มีองค์ชายเพียงสามคนที่ไม่ใช่ราชวงศ์และได้รับการแต่งตั้งมา แต่ล่ะคนล้วนเป็นวีรบุรุษที่แม้แต่ผู้หญิงและเด็กก็รู้จัก
จักรพรรดิได้ให้สัญญาดังกล่าวอย่างไม่คาดคิด
เป็นผลให้มี “นักล่าสมบัติ” จำนวนมากปรากฏตัวขึ้นทั่วประเทศเพื่อตามหาเบาะแสของเสือบูรพา
เห็นได้ชัดว่า หลี่ชิไม่ได้คาดหวังอะไรกับการประกาศนี้มากนัก
เขาไปหาซวนชิงหยู่ทันทีโดยหวังว่าอีกฝ่ายจะสามารถใช้พลังแห่งโชคชะตาเพื่อค้นหาได้
และเขาก็เริ่มอ่านหนังสือโบราณที่บรรพบุรุษของเขาทิ้งไว้ในวังด้วยหวังว่าจะพบเบาะแสบางอย่าง
แน่นอนว่าลั่วอู๋ไม่ได้มาช่วยตรงนี้
เขากลับไปที่สำนักเฉียนหลง
“เจียโรวกลับมาแล้ว!” ทุกคนประหลาดใจมากที่ได้เห็นเจียโรวกลับมา
เจียโรวก็ประทับใจกับผู้คนที่ต้อนรับการกลับมาของนาง
หลินยูหลันเข้ามาหาเป็นคนแรกและดีใจมาก “ในที่สุดเจ้าก็กลับมา”
“ข้ากลับมาแล้ว” เจียโรวพยักหน้า
ฉูจงฉวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เจ้ากลับมาแล้ว ตอนนี้ลั่วอู๋ก็ไม่ต้องมานั่งกังวลทุกวันเสียที”
เจียโรวตกตะลึงและมองไปที่ลั่วอู๋อย่างเขินอาย
ลั่วอู๋ไอเบาๆ “พูดมากแล้วน่า อย่านินทากันสิ ตอนนี้เรามีเรื่องที่สำคัญต้องทำ เราต้องรีบ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฝูงชนก็เริ่มจริงจัง
เกิดอะไรขึ้น?
ในไม่ช้าลั่วอู๋ก็เล่าให้ทุกคนฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
ฝูงชนตกใจ
คลื่นลูกเก่ายังไม่ทันสงบ คลื่นลูกใหม่ก็มาอีกแล้ว
“เจ้ามีข้อมูลอะไรไหม?” ลั่วอู๋ถาม
ฝูงชนส่ายหัว
ลั่วอู๋พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “เราต้องรีบแล้ว เหวินเสี่ยว ช่วยไปที่วังเป่ยหมิงหน่อย อาจจะมีเบาะแสอะไรในวังเป่ยหมิงอยู่บ้าง”
เหวินเสี่ยวทั้งสองไม่มีเวลาทะเลาะกัน พวกเขาทั้งคู่พยักหน้า
“ฉูจงฉวน หลินยูหลัน พวกเจ้าไปที่อาณาจักรภูเขาแห้งแล้งและไปหาหยู่เฮา ถามเขาว่ามีเบาะแสใด ๆ ในอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งหรือไม่” ลั่วอู๋หันไปหาฉูจงฉวนอีกครั้ง
ฉูจงฉวนพยักหน้า “ได้เลย ข้าจะจัดการเอง”
“ส่วนข้าจะไปหารองเจ้าสำนักและไปหาผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ย เราจะแยกย้ายกันหาเบาะแสและเราต้องรีบแล้ว” ลั่วอู๋กล่าว
ฝูงชนพยักหน้าแล้วแยกย้ายกันไป
ลั่วอู๋ส่งไร้หน้าไปยังค่ายของกองทัพสยบมังกรเพื่อเชิญหลงเซี่ยและผู้บัญชาการหลิงหลงมา แล้วส่งทีมล้างแค้นไปยังหุบเขามรณะ
“ถามพวกสัตว์ประหลาดแก่ ๆ พวกนั้นว่ารู้เรื่องเสือบูรพาบ้างไหม ถ้าไม่ก็ยังไม่ต้องรีบกลับมา อยู่ที่นั่นเพื่อฝึกฝนต่อ ถ้ามีอะไรผิดปกติกับราชินีภูติเจ้าต้องพร้อมรับศึกที่รุนแรงได้ทุกเมื่อ” ลั่วอู๋กล่าว
เหล่าทีมล้างแค้นต่างก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหาเช่นกัน
กู่ฉวนก้มหัวและพูดว่า “นายท่านไม่ต้องกังวล เราจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อพัฒนาความแข็งแกร่งของเราและจะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง”
แล้วพวกเขาก็จากไปอย่างรวดเร็ว
และลั่วอู๋ก็พาเจียโรวหลี่หยินไปที่ห้องโถงหลิงหยาน
ห้องโถงหลิงหยานมีรูปปั้นของเสือบูรพา
อย่างไรก็ตาม รูปปั้นนี้ก็เป็นเพียงรูปปั้น เหมือนแค่เพียงรูปร่าง แต่ไม่มีเสน่ห์ของเสือบูรพาจริง ๆ
“รองเจ้าสำนัก!” ลั่วอู๋ตะโกน
หลี่หวู่หยวนก็ปรากฏตัวอย่างรวดเร็ว ลมปราณของเขาเบาบาง ดวงตาของเขาลึก และมีแก่นแท้สองประเภทในร่างกายของเขา ซึ่งลึกลับและพิเศษมาก
ลั่วอู๋กังวลมากจนไม่ได้สังเกตอะไรเลย
“เกิดอะไรขึ้น?” หลี่หวู่หยวนงงงวย
ลั่วอู๋เล่าเรื่องทั้งหมดอย่างรวดเร็ว
“อะไรนะ? เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นรึ” หลี่หวู่หยวนขมวดคิ้ว “เสือบูรพา มันไม่ง่ายเลย ข้าได้อ่านหนังสือโบราณทั้งหมดในคฤหาสน์สุตราแล้ว ก็มีบันทึกเกี่ยวกับเสือบูรพาอยู่ด้วย แต่ไม่มีบันทึกเกี่ยวกับเสือบูรพาหลังจากการตายของมันเลย”
ลั่วอู๋รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
“แต่ไม่ต้องห่วง ข้าจะไปถามผู้อาวุโสคนอื่น ๆ เอง”
หลี่หวู่หยวนและลั่วอู๋บินออกไปอย่างรวดเร็ว
มีผู้ทรงพลังมากมายอาศัยอยู่อย่างสันโดษในสำนักเฉียนหลง แต่ส่วนใหญ่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเสือบูรพา
หลี่หวู่หยวนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกคำสั่งในฐานะรองเจ้าสำนัก
ถึงนักเรียนและอาจารย์ทุกท่าน
ไม่ว่าพวกท่านกำลังจะออกจากสำนักหรือไม่ พวกท่านจะต้องกลับไปยังตระกูลของตนเองและช่วยสำนักเฉียนหลงในการค้นหาเบาะแสเกี่ยวกับเสือบูรพา
เป็นคำสั่งที่ดูบังคับเล็กน้อย ทำให้ทุกคนค่อนข้างตกใจ
ท้ายที่สุดแล้ว สำนักเฉียนหลงแทบจะไม่บังคับใครให้ต้องทำอะไรเลย
แน่นอน นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะปฏิเสธ
ตรงกันข้าม ทันทีที่ได้รับคำสั่ง นักเรียนและอาจารย์มากกว่าครึ่งก็เริ่มทำตามทันที พวกเขาตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหาและยินดีที่จะช่วยเหลือ
ภายในและภายนอกสำนักเฉียนหลง พายุที่ชื่อว่า “ตามหาเสือบูรพา” ค่อย ๆ เปิดม่านขึ้น
Comments for chapter "บทที่ 1045 ตามหาเสือบูรพา"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
