ไหปีศาจ - บทที่ 1091 อีกามรณะ

    บทที่ 1091

    อีกามรณะ

    

    อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

    

    เชียนจียังคงพักฟื้นตัว

    

    แสงสวรรค์ทั่วท้องฟ้ามาบรรจบกันราวกับว่าได้รวมตัวเป็นโลกแห่งแสง

    

    จดหมายเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้านาง

    

    “ไหปีศาจสามารถตัดโซ่ตรวนกับอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะได้”

    

    เชียนจีจ้องไปที่กระดาษแผ่นเล็ก ๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง กระดาษแผ่นเล็กก็ละลายเป็นแสงและกลายเป็นความว่างเปล่า

    จะมีราชาภูติตนใหม่เกิดขึ้นอยู่เสมอ เป็นการเปลี่ยนแปลงแบบเก่าไปใหม่มา

    

    แม้ว่าช่วงชีวิตของราชาภูติจะยาวนาน แต่ก็น้อยกว่าสัตว์วิญญาณระดับจักรพรรดิแต่กำเนิดมาก เหตุผลก็เพราะพวกเขาเกิดในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะเท่านั้น

    

    พวกเขาเกิดมาพร้อมกับเจตจำนงของภูตินับไม่ถ้วน

    

    ดังนั้นเขาจึงเกิดมาพร้อมกับสายสัมพันธ์กับอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

    

    แม้ว่าพวกเขาจะเต็มใจที่จะปกป้องอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ แต่มันก็ไม่ดีที่จะต้องถูกบังคับผูกมัด พวกเขาเหมือนสูญเสียอิสรภาพไปแล้ว แต่โซ่ตรวนจากแก่นวิญญาณนั้นไม่สามารถลบออกได้

    

    ”เหอะ เป็นเจ้านี่เอง” เชียนจีกล่าวอย่างเย้ยหยัน “ต่อให้ข้าตาย ข้าก็จะเอามันมาให้ได้”

    

    ……

    ……

    เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

    

    สามเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

    

    มีอะไรเกิดขึ้นมากมายในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา

    

    สำนักเฉียนหลงได้เปิดประตูเพื่อดึงดูดผู้คนที่แข็งแกร่งจากทั่วทุกมุมโลกและชี้นำแก่พวกเขาด้วยการมอบทักษะให้พวกเขา มีครูสอนพิเศษที่จัดทีมเป็นพิเศษเพื่อจับสัตว์วิญญาณให้ ทันใดนั้น ก็มีคนที่แข็งแกร่งจำนวนมากมารวมตัวกัน

    

    และกลุ่มคนเหล่านั้นได้ลงนามในข้อตกลงและเข้าสู่สถานที่ที่เรียกว่าโลกไหเพื่อฝึกฝน

    

    ว่ากันว่าที่แห่งนี้เหมาะมากสำหรับการฝึกฝน

    

    ความเร็วในการฝึกฝนสามารถเพิ่มขึ้นได้เกือบสามหรือ สี่เท่า

    ตอนแรกบางคนก็ไม่เชื่อ แต่หลังจากที่กลุ่มแรกออกมา พวกเขาก็ดับความสงสัยทั้งหมด

    

    เพราะมิติวิญญาณของทุกคนที่เข้าสู่โลกไหนั้นดีขึ้นอย่างมาก

    

    ”เป็นไปได้ยังไง? ใครก็ได้บอกข้าที” มีคนถาม

    

    แต่ผู้ที่เข้าสู่โลกไหปฏิเสธที่จะตอบ

    

    “เราลงนามในข้อตกลงแล้วว่าจะไม่เปิดเผยข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับโลกไห” ผู้ที่ได้ผ่านประสบการณ์โลกไหกล่าว

    

    “มีเพียงสิ่งเดียวที่ข้าสามารถบอกเจ้าได้”

    

    ”มันมหัศจรรย์มาก”

    

    “ถ้าเจ้าพลาดโอกาสนี้ไป เจ้าจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต”

    

    ความเห็นดังกล่าวกระตุ้นความสนใจของทุกคนโดยธรรมชาติ

    

    เนื้อหาของข้อตกลงก็มีความเข้มงวดมาก เมื่อลงนามในข้อตกลงแล้วจะต้องบริหารจัดการและส่งมอบตัวโดยสำนักเฉียนหลงและกำหนดเวลาคือสิบปี

    

    นั่นเป็นเหตุผลที่หลายคนไม่อยากลงนามในข้อตกลง

    

    สัญญาสิบปี?

    

    มันยากเกินไปที่จะยอมรับการสูญเสียอิสรภาพนับสิบปีได้

    

    แต่โลกไหนั้นก็วิเศษมากจนทำให้ผู้คนลังเลจริง ๆ

    

    โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากที่ผู้เหล่านั้นยอมลงนามในข้อตกลง มิติวิญญาณก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด และพวกเขายังได้รับสัตว์วิญญาณที่ทรงพลังอีกด้วย ว่ากันว่ามีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังมากมายในโลกไหนี้

    เป็นผลให้ผู้คนจำนวนมากเลือกที่จะยอมรับข้อตกลง

    

    อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนี้ก็เกี่ยวกับการต่อสู้กับนรกมนตรา

    

    โลกไหเปิดรับผู้คนมากขึ้นเรื่อย ๆ

    

    แต่ลั่วอู๋ไม่สนใจแล้ว

    

    เขาในตอนนี้ แม้แต่ระดับเพชรอาวุโสบางคนก็อยู่ไกลจากการเป็นคู่ต่อสู้ของเขาแล้ว

    

    ยิ่งไปกว่านั้น ระดับกึ่งจักรพรรดิที่เหลืออยู่ในแผ่นดินใหญ่ก็ล้วนเป็นผู้เกี่ยวข้องกับเขาทั้งนั้น ใครจะกล้าคิดร้ายเขา?

    

    ลั่วอู๋รู้สึกประหลาดใจที่พบว่ายิ่งมีคนอยู่ในโลกไหมากเท่าใด พื้นที่ก็จะยิ่งกว้างขึ้นเท่านั้น ราวกับว่าไม่มีที่สิ้นสุด ราวกับว่าไม่มีที่สิ้นสุดอย่างกับจักรวาล

    

    ”มันเป็นสิ่งประดิษฐ์โบราณที่น่ากลัวมาก”

    

    และในไม่ช้า สำนักเฉียนหลงก็จัดการปฏิบัติการผนึกมนตราครั้งแรก

    

    มนุษย์ที่แข็งแกร่งจำนวนมากไปที่ป่าหวงชาเพื่อรวบรวมพลังของผู้คนและใส่พลังเข้าไปในผนึกเพื่อทำให้เสถียร

    

    ไม่มีปรมาจารย์ปีศาจทั้งแปดในผนึกนี้

    

    ดังนั้นการจัดการผนึกจึงง่ายกว่ามาก

    

    แต่ตัวผนึกเองก็มีปัญหาใหญ่ การทำให้ตราประทับมีเสถียรภาพหลาย ๆ ครั้งนี้ก็สามารถทำได้แค่ถ่วงเวลาได้เท่านั้น ไม่ใช่การผนึกถาวร ยังมีแนวโน้มว่าจะมีสงครามครั้งใหญ่ในอนาคต

    

    สำหรับด้านอื่น ๆ

    

    ด้วยการสนับสนุนของสำนักโล่พิทักษ์ ความโกลาหลก็ค่อย ๆ สงบลง

    

    หลี่ซวนซงก็รักษาสัญญาของเขาและสั่งให้รวบรวมวัตถุวิญญาณหายากทุกชนิดและส่งพวกมันไปที่สำนักโล่พิทักษ์

    

    ลั่วอู๋เริ่มพยายามสังเคราะห์หลายสิ่งหลายอย่าง

    

    นี่ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มีประโยชน์สำหรับคนอื่น

    

    ตราบใดที่เป็นสิ่งที่มีค่า เขาก็จะมอบมันให้กับผู้คนในโลกไหอย่างไม่เห็นแก่ตัว คนเหล่านี้จะเป็นกำลังสำคัญในการจัดการกับนรกมนตราในอนาคต และพวกเขาจะต้องถูกดูแลอย่างดี

    

    ทุกอย่างดูเหมือนจะค่อย ๆ มาถูกทาง

    

    แต่ทุกคนรู้ว่าเรายังไม่สามารถจัดการปรมาจารย์ปีศาจทั้งแปดได้

    

    สันติสุขในปัจจุบันเป็นเพียงความสงบก่อนเกิดพายุ

    

    ทุกคนเข้าร่วมการฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง

    

    ภายในสามเดือน ลั่วอู๋ได้ก้าวข้ามไปอีกขั้นและไปถึงระดับเพชร 5

    

    “นายท่าน ข้าได้มันมาแล้ว” ข่าวดีจากสำนักโล่พิทักษ์

    

    ลั่วอู๋ดีใจมาก “จริงรึ?”

    

    ”จริงแท้แน่นอน ยืนยันแล้วว่าสัตว์ญาณนั่นเป็นอีกามรณะ”

    

    “ดีมาก เอามาให้ข้าเดี๋ยวนี้”

    

    ลั่วอู๋รู้สึกตื่นเต้น

    

    เมื่อสามเดือนก่อน เขาเสนอรางวัลสำหรับการจับสัตว์วิญญาณระดับทองขั้นสูงที่เรียกว่าอีกามรณะ

    สัตว์วิญญาณชนิดนี้หายากมาก

    

    พวกมันจะอาศัยอยู่ในป่ามรณะเท่านั้น

    

    ต้นไม้บิดเบี้ยวซึ่งสูญเสียความมีชีวิตชีวาไปแล้ว เป็นที่อยู่อาศัยที่พวกมันโปรดปราน

    

    อีกามรณะมีสีดำ แต่ดวงตาของมันเป็นสีแดง

    

    เพราะพวกมันรักสายลมมรณะ พวกมันจึงถูกมองว่าเป็นลางบอกเหตุของความไม่แน่นอนและความตาย

    

    ชื่ออีกามรณะก็มาจากเหตุนี้

    

    หลายคนสงสัยว่าทำไมทั้ง ๆ ที่ลั่วอู๋ก็แข็งแกร่งขนาดนี้แล้ว แต่เขากลับสนใจในสัตว์วิญญาณระดับทองขั้นสูงชั้นต่ำเช่นนี้

    

    ลั่วอู๋ไม่ได้บอกใครว่าทำไม

    

    ไม่แม้แต่หลี่หยินผู้ที่ใกล้ชิดที่สุด

    

    ……

    ……

    หน่วยสยบมังกร

    

    ผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยเก็บตัวด้วยกัน

    

    นี่เป็นความพยายามครั้งที่สี่ของพวกเขาในการเก็บตัวฝึกฝนเพื่อไปให้ถึงระดับจักรพรรดิในตำนาน

    

    บางทีพวกเขาอาจไม่ได้เตรียมตัวเพียงพอ แต่พวกเขาก็เลือกวิธีที่อันตรายที่สุด

    

    การก้าวข้ามระดับล้มเหลวจะต้องพบกับผลย้อนกลับของสวรรค์และโลก

    

    อย่างไรก็ตาม พลังของการย้อนกลับก็ทำให้พวกเขาตระหนักถึงข้อบกพร่องของตนเองมากขึ้น เพื่อที่พวกเขาจะได้รู้ว่าพวกเขาต้องการอะไรจริง ๆ

    และไร้หน้าก็ขึ้นเป็นหัวหน้าหน่วยสยบมังกรชั่วคราว

    

    ไม่มีการคัดค้านในเรื่องนี้

    

    เขาก็เป็นถึงลูกศิษย์ที่หลงเซี่ยที่รับมาฝึกด้วยตัวเองและยังได้รับการฝึกฝนภายใต้การชี้นำของผู้บัญชาการหลิงหลง

    

    ใครจะไม่กล้ายอมรับคนเช่นนี้กัน?

    

    ……

    ……

    ผู้ที่แข็งแกร่งทั่วโลกกำลังเข้าสู่ระดับที่สูงขึ้น

    

    เวลาไม่ได้รอใคร

    

    ผ่านไปครึ่งปี

    

    ตระกูลเจียงซึ่งเป็นตระกูลสันโดษต้องตกใจกับข่าวที่ว่าผู้อาวุโสของตระกูลเจียงถูกสังหาร

    หนึ่งในไม่กี่คนที่อาจจะได้เป็นระดับจักรพรรดิแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์เสียชีวิตลง

    

    ตระกูลเจียงฝังเขาไว้ในป่าหวงชาตามความประสงค์ของเขา

    

    ว่ากันว่าผู้อาวุโสของตระกูลเจียงคนนี้พยายามที่จะฝ่าฝืนแก่นแท้แห่งสวรรค์แล้วสร้างมันขึ้นมาให้ พยายามที่จะต่อสู้กับสวรรค์ด้วยชีวิตของเขา เพื่อสลัดออกจากแก่นแท้แห่งสวรรค์และไปถึงระดับจักรพรรดิในตำนาน

    

    แต่สุดท้ายคำบอกเล่าก็เป็นแค่คำบอกเล่า

    

    เล่ยเซิ้นหัวหน้าห้องโถงหวังฝาแห่งสำนักเฉียนหลงได้ตัดความทรงจำของเขาออกไปไกลแสนไกล แต่ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน

    

    ว่ากันว่าเคยมีคนพบเขาบนน้ำแข็ง

    

    ไม่รู้ว่าจริงหรือไม่

    ……

    ……

    ไกลออกไปทางเหนือ คลื่นทะเลพลุ่งพล่าน

    

    ผู้นำของวังเป่ยหมิงออกไปในทะเลเหนือ เขาสวมมงกุฎหินครามบนหัวของเขา ทั้งร่างรวมเข้ากับทะเลเหนือ บางครั้งสัตว์ยักษ์ในทะเลบางตัวก็โผล่ขึ้นมาบนผิวน้ำแล้วจมลง

    

    มีชายคนหนึ่งที่สวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่มีหยินและ หยางอยู่ในตาของเขา

    

    เขาตัดห่วงทั้งหมดออกไป ประสานมือ และลมปราณของเขาก็สงบ

    

    “ท่านนักบุญ ท่านตัดสินใจแล้วหรือ?” ผู้ดูแลแห่งวังนรกเหนือถามอย่างแผ่วเบา

    

    ชายผู้นี้เป็นยามเฝ้าวังเป่ยหมิง

    

    ชาววังเป่ยหมิงเรียกพวกเขาว่านักบุญ

    ดูเหมือนว่าเขาได้รับการถ่ายทอดโดยแสงแห่งพระโพธิสัตว์ วาจาและการกระทำของเขาเหมือนพระพระโพธิสัตว์ที่ล่วงลับไปแล้ว

    

    ”ท้ายที่สุดแล้วข้าก็ละจากมันไปไม่ได้” นักบุญพูดด้วยรอยยิ้มอย่างหมดหนทาง “ดูเหมือนว่าข้าจะไม่มีโอกาสเป็นพระโพธิสัตว์ ข้าชอบที่จะเป็นยามเฝ้าประตู และข้าก็ไม่รู้วิธีต่อสู้ด้วย”

    

    วินาทีถัดมา เขายังเปิดอกและหยิบพระธาตุที่มีแสงพระโพธิสัตว์ออกมา

    

    เมื่อห้าร้อยปีที่แล้ว เขาได้รับบางสิ่งที่พระโพธิสัตว์ที่แท้จริงเหลือทิ้งไว้

    

    หลังจากทำความเข้าใจหลายร้อยปี เขาก็ได้เรียนรู้วิธีการนี้แล้ว แต่เขาไม่ต้องการเริ่มต้นฝึกฝน

    

    สุดท้ายก็ถูกทิ้งไว้เช่นนั้น

    จูกู่เฉิงรับสิ่งนั้นมา ฝังมันไว้บนมงกุฎหินครามและถอนหายใจ “ใต้รังนกจะมีไข่ที่สมบูรณ์ได้อย่างไร? บรรพบุรุษอยู่ไกลจากแผ่นดินใหญ่ แต่พวกเขาก็ต้องกลับไปในท้ายที่สุด”

    

    นักบุญสามารถเป็นพระโพธิสัตว์ได้ แต่เขาไม่ต้องการ

    

    ในฐานะผู้นำของวังเป่ยหมิง เขาต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อคนรุ่นหลังของเขาเสมอ

    

    ด้วยพลังแห่งทะเลเหนือ และพระธาตุแห่งพระโพธิสัตว์

    

    มันก็ห่างไปอีกแค่ครึ่งวันเท่านั้น