ไหปีศาจ - บทที่ 1094 การสนทนาอย่างสงบครั้งแรก
บทที่ 1094
การสนทนาอย่างสงบครั้งแรก
แม้ว่าภูติไหจะแก่ชราเช่นนี้ ดวงตาของเขายังคงสงบ ราวกับว่าทุกอย่างยังอยู่ภายใต้การควบคุม
ลั่วอู๋ใจเย็นลงเล็กน้อย
แม้ว่าสถานการณ์โดยรอบจะแปลกมาก แต่อย่างน้อยภูติไหก็ยังไม่ได้หนีไป
ภูติไหการมาที่แห่งนี้ทำให้เขาอ่อนแอขนาดนี้ เขาต้องจ่ายราคาที่สูงมาก
“เจ้ายังกำจัดข้าไม่ได้หรอกนะ” ลั่วอู๋พูดช้า ๆ
ภูติไหกล่าวอย่างสงบ “ข้ายอมรับว่าเจ้ามีความสามารถในการหาวิธีที่จะยับยั้งข้า แต่แล้วไงล่ะ นี่คือโลกของข้า”
”โลกของเจ้า?”
ลั่วอู๋สงสัย
เขาเป็นแค่สิ่งประดิษฐ์
แม้ว่าเขาจะมีมิติแยก แต่นั่นก็ควรเป็นโลกไห
จะมีมิติแยกที่สองได้อย่างไร
“ที่นี่มันที่ไหนกัน?” ลั่วอู๋จับสัมผัสอย่างถี่ถ้วน แม้ว่าดวงตาของเขาจะเต็มไปด้วยจักรวาลอันกว้างใหญ่ แต่เขาก็ไม่รู้สึกถึงลมปราณใด ๆ
มันทำให้ไม่รู้สึกดีเลย
มันเหมือนอยู่ในความฝัน
ทุกอย่างเป็นดั่งความว่างเปล่า
ไม่รู้สึกถึงกาลเวลา
ภูติไหกล่าวอย่างช้า ๆ “ยินดีต้อนรับสู่รอยแยกของกาลเวลา นี่คือช่องว่างระหว่างอนาคตกับอดีต แสงและเงาทั้งหมดเป็นเพียงภาพลวงตา เป็นเพียงภาพในอดีต”
ลั่วอู๋ตกใจมาก
มีอะไรที่แปลกมากเช่นนี้อยู่ด้วย
เขาพยายามเรียกไหปีศาจออกมา แต่ไม่ได้ผล
“อย่าพยายามเลย มันเป็นที่ที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ มีแค่เจ้ากับข้า” ภูติไหกล่าว “ถ้าจะพูดให้ถูก เจ้าและข้าก็ไม่สามารถมีอยู่ได้”
ตอนนี้ ดูเหมือนว่าจะเป็นการแลกเปลี่ยนพลังวิญญาณที่บริสุทธิ์
ลั่วอู๋รู้สึกได้
อันที่จริง แม้แต่ผลของดวงตามรณะก็ยังหายไป
ถ้าภูติไหต้องการหนีตอนนี้ เขาก็ไม่สามารถหยุดได้แล้ว
โชคดีที่ภูติไหดูเหมือนจะไม่มีพลังพอจะหนีไปในตอนนี้
“ตอนนี้เจ้าอ่อนแอจนไม่กลัวว่าข้าจะฆ่าเจ้าหรือ?” ลั่วอู๋สูดหายใจเข้าอย่างเย็นชา
ภูติไหตอบเบา ๆ “เจ้าจะลองฆ่าข้าดูก็ได้”
ลั่วอู๋ขมวดคิ้วและต้องการจะโจมตี แต่เขาไม่สามารถปล่อยพลังใด ๆ ได้เลย และแม้แต่จะใช้กระสุนวิญญาณก็ยากมาก ไม่ต้องพูดถึงทักษะอื่น ๆ เลย
ท่าไม่ดีแล้ว
แบบนี้ไม่ว่าอีกฝ่ายจะอ่อนแอหรือไม่ก็ไร้ความหมาย
การทำอะไรไม่ได้เช่นนี้
ถ้ารอจนอีกฝ่ายพักฟื้นเสร็จจะทำอย่างไร?
”บอกข้ามา” ภูติไหจ้องที่ลั่วอู๋และดวงตาของเขาเผยให้เห็นบางสิ่งที่แปลกไป “เจ้าได้รู้เกี่ยวกับเทพโบราณที่ไหน?”
ลั่วอู๋ก็ล้มเลิกความคิดที่จะเคลื่อนไหว “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าเรามาจากที่เดียวกัน”
“หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว” ภูติไหเริ่มโกรธมากขึ้นกว่าเดิม ราวกับว่าปมบางอย่างถูกกระตุ้นและคำราม “บอกข้ามา! เจ้าไปทำอะไร! จากที่ไหน! ทำไมถึงรู้จักเทพโบราณ?”
น้ำเสียงของเขาแหบแห้งและโกรธ
มันเหมือนเสียงคำรามของปีศาจ
”ข้าไม่มีเหตุผลที่ต้องหลอกเจ้า ข้ามาจากประเทศจีน” ลั่วอู๋ก็โกรธเช่นกัน
นั่นเป็นจุดที่ความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาเผยออกมา
อีกฝ่ายไม่เชื่อ
มันทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก
“โลกนั้นถูกทำลายไปนานแล้ว!” ภูติไหพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดรอดพ้น เจ้าจะมาจากที่นั่นได้อย่างไร”
ใบหน้าของลั่วอู๋เปลี่ยนไป “ถูกทำลาย? เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร?”
“เมื่อหลายพันปีก่อน โลกนั้นถูกทำลายด้วยสารพิษ ทุกชีวิตถูกทำลาย และไม่มีอยู่อีกต่อไป” ภูติไหกล่าว
จิตใจของลั่วอู๋สับสน มันเหมือนกับการถูกวางระเบิด
เป็นไปได้ยังไง
เรื่องแบบนั้น
”เป็นเพราะมนุษย์โง่ ๆ เหล่านั้นก่อสงครามนับไม่ถ้วน เพื่อที่จะชนะสงคราม พวกเขาได้พัฒนาพิษร้ายนั่น ซึ่งสามารถฆ่าสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนได้แม้จะสงครามจะจบแล้ว” ภูติไหมองไปที่ลั่วอู๋อย่างเย็นชา
เขาจึงเกลียดสงคราม เขาเกลียดมนุษย์
เขาต้องการความสงบสุขที่แท้จริง
ลั่วอู๋ใช้เวลานานกว่าจะทำใจได้
แม้ว่าเขาจะยอมรับความจริงที่ว่าเขาอยู่ในโลกนี้มานานแล้ว แต่เขาก็ยังรู้ว่าเขาอาจจะไม่สามารถกลับไปยังชีวิตเดิมของเขาได้อีก
ความว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุด แม้แต่เจ้าสำนักก็ไม่กล้าพูดว่าได้สำรวจทั้งหมดแล้ว
เขาจะเจอดาวเคราะห์สีน้ำเงินในจักรวาลอันกว้างใหญ่ได้อย่างไร
แต่ประเด็นอยู่ที่ว่าเราจะกลับไปได้หรือไม่
แต่เมื่อเขารู้ว่าโลกถูกทำลายไปแล้ว เขาก็อยู่ในอารมณ์ที่ซับซ้อนมาก
”พิษที่ทำลายล้างโลก…” ลั่วอู๋มองไปที่ภูติไหและเข้าใจคร่าว ๆ ว่าทำไมอีกฝ่ายจึงต้องการให้สัตว์ประหลาดในหุบเขามรณะสร้าง “พิษแห่งการทำลายล้างโลก” ขึ้นมา
”สิ่งนั้นมันคืออะไรกันแน่?”
“หึ ถ้าข้ารู้ ข้าก็คงหยุดมันไปแล้ว”
ลั่วอู๋พูดไม่ออก
แต่มันฟังดูเหมือนอาวุธที่ทรงพลังบางอย่าง
อาวุธนิวเคลียร์? อาวุธเคมีชีวภาพ?
ไม่มีทางที่ลั่วอู๋จะรู้
“บอกมาสิว่าเจ้าเป็นใคร” ภูติไหถามอย่างเย็นชา
ลั่วอู๋เงียบ “ข้าแค่ผ่านมา”
”ผ่านมา?”
เป็นการยากที่ภูติไหจะเข้าใจ
ว่าตามตรง ลั่วอู๋เองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
“เจ้าจะสื่อว่าวิญญาณของเจ้ามาถึงยุคนี้หลังจากผ่านไปหลายพันปีผ่านความว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุด?” ภูติไหกล่าว
”มันยากที่จะเชื่อ แต่นั่นคือความจริง”
ภูติไหเงียบไปครู่หนึ่ง “เจ้าได้ไหปีศาจมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ถ้านับจริง ๆ” ลั่วอู๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง “ในตอนที่ข้ามาที่นี่ มันก็ปรากฏอยู่ข้าง ๆ กายข้าแล้ว”
พวกเขาเข้าใจพร้อมกัน
เป็นไปได้ว่าไหปีศาจปกป้องวิญญาณของลั่วอู๋
ภูติไหก็มาในช่วงเวลานี้โดยบังเอิญ
คาดว่าเหตุผลที่ไหปีศาจปรากฏขึ้นที่นี่ก็เพราะถูกดึงดูดโดยภูติไหเช่นกัน
อาจไม่ถูกต้องที่จะบอกว่าไหปีศาจเลือกลั่วอู๋
บางทีอาจเป็นจุดจบของโลกตอนที่ไหปีศาจเลือกปกป้องวิญญาณของบุคคล
ภูติไหก็เข้าใจเช่นกัน
เป็นไปได้จริง ๆ ที่พวกจะมาจากที่เดียวกัน
มันเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยม
เป็นที่ชัดเจนว่าสิ่งมีชีวิตทั้งหมดได้ตายไปแล้ว แต่มีชายคนหนึ่งที่มีรากเหง้าเดียวกันกับตัวเอง
อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าความเกลียดชังระหว่างคนสองคนนั้นไม่สามารถขจัดได้ง่ายนัก
ลั่วอู๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าพอเข้าใจได้ว่าทำไมเจ้าถึงเกลียดมนุษย์มาก แต่นี่เป็นคนล่ะโลก เจ้าไม่ควรส่งต่อความเกลียดชังไปยังมนุษย์ในโลกนี้”
“เจ้าคิดว่าทันทีที่ข้ามาที่โลกนี้ ข้าก็เริ่มวางแผนที่จะทำลายล้างมนุษย์เลยรึไง?” ภูติไหกล่าวอย่างเย็นชา “ตอนนั้นข้าถูกบังคับให้ออกจากโลกเดิมและต้องอยู่คนเดียว ข้าท้อแท้และไม่อยากคิดถึงเรื่องเหล่านี้เลย”
”หืม?”
”ข้านั่งอยู่ในโลกนี้เป็นเวลาร้อยปีแล้วข้าก็ได้พบใครบางคน”
เมื่อกล่าวถึงบุคคลนั้น อารมณ์ของภูติไหก็ผันผวนอย่างรุนแรง และมีร่องรอยของความเกลียดชังอยู่ในดวงตาของเขา
”ช่างเป็นคนที่ดันทุรัง ทุก ๆ วันจะมาชวนคุยไม่ยอมเบื่อ ทั้งที่ข้าแค่คุยกับเขาไม่กี่คำ”
”เขาโต้เถียงกับข้าเกี่ยวกับวิธีการได้มาซึ่งสันติภาพที่แท้จริง เขาเชื่อว่าควรสร้างราชวงศ์ที่มีอำนาจอย่างสมบูรณ์ โลกควรกลับสู่หัวใจหลักของมัน และน่าจะบรรลุสันติภาพได้โดยธรรมชาติ ข้าคิดว่าอารมณ์เชิงลบควรถูกถอดถอนออกไปและความเกลียดชังควรถูกกำจัดออกจากรากเหง้า”
“ข้าไม่เห็นด้วยกับเขา และเขาก็ไม่เห็นด้วยกับข้า เราแยกทางกันด้วยอารมณ์ที่ไม่ดี”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลั่วอู๋ก็ตกใจและโพล่งออกมา “ท่านจักรพรรดิดาบ!”
จักรพรรดิแห่งดาบ หยางไคเทียน
Comments for chapter "บทที่ 1094 การสนทนาอย่างสงบครั้งแรก"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
