ไหปีศาจ - บทที่ 1100 เส้นทางสู่การเป็นจักรพรรดิ

    บทที่ 1100

    เส้นทางสู่การเป็นจักรพรรดิ

    

    ฤดูใบไม้ผลิผ่านไป ฤดูใบไม้ร่วงกำลังมา 1 ปีผ่านไปอย่างเร่งรีบ

    

    ลั่วอู๋ดูเหมือนจะยุ่งอยู่ตลอดเวลา

    

    แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่

    

    ไม่มีใครรู้แม้ว่าจะเป็นคนที่รู้จักลั่วอู๋ดีที่สุดแล้วก็ตาม

    

    เจียโรวเคยแนะนำให้ลั่วอู๋พักผ่อนมากขึ้นและอย่าทำให้ตัวเองเหนื่อย แต่ลั่วอู๋ก็หัวเราะ “ไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่เป็นไร เจ้าเห็นไหม มิติวิญญาณของข้าเพิ่มขึ้นด้วยนะ”

    

    ใช่แล้ว ลั่วอู๋ขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของระดับเพชรในเวลาเพียงไม่กี่ปี

    ด้วยการพัฒนาอย่างรวดเร็วเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีปัญหาทางร่างกาย

    

    เจียโรวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพยักหน้า

    

    ในช่วงเวลานี้ ผู้แข็งแกร่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์ล้วนฝึกฝนอยู่ในโลกไห

    

    ในที่สุดก็มีคนรู้สึกถึงความผิดปกติ

    

    “เรายังไม่ออกไปข้างนอกหรือ? ทำไมข้าถึงรู้สึกเหมือนผ่านมาสิบปีแล้ว?” มีระดับเพชรอาวุโสผู้โด่งดังคนหนึ่งกระซิบ

    

    สิ่งนี้ได้กระตุ้นความสงสัยของผู้คนมากมาย

    

    ผู้ที่แข็งแกร่งในระดับนี้จะไม่รู้สึกถึงกาลเวลาได้อย่างไร

    

    ดูเหมือนว่าพวกเขาฝึกฝนมากว่าสิบปี

    

    “ทำไมเขาไม่ให้เราออกไป” ชายชราผมขาวแต่จิตใจเข้มแข็งพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “แม้ว่าข้าจะออกไปแล้วต้องทุ่มชีวิตเพื่อชะลอความเคลื่อนไหวของปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้า ก็ยังดีกว่าอยู่ที่นี่โดยไม่ได้ทำอะไร”

    

    “ปล่อยเราไป! ลั่วอู๋อยู่ที่ไหน? ให้เขาออกมาคุยที” บางคนตะโกน

    

    มีความยุ่งเหยิงเล็กน้อยในโลกไห

    

    เพราะบางคนสงสัยว่าลั่วอู๋ปล่อยให้พวกเขาซ่อนตัวอยู่ในโลกไหเพื่อเก็บพลังของเผ่ามนุษย์ไว้

    

    และโลกภายนอกได้กลายเป็นทะเลเพลิงอย่างแท้จริง

    

    ในที่สุดเวลาสิบปีก็มาถึง

    

    แม้ว่าชื่อเสียงจะสูงเท่าหลี่หวู่หยวน แต่ก็ไม่มีทางระงับความไม่พอใจของผู้แข็งแกร่งจำนวนมากได้

    ในที่สุด ลั่วอู๋ก็ปรากฏตัวขึ้น เขาลอยอยู่เหนือโลกไหยืนอยู่บนหอคอยสีขาวอย่างไม่แยแส เห็นได้ว่าเขาเป็นระดับยอดเพชรอย่างชัดเจน แต่ก็ให้เกียรติแก่ผู้คน “อย่ากังวลเลย ยังไม่ถึงสิบปีหรอก”

    

    ”เป็นไปได้ยังไง?” มีคนพูดอย่างโกรธเคือง

    

    ”ในโลกไห ความเร็วของเวลาแตกต่างจากโลกภายนอก เจ้าไม่ต้องกังวลไป” ลั่วอู๋พูดอย่างใจเย็น “ข้าจะไม่ทำอะไรเพื่อปิดบังเรื่องของโลกภายนอก”

    

    คนในสำนักเฉียนหลงเชื่อในตัวลั่วอู๋เป็นอย่างมาก

    

    เพราะกลุ่มผู้แข็งแกร่งได้เห็นความวิเศษของโลกไหมานานแล้วจึงมั่นคงเหมือนภูเขา

    

    แต่ไม่ใช่แค่คนของสำนักเฉียนหลงเท่านั้นที่อยู่ในโลกไห

    

    ยังมีผู้แข็งแกร่งจากทั่วทุกมุมโลกอยู่ด้วย

    

    พวกเขาเคยได้ยินชื่อเสียงของลั่วอู๋มาไม่มากก็น้อย แต่พวกเขาก็ไม่รู้จักเขามากนัก

    

    “ความเร็วของเวลาต่างกัน ของแบบนั้นมันมีที่ไหนกัน ลั่วอู๋ ข้ารู้ว่าเจ้ายังเด็กและมีพรสวรรค์ และเจ้าก็มีความแข็งแกร่งเป็นพิเศษ แต่อย่าหลอกพรรคพวกของตนสิ” ระดับเพชรอาวุโสกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

    

    ลั่วอู๋ไม่ร้อนรน “โปรดออกไปข้างนอกกับข้า”

    

    ”ก็ควรเป็นเช่นนั้นแหละ” ระดับเพชรอาวุโสไตร่ตรอง “ข้าต้องการเชิญเพื่อนร่วมทางไปด้วย เจ้าคงไม่ถือสานะ”

    

    เขาไม่สบายใจเล็กน้อย

    

    ”แน่นอน ไม่เป็นไร” ลั่วอู๋ไม่ว่าอะไร

    

    ไม่นานนักผู้แข็งแกร่งกว่าสิบคนก็ออกจากโลกไหพร้อมกับลั่วอู๋ ไม่นานพวกเขาก็กลับมาพร้อมสีหน้าตกใจ พวกเขารู้สึกเหลือเชื่อมาก

    ”เป็นอย่างไรบ้าง?” มีคนถามอย่างเร่งรีบ “ความเร็วของเวลาภายในและภายนอกแตกต่างกันจริงหรือ?”

    

    ระดับเพชรอาวุโสพยักหน้าอย่างมึนงงเล็กน้อย

    

    เห็นได้ชัดว่าสติเขายังไม่ได้กลับมา

    

    “อย่างที่ข้าบอกเจ้า โลกไหนั้นวิเศษมาก เวลาข้างนอกหนึ่งวัน เวลาข้างในนั้นมากกว่าสามวัน เรามีฝึกอยู่ที่นี่ดีที่สุดแล้ว อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเวลาที่ลั่วอู๋ให้แก่เรา” มีผู้แข็งแกร่งของสำนักเฉียนหลงกล่าว

    

    ผู้อาวุโสกลืนน้ำลาย “แต่… เราอยู่ที่นี่มาสิบปีแล้ว ข้างนอกเพิ่งจะผ่านไปสามเดือนเอง มันเกิดขึ้นได้ยังไง?”

    

    ”อะไรนะ!” ฝูงชนตกใจ

    

    พวกเขาฝึกฝนอยู่ตลอดเวลาและไม่กล้าที่จะพักเลยสักนิด

    

    ดังนั้นพวกเขาจึงไม่หยุดพักเลยเป็นเวลาสิบปี

    

    เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก

    

    ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่าอยู่ข้างนอกนั้นผ่านไปได้เพียงสามเดือน

    

    “สำหรับเวลา ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อซื้อเวลาไว้ พวกเจ้าแค่ต้องฝึกฝน” ลั่วอู๋พูดอย่างใจเย็นแล้วเดินจากไป

    

    ปล่อยให้ฝูงชนที่อ้าปากค้าง

    

    ถูกต้อง กระแสเวลาของโลกไหก็เปลี่ยนไปโดยลั่วอู๋เช่นกัน

    

    แก่นแท้แห่งเวลาเป็นสิ่งที่น่ากลัว

    

    ……

    ……

    เวลาผ่านไปไว

    ในที่สุด วันหนึ่ง มีเสียงเสือคำรามอย่างน่ากลัวในโลกไหด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ในการปราบปรามสวรรค์และโลก จิตวิญญาณที่น่ากลัวพลุ่งพล่านและกวนเมฆ พยัคฆ์ขาวดูเหมือนกลืนกินท้องฟ้าและผืนดิน

    

    นั่นคือผู้บัญชาการหลิงหลง

    

    นางเก็บตัวมาหลายปีแล้ว แต่นางก็ผ่านเส้นทางนั้นมาได้จริง ๆ

    

    เปลี่ยนร่างเป็นพยัคฆ์ขาว

    

    พลังของพยัคฆ์ขาวทำให้โลกทั้งใบสั่นสะท้าน

    

    ลั่วอู๋ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเปิดโลกไหแล้วส่งผู้บัญชาการหลิงหลงออกไป ส่งไปยังความว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุด ปล่อยให้นางปลดปล่อยพลังที่น่าหวาดกลัวในร่างกายของนาง

    

    พลังงานที่น่าตกใจนั้น ให้จักรวาลขนาดใหญ่แตกสลาย

    

    เสือคำราม แม้แต่มิติก็ดูเหมือนจะกลับด้าน

    

    สมแล้วที่เป็นผู้บัญชาการหลิงหลง

    

    ต่อจากเฮาและท่านหม่าเฉิน นางก็เป็นมนุษย์คนแรกที่ได้เป็นระดับจักรพรรดิ

    

    แน่นอนว่ายังต้องมีการพูดคุยกันว่าผู้บัญชาการหลิงหลงยังเป็นมนุษย์หรือไม่

    

    อย่างไรก็ตาม ในระดับนี้ ร่างมนุษย์และร่างสัตว์สามารถเปลี่ยนไปมาได้ตามต้องการ ไม่จำเป็นต้องศึกษาว่ายังเป็นมนุษย์อยู่หรือไม่

    

    ไม่กี่ปีต่อมา

    

    หลงเซี่ยออกจากการเก็บตัว

    

    เขายังไม่ได้ไปถึงขั้นนั้น

    

    เขาไม่ได้ใช้ทางลัดเพื่อเป็นจักรพรรดิเทียม

    

    อย่างไรก็ตาม พลังของเขาในตอนนี้ก็น่ากลัวมาก แค่การยืนนิ่ง ๆ ก็ทำให้มิติบิดเบี้ยว และทำลายความว่างเปล่าในทุกการเคลื่อนไหว เพียงชายตาก็มองทะลุได้ทุกสิ่ง

    

    ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหลงเซี่ยมีพลังที่จะทำลายโลกได้

    

    แต่ทำไมเขาถึงไม่ได้เป็นระดับจักรพรรดิ

    

    หลงเซี่ยให้คำตอบของเขาเอง “การยึดครองสวรรค์นั้นยากจะต้านทานเกินไป หากข้าปล้นพลังแห่งสวรรค์และโลกมากเกินไป มันง่ายที่จะช่วงชิงโอกาสของผู้อื่นในการเป็นจักรพรรดิ”

    

    เขาสามารถเป็นระดับจักรพรรดิได้ แต่เขาไม่ต้องการที่จะเป็นระดับจักรพรรดิ

    

    ทั้งที่เขาจะทรงพลังเหมือนเฮา เขาสามารถฆ่าปีศาจทุกชนิดได้ในเวลาอันสั้น

    

    แต่เขาไม่สามารถเผชิญกับการร่วมมือกันของปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าเพียงลำพังได้

    

    เนื่องจากปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้านั้นทรงพลัง และสามารถไล่ต้อนเฮาได้อย่างสมบูรณ์ ดังนั้นเฮาจึงทำได้เพียงผนึกปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าได้ชั่วคราวด้วยการแลกกับชีวิตของเขา

    

    เมื่อหลงเซี่ยกลายเป็นระดับจักรพรรดิ สวรรค์และโลกจะรวมตัวกัน และคนอื่น ๆ จะไม่สามารถเป็นระดับจักรพรรดิได้

    

    เขาจึงไม่สามารถทำได้

    

    เมื่อได้ยินคำพูดของหลงเซี่ย ทุกคนก็เงียบ

    

    พวกเขาไม่ได้พูดอะไร พวกเขาแค่กลับไปฝึกอย่างหนักอีกครั้ง

    

    ลั่วอู๋เต็มไปด้วยอารมณ์

    ด้วยจิตใจที่ยิ่งใหญ่ของหลงเซี่ย จะส่องแสงให้คนรุ่นหลังโดยไม่มีข้อจำกัด และชื่อเสียงของเขาก็เทียบได้กับชื่อเสียงของจักรพรรดิแห่งดาบในตำนาน

    

    ทุกคนฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง

    

    หลายคนตกใจกับคนที่สองที่ขึ้นเป็นระดับจักรพรรดิ

    

    นั่นคือหลี่หวู่หยวน รองเจ้าสำนักเฉียนหลง

    

    ทุกคนรู้ว่าหลี่หวู่หยวนได้ละทิ้งความหวังที่จะก้าวข้ามระดับและทุ่มเทความพยายามทั้งหมดของเขาในการฝึกฝนนักเรียนที่มีความสามารถและดูแลสำนักเฉียนหลง

    

    คนเหล่านี้มักสูญเสียจิตวิญญาณไปและมีโอกาสน้อยมากที่จะบรรลุได้

    

    แต่เขากลายเป็นระดับจักรพรรดิ

    

    ต่อมาผู้คนพบว่าหลี่หวู่หยวนมีโอกาสที่จะกลายเป็นระดับกึ่งจักรพรรดิได้โดยการเผาทะเลแก่นวิญญาณสุดท้ายของเขา แต่เขาประสบความสำเร็จและรอดชีวิตมาได้จริง ๆ

    

    หลังจากที่ได้เป็นกึ่งจักรพรรดิแล้ว เขาก็ไม่ลังเลเลยที่จะใช้วิธีลัดและกลายเป็นจักรพรรดิเทียม