ไหปีศาจ - บทที่ 789 มันจบแล้ว

บทที่ 789 มันจบแล้ว

บทที่ 789

มันจบแล้ว

ความรู้สึกของซวนชิงหยู่นั้นเลวร้ายเกินไป ราวกับว่าเขาไม่ใช่คนบนโลกนี้ เขามักจะรู้สึกว่ามันจะกลายเป็นเรื่องง่ายเมื่อใดก็ได้

ดวงตาของเขาสามารถมองทะลุถึงเหตุและผลของโลกและยังสามารถเข้าใจการวัดใจของคนได้อย่างแม่นยำ

ลั่วอู๋ไม่เคยเห็นบุคคลเช่นนี้มาก่อน

โลกนี้มีเพียงผู้ใช้พลังวิญญาณและนักรบแม้ว่าจะเป็นตำนานในสมัยโบราณที่เป็นอมตะ แต่ก็มีเพียงจิตวิญญาณที่เป็นอมตะของมิติวิญญาณเท่านั้น

แต่ถ้าจะมีความเป็นอมตะบนโลก เขาควรจะเป็นคนแรก

ข้าเห็นซวนชิงหยู่ลอยสูง ร่างกายเหมือนขนห่านด้านหลังมีลักษณะเลือนรางของเงาเสมือนจริงขนาดเล็กเรียบง่ายและทำให้เคลิบเคลิ้ม

คนอื่นไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน แต่ในขณะนี้ลั่วอู๋มีพลังของผนึกในร่างกายของเขาจึงสามารถเห็นความจริงได้

เงาที่ว่างเปล่าซึ่งมีอารมณ์ไม่ปกตินั้นดีพอ ๆ กับ ซวนซิงหยู่

ลั่วอู๋ตื่นเต้น

นี่หมายความว่าอย่างไร

อย่างที่ทราบกันดีว่าเงาเสมือนจริงที่เกิดจากการใช้พลังวิญญาณเป็นนิมิตที่เกิดจากการปลดปล่อยพลังงาน

ดังนั้นภายใต้สถานการณ์ปกติมันจะรวมตัวเป็นจิตวิญญาณของมันเอง

แต่เงาที่อยู่เบื้องหลังของซวนชิงหยู่คือตัวของเขาเองซึ่งเป็นเรื่องที่ไร้เหตุผลมาก อีกฝ่ายเป็นนักรบหรือไม่?

มันไม่ควรอย่างยิ่ง วิธีการของอีกฝ่ายนั้นยอดเยี่ยมมากจนดูเหมือนจะไม่ใช่วิธีการของผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้เลย

ซวนชิงหยู่โบกแขนเสื้อและสายลมอ่อน ๆ ได้พัดผ่าน พลังลึกลับและคาดเดาไม่ได้เป็นเหมือนระลอกคลื่น

ทุกสิ่งในเมืองหลวงของจักรวรรดิยังคงเหมือนเดิม

ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็ดูเหมือนว่ามีบางอย่างที่น่ากลัวกำลังเกิดขึ้น

ทันใดนั้นลมกระโชกแรงได้พัดเข้ามาทุกสิ่งรอบตัวดูเหมือนจะถอยหลังและพลังทางจิตวิญญาณระหว่างสวรรค์และโลกอยู่ได้ตกอยู่ในความโกลาหล

ลั่วอู๋เงยหน้าขึ้นมอง แต่พบว่าตัวเองไม่สามารถสื่อสารกับพลังงานทางจิตวิญญาณระหว่างสวรรค์และโลกได้

“โล่บังฟ้า!”

คำนั้นแวบผ่านความคิดของลั่วอู๋

ครู่ต่อมาวิญญาณนับหมื่นที่สลายไปจากจิตวิญญาณมังกรแท้จริงก็ออกมาอีกครั้งและพลังงานด้านลบก็เริ่มหนาแน่นขึ้นอีก

จิตวิญญาณมังกรที่แท้จริงในเมืองจักรพรรดิยังคงอยู่เฉยๆไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

ไม่รู้ว่ามันเป็นภาพลวงตาหรือไม่ ลั่วอู๋พบว่าดวงตาของซวนชิงหยู่มืดลงและดวงดาวส่วนใหญ่ในดวงตาของเขาดูเหมือนจะตกลงไป

ซวนชิงหยู่หลับตาลง เขาสัมผัสกับวิญญาณเบา ๆ และวิญญาณขี้เซาก็ลอยออกมา

ลั่วอู๋รู้สึกดีใจมากที่ได้เห็นสิ่งนี้ “ฮวงเสี่ยวหยวน!”

เพราะวิญญาณตนนี้คือ ฮวงเสี่ยวหยวน.

เมื่อเขาเสียชีวิตความหมกมุ่นของเขาฝังรากลึกมาก ไม่แปลกเลยที่เขาจะกลายร่างเป็นวิญญาณ น่าเสียดายที่พระราชวังนั้นยิ่งใหญ่และสง่างามจนวิญญาณแทบจะไม่สามารถก่อตัวได้

ลั่วอู๋เห็นอกเห็นใจสวรรค์และโลกและบังคับให้เรียกวิญญาณออกมาซึ่งถือได้ว่าเป็นการช่วยเหลือร่างวิญญาณอย่างไม่เต็มใจ น่าเสียดายที่เขาตกใจกับจิตวิญญาณมังกรที่แท้จริงและวิญญาณได้สลายไปอย่างสมบูรณ์

โดยไม่คาดคิด ซวนชิงหยู่ได้วิธีการอันชั่วร้ายในการป้องกันสวรรค์ติดตามรากเหง้าและฟื้นฟูวิญญาณเหล่านี้อีกครั้ง

วิธีการดังกล่าวเป็นวิธีที่ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง

วิญญาณของฮวงเสี่ยวหยวนค่อยๆลอยไป ใบหน้าของเขาหมองคล้ำและวิญญาณของเขาอ่อนแอมากจนดูเหมือนว่าเขากำลังจะสลายไปได้ทุกเมื่อ

วิญญาณที่อ่อนแอประเภทนี้จะต้องอยู่ในสถานที่พร้อมกับพลังด้านลบที่แข็งแกร่งเพื่อรักษาสภาพของมัน มิฉะนั้นมันจะสลายไปได้ง่าย

ลั่วอู๋รีบใส่วิญญาณของฮวงเสี่ยวหยวนเข้าไปในมิติไห

สิ่งที่พิเศษเกี่ยวกับมิติไหก็คือไม่ว่าสภาพแวดล้อมจะมีความต้องการเพียงใด มิติวิญญาณก็จะไม่มีปัญหาใด ๆ เมื่อเข้าสู่มิติไห

“แล้วเรื่องนี้ล่ะ” ซวนชิงหยู่หลับตาและพูดเบาๆ

ลั่วอู๋เหลือบมองไปที่หลี่ซวนซงและถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก “ดีไม่จำเป็นต้องฆ่าเขา แต่ข้ายังไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าถึงช่วยเขาและสัญญาว่าเขาจะไม่ได้เป็นจักรพรรดิอีกแล้ว ทำไมต้องช่วยเขาหรือว่าไม่มีตัวแปรที่มากกว่านี้”

“เจ้าไม่เข้าใจหรอก” ซวนชิงหยู่ส่ายหัว

ลั่วอู๋ยักไหล่ “ไม่เข้าใจงั้นหรือ ข้าจำได้ว่าท่านเคยพูดว่าจะไม่ฆ่าเขาในตอนนี้”

“แน่นอน” ซวนชิงหยู่ยิ้ม “ถ้าวันหนึ่งข้าตาย หลี่ซวนซงจะตายหรือมีชีวิตอยู่ข้าก็ไม่สามารถควบคุมได้”

ลั่วอู๋มองอย่างสงสัย

“ท่านจะอยู่ได้นานแค่ไหน?” ลั่วอู๋ถามตรงๆอย่างไม่สุภาพ

ซวนชิงหยู่ไม่รังเกียจที่จะพูดว่า “เอาเถอะ ข้าก็เป็นสัตว์ประหลาดชราที่มีชีวิตมาหลายพันปี ข้าไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้นาน”

ลั่วอู๋คิดอยู่ครู่หนึ่งและไม่มีอะไรจะพูดอีก

“แล้วพระราชวังล่ะ”

“อย่างที่เจ้าพูด สามารถวางใจได้ว่ามกุฎราชกุมารขึ้นครองราชย์และนายกรัฐมนตรีเป็นผู้ดูแลประเทศ”

ลั่วอู๋ถามว่า “ท่านฉลาดมาก ท่านรู้ไหมว่าจักรพรรดิองค์เก่าไปไหน”

“ถูกเนรเทศไปสู่ห้วงมิติความว่างเปล่าอันไม่มีที่สิ้นสุด” ซวนชิงหยู่ทำอะไรไม่ถูก “แม้ว่าจะเป็นข้า ข้าก็ไม่สามารถเข้าไปในห้วงมิติความว่างเปล่าอันไม่มีที่สิ้นสุดเพื่อนำจักรพรรดิองค์เก่ากลับมาได้”

ลั่วอู๋รู้ดีถึงความน่ากลัวของมิติความว่างเปล่าอันไม่มีที่สิ้นสุด

เขายังโชคดีที่ไม่ได้เข้าไปในส่วนลึกของมิติความว่างเปล่าอันไม่มีที่สิ้นสุด แต่บังเอิญเข้าไปในห้วงมิติที่ทวนกระแสและได้เข้าสู่นรกมนตรา

จักรพรรดิองค์เก่าถูกเนรเทศไปยังที่ห่างไกล

ลั่วอู๋ถอนหายใจเมื่อรู้ว่าเรื่องด่วนเกินไป เขาจึงไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านี้

สิ่งนี้ก่อให้เกิดความสับสนวุ่นวายในจิตใจของผู้คนนับไม่ถ้วนและในที่สุดก็สามารถยุติลงได้

องค์จักรพรรดิได้พ่ายแพ้

มีผู้เสียชีวิตมากเกินไป

ผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรหลายคนได้เสียชีวิต

ทั้งในและนอกจักรวรรดิได้รับความเสียหายและเมืองหลวงของจักรวรรดิตกอยู่ในความโกลาหล

แม้ว่าหลี่ซวนซงจะยังไม่ตาย แต่เขาก็ไม่ได้เป็นจักรพรรดิอีกและความแข็งแกร่งของเขาก็ลดลงจนถึงจุดนี้ เป็นเรื่องที่น่าอายจริงๆ

ลั่วอู๋แทบไม่สามารถยอมรับผลลัพธ์ได้

ลั่วอู๋สะบัดหน้าไปมา

“เป็นอย่างไรบ้าง?” ทุกคนถามด้วยความกังวล

ท้ายที่สุดพวกเขาอยู่ไกลเกินกว่าที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พวกเขาตระหนักถึงการเปลี่ยนแปลงลึกลับทุกรูปแบบ

ลั่วอู๋หัวเราะและเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้ฟัง

ทุกคนประหลาดใจมาก วิญญาณของฮวงเสี่ยวหยวนได้รับการช่วยเหลือ? แม้ว่าจะไม่ได้ฆ่าหลี่ซวนซงแต่ทุกคนก็เต็มใจที่จะยอมรับการแลกเปลี่ยน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกู่ฉวนในขณะนี้ใบหน้าที่เด็ดเดี่ยวของเขาได้หลั่งน้ำตาและเขาก็เช็ดน้ำตาอย่างมีความสุข

“นายท่าน ฮวงเสี่ยวหยวนจะฟื้นขึ้นมาหรือไม่?” กู่ฉวนถาม

ลั่วอู๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “การฟื้นขึ้นจากความตายไม่น่าเป็นไปได้”

ใบหน้าของกู่ฉวนแสดงให้เห็นถึงสีหน้าที่ผิดหวัง

“ข้าคิดวิธีที่จะทำให้ฮวงเสี่ยวหยวนกลายเป็นนายพลวิญญาณสีขาว ลั่วอู๋กล่าวอย่างจริงจัง “ข้าให้สัญญา”

ดูเหมือนว่าเขาจะคุยกับกู่ฉวนแต่ก็พูดกับตัวเองด้วย

ในความเป็นจริง มันเป็นเรื่องยากเกินไปที่จะบรรลุสิ่งนี้

ควรรู้ว่าในบรรดานายพลวิญญาณ มีเพียงแค่นายพลวิญญาณสีขาวเพียงคนเดียวที่มีภูมิปัญญาที่แท้จริง แม้ว่าพลังวิญญาณของนายพลวิญญาณคนอื่นจะมีระดับทอง แต่พวกเขาก็ไม่เคยมีจิตใจที่สมบูรณ์

“ไปเถอะ กลับบ้านกัน” นั่นคือสิ่งที่ลั่วอู๋พูด

ฝูงชนต่างตกตะลึง

ฉูจงฉวนถามว่า “เจ้าจะกลับที่ไหน”

“แน่นอนข้าจะกลับไปที่สำนักโล่พิทักษ์ ข้าไม่รังเกียจถ้าเจ้าต้องการกลับไปที่หนานจุน” ลั่วอู๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม

คนเข้าใจ

เฮ้ ในที่สุดมันก็จบลงเสียที

สำนักโล่พิทักษ์จะไม่พบปัญหาอีกแล้ว

ฉูจงฉวนหัวเราะ “อย่าพึ่งรีบ กลับบ้านของเจ้าก่อน”

ทันใดนั้นบรรยากาศก็เริ่มกลมกลืนและร่าเริง

—————————–