ไหปีศาจ - บทที่ 837 นกโง่

บทที่ 837 นกโง่

บทที่ 837

นกโง่

หลี่หยินเลือกวิธีที่ง่ายที่สุดในการจัดการกับปัญหาเสมอ

เพราะส่วนใหญ่แล้วนางไม่จำเป็นต้องคิดเกี่ยวกับสิ่งต่างๆมากเกินไปเพียงแค่ฟังการเตรียมการของลั่วอู๋

ดังนั้นในบางครั้งนางจึงมองสิ่งต่างๆในรูปแบบใหม่

แร้งวิญญาณได้สูญพันธุ์ไปแล้วดังนั้นลั่วอู๋และคนอื่นๆ จึงเพิกเฉยต่อแร้งวิญญาณโดยไม่รู้ตัว

แต่ในความเป็นจริงนั้นเป็นเรื่องที่ค่อนข้างแปลก

แร้งวิญญาณยังไม่สูญพันธุ์จริงๆ

วิญญาณของมันกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยจำนวนนับไม่ถ้วนและชิ้นส่วนเหล่านี้ไม่ได้สลายไป แต่กลายเป็นร่างวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนและรอดชีวิตมาได้

แม้ว่าผู้คนจะมองไม่เห็นวิญญาณเหล่านี้ แต่ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันมีอยู่จริง

ยังไม่แน่ว่าพวกเขาสามารถสื่อสารกับมันได้หรือไม่

“เจ้าสามารถสื่อสารกับแร้งวิญญาณได้หรือไม่” ลั่วอู๋กล่าวอย่างครุ่นคิด

หลี่หยินถามเสียงเบา “มันแย่มากหรือนายน้อย”

“ไม่มันน่าสนใจมาก”

ลั่วอู๋แสดงให้เห็นถึงนัยน์ตาปีศาจของเขาและดวงตาของเขาก็เริ่มเปล่งประกายสีทอง เขามองหาแร้งวิญญาณในอากาศผ่านชั้นหมอก

แต่น่าเสียดายที่มันล้มเหลว

แม้ท้องฟ้าจะยังคงดังก้องไปด้วยเสียงของแร้งวิญญาณ แต่เขาก็ไม่สามารถเห็นร่องรอยใด ๆ เมื่อเขาใช้นัยน์ตาปีศาจ

ราวกับว่ามีเพียงละอองน้ำบนท้องฟ้าและไม่มีอะไรอื่น

“แปลก หาที่มาของเสียงได้หรือไม่” ลั่วอู๋หันไปมองฝูงชน

ดังนั้นพวกเขาจึงใช้วิธีการของตนเอง

หยู่เฮาสำรวจสัตว์วิญญาณของเขาด้วยสัญชาตญาณการดมกลิ่นในขณะที่ฉูจงฉวนได้เปิดองค์ประกอบทั้งห้าของเขาโดยตรง

พลังแห่งฝันร้าย พลังของแสงห้าสี พลังแห่งแสง พลังแห่งความมืด

อย่างไรก็ตามไม่มีทางที่จะค้นหาร่างวิญญาณได้เมื่อผู้คนใช้วิธีการของตนเอง เป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่จะกล่าวว่าควรมีร่างวิญญาณมากมาย

แต่ทำไมเราถึงไม่พบอะไรเลย

นี่เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงจริงๆ

มันเป็นเพียงกลุ่มของร่างวิญญาณ พวกมันสามารถหลีกเลี่ยงการตรวจจับของนัยน์ตาปีศาจได้และยังเป็นนัยน์ตาปีศาจที่ถูกใช้โดยลั่วอู๋ซึ่งเป็นผู้ที่มีความแข็งแกร่งสูงสุดของผู้ใช้พลังวิญญาณระดับทองขั้นสูง

ร่างวิญญาณเหล่านี้นั้นหาตัวไม่ง่ายเลย

“เจ้าต้องหาทางทำให้พวกมันปรากฏตัวขึ้น” ลั่วอู๋กล่าว

เสียงแร้งวิญญาณบนท้องฟ้าดังขึ้นทีละตัว

แต่กลับมีเพียงหมอกที่ว่างเปล่า

ลั่วอู๋สื่อสารกับองค์หญิงเจียโรว “เจ้าสื่อสารกับพวกมันได้ไหม”

“ข้าจะพยายาม” องค์หญิงเจียโรวเงียบไปครู่หนึ่งแล้วก็ต้องรู้สึกประหลาดใจ “ไม่ข้าทำไม่ได้ ข้าไม่สามารถรู้สึกถึงการมีอยู่ของพวกมัน”

ลั่วอู๋รู้สึกกังวล

แต่หลินยูหลันก็พูดว่า “ให้ข้าลองดู”

นางได้เรียกวิญญาณของนางออกมา

สัตว์วิญญาณระดับเพชร : ราชานกยูง

นกชนิดนี้มีขนาดใหญ่เกินจริง มันถูกปกคลุมไปด้วยความสดใสที่มีสีสันที่หลากหลาย ทำให้มันดูลึกลับและศักดิ์สิทธิ์

หางของนกยูงมีขนาดใหญ่และสวยงามขนาดยังไม่เปิด แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังงานที่น่ากลัวที่อยู่ในนั้น

นี่คือสิ่งมีชีวิตที่ได้รับการสืบทอดสายเลือดของจักรพรรดิ

หลินกุยเตรียมไว้เป็นพิเศษสำหรับหลินยูหลัน

“พวกมันล้วนเป็นนกศักดิ์สิทธิ์บางทีมันอาจจะสื่อสารกันได้” หลินยูหลันกล่าว

ลั่วอู๋พยักหน้า “ลองดูสิ”

หลินยูหลันกล่าวทักทายราชานกยูง สีทั้งห้าบนร่างกายของมันค่อยๆมาบรรจบกันจากนั้นมันก็ได้ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว

แม้ว่าเสียงจะใสและคมชัด แต่ก็ยังมีภาคภูมิใจในตนเอง

ท้ายที่สุดนกยูงวิญญาณเป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตชั้นยอดในหมู่นกวิญญาณ

เสียงร้องดังออกมา

“การสื่อสารประสบความสำเร็จ”หลินยูหลันตกตะลึง

นางรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง

แต่แล้วใบหน้าของนางก็กลายเป็นน่าเกลียด

เสียงที่หนาแน่นของนกแร้งดังขึ้นอีกครั้งซึ่งยุ่งเหยิงและดูโกรธ ราชานกยูงสงบมากและโกรธมากหลังจากได้ยินเสียงเรียกเหล่านี้

แสงห้าสีเต็มร่างกายเริ่มกะพริบราวกับจะเริ่มการโจมตี

“ใจเย็น ๆ ใจเย็น ๆ !” หลินยูหลันเอาใจราชานกยูงอย่างรวดเร็ว แต่ผลก็ไม่ได้ผล

ด้วยความสิ้นหวัง นางจึงนำราชานกยูงกลับเข้าไปในแหวนวิญญาณเท่านั้น

ทุกคนต่างไม่เข้าใจ “เป็นอะไรไป”

“การสื่อสารคือการสื่อสาร” หลินยูหลันกล่าวด้วยความทุกข์ใจ “ร่างวิญญาณเหล่านี้ถูกแยกออกโดยวิญญาณแร้ง พวกมันค่อนข้างก้าวหน้าในแก่นแท้ต้นกำเนิดและยังมีพลังไม่ต่ำกว่าราชานกยูงผู้ยิ่งใหญ่อย่างแน่นอนวิญญาณเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงการต่อต้านอย่างมากต่อการปรากฏตัวของราชานกยูง

ทุกคนรู้สึกผิดหวัง

ราชานกยูงเป็นเพียงตัวเดียวที่สามารถสื่อสารกับวิญญาณเหล่านี้และได้ล้มเหลวด้วยเหตุนี้

“เป็นไปได้ไหมว่ามีเพียงนกวิญญาณเท่านั้นที่สามารถสื่อสารกับร่างวิญญาณเหล่านี้ได้” ลั่วอู๋คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และกล่าวออกไป

แต่ดูเหมือนจะไม่มีวิญญาณเช่นนี้

ในเวลานี้ความคิดขององค์หญิงเจียโรวเกิดขึ้น: “เจ้าลืมสิ่งหนึ่งไปหรือไม่ มีนกโง่ในโลกใบเล็ก”

ดวงตาของลั่วอู๋ส่องประกายมากขึ้น

ใช่แล้ว

มีนกโง่อยู่ด้วย

หลินยูหลันลังเลและกล่าวว่า “วิญญาณเหล่านี้มีความหยิ่งผยองมากและอาจไม่เต็มใจที่จะสื่อสารกับนกวิญญาณที่ต่ำกว่าแก่นแท้ต้นกำเนิดของพวกมันเองแม้แต่ราชานกยูงที่มีแก่นแท้ต้นกำเนิดในระดับเดียวกันก็ยังจะถูกพวกมันปฏิเสธ”

“แค่ครอบครองพวกมัน?” ลั่วอู๋ส่ายหัวไปมา “มันยากที่จะหานกจักรพรรดิในตำนาน จงพยายามก่อนเสมอ”

ลั่วอู๋จึงปล่อยนกโง่ออกไป

นกโง่ไม่ได้มีแก่นแท้ต้นกำเนิดระดับสูง

“จิ๊บ!”

นกโง่ยกคอขึ้น กางปีกสีขาวดุจบุปผาและเบ่งบานด้วยแสงสีขาว หยิ่งผยองดุจดั่งราชา

ระดับดั้งเดิมของมันไม่เกินระดับทองขั้นสูง แต่นิสัยที่น่าภาคภูมิใจนั้นเหมือนกับร่างวิญญาณเหล่านี้ทุกประการ

เสียงร้องโหยหวนนั้นได้ดึงดูดความสนใจของร่างวิญญาณเหล่านั้นในทันใด

“นกโง่ช่วยข้าสื่อสารกับพวกเขา” ลั่วอู๋ออกคำสั่ง

นกโง่กลอกตาและไซ้ขนอย่างสง่างาม มันไม่ได้สนใจมันมากนัก

“ยาปีกสีคราม” ลั่วอู๋ยื่นนิ้วออก

นกโง่ยกขนสามเส้นเหมือนโจร

“เจ้ากำลังขู่กรรโชคข้า”

นกโง่พยักหน้า

ใช่มันเป็นการขู่กรรโชค

“เจ้ามันเหี้ยม” ลั่วอู๋กำหมัดแน่น “สามคือสามตราบเท่าที่เจ้าทำสำเร็จ”

นกโง่แสดงใบหน้าที่มีความสุข

ยาปีกสีครามสามารถช่วยวิวัฒนาการของสัตว์วิญญาณได้ แม้ว่าจะล้มเหลว แต่ก็มีประโยชน์ที่ไม่อาจบรรยายได้สำหรับการเพิ่มประสิทธิภาพของแก่นแท้ต้นกำเนิด

น่าเสียดายที่มันล้ำค่าเกินไป สามารถผลิตเพียงหนึ่งครั้งในครึ่งปี

นกโง่ต้องต่อสู้เพื่อตัวเอง

เมื่อเห็นว่าลั่วอู๋เห็นด้วย เจ้านกโง่ก็เริ่มเอาจริงเอาจัง มันได้ส่งเสียงอยู่เป็นเวลานานเพื่อสื่อสารกับร่างวิญญาณ

สองฝ่ายเริ่มเรียกร้องกันไปมา

เสียงเรียกร้องของร่างวิญญาณก็สงบลงเช่นกัน

ลั่วอู๋รู้สึกดีใจมาก “มันเป็นไปได้จริงๆ”

จู่ๆเขาก็คิดได้

นกโง่มีวิวัฒนาการมาจากแร้งทรายที่กลายพันธุ์ แร้งทรายและแร้งวิญญาณอาจอยู่ใกล้ชิดกันโดยธรรมชาติ ดังนั้นพวกมันจึงไม่สนใจช่องว่างเดิมและสื่อสารกันอย่างกลมกลืน

แต่ในขณะนี้นกโง่ก็ขันอย่างภูมิใจ

ร่างวิญญาณเหล่านั้นได้เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มีเสียงดังและโกรธมาก ความโกรธนั้นมีมากหลายเท่า

ใบหน้าของลั่วอู๋เปลี่ยนไป “เจ้าโง่”

ผู้คนต่างสงสัย “เป็นอะไรไป”

“นกโง่ตัวนี้กำลังคุกคามวิญญาณพวกนี้ว่าจะให้ไปเป็นน้องชายของมัน” ลั่วอู๋กัดฟัน “นกโง่ข้าอยากจะฆ่าเจ้าจริงๆ … ”

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะสื่อสารอย่างสันติ

เจ้ากำลังทำอะไร!

——————————————————-