ไหปีศาจ - บทที่ 846 เทพดาบ

บทที่ 846 เทพดาบ

บทที่ 846

เทพดาบ

สิ่งที่เสี่ยวกงไม่ยอมแพ้ไม่ใช่ดาบต้านสวรรค์ แต่เป็นเจตจำนงดาบของเขาเอง

ในที่สุดชายคนนั้นก็ดึงดาบออกไป

เจตจำนงดาบของเสี่ยวกงแข็งแกร่งไม่เท่ากับชายคนนี้

ดวงตาของเสี่ยวกงเต็มไปด้วยความสูญเสีย

ชายคนนั้นลูบเงาของดาบต้านสวรรค์ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาก็พูดขึ้นว่า “ไม่เป็นไรน่า ข้าแค่ยืมเจ้า ข้าจะเก็บมันไว้และจะคืนให้เมื่อเจ้าจะจากไป”

ดวงตาที่รู้สึกสูญเสียของเสี่ยวกงเต็มไปด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง

ลั่วอู๋ไม่คิดเลยว่าเขาจะเปลี่ยนใจแบบนี้

“เจ้าสามารถอยู่ได้ตามต้องการ ไม่มีพื้นที่ต้องห้ามในทะเลแห่งดาบเจ้าสามารถไปได้ทุกที่ที่เจ้าต้องการ เมื่อเจ้าจะออกไปก็มาหาข้าเพื่อรับดาบคืน”

ชายคนนั้นพูดอย่างสบาย ๆ จากนั้นก็ก้าวเดินออกไปหลายพันเมตร

ดูเหมือนว่าเขากำลังจะเดินไปยังคมดาบที่สูงที่สุดในทะเลแห่งดาบ

ทะเลเมฆทะมึน

ท้องฟ้าค่อย ๆ เริ่มมีฝนตก สายฝนเต็มไปด้วยออร่าบริสุทธิ์และเจตจำนงของดาบที่แตกหักซึ่งเหลือไว้โดยวิญญาณดาบที่ตายไปแล้ว

“ท่าน!” ลั่วอู๋ครุ่นคิดและตามเขาไป

อย่างไรก็ตามเครื่องหมายเลือดศักดิ์สิทธิ์ก็ได้ถูกเปิดเผยแล้วและลั่วอู๋ก็ซ่อนมันไว้ไม่ได้ เขาบินไปพร้อมกับดาบและพยายามอย่างเต็มที่เพื่อไล่ตามชายคนนั้น

“มีอะไร?” ชายคนนั้นยังคงเดินตามความตั้งใจ เพียงก้าวเดียวก็ไปไกลเกือบถึงขอบโลกแล้ว ลั่วอู๋พยายามอย่างเต็มที่ก็แทบจะตามไม่ทัน

ลั่วอู๋ถามด้วยความเคารพ “ข้าควรเรียกท่านอย่างไร?”

“เทพดาบ”

“……”

ลั่วอู๋พูดไม่ออก

แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งมาก แต่ชื่อแบบนี้ไม่หยิ่งไปหน่อยรึ

ชายคนนั้นพูดอย่างใจเย็น “ทุกสิ่งในอดีตสลายไปแล้ว ข้าเกิดใหม่อีกครั้งในทะเลแห่งดาบ ข้ามีความสามารถด้านดาบที่ไม่มีใครเทียบได้ ทำไมข้าจะเรียกตัวเองว่าเทพดาบไม่ได้”

“เกิดใหม่?” ลั่วอู๋ไม่เข้าใจ

ชายคนนั้นพูด “ถ้าข้าเดาถูกข้าน่าจะเคยเป็นคนคนหนึ่งมาก่อนไม่งั้นข้าคงไม่หมกมุ่นอยู่กับรูปร่างของมนุษย์ขนาดนี้”

ลั่วอู๋เข้าใจทันที

ไม่น่าแปลกใจที่เขาอดทนต่อพวกลั่วอู๋มาก

เป็นคนที่มาจากเผ่าพันธ์ุเดียวกันนี่เอง

ส่วนสาเหตุที่วิญญาณมนุษย์มาเกิดใหม่ได้ในทะเลแห่งดาบนั้นไม่มีอะไรให้ศึกษา มันมีเรื่องแปลก ๆ ทุกชนิดบนโลกนี้อยู่แล้ว

เขาไม่คิดจะยอมเสียมนุษย์แม้ว่าเขาจะเกิดใหม่ก็ตาม

เมื่อผู้ใดได้เกิดใหม่ในทะเลแห่งดาบก็เห็นได้ชัดแล้วว่า ทะเลแห่งดาบได้รับรู้เจตจำนงแห่งดาบอันทรงพลังของผู้นั้นแล้ว ซึ่งจะได้ปรากฏในรูปลักษณ์ของดาบ ซึ่งเหมาะสมที่สุดแล้ว

ด้วยเรื่องนี้เพียงอย่างเดียว ลั่วอู๋ก็เต็มไปด้วยความประทับใจในตัวเทพดาบแล้ว

“ท่านเทพดาบ ท่านพูดอะไรเกี่ยวกับการแอบวางแผนขโมยขุมพลังแห่งภูตรึเปล่า?” ลั่วอู๋ถามอย่างระมัดระวัง

ชายคนนั้นเหลือบมองไปที่ลั่วอู๋ “ว่าไงนะ? เจ้าบังคับให้ข้าเปิดปากรึ?”

“ไม่ ไม่” ลั่วอู๋ส่ายหัวด้วยความตกใจ “ข้าแค่มีเพื่อนชื่อหลงเซี่ย ซึ่งน่าจะอยู่ในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะด้วยและจุดประสงค์ของเขาก็คือเพื่อหาขุมพลังแห่งภูตเท่านั้น”

ชายคนนั้นเห็นได้ชัดว่าประหลาดใจ “เขาเป็นเพื่อนของเจ้านี่เอง”

ลั่วอู๋ดีใจมาก

แน่นอนว่าอีกฝ่ายรู้ว่าหลงเซี่ยอยู่ที่ไหน

หากสามารถหาหลงเซี่ยได้ไม่เพียงแต่ความปลอดภัยจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก แต่ยังสามารถออกจากอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะด้วยพลังของเครื่องรางภูตหลังจากที่พบน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แล้วได้ด้วย

“ใช่ ๆ” ลั่วอู๋พยักหน้า

เทพดาบไม่สงสัยเลยเพราะอีกฝ่ายสามารถพูดชื่อหลงเซี่ยได้ก็ไม่น่ามีปัญหา

“เมื่อเจ็ดปีก่อนมีชายคนหนึ่งมาที่ทะเลแห่งดาบ เขาอ้างว่าเขาต้องการหาขุมพลังแห่งภูตและเขายังมีเครื่องรางพิเศษที่สามารถเปิดสถานที่ลับได้ แต่เขาไม่รู้ว่าสถานที่ลับนั้นอยู่ที่ไหน” เทพดาบกล่าว

“เขาจึงมาที่นี่เพื่อถามทาง”

“ข้าคิดว่ามันน่าสนใจดี ข้าอยากแก้เผ็ดราชินีแห่งภูตอยู่แล้ว ดังนั้นข้าจึงบอกเขาว่าสถานที่ลับอยู่ที่ไหนและพาเขาไปส่งด้วย”

ลั่วอู๋ถามอย่างรวดเร็ว “สถานที่ลับของขุมพลังแห่งภูตอยู่ที่ไหน?”

“ที่ลึกที่สุดใต้ราชวังภูต”

“ราชวังภูต?”

“เจ้าคิดซะว่ามันเป็นสถานที่ที่ราชินีภูตอาศัยอยู่”

ลั่วอู๋ตะลึง

ไม่ว่าเขาจะมั่นใจแค่ไหนเขาก็ไม่กล้าไปที่ที่ราชินีภูตอยู่ มันเหมือนรนหาที่ตาย

เขาไม่ใช่หลงเซี่ย

“คนที่ชื่อหลงเซี่ยเก่งมาก เขาเดินทางไปได้อย่างราบรื่น เป็นที่น่าเสียดายที่ร่างวิญญาณจักรพรรดิหวู่เสียหาย หากเขาพบขุมพลังแห่งภูตได้ก็น่าอัศจรรย์แน่นอน มันจะนำความประหลาดใจที่คาดไม่ถึงมาสู่คนทั้งประเทศแน่นอน” เทพดาบกล่าวอย่างมุ่งร้ายเต็มที่

ทะเลแห่งดาบจะถูกปิดล้อมทุกสองสามทศวรรษ

ถ้าไม่มีเชื้อเพลิง แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะทำแบบนั้น

ลั่วอู๋ถอนหายใจ

ไม่ว่าหลงเซี่ยจะประสบความสำเร็จหรือไม่ ตอนนี้เราไม่สามารถพึ่งพาเขาได้

ลั่วอู๋มีคำถามอีกอย่างในใจ “ท่านเทพดาบทำไมท่านถึงไม่ยอมสู้ตอนที่ทะเลแห่งดาบถูกล้อมโจมตี”

มันทำให้เขางง

ตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดของทะเลแห่งดาบไม่ยอมต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของตน

“เจ้าสังเกตสินะ” พระเจ้าดาบเย้ยหยัน

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้มีท่าทางที่เป็นเจ้าผู้ปกครองมากนัก อาจเป็นเพราะเขาอยู่ในทะเลแห่งดาบมาเป็นเวลานานและเขาไม่มีโอกาสได้แสดงความเจ้าผู้ปกครองของเขา

“ข้าไม่สามารถเสียพลังไปได้แม้เพียงเล็กน้อย”

“มิฉะนั้นหากราชินีภูตมาด้วยตัวเอง ทั้งทะเลแห่งดาบจะพังพินาศ”

ลั่วอู๋ประหลาดใจเล็กน้อย

ใช่แล้ว ถ้าอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะต้องการกำจัดทะเลแห่งดาบจริง ๆ ราชินีภูตจะมาด้วยตัวเอง ใครจะต่อกรกับพลังระดับจักรพรรดิได้?

“ท่านไม่สามารถต่อกรกับราชินีภูตได้หรือ?” ลั่วอู๋มองหน้าอีกฝ่ายด้วยความเคารพอย่างสูง

เทพดาบส่งเสียงกร้าว “แน่นอน ข้าไม่สามารถต่อกรกับมันได้ แต่ถ้าข้าลากทะเลแห่งดาบทั้งหมดและระเบิดตัวเองไปพร้อมกันข้าสามารถทำให้หนึ่งในสามของอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะกลายเป็นนรกได้”

นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่ลงมือ

เขาต้องมั่นใจว่าเขาอยู่ในสภาพพร้อมต่อสู้ที่สุดเพื่อจะได้ต่อสู้และหาโอกาสที่จะระเบิดตัวเองต่อหน้าราชินีภูต ถ้าเขาออกมาต่อสู้แต่แรกก็จะฆ่าภูตส่วนใหญ่ได้อย่างสบาย แต่ความแข็งแกร่งของเขาจะเสียหาย และในเวลานั้นทะเลแห่งดาบทั้งหมดจะสูญสิ้น

ลั่วอู๋ตกใจมาก

เป็นแบบนี้นี่เอง

เขาอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเทพดาบตรงหน้าเขา

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายไม่ยอมเคลื่อนไหว แต่ที่จริงแล้วเขากำลังเดิมพันด้วยชีวิตของเขาแล้วพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้แน่ใจว่าทะเลแห่งดาบจะอยู่รอด

ระหว่างการสนทนาระหว่างทาง ทั้งสองคนก็มาถึงจุดที่สูงที่สุดของทะเลแห่งดาบ

แน่นอนเทพดาบชะลอตัวลงเพื่อให้ลั่วอู๋ตามทัน

ยอดเขานี้เหมือนดาบพุ่งตรงขึ้นไปบนท้องฟ้าจริง ๆ พลังดาบที่หยิ่งผยองและไม่อาจถูกยับยั้งกำลังเบ่งบานอย่างป่าเถื่อนทำให้ทะเลเมฆปั่นป่วน

วิญญาณดาบที่มองเห็นและมองไม่เห็นจำนวนมากยังคงอยู่บนยอดเขาดาบนี้ มันงดงามและสูงส่ง

“เจ้าตามข้ามาทำไม?” เทพดาบขมวดคิ้วเป็นทาง

ลั่วอู๋เกาหัวอย่างเชื่องช้า “ท่านไม่ได้ตั้งใจจะปกป้องข้าหรอกรึ?”

“ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ในทะเลแห่งดาบข้าก็สามารถไป ข้าง ๆ เจ้าได้ตลอดเวลา ทำไมถึงตามข้ามาเหมือนแมลงวัน มันน่ารำคาญมาก”

เทพดาบโบกมือด้วยความไม่พอใจ

หลังจากคิดเรื่องนี้ลั่วอู๋ก็ถามคำถามที่เขาอยากถามมากที่สุด “ท่านเทพดาบ ท่านรู้ไหมว่าน้ำพุศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่ไหน?”

เนื่องจากกลุ่มนกแร้งวิญญาณบอกว่าทะเลแห่งดาบสามารถบอกได้จึงไม่ควรผิดพลาด

เห็นได้ชัดว่าเทพดาบ ผู้อยู่สูงสุดของทะเลแห่งดาบน่าจะเป็นคนที่มีแนวโน้มที่จะรู้เรื่องนี้มากนี่สุด

หลังจากตามอีกฝ่ายมานาน

ตอนนี้ถึงเวลาถามถึงสิ่งที่ลั่วอู๋เล็งไว้

“น้ำพุศักดิ์สิทธิ์?” เทพดาบมองไปที่ลั่วอู๋อย่างสงสัยและมองขึ้นลงเป็นเวลานาน “เจ้ายังสติดีอยู่ไหม?”

ลั่วอู๋หัวเราะหรือร้องไห้ไม่ออก “ข้าปกติดี”

“ไม่มีคนสติดีที่ไหนจะไปหาน้ำพุศักดิ์สิทธิ์หรอกนะ”

“……”