ไหปีศาจ - บทที่ 903 หัวใจของหลี่หวู่หยวน

บทที่ 903 หัวใจของหลี่หวู่หยวน

บทที่ 903

หัวใจของหลี่หวู่หยวน

ผู้บัญชาการหลิงหลงสับสนกับการสนทนาของพวกเขา

อะไรกันเนี่ย

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเกี่ยวข้องกับอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะนางจึงฟังอย่างอดทน

“ลมปราณของเจียโรวถูกระงับไว้โดยมังกรแก่นแท้ กลับกัน หลี่หยินได้ดื่มน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ และถูกเทวทูตทั้งเก้าเข้าใจผิดว่าเป็นลูกสาวของราชินีภูตที่ตกลงมายังโลกนี้”

ลั่วอู๋อธิบายทั้งหมดนี้โดยสังเขป

หลี่หวู่หยวนรู้สึกประหลาดใจมาก

มันเป็นไปไม่ได้

บางทีในโลกมนุษย์ ปราณมังกรแก่นแท้สามารถระงับพลังภูตในร่างกายของเจียโรวได้ แต่หลังจากไปถึงอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะสถานการณ์จะเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน

ยิ่งกว่านั้นพวกเขาไปบ่อน้ำพุศักดิ์สิทธิ์

น้ำพุศักดิ์สิทธิ์เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการชำระล้างมลทินในวิญญาณ แม้ว่าจะแค่อยู่ใกล้กับน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็ทำให้พลังภูตของเจียโรวระเบิดออกมาโดยไม่อาจปกปิดไว้ได้

เจ้าตาบอดหรือเปล่า!

ทุกอย่างมันผิดทั้งหมด

“ท่านน่าจะรู้ต้นกำเนิดของเจียโรวมาตลอด เรื่องที่… นางเป็นลูกสาวของราชินีภูต” ลั่วอู๋กำหมัดแน่น

ในที่สุด หลี่หวู่หยวนก็พยักหน้า “ใช่”

เจียโรวเงียบฟังทั้งหมดนี้ นางยังต้องการรู้ว่านางเป็นใคร

“แล้วจุดประสงค์ของท่านคือเพื่ออะไร?” ลั่วอู๋กัดฟันและระงับความโกรธของเขา “พวกภูตเกลียดมนุษย์มาก ท่านบอกข้าอย่างนั้น”

ถ้าไม่ใช่เพราะความเมตตาของเทวทูตทั้งเก้า ก็ไม่มีใครสามารถรอดกลับมาได้

หลี่หวู่หยวนถอนหายใจ “ข้าขอโทษ”

“ข้าไม่ต้องการคำขอโทษ ข้าต้องการความจริง!” ลั่วอู๋คำราม

หลังจากเงียบไปนาน หลี่หวู่หยวนก็กล่าวว่า “ข้าไม่รู้ว่าทำไมจักรพรรดิถึงขโมยเจียโรวมาจากอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ แต่เจียโรวถูกปนเปื้อนด้วยพลังของโลกมนุษย์ และไม่ใช่ภูตที่บริสุทธิ์อีกต่อไป”

“หลังจากที่นางกลับไป นางสามารถมีอิทธิพลอย่างมากต่ออาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ และแม้กระทั่งกลายเป็นราชินีภูตคนต่อไปในอนาคต”

“ท่านต้องการอะไร?”

“งั้นข้าจะบอกเจ้า”

“ข้าต้องการใช้เจียโรว เพื่อเชิญอาณาจักรภูตให้มาสู่โลก”

ดวงตาของหลี่หวู่หยวนเผยให้เห็นถึงความเกลียดชังที่หยั่งรากลึก “นรกมนตราพยายามที่จะทำลายผนึก ถ้าไม่หาทางรับมือกับเรื่องนี้ โลกนี้จะกลายเป็นนรก”

“พันปีที่แล้วนรกมนตราเกือบจะทำลายผนึกได้ ในเวลานั้นมีผู้คนบาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก ต้องขอบคุณเทพผู้พิทักษ์และท่านหม่าเฉินที่ปรากฏตัวขึ้นมาได้ทันการ ภัยพิบัติจึงถูกกำจัดไปทีละขั้น”

“นักบุญผู้อุปถัมภ์ลงผนึกอีกครั้ง และใช้เลือดและแก่นวิญญาณจำนวนมากเพื่อสร้างร่างแยกวิญญาณ ซึ่งกลายเป็นเสามนตราเพื่อเฝ้านรกมนตราไว้”

“เจ้าไม่เข้าใจความหายนะที่แม้แต่นักประวัติศาสตร์ก็ไม่กล้าบันทึก”

“ในเวลานั้นมีคนล้มตายมากเกินไป”

“ตระกูลของข้าถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย ทั้งพ่อ แม่ พี่ชายและน้องสาวของข้าตายด้วยน้ำมือของปีศาจ”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ร่างกายของหลี่หวู่หยวนก็สั่นเล็กน้อยและใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง “เพราะข้ายังเด็ก ข้าจึงถูกส่งตัวหนีไป และข้าไม่ได้เห็นแม้แต่ศพพ่อแม่ของข้า”

“ในตอนนั้น ข้าสาบานว่าจะทำลายนรกมนตรา”

“ข้าเปลี่ยนชื่อเป็นหวู่หยวน เพื่อคอยเตือนตัวเองตลอดเวลาถึงความหมายและภารกิจของการมีชีวิตอยู่ของข้าคือการทำลายนรกมนตราอย่างสมบูรณ์!”

คำพูดของหลี่หวู่หยวนดังก้องอย่างต่อเนื่องในห้องโถงหลิงหยาน

ผู้คนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้า

หลี่หวู่หยวนไม่เคยแต่งงานหรือมีลูกในชีวิตของเขา เขาไม่สนใจอะไรนอกจากการฝึกฝน ค่อย ๆ พัฒนาจนเขากลายเป็นระดับเพชรสูงสุดและเป็นรองเจ้าสำนักสำนักเฉียนหลง

น่าเสียดาย เขาอยากทำขั้นตอนสุดท้าย

แต่มันเป็นเรื่องยาก มันเป็นเรื่องยากเกินไป

หากไม่มีพลังระดับจักรพรรดิ ก็คงได้แต่พูดถึงการทำลายนรกมนตรา

เขารู้ว่าเขาไม่มีศักยภาพที่จะเป็นระดับจักรพรรดิ ดังนั้นเขาจึงใช้พลังทั้งหมดของเขาในการฝึกฝนผู้มีพรสวรรค์ของสำนักเฉียนหลง

นักเรียนทั้งหมดของสำนักเฉียนหลงเห็นพ้องกันในเรื่องหนึ่ง

รองเจ้าสำนักเป็นรองเจ้าสำนักที่มีความสามารถมากที่สุดในโลก

เขาเต็มไปด้วยความอดทนและความมุ่งมั่นในการสอนนักเรียนเสมอ เขาเกือบจะยอมรับความต้องการของนักเรียนทุกคนและพยายามอย่างดีที่สุดมาหลายร้อยปีแล้ว

นั่นเป็นเหตุผลหนึ่งที่ว่าทำไมเขาถึงดีกับลั่วอู๋

เพราะลั่วอู๋มีคุณสมบัตินั้น

น่าเสียดาย หลายร้อยปีที่ผ่านมา มีผู้มีพรสวรรค์จำนวนไม่น้อยที่มีคุณสมบัติแบบนี้ แต่ไม่มีใครประสบความสำเร็จเลย และหัวใจของหลี่หวู่หยวนก็ค่อย ๆ เย็นชาลง

จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อกว่า 40 ปีที่แล้ว นักเรียนซน ๆ คนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น

ในทัศนศึกษาต่างมิติที่ไปอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ เขาแอบซ่อนและไม่ยอมกลับมาตามกฎ แต่ทำให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

พวกภูตที่ไม่เป็นมิตรกับมนุษย์จะยิ่งรังเกียจมนุษย์มากขึ้นไปอีก

ทว่านักเรียนซน ๆ คนนี้ชื่อหลี่ซี

ต่อมาเขาได้กลายเป็นจักรพรรดิ

บางทีเขาอาจจะยังเด็กและขี้เล่น เขายังแอบเขียนบันทึกการเดินทาง บันทึกสิ่งที่เขาเห็นและได้ยินในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ และซ่อนมันไว้ในคฤหาสน์สุตรา

ตอนนี้บันทึกการเดินทางอยู่ในมือของหลี่หวู่หยวน

ดังนั้น… หลี่หวู่หยวนจึงเกิดความคิดเกี่ยวกับการใช้อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

เขารู้ว่ามีราชินีภูตในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

ราชินีภูตคือระดับจักรพรรดิที่แท้จริง

หากเราสามารถนำอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะมารวมกันได้ ผู้เป็นภูตระดับจักรพรรดิ พร้อมด้วยผู้แข็งแกร่งที่มีอยู่ในโลก ก็จะมีโอกาสต่อสู้กับนรกมนตราได้

น่าเสียดายที่อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะนั้นหยิ่งเกินไป

อาณาจักรโบราณหมื่นอมตะแยกจากมิติหลักและสร้างมิติใหม่สำหรับตัวเองโดยใช้ชีวิต “สันโดษ” โดยไม่คำนึงถึงทุกสิ่งในโลกนี้

แม้ว่า นรกมนตราจะยึดครองแผ่นดินใหญ่อย่างสมบูรณ์ แต่ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขา

หลี่หวู่หยวนต้องหาทุกวิถีทาง

พยายามดึงอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะลงมา

ตอนนั้นเองที่เกิดเรื่องใหญ่ขึ้น

หลี่ซีซึ่งกลายเป็นจักรพรรดิ แอบเข้าไปในอาณาจักรภูตอีกครั้งและขโมยลูกสาวของราชินีภูต

มีคนน้อยมากที่รู้เรื่องนี้ ทุกคนที่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ไม่เข้าใจ ทำไมจักรพรรดิถึงทำเช่นนี้? มันไม่เป็นการยั่วโมโหอีกฝ่ายหรือ?

ใช่แล้ว มันเป็นการยั่วโมโหอีกฝ่าย

ราชินีภูตเข้ามาในโลกนี้

ไม่รู้ทำไม ราชินีภูตถึงหาเจียโรวไม่เจอ ด้วยความโกรธนางจึงสาปแช่งจักรพรรดิด้วยคำสาปที่โหดร้ายที่สุด ซึ่งจะทำให้ผู้นั้นต้องตายด้วยความเจ็บปวดเกินบรรยาย

ราชินีภูตจากไป

แน่นอน นางไม่ได้จากไปโดยสมัครใจ

เพราะมีผู้คนมากมายในโลกที่สามารถรับรู้และยื่นมือเข้ามายุ่งได้ ทั้งเทพผู้พิทักษ์และท่านหม่าเฉิน ดังนั้นนางจึงต้องจากไป

จากนั้น… หลี่หวู่หยวนตัดสินใจใช้เจียโรว

ถ้าเจียโรวกลับไป นางสามารถมีอิทธิพลต่ออาณาจักรภูตทั้งหมดและแม้แต่ราชินีแห่งภูตด้วยอิทธิพลของนางเอง เพื่อที่นางจะได้มีบทบาทสำคัญในการอยู่รอดของโลก

แต่ต้องทำการอย่างช้า ๆ

เพราะจักรพรรดิได้ปกป้องนางจากเขา

นี่เป็นเหตุผลที่จักรพรรดิคนเก่ามีท่าทีที่ไม่ดีต่อ หลี่หวู่หยวนในลานจัตุรัสซวนวู

เขากำลังรอเวลานี้อยู่

ด้วยการหายตัวไปของจักรพรรดิคนเก่า ความแข็งแกร่งของเจียโรวที่ได้รับการพัฒนาไปถึงระดับหนึ่งควบคู่กับภัยคุกคามของนรกมนตรา ในที่สุดเวลาก็มาถึง

เขาแค่รอดูมันเกิดขึ้นอย่างเงียบ ๆ

ทั้งหมดเป็นไปอย่างเป็นธรรมชาติ

น่าเสียดายที่ผลลัพธ์ไม่ได้ดีอย่างที่เขาคาดไว้

เจียโรวกลับไป แต่นางกลับมาอย่างปลอดภัย

ตรงกันข้าม หลี่หยินกลับถูกจับไป