ไหปีศาจ - บทที่ 932 เจียโรวที่แท้จริง

บทที่ 932 เจียโรวที่แท้จริง

บทที่ 932

เจียโรวที่แท้จริง

น้อยคนนักที่จะรู้

แม้แต่ในดินแดนอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ มีภูตไม่มากนักที่ได้รู้จักใบหน้าที่แท้จริงของราชินีภูต

ไม่มีใครเดาได้

เจ้าแห่งอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ ราชินีผู้นำภูตนับไม่ถ้วน แท้จริงแล้วมีร่างเป็นมนุษย์ผู้หญิง

ในโลกไห ผู้คนยังเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอกผ่านลั่วอู๋

“เชียนจี! มันคือเซียนจี”

ฉูจงฉวนสูญเสียสติของเขาและนั่งลงบนพื้น ร้องไห้และหัวเราะ แสดงความบ้าคลั่งและพึมพำอะไรบางอย่างในปากของเขาอย่างต่อเนื่อง

ความปรารถนาตลอดชีวิตของเขาคือการเข้าอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะและตามหาสิ่งมีชีวิตในตำนานเชียนจี

ว่ากันว่าเชียนจีงดงามมากและมีใบหน้าที่เย้ายวนที่สิ่งมีชีวิตทั้งหมดไม่สามารถต้านทานได้

เขาพยายามอย่างหนักเพื่อจุดประสงค์นี้

เรื่องนี้ทุกคนรู้ชัดเจน

ดังนั้นทันทีที่เขาเห็นใบหน้าที่แท้จริงของราชินีภูต เขาก็ตระหนักได้ว่าด้วยระดับที่ไม่มีใครเทียบได้และทรงพลังเช่นนี้ นอกจากภูตในตำนานแล้ว จะมีใครอีกนอกจากภูตสาวในตำนาน

“โลกนี้มหัศจรรย์เกินไปแล้ว” ฉูจงฉวนสติลอย “ความฝันที่ข้าไล่ตามมาทั้งชีวิตคือแม่ของเพื่อนข้าหรอกหรือ?”

ผู้คนมองฉูจงฉวนที่พูดแบบนี้ แทบพูดไม่ออก

แม้ว่าพวกเขาจะตกใจ แต่นั่นก็ไม่ได้พูดเกินจริง

ฉูจานเทียนปิดหน้าของเขาและรู้สึกละอายใจเล็กน้อยต่อลูกหลานของเขา

นอกจากคนในโลกไหแล้ว ลั่วอู๋ได้ฟังเรื่องนี้ผ่านฉูจงฉวนด้วยและหัวใจของเขาก็ยากที่จะสงบลง

มีจักรพรรดิมากมายตั้งแต่สมัยโบราณ

บันทึกของเชียนจีนั้นเก่าแก่มาก

แม้ว่าอายุขัยของสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิจะค่อนข้างยาว พวกมันก็สิ้นอายุขัยตายได้ เชียนจีที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาไม่ใช่เชียนจีในบันทึกโบราณแน่นอน

บางทีมันอาจจะเกิดใหม่ระหว่างสวรรค์และโลก

เจียโรวตกตะลึงเป็นเวลานานและพูดตะกุกตะกัก “ท่าน…”

“เป็นอะไรไปรึ?” เสียงของเชียนจีสูญเสียการปกปิดตัวตน และกลับคืนสู่น้ำเสียงแบบดั้งเดิม เป็นเสียงที่ฟังนุ่มสบายมาก

“ท่านคือ… แม่ของข้าหรือ”

“นั่นแน่อยู่แล้ว” เชียนจีค่อย ๆ เหยียดนิ้วออกและพลังวิญญาณก็รวมตัวกัน “พลังของเราใกล้เคียงกันมาก”

เจียโรวรู้สึกว่าพลังภูตของนางพุ่งออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ และผสมผสานกับพลังของอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย

ต้นกำเนิดมาจากแหล่งเดียวกัน

คลายความสงสัยทั้งหมด

ราชินีภูตชั่วร้ายในจินตนาการดั้งเดิมกลายเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนในทันใด เจียโรวรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย นางเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ใครเป็นพ่อของข้ากันแน่?”

“อืม” เชียนจีขมวดคิ้ว

แม้จะขมวดคิ้วก็ยังแสดงความงามที่ปลุกเร้าวิญญาณได้

“ก็แค่มนุษย์น่ารังเกียจ” เชียนจีกล่าวเบา ๆ “เจ้าต้องผ่านความเดือดร้อนมากมายในหลายปีที่ผ่านมานี้ แม่ของเจ้าจะไม่ปล่อยให้ใครรังแกเจ้าอีกในอนาคต”

ฝูงชนตกใจอีกครั้ง

มนุษย์ที่น่ารังเกียจ?

ลั่วอู๋กลืนน้ำลาย แสดงว่าคน ๆ ยังมีค่าไม่พอ

มีสักกี่คนที่คู่ควรกับเชียนจีในโลกนี้

ลั่วอู๋นึกถึงที่หลี่หวู่หยวนเคยเล่าไว้ว่ามีนักเรียนซน ๆ บุกเข้าไปในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะเมื่อหลายสิบปีก่อนและกลับมานานมากแล้ว เขายังเขียนหนังสือท่องเที่ยวเพื่อบันทึกประสบการณ์ของตัวเอง

นักเรียนคนนั้นชื่อหลี่ชิต่อมาได้กลายเป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์มังกรเร้นกาย

ดังนั้น

นอกจากนี้ยังสามารถอธิบายได้ว่าทำไม เจียโรวสามารถฝึก “คัมภีร์หวงจู” ได้เพราะนางไม่เพียงแต่เป็นลูกสาวของราชินีภูตเท่านั้น แต่ยังสืบทอดสายเลือดชั้นยอดของราชวงศ์มังกรเร้นกายด้วย

ไม่น่าแปลกใจที่จักรพรรดิคนเก่าต้องการแอบเข้าไปในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะและขโมยลูกสาวของราชินีภูต

ลั่วอู๋เดาออกได้อย่าง

การขโมยลูกสาวของคนอื่นถือเป็นการผิดศีลธรรมอย่างมากอยู่แล้ว เห็นได้ชัดว่าการกระทำของจักรพรรดิคนเก่าจะต้องถูกซ่อนไว้ แต่ตอนนี้ เหตุผลนั้นง่ายมาก

เขาแค่อยากเห็นลูกสาวของเขา

ไม่น่าแปลกใจที่ราชินีภูตมาสู่โลกเพียงเพื่อสาปแช่งจักรพรรดิคนเก่าและไม่ได้ฆ่าเขาโดยตรงเพราะพวกเขามีประวัติอันยาวนานร่วมกัน

ทุกอย่างชัดเจน

เจียโรวก็ต้องการเข้าใจทั้งหมดนี้ นางยังโชคดีเล็กน้อย โชคดีที่ยังเป็นลูกสาวของพ่อนาง ไม่มีอะไรผิดปกติกับเรื่องนั้น

นางรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยและพูดว่า “พ่อของข้าไม่เคยปล่อยให้ข้าได้รับความอยุติธรรมใด ๆ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และไม่มีใครกล้ารังแกข้าเลย”

“แล้วพลังปราณมังกรสกปรกนี้ล่ะ? มันอันตรายจริง ๆ ที่จะใช้พลังปราณมังกรเพื่อสะกดสายเลือดของราชินีภูตในร่างกายของเจ้า” เชียนจีไม่พอใจเล็กน้อย

ความขัดแย้งของพลังมีแนวโน้มที่จะก่อให้เกิดผลกระทบที่ใหญ่หลวง

เจียโรวโต้กลับ “ข้าขโมยคัมภีร์หวงจูมาเองซึ่งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพ่อของข้า”

“แล้วทำไมเขาไม่ห้ามเจ้าล่ะ ข้ารู้จักเขาดี เขาชอบควบคุมทุกอย่าง เจ้าเก็บความลับนี้จากเขาได้ไหมล่ะ?”

เจียโรวเงียบ

ข้าเคยคิดว่าข้าไร้เดียงสามาก

แต่พอมาคิดดูตอนนี้ จริง ๆ แล้ว พ่อของข้าต่างหากที่แอบวางแผนไว้

“เขาเป็นคนเห็นแก่ตัว” เชียนจีกล่าวเบา ๆ “ตอนนี้ให้ข้าช่วยเจ้ากำจัดปราณสกปรกในโลกและฟื้นฟูรูปลักษณ์เดิมของเจ้าให้สมบูรณ์”

“อะไรนะ?” เจียโรวไม่ทันได้ตอบสนอง นิ้วของเชียนจีอยู่ที่หน้าผากของเจียโรวแล้ว

แสงแห่งภูตกำลังร่วงลงมา

เจียโรวรู้สึกถึงพลังที่ไม่มีใครเทียบได้ในร่างกายของนาง

อารมณ์ของนางกลายเป็นไร้ตัวตนและล่องลอย

ดวงตาเปล่งแสงภูต ทุกอย่างเปลี่ยนไป

ในเวลาเดียวกัน การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ได้เกิดขึ้นที่แก่นวิญญาณ เมื่อทะเลแก่นวิญญาณดูเหมือนจะกลายเป็นหอคอยสูงตระหง่าน นางก็เต็มไปด้วยแสงแห่งภูตที่บริสุทธิ์และไร้ที่ติ

ร่องรอยจากโลกถูกล้างออกทีล่ะนิด

เจียโรวรู้สึกราวกับว่านางได้สูญเสียบางอย่างไป บางอย่างเหมือนกับว่าวที่เชือกขาด ล่องลอยออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ แต่นางไม่ต้องการที่จะกู้คืนมัน

นางคิดว่ามันผิดโดยสัญชาตญาณ แต่นางก็หยุดมันไม่ได้

ในที่สุดแสงแห่งภูตก็มาบรรจบกัน

เจียโรวสูญเสียปราณทางโลกทั้งหมดและกลายเป็นผู้สูงศักดิ์และบริสุทธิ์ ความงามของนางเผยให้เห็นถึงความเย็นชาที่แปลกประหลาด

“เจียโรว…” ลั่วอู๋มองตาแปลก ๆ นั้นและหัวใจของเขาเจ็บปวดมาก

เชียนจีกล่าวด้วยความพึงพอใจ “ข้าไม่ได้ลบความทรงจำของเจ้า แค่ทำให้แก่นวิญญาณของเจ้าตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ ตอนนี้เจ้าเป็นตัวของเจ้าจริง ๆ แล้ว”

“ขอบคุณท่านแม่” เจียโรวพูดเบา ๆ

แม้แต่เสียงก็เหมือนน้ำพุบนหิมะ ใสไร้ร่องรอย แต่ก็เยือกแข็งถึงกระดูก

ความทรงจำยังอยู่ แต่มันน่าทึ่งมาก

เหมือนดูหนังเก่า ๆ ที่ยาวและน่าเบื่อ มันไม่สามารถเกิดคลื่นในใจได้

“เจ้าทำอะไรกับเจียโรว?” ลั่วอู๋ถามอย่างโกรธเคือง

“ฮึ” เชียนจีไม่ต้องการตอบ “ข้าสัญญาว่าข้าจะปล่อยเจ้า แต่ถ้าเจ้ายัง…”

เจียโรวพูดอย่างสงบ “ปล่อยพวกเขาไปเถอะ ในเมื่อเรื่องมันผ่านไปแล้ว ท่านไม่ต้องไปฟังหรอก”

ว่าแล้วเชียนจีกับเจียโรวเป็นลำแสงแล้วหายไปในอากาศ

ลั่วอู๋นั่งลงบนพื้นด้วยความหงุดหงิด

มันกลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้

ผู้บัญชาการหลิงหลงเข้ามาและถอนหายใจ “ไปกันเถอะ”

ลั่วอู๋เงยหน้าขึ้นมองอย่างว่างเปล่าและรูม่านตาของเขาไม่จดจ่อสิ่งใด

“มีทางออกเสมอ เจียโรวก็ยังไม่ตาย” จักรพรรดิหลิงหลงกล่าวว่า “ความทรงจำก็ยังคงอยู่ แค่ต้องพยายามปลุกความรู้สึกเท่านั้น”

ดวงตาของลั่วอู๋เป็นประกาย

ใช่ มันต้องมีทางอื่น

ข้าจะกลับไปคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ยาว ๆ