ไหปีศาจ - บทที่ 934 ครั้งนี้ไม่ทำแบบนั้นอย่างแน่นอน

บทที่ 934 ครั้งนี้ไม่ทำแบบนั้นอย่างแน่นอน

บทที่ 934

ครั้งนี้ไม่ทำแบบนั้นอย่างแน่นอน

จักรพรรดิคนเก่าอยู่ที่ไหน

แทบไม่มีใครรู้

แม้ว่าในตอนที่หลี่ซวนซงครองอำนาจ บางคนยังคงตามหาจักรพรรดิคนเก่า แต่ก็ไม่ได้ข่าวคราวอะไร

เมื่อลั่วอู๋ก็พยายามตามหาจักรพรรดิองค์เก่าด้วย แต่สุดท้ายแล้ว ความพยายามทั้งหมดก็เสียไปอย่างเปล่าประโยชน์

จักรพรรดิองค์คนเก่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่

นี่เป็นปัญหาที่สำคัญมาก

ในตอนนั้น จักรพรรดิคนเก่าได้ระงับคำสาปของตัวเองไว้ได้ชั่วคราว และสามารถระเบิดพลังใกล้กับจุดสูงสุดของระดับเพชรได้ ซึ่งค่อนข้างน่ากลัว

ไม่น่าจะถูกลอบสังหารได้

ต่อให้ถูกผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรจำนวนมากล้อม แต่จักรพรรดิคนเก่าก็น่าจะสามารถเคลื่อนไหวได้มากพอที่จะดึงดูดความสนใจของราชวังจักรวรรดิ

จักรพรรดิคนเก่าคงยังไม่ตาย

แต่ถ้าไม่แล้วเขาอยู่ที่ไหน

เกรงว่าจะไม่มีใครรู้นอกจากหลี่ซวนซง

หากจะมีใครรู้อีก คาดว่าคงมีเพียงซวนชิงหยู่ซึ่งเป็นผู้เสียสละอันยิ่งใหญ่ในราชวัง

ลั่วอู๋ไปที่ราชวังโดยไม่ลังเล

หลังจากเข้าไปในราชวังแล้ว ลั่วอู๋ก็สังเกตสิ่งผิดปกติ ทหารยามในวังรู้สึกจะระวังตัวมาก และดูไม่เป็นมิตร

“เกิดอะไรขึ้น? ราชวังต้องการจัดการกับข้ารึ?” ลั่วอู๋สงสัย

เขามักจะเข้าไปในวังโดยตรงและไม่มีใครกล้าทำแบบนี้กับเขา

บรรยากาศกดดันขึ้นเรื่อย ๆ

ในไม่ช้าลั่วอู๋ก็พบว่ามีกองทัพที่แข็งแกร่งอยู่รอบตัวเขา แต่ในขณะนี้ พวกเขากำลังเฝ้าดูจากระยะไกลและเห็นได้ชัดว่าไม่กล้าที่จะเป็นฝ่ายบุกเข้ามาก่อน

มันคือหน่วยรบค่ายกลสังหาร

ลั่วอู๋ขมวดคิ้ว “เจ้าคิดอะไรถึงก่อศึกใหญ่เช่นนี้กัน?”

ทว่า หน่วยรบค่ายกลสังหารและทหารยามไม่กล้าออกมาตอบคำถามเขา พวกเขาไม่สามารถประมาทในการเผชิญหน้ากับผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรได้

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง

มีผู้แข็งแกร่งในระดับเพชรมาโดยไม่คาดคิด

เป็นผู้บูชาราชวงศ์

มีกันห้าคน ดูเหมือนว่าหลังจากหลี่ซวนซงตกบัลลังก์ จักรพรรดิก็ดึงดูดผู้ที่แข็งแกร่งคนใหญ่ ๆ มา มีสามราชวงศ์ที่บูชาลั่วอู๋

เห็นได้ชัดว่าเป็นหน้าใหม่

เมื่อได้เรียนรู้จากอดีตแล้ว จักรพรรดิก็กังวลว่าจะไม่สามารถนั่งในตำแหน่งอย่างมั่นคงได้ เขาจึงใช้ความพยายามอย่างเต็มที่ในการฝึกฝนผู้แข็งแกร่ง

“ข้าเคยเห็นท่านแล้ว” เป็นผู้บูชาราชวงศ์กล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

ท้ายที่สุดแล้วลั่วอู๋ก็มีชื่อเสียง

ลั่วอู๋ไม่เข้าใจ “เจ้าหยุดข้าเพื่ออะไร”

“ข้าไม่รู้หรือว่าขุนนางชั้นสูงมาที่วังเพื่ออะไร?” ผู้บูชาคนหนึ่งกล่าว

“ข้ามาหาซวนชิงหยู่ ในเมื่อเจ้ามาแล้ว ข้าก็จะถามเจ้า เจ้ารู้ไหมว่าซวนชิงหยู่อยู่ที่นี่รึเปล่า?”

เมื่อได้ยินเจตนาของลั่วอู๋ ใบหน้าของผู้บูชาราชวงศ์หลายคนก็เปลี่ยนไป

“เจ้าจะทำอะไร?” ทันใดนั้น ชายทั้งห้าก็เข้าสู่สถานะพร้อมทำสงคราม

ลั่วอู๋หน้าเสีย มีอะไรผิดปกติรึ? ทำไมถึงได้เปลี่ยนท่าทีกะทันหัน? สีหน้าของเขาดุดัน “ข้าต้องการทำอะไรมันก็ไม่ใช่เรื่องของเจ้า!”

เขามีอิสระที่จะเข้าและออกจากวังและไม่มีใครกล้าหยุดเขา นี่เป็นสิทธิพิเศษที่จักรพรรดิคนเก่ามอบให้เขา

ในขณะนี้เขาถูกปฏิบัติด้วยแบบนี้แน่นอนว่าต้องรู้สึกอึดอัด

“ในเมื่อเจ้ามาถึงราชวังแล้ว เจ้าก็ควรไปเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิก่อน” ผู้บูชาคนหนึ่งกล่าว

ลั่วอู๋รำคาญและพ่นลมหายใจ “แล้วถ้าข้าไม่เข้าเฝ้าล่ะ?”

“นั่นจะทำให้เจ้าลำบาก ขุนนางชั้นสูง ท้ายที่สุด เจ้ายังเป็นมือใหม่ในฐานะผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชร เจ้าไม่ควรหันอาวุธเข้าใส่กัน เพื่อไม่ให้กระทบต่อความสัมพันธ์” นั่นคือสิ่งที่ผู้บูชาพูด แต่ลั่วอู๋พร้อมที่จะลงมือแล้ว

แม้ว่าการกลับมาของลั่วอู๋จากนรกมนตราและชัยชนะเหนือเซียวอวี้ของเขานั้นไร้ที่ติ แต่หลายคนสังเกตว่าพลังที่ลั่วอู๋มีเป็นการใช้เพียงครั้งเดียว

ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขาไม่แข็งแกร่ง

แม้ว่าเขาจะก้าวข้ามระดับมาได้สักระยะหนึ่งแล้ว มันก็เป็นเพียงระดับเพชร

ผู้บูชาราชวงศ์ทั้งห้ามีระดับเดียวกับเขา มันง่ายที่จะจัดการกับเขา

ใบหน้าของลั่วอู๋มืดมน และเขาอารมณ์ไม่ดี ราชวังทำกับเขาแบบนี้ เขาทนไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงเรียกศพมรณะเซียวอวี้จากโลกไหทันที

ผู้แข็งแกร่งในชุดคลุมสีดำซึ่งมองได้ไม่ชัดได้ปรากฏตัวขึ้น และร่างกายของเขาเต็มไปด้วยหมอกพิษที่น่ากลัว

“เข้ามา ให้ข้าดูหน่อยว่าเจ้าจะสั่งสอนข้ายังไง” ลั่วอู๋ยิ้มเยาะ

ผู้บูชาทั้งห้าตกใจ

ผู้ชายคนนี้เป็นใคร

ลมปราณนั้นน่ากลัวมากจนใกล้ถึงระดับสูงสุด

แม้ว่าพวกเขาทั้งห้าจะมีพลังต่อสู้ที่สูง แต่ก็ยังห่างไกลจากยอดระดับเพชร

ศพมรณะระดับเพชร 9 ก็เพียงพอที่จะฆ่าพวกเขาทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย

เหงื่อเย็นเริ่มซึมจากหน้าผากของผู้บูชาทั้งห้า

พวกเขาจะกล้าลงมืออย่างไร

ใครจะคิดว่าคนที่เพิ่งได้เป็นผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรจะได้รับการปกป้องจากชายผู้แข็งแกร่งระดับสูงเช่นนี้

ลั่วอู๋เยาะเย้ย “อะไรกัน ไม่กล้าแล้วรึ?”

“อย่านะ อย่า” เสียงแก่ที่คุ้นเคยและวิตกกังวลดังขึ้น

เป็นอัครเสนาบดีของราชวงศ์ปัจจุบัน เฉินอั๋นเฮง

เขารีบมาด้วยรถม้า เพื่อดูแลร่างของชายชรา จักรพรรดิได้ยกเว้นให้เขาขึ้นรถม้าในวังได้

“เฮ้อ โล่งอก” เมื่อเห็นว่าไม่มีการสู้รบกัน ผู้เฒ่าเฉินก็โล่งใจและดุทหารยามและหน่วยรบค่ายกลสังหาร “เจ้ากำลังทำอะไร? ถอยออกไปสิ”

เมื่อเผชิญกับการตำหนินี้ ผู้ทหารยามและหน่วยรบค่ายกลสังหารต่างมองหน้ากันและทำได้เพียงถอยออกไป

แน่นอน เขาไม่ได้ประณามผู้บูชาทั้งห้า

แต่มันก็ดึงดูดความสนใจของลั่วอู๋ และบรรยากาศก็ผ่อนคลายลง ผู้บูชาทั้งห้าก็โล่งใจ โชคดีที่ไม่มีการต่อสู้

ถ้าสู้กันคงแย่แน่

ผู้เฒ่าเฉินยังคงเป็นชายชราที่น่านับถือ ลั่วอู๋เก็บศพมรณะกลับไปแล้วถามว่า “ผู้เฒ่าเฉิน มีอะไรรึเปล่า?”

“เจ้าไม่รู้เรื่องเลยรึ” ผู้เฒ่าเฉินยิ้มอย่างขมขื่น “เมื่อไม่กี่วันก่อน องค์หญิงเจียโรวกลับมาที่ราชวังอย่างกะทันหัน และมีความขัดแย้งกับจักรพรรดิ…”

เจ้าเฉินรีบเล่าเรื่องนี้ให้ลั่วอู๋ฟัง

ผู้บูชาทั้งห้าคนยังอยู่พักหนึ่งแล้วก็เลือกที่จะจากไป

ลั่วอู๋ได้รู้ว่าเพื่อที่จะตามหาซวนชิงหยู่ เจียโรวได้คุกคามจักรพรรดิและพูดอะไรบางอย่างที่ฟังเป็นการทรยศอย่างมาก

แน่นอนว่าเรื่องนี้ได้กระตุ้น “ความระมัดระวัง” บางอย่าง

ลั่วอู๋ขมวดคิ้ว “ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นทำไมเจ้าไม่ไปขอความช่วยเหลือจากจักรพรรดิล่ะ? อย่างน้อยเจียโรวก็เป็นน้องสาวของเขานะ”

เฒ่าเฉินยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

ลั่วอู๋มีอิสระที่จะแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับจักรพรรดิได้เพราะความแข็งแกร่งของเขา

สำหรับคนที่แข็งแกร่งระดับเพชร ราชวงศ์ยังคงใช้ความอดทนสูงมาก

แต่เขาทำไม่ได้

เขาเป็นอัครเสนาบดี มันคงจะดีถ้ามีคนฟังเขา เพราะเขาช่วยเหลือรัฐบาลและแทรกแซงมากเกินไป จักรพรรดิจึงสงสัยเขา

ลั่วอู๋ถามอย่างไม่ชอบว่า “ตอนนี้จักรพรรดิเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ความสามารถของจักรพรรดินั้นไม่เลว” ผู้เฒ่าเฉินกล่าว

ลั่วอู๋เข้าใจน้ำเสียงของอีกฝ่ายได้ในทันที “นั่นดูเหมือนจะไม่เพียงพอในบางที่สินะ?”

“เปล่า ข้าไม่ได้พูดแบบนั้น”

“ผู้เฒ่าเฉิน ข้าอยากจะถามเจ้าว่า เจ้าต้องการจักรพรรดิคนเก่าคืนมาหรือไม่” ลั่วอู๋ถาม

ผู้เฒ่าเฉินนั่งตัวตรง “ถ้าจักรพรรดิคนนั้นกลับมาได้ก็คงจะดีที่สุด น่าเสียดายที่ไม่มีข่าวคราวของเขาเลย”

“พาข้าไปหาซวนชิงหยู่สิ ข้าเองก็มีเรื่องที่ต้องการให้จักรพรรดิคนเก่ากลับมาด้วย” ลั่วอู๋กล่าว

“เจ้าจะไม่ทำแบบนั้นอีกใช่ไหม” ดวงตาของชายชราเบิกกว้าง

คราวที่แล้ว ลั่วอู๋มาเยี่ยมซวนชิงหยู่ แล้วก็ฟันมิติเล็ก ๆ แยก ทำลายร่างเงาที่ซวนชิงหยู่ทิ้งไว้ และจากไป ซึ่งอาจกล่าวได้ว่านั่นทำเกินเหตุมากเกินไป

ลั่วอู๋เกาหัวอย่างเขินอาย “ไม่ ไม่ ครั้งนี้ไม่ทำแบบนั้นอย่างแน่นอน”