ไหปีศาจ - บทที่ 948 การเดินทางที่เปล่าประโยชน์
บทที่ 948
การเดินทางที่เปล่าประโยชน์
กระต่ายแห่งแดนสาบสูญสัตว์วิญญาณที่อ่อนแอที่สุดในประวัติศาสตร์นั้นเกี่ยวข้องกับสัตว์วิญญาณระดับจักรพรรดิที่เชี่ยวชาญด้านมิติที่สุดอย่างกระต่ายมนตราหรือไม่?
ถ้ามีคนพูดแบบนั้นมาก่อน ลั่วอู๋คงจะเย้ยหยัน
ทั้งหมดที่พวกมันเหมือนกันก็มีแค่เป็นกระต่ายไม่ใช่หรือ?
สุนัขชาชีกับต้าหวงเป็นสุนัขทั้งคู่ พวกมันก็ไม่ได้เหมือนกัน
แต่ตอนนี้เห็นภาพนี้แล้ว ลั่วอู๋ก็สับสน
เขานึกถึงสิ่งหนึ่ง
ในระดับที่ต่ำกว่าทองขั้นสูง มีสัตว์วิญญาณน้อยมากที่เชี่ยวชาญทักษะ [ก้าวพริบตา] และแม้แต่ในระดับที่สูงกว่าระดับทองขั้นสูง มีเพียงสัตว์วิญญาณมิติที่หายากเท่านั้นที่สามารถควบคุมทักษะนี้ได้
อย่างไรก็ตาม ในฐานะสัตว์วิญญาณที่อ่อนแอที่สุด กระต่ายแห่งแดนสาบสูญได้เชี่ยวชาญทักษะที่ “ขี้โกง” เช่นนี้ ซึ่งเป็นปริศนาที่ยิ่งใหญ่
เป็นเพราะทักษะ [ก้าวพริบตา] ที่ทำให้กระต่ายขี้ขลาดและอ่อนแอสามารถเอาตัวรอดได้ตลอดเวลา
การเกิดของเสี่ยวไป่เป็นความผิดพลาด
ความคิดดั้งเดิมของลั่วอู๋คือการสังเคราะห์กระต่ายชั้นยอด แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะได้กำเนิดราชากระต่ายแห่งแดนสาบสูญ
แต่ราชากระต่ายแห่งแดนสาบสูญก็อ่อนแอมากในการต่อสู้เช่นกัน
แต่เขาตระหนักถึงทักษะที่หายากมากอย่าง [ทะลวงมิติ] ตอนแรกลั่วอู๋ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก แค่รู้สึกโชคดี
ทีนี้ลองคิดดู บางทีมันอาจจะไม่ใช่แค่โชคและเรื่องบังเอิญ
กระต่ายแห่งแดนสาบสูญอาจมีศักยภาพในตัวเองสูง แต่ลึกเกินกว่าจะมีใครค้นพบได้?
พวกมันทั้งคู่เป็นสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิ
สัตว์วิญญาณผู้ที่สืบทอดส่วนหนึ่งของเลือดมังกรแก่นแท้ มักจะแข็งแกร่งแบบสุด ๆ อย่างน้อยก็เริ่มต้นที่ระดับทองขั้นสูง
“ข้าไม่คิดเลยว่าสิ่งมีชีวิตที่สืบทอดสายเลือดของกระต่ายมนตราจะอ่อนแอขนาดนี้” ลั่วอู๋พึมพำกับตัวเอง “อาจเป็นเพราะความเป็นมิตรของมันหรือเปล่า”
เจ้าสำนักกล่าวว่าจิตสังหารของกระต่ายมนตรานั้นอ่อนแอที่สุดในบรรดาปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้า
นี่แสดงให้เห็นว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนโยนก่อนที่จะกลายเป็นปีศาจ
กระต่ายมนตรา หลงใหลในลมปราณของเสี่ยวไป่ มันพอใจและมีความสุข มันไม่เพียงแต่นอนหนุนท้องมันเท่านั้น แต่ยังหงายตัวเผยให้เห็นท้องสีชมพูของมันด้วย
การกระทำแบบนี้ทำให้คนหัวเราะได้จริง ๆ
แต่ลองนึกถึงความแข็งแกร่งของกระต่ายตัวนี้ ลั่วอู๋ก็หัวเราะไม่ออก
โชคดีที่ดูเหมือนว่ากระต่ายมนตราจะไม่รู้สึกอยากฆ่าเลย ดวงตาของมันเป็นสีขาวเงิน และร่างกายของมันก็ค่อย ๆ จางหายไป
ลั่วอู๋ไม่แน่ใจว่านี่คือรูปลักษณ์ของมัน หรือกระต่ายมนตรากำลังสะกดปีศาจในตัวมันเองจริง ๆ
กระต่ายมนตราและกระต่ายแห่งแดนสาบสูญเป็นสัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่าที่มีคุณสมบัติมิติเหมือนกัน
แต่เสี่ยวไป่นั้นแตกต่างออกไป
ในกระบวนการวิวัฒนาการ มีความเป็นไปได้สูงที่สายเลือดโบราณจะถูกกระตุ้น
หากมีความสัมพันธ์ทางสายเลือด
ก็เข้าใจพฤติกรรมเช่นนี้ของกระต่ายมนตราได้ เสือร้ายไม่กินลูกตัวเอง
ขณะที่สมองของลั่วอู๋ยังคงสับสนอยู่ จู่ ๆ กระต่ายมนตราก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่ลั่วอู๋ เปลวไฟมนตราลุกโชนขึ้นอีกครั้ง
ปราณปีศาจที่น่าสะอิดสะเอียนและน่าสะพรึงกลัว ผสานกับพลังมิติที่น่ากลัว กลายเป็นไฟ
มิติรอบ ๆ ไฟมนตราพังทลายลงอย่างต่อเนื่องซึ่งน่าตกตะลึงอย่างมาก
ถ้าไม่ใช่เพราะผนึกนรกมนตรา มันคงทำลายมิติและหายไปแล้ว
นัยน์ตาของลั่วอู๋หดตัว
“มนุษย์…ตายซะ”
ความคิดที่ชัดเจนถูกส่งออกมาซึ่งทำให้ทุกคนสิ้นหวัง
และจังหวะนี้เอง เสี่ยวไป่พยายามลุกขึ้นแล้วไปหยุดตรงหน้าลั่วอู๋และหลี่หยิน ไฟมนตราไม่อาจทำร้ายมันได้
ดวงตาของเสี่ยวไป่บริสุทธิ์ราวกับน้ำพุที่ไหลลงมาจากภูเขาหิมะ
เปลวไฟก็มอดลงทันใด
“เจ้าทำอะไร?” กระต่ายมนตราส่งกระแสจิตที่เงียบมาก ก้องกังวานผ่านทะเลแห่งความรู้ และทำให้ลั่วอู๋รู้สึกถึงความรู้สึกเหมือนเผชิญหน้ากับเจ้าแห่งบาป
เสี่ยวไป่หมอบลงบนพื้น และสื่อกระแสจิตอย่างระมัดระวัง
ลั่วอู๋อยากรู้ว่าพวกมันกำลังคุยอะไรกัน
ทว่า การปล่อยจิตสัมผัสอันศักดิ์สิทธิ์ของเขาออกอย่างรวดเร็วอาจทำให้อีกฝ่ายโจมตีได้ ดังนั้นเขาจึงต้องล้มเลิกความคิดนี้ไป
กระต่ายสองตัว ตัวใหญ่และตัวเล็ก ๆ กำลังคุยกันอย่างลับ ๆ
ในระหว่างการสนทนา กระต่ายมนตราก็หันมามองลั่วอู๋เป็นครั้งคราว ดวงตาของมันเป็นสีดำและสีเงิน เปล่งแสงประหลาดออกมา
เวลาผ่านไป
ทุกวินาทีมีแต่ความทุกข์
ในที่สุด ลมปราณของกระต่ายมนตราก็สงบลงอย่างสมบูรณ์
“เฮ้อ…”
กระต่ายมนตราถอนหายใจเล็กน้อย จากนั้นมิติก็เปิดออกทันที พลังงานในมิติอันกว้างใหญ่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ซึ่งทำให้ลั่วอู๋ไม่สบายใจอย่างยิ่ง
แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ลงมือ
บางทีอาจจะ… แค่โกรธ?
ครู่ต่อมา กระต่ายมนตราก็ถูกแสงสีขาวสลัวปกคลุม ไม่เพียงเท่านั้น แสงสีขาวยังกระจายไปยังร่างกายของเสี่ยวไป่จากนั้นกระต่ายทั้งสองก็กระโดดเข้าไปในช่องมิติด้วยกัน
ทุกอย่างก็สงบในพริบตา
ลั่วอู๋มองดูรอยแยกบนท้องฟ้าด้วยความมึนงง
มันจบแล้ว?
“เกิดบ้าอะไรขึ้น” ลั่วอู๋รู้สึกสับสนเล็กน้อย “เสี่ยวไป่เป็นอะไรไป?”
หลี่หยินถอนหายใจ “สัญญาระหว่างข้ากับเสี่ยวไป่ตัดขาดลงแล้ว”
“เป็นไปไม่ได้!”
“นี่คือเงื่อนไขของกระต่ายมนตรา เสี่ยวไป่จะต้องไปอยู่กับมัน แลกกับมันจะปล่อยพวกเราไป พลังของสัญญาถูกตัดขาดโดยกระต่ายมนตรา”
แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะตัดอำนาจของสัญญาด้วยพลังจากภายนอก
แต่ไม่น่าแปลกใจที่สิ่งมีชีวิตในระดับนี้จะสามารถทำได้
ลั่วอู๋เองสามารถใช้พลังของไหปีศาจเพื่อตัดสัญญาได้ และทำได้แม้กระทั่งใช้พลังแห่งการล้างบาปเพื่อล้างตราของสัญญา
เห็นได้ชัดว่ากระต่ายมนตรานั้นเหงาเกินกว่าจะอยู่ตัวคนเดียวในนรกมนตรา
แม้ว่าจะเป็นปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้า แต่คาดว่าคงไม่มีความเป็นเพื่อนระหว่างกันเลย แม้ว่าจะเป็นปีศาจเหมือนกัน แต่ก็ไม่อยากอยู่ใกล้ปีศาจตนอื่นเลย
มันคือสัตว์วิญญาณแห่งความว่างเปล่า เกิดมาพร้อมกับความเหงา
อย่างไรก็ตาม การเกิดขึ้นมาของ “รุ่นลูกหลาน” ทำให้สถานการณ์แตกต่างออกไปเล็กน้อย
ไม่ใช่เรื่องที่ยอมรับไม่ได้ที่จะปล่อยมนุษย์สองคนไป
“งั้นรึ” ดวงตาของลั่วอู๋ดูซับซ้อนแล้วเขาก็ถอนหายใจ “ต้องขอบคุณเสี่ยวไป่เลย เป็นเพราะครั้งนี้ข้าไม่ได้คิดทบทวนให้ดี ข้าประมาทเกินไป ข้าจะพยายามหาสัตว์วิญญาณที่ดีกว่าให้เจ้าในอนาคต”
เขาสามารถล้างตราของสัญญาได้
หลี่หยินสามารถทำสัญญากับสัตว์วิญญาณตัวใหม่ได้
ท้ายที่สุดการขาดสัตว์วิญญาณไปมีอิทธิพลอย่างมากต่อความแข็งแกร่ง
แม้ว่าจะฟังดูไร้หัวใจ แต่ก็ไม่มีทางอื่น
หลี่หยินกะพริบตาของนางและจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา “นายน้อย ท่านกำลังพูดถึงอะไร ทำไมข้าต้องทำสัญญากับสัตว์วิญญาณตัวอื่นล่ะ?”
“ไม่ใช่ว่าเจ้าเสียเสี่ยวไป่ไปแล้วรึ?”
“ใช่” หลี่หยินพูดด้วยรอยยิ้ม “แต่เสี่ยวไป่แอบบอกข้า มันจะหาโอกาสที่จะแหกมิติหนีออกมา”
ลั่วอู๋เสียศูนย์เล็กน้อย
แต่ประเด็นสำคัญที่สุดก็เข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว
อันที่จริง การแหกมิตินั้นก็ไม่ใช่เรื่องยาก สัตว์ร้ายกระหายเลือดก็สามารถแหกมิติเพื่อออกไปได้ ไม่ใช่เพราะมันมีพลังมากกว่าปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้า แต่เพราะการมีอยู่ของผนึกแห่งนรกมนตรา
และเสี่ยวไป่ก็ไม่ใช่ปีศาจมนตรา ผนึกนรกมนตราไม่มีผลกับมัน
“งั้นก็ดีไป” ลั่วอู๋ถอนหายใจด้วยความโล่งอก รู้สึกผิดน้อยลงมาก
ไม่ว่ากระต่ายมนตราจะแข็งแกร่งขนาดไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่มันจะเฝ้ามองเสี่ยวไป่ได้ตลอดเวลา เสี่ยวไป่สามารถหาโอกาสที่จะหลบหนีได้เสมอ
“น่าเสียดาย” ลั่วอู๋ถอนหายใจ “ถึงจะเป็นการเดินทางสั้น ๆ แต่ก็เป็นการเดินทางที่ไม่ได้อะไรเลย”
ทว่านางส่ายหัว มองลงมาอย่างลึกลับและหยิบบางสิ่งออกมา “ไม่เสียเที่ยวหรอก เสี่ยวไป่เพิ่งให้สิ่งนี้กับข้าอย่างลับ ๆ”
ลั่วอู๋มองลงมา
มันเป็นพวงขนกระต่ายบริสุทธิ์
มันเต็มไปด้วยพลังมิติที่แข็งแกร่ง
Comments for chapter "บทที่ 948 การเดินทางที่เปล่าประโยชน์"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
