ไหปีศาจ - บทที่ 957 เมล็ดพืช
บทที่ 957
เมล็ดพืช
พลังงานกำลังพลุ่งพล่าน
ครู่ต่อมา ใบหน้าของลั่วอู๋ก็แดงก่ำ
เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สัญญาณที่ดีของการพัฒนา แต่เป็นอาการที่เกิดจากการรับพลังงานมากเกินไปซึ่งนำไปสู่อาการเส้นปราณอักเสบ
“ขุมพลังชีวิตมากเกินไป” ลั่วอู๋ถอนหายใจยาว
เนื่องจากร่างกายของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยขุมพลังชีวิต จึงสามารถดูดซับมันได้โดยตรงด้วยทักษะการกลืนกินสวรรค์โดยไม่ต้องกังวลเรื่อง “อาหารไม่ย่อย”
แต่เพราะมันมากเกินไป การจะดูดซับเข้าร่างกายจึงกลายเป็นการสิ้นเปลืองพลังอย่างมาก
แต่มันสามารถดูดซับได้จริง ๆ
ลั่วอู๋เพิ่งรู้ตัวว่าเขายังคิดตื้นไปเล็กน้อย
ต่อให้เขาจะเกือบจะตาย เขาก็สามารถขุมพลังชีวิตของอีกฝ่ายได้เพียงหนึ่งในสิบเท่านั้น และนั่นไม่สามารถหยุดการรักษาตัวเองของเสือดาวสีเขียวได้
“น่าอิจฉาจริง ๆ ข้าเองก็อยากได้ทักษะนี้” ฉูจงฉวนมองไปที่ลั่วอู๋อย่างขมขื่น
น่าเสียดายที่น้อยคนนักที่จะมีทักษะนี้
อย่างไรก็ตาม ลั่วอู๋ก็ไม่ได้เป็นหนึ่งในพวกเขา
ทักษะการกลืนสวรรค์นี้เชี่ยวชาญโดยต้าหวงซึ่งก็พัฒนามาทีละขั้นโดยบังเอิญซึ่งไม่ได้น่าอิจฉาเลย
ลั่วอู๋เป็นคนเดียวที่สามารถดูดซับมันได้โดยตรง คนที่เหลือไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องโจมตีเสือดาวต่อไป เมื่อคู่กับการกลืนกินขุมพลังชีวิตจะทำให้มันไม่สามารถรักษาตัวเองได้
ลั่วอู๋ยังส่งต่อพลังอันบริสุทธิ์นี้ให้กับทุกคน และพวกเขาทั้งหมดจึงมีพลังเหลือเฟือ
ตู้ม
ในตอนนี้ จู่ ๆ ร่างของเสือดาวสีเขียวที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาก็ว่างเปล่า และมันก็เหี่ยวเฉา
ขุมพลังชีวิตหายไป
ทุกคนประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้น?”
“คงเป็นเพราะมันไม่มีชีวิตอยู่แล้ว” ลั่วอู๋ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “มันไม่ใช่อสูรต้นไทรโบราณจริง ๆ ไม่มีใครรู้ว่ามันมีชีวิตรอดในร่างนี้ได้ยังไงด้วยซ้ำ”
ถ้าขุมพลังชีวิตนั้นเป็นของจริง ทำไมถึงสลายไปโดยไม่มีเหตุผล?
หรือว่าไม่ใช่ของจริง? แต่ลั่วอู๋ก็ได้ดูดซับพลังงานจำนวนมหาศาลและเปลี่ยนมันให้กลายเป็นพลังแก่พวกเขาเองด้วย
มีแต่ภูตไหเท่านั้นที่สามารถทำเรื่องมหัศจรรย์นี้ได้
แม้จะเสียใจอยู่บ้าง
แต่ลั่วอู๋ค่อนข้างพอใจ
พลังงานนี้เพียงพอสำหรับเขาที่จะไปถึงระดับย่อยถัดไป
เป็นเพียงการปลอบใจเล็กน้อยจากการที่จับภูตไหไม่ได้
ฉูจงฉวนถามว่า “ภูตไหหลบหนีไปแล้วรึ?”
“ใช่ เขาหนีไปแล้ว” ลั่วอู๋ยกมืออย่างช่วยไม่ได้
“เจ้าปล่อยเขาหลุดมือเพื่อกลับมาช่วยพวกเราใช่ไหม?”
“นั่นก็ไม่จริงทั้งหมดหรอก ตรงนั้นมีข้าคนเดียว ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าข้าจะทำสำเร็จ ใครจะไปรู้ว่าเขามีลูกไม้อะไรซ่อนอยู่รึเปล่า ข้าควรกลับมาช่วยพวกเจ้าให้แน่ใจก่อนดีกว่า” ลั่วอู๋กล่าว “คงต้องบอกว่าอสูรต้นไทรโบราณนั้นเจ้าเล่ห์เกินไป เราจึงจัดการมันได้ช้าจนภูตไหหนีไปได้”
หลังจากได้ยินเช่นนั้นพวกเขาต่างอารมณ์แปรปรวน
“อย่าคิดมากน่า ไปกันเถอะ ออกจากนรกมนตราก่อน การต่อสู้ที่นี่สะดุดตามาก ถ้าไปเตะตาปรมาจารย์ปีศาจตนอื่นเข้าคงไม่ดีแน่” ลั่วอู๋กล่าว
ฝูงชนพยักหน้า
ขณะที่พวกเขากำลังจะจากไป หลี่หยินก็อุทานด้วยความประหลาดใจ “นี่มันอะไร? นายน้อยดูนี่สิ”
พวกเขาทั้งหมดมองลงมา
ตรงจุดที่เสือดาวสีเขียวสลายไป มีลูกปัดสีเขียวขนาดเล็กถูกทิ้งไว้โดยไม่คาดคิด
ลูกปัดมีขนาดเท่าเล็บ เต็มไปด้วยแสงสีเขียวและพลังชีวิต
ลั่วอู๋สัมผัสได้ถึงกลิ่นของภูตไหจาง ๆ
“นี่คือ… เมล็ดพันธุ์งั้นรึ?” ลั่วอู๋เดา
ฉูจงฉวนประหลาดใจ “จริงรึ?”
“อาจจะ” ลั่วอู๋ไม่แน่ใจ “ดูเหมือนจะเป็นเมล็ดพืชบางชนิด”
เขาเปิดร้านค้าและได้ปลูกดอกไม้หายากมามากมายในโลกไห เขารู้เรื่องเมล็ดพันธุ์พืชอยู่บ้าง ลูกปัดเล็กนี้ก็เหมือนเมล็ดพืชมาก
“ถ้าปลูกมันจะไม่เติบโตเป็นอสูรต้นไทรโบราณโดยตรงเลยรึ?” ฉูจงฉวนตาเบิกกว้าง
ลั่วอู๋สีหน้าไม่ดี “ของดีอย่างนั้นมันมีที่ไหน มีอสูรต้นไทรโบราณเพียงต้นเดียว และมันไม่ได้เกิดมาเป็นระดับเพชร มันแค่มีอายุยืนยาวเพียงพอที่พัฒนาไปทีละขั้น”
“โอ้ นั่นดูเหมือนจะใช้ไม่ได้เลย”
“แต่สุดท้ายแล้วมันก็คือเมล็ดพันธุ์ที่อสูรต้นไทรโบราณทิ้งไว้ บางทีมันอาจจะแตกต่างออกไปเล็กน้อย…”
ฉูจงฉวนกลอกตา “ถ้าจะบอกแบบนี้ จะร่ายยาวมาตั้งแต่แรกทำไม?”
“ไปลองดูกันเถอะ”
พวกเขาออกจากอาณาเขตของปรมาจารย์ปีศาจและเข้าสู่โลกไห
ลั่วอู๋ลองเอาน้ำพุวิญญาณมาแช่เมล็ดพืชเพื่อดูว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้าง ในไม่ช้า น้ำพุวิญญาณก็ดูเหมือนจะลดน้อยลง
เมล็ดค่อยๆ แตกออก มีดอกตูมสีเขียวงอกออกมา
“มันได้ผล” ผู้คนมองภาพตรงหน้าและคิดว่ามันน่าสนใจมาก
แต่ในวินาทีต่อมาก็มีการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง ดอกตูมสีเขียวเหี่ยวลงอย่างรวดเร็ว แม้แต่เมล็ดทั้งหมดก็ถูกปกคลุมด้วยสีเหลืองเหี่ยวเฉา
“เกิดอะไรขึ้น?” ฉูจงฉวนเกาหัวของเขา “น้ำนี่มันมีพิษรึเปล่า”
ลั่วอู๋พูดไม่ออก “ข้าไม่ได้โง่นะ นี่มันบ่อน้ำพุของโลกไห คนธรรมดาดื่มเข้าไปก็สามารถยืดอายุขัยได้ มันจะเป็นพิษไปได้ยังไง”
ทุกคนงงงวย
ผิดที่เมล็ดพืชงั้นหรือ?
ลั่วอู๋พยายามแช่มันในน้ำวิญญาณอื่น ๆ และพบว่ามันไม่ได้ผล แม้แต่พลังชีวิตในเมล็ดพืชก็ค่อย ๆ จางหายไปและ เหี่ยวแห้งมากขึ้นเรื่อย ๆ
“จะใช้น้ำอะไรก็ไม่ได้ผลหรอก เพราะมันคือเมล็ดต้นไทร” เหวินเสี่ยวด้านสว่างกล่าวอย่างครุ่นคิด
ลั่วอู๋พยักหน้า “ก็เป็นไปได้นิดหน่อย”
“แล้วเราจะใช้น้ำอะไรดี?”
หลี่หยินกระซิบ “เราไปอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะมา เราก็เก็บน้ำพุศักดิ์สิทธิ์มาตั้งเยอะเลยไม่ใช่รึ?”
“ใช่” ลั่วอู๋ตอบ
ด้วยความโกรธ เขาจึงได้นำน้ำพุศักดิ์สิทธิ์กลับมามากมาย แต่ไม่มีวิธีที่จะใช้มัน เขาเลยเก็บไว้ในไหปีศาจ
“ลองดูกันเถอะ”
พวกเขาไปยังห้องที่เก็บน้ำพุศักดิ์สิทธิ์
ลั่วอู๋ตักน้ำพุศักดิ์สิทธิ์มาหนึ่งถ้วยแล้วใส่เมล็ดสีเหลืองลงไปทันที
ปุ่ด ปุ่ด
ฟองสบู่ลอยออกมาจากน้ำ
ฉากมหัศจรรย์บังเกิดขึ้น เมล็ดที่เหี่ยวแห้งดูเหมือนจะกลับคืนสภาพในทันที และเปลี่ยนเป็นสีเขียวอีกครั้ง
น้ำพุศักดิ์สิทธิ์ในถ้วยถูกใช้ไปอย่างรวดเร็ว และเมื่อเติมอีกเมล็ดก็ดูดซับไปทันที
“ดื่มเก่งจริง ๆ น้ำพุศักดิ์สิทธิ์หนึ่งถ้วยนี่มีมูลค่าเป็นพันเหรียญทองเลยนะ” ลั่วอู๋พูดด้วยอารมณ์
ฉูจงฉวนเร่งเร้า “อย่างเถอะน่า ยังไงเจ้าก็มีเหลือเฟือ มาดูกันเถอะว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
ผู้คนต่างเฝ้าดูมัน
หากเมล็ดนี้อยู่ในมือของผู้อื่น คงเฉาตายไปแล้ว
แต่น่าเสียดายที่ลั่วอู๋มีน้ำพุศักดิ์สิทธิ์อยู่มาก
ดื่มให้เต็มที่เลย!
ลั่วอู๋ตักน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ลงในถังแล้วโยนเมล็ดลงไป
ปุ่ด ปุ่ด
ทุกคนดูเหมือนจะได้ยินเสียงดื่มน้ำ?
เห็นน้ำในถังลดลงไปอย่างชัดเจน
พื้นผิวของเมล็ดแตกออกอย่างรวดเร็ว และกิ่งก้านสีเขียวเรียวก็งอกออกมาจากเปลือก แกว่งไปมาในน้ำ ราวกับว่ามีชีวิต และเปล่งอารมณ์แห่งความสุขออกมา
“มัน…ยังมีชีวิตอยู่” ลั่วอู๋จ้องตาเขม็ง
Comments for chapter "บทที่ 957 เมล็ดพืช"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
