ไหปีศาจ - บทที่ 967 ผลกรรม
บทที่ 967
ผลกรรม
ทั่ว ๆ ไป หมดแล้ว
แม้แต่พลังงานมิติที่หนาแน่นยังติดไปกับแรงดูดวงเล็กๆนั้น
พลังงานที่ไม่สามารถระบุได้ของลั่วอู๋พุ่งขึ้นอย่างดุเดือด ปลดปล่อยความรู้สึกอันตรายออกมา และในที่สุดก็ค่อย ๆ สงบลง
เขาถอนหายใจช้า ๆ
มันย่อยหมดแล้ว
ไม่ใช่ปัญหาเลยที่จะกลืนกินระดับเพชรระดับต่ำในลมหายใจเดียว และไม่เกินขอบเขตของกลืนกินสวรรค์
ตราบใดที่ยังไม่เกินขอบเขต
ทุกอย่างสามารถกลืนกินได้
“นายน้อย” หลี่หยินเข้ามาหาลั่วอู๋ด้วยความยินดี
ลั่วอู๋พยักหน้า “เจ้าไม่เจ็บใช้ไหม?”
“ข้าไม่เป็นไร” หลี่หยินพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พวกเขาไม่สามารถทำร้ายข้าได้”
หลี่หยินไม่มีทางพูดคำที่หยิ่งผยองได้ แต่นางพูดแบบนั้นเพียงเพราะนี่คือความจริงเท่านั้น ความจริงที่เรียบง่าย ในแง่ของการลอบสังหาร ราชินีฝันร้ายคือจุดสูงสุด
“เจ้ากำลังจะก้าวข้ามระดับได้แล้วหรือ?” ลั่วอู๋ถาม
หลี่หยินคิดว่า “ยังห่างอยู่อีกนิดหน่อย”
“ถ้าเสร็จเรื่องนี้แล้ว เจ้าก็ไปหาอาจารย์ของเจ้าและฝึกฝนอย่างเงียบ ๆ สักพัก ได้เวลาเตรียมตัวสำหรับสัตว์วิญญาณตัวที่สี่แล้ว” ลั่วอู๋กล่าว
หลี่หยินพยักหน้า
ลั่วอู๋เหลือบมองไปยังจุดที่เงาหายไป
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากจับเป็นและเอามาเค้นข้อมูลหรอก
แต่เพราะเงาแรกทำลายตัวเองโดยตรงเมื่อพลาดท่าโดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้ เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถเค้นข้อมูลอะไรได้เลย ดังนั้นเขาจึงฆ่าพวกเขาที่เหลือ
มือสังหารเหล่านี้ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีที่สุด
กองกำลังธรรมดาไม่สามารถฝึกคนแบบนี้ได้เลย
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” ลั่วอู๋มองไปที่เปลวไฟสีทองในอ้อมแขนของเขาและรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย
เปลวไฟยังคงแผดเผา
จากนั้นลั่วอู๋ก็ส่งเปลวเพลิงสีทองไปยังความว่างเปล่าที่ไม่มีที่สิ้นสุด และรอยแยกในมิติก็ค่อย ๆ หายไปเพราะการเยียวยาตัวเองของมิติ
มันเสร็จแล้ว
ขั้นตอนต่อไปคือการรอให้จักรพรรดิคนเก่ากลับมา
ตราบใดที่จักรพรรดิคนเก่ายังไม่เสียชีวิต ก็น่าจะใช้เวลาไม่นานก่อนที่เขาจะกลับมา
“นายน้อย พวกเราจะทำอย่างไรต่อไป?” หลี่หยินถาม
ลั่วอู๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ “ไปที่ราชวัง”
“ท่านจะไปทำอะไรที่ราชวัง?”
“สามารถฝึกฝนมือสังหารระดับนี้ได้ และเป้าหมายแรกของพวกเขาคือการทำลายเปลวเพลิงสีทอง คนอยู่เบื้องหลังก็แน่นอนอยู่แล้ว”
มีจิตสังหารในหัวใจของลั่วอู๋
ช่างเป็นลูกอกตัญญูอะไรอย่างนี้
เจ้าไม่ต้องการให้พ่อของเจ้ากลับมารึไง?
……
……
ณ ห้องโถงราชวังจักรวรรดิ
“ไร้ประโยชน์!”
“ไร้ประโยชน์ ”
ผมของจักรพรรดิดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย และดวงตาของเขาก็แดงก่ำ เขาโกรธมากจนทุบข้าวของต่าง ๆ และหยกทั้งหมดในวังก็เกือบแตก
ขันทีและสาวใช้ในวังคุกเข่าอยู่นอกห้องโถงอย่างสั่นเทา
ไม่รู้ว่าทำไมจักรพรรดิถึงโกรธนัก
“แม้ว่าจะฆ่าคนไม่ได้ แม้ว่าจะทำลายพลังปราณมังกรแก่นแท้ไม่ได้ นั่นนี่คือหน่วยรบแห่งความมืดไม่ใช่รึ? ทำไมนักฆ่าชั้นยอดที่สุดทำอะไรลั่วอู๋ไม่ได้เลย”
ยิ่งจักรพรรดิครุ่นคิดเรื่องนี้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งอารมณ์เสียมากขึ้นเท่านั้น เขาคิดว่าบัลลังก์ของเขาอาจจะหายไปในวันหนึ่ง และเขาอยากจะอาเจียนเป็นเลือด
ตอนนี้เราควรทำอย่างไร?
ตอนนี้มันไม่สมเหตุสมผลแล้วที่จะหยุดมันต่อไป
แล้วต่อจากนี้ล่ะ? เราน่าจะขยันในการจัดการเรื่องการเมืองมากขึ้นและให้ท่านพ่อเห็นความพยายามและความสำเร็จของเรา?
ใช่แล้ว ข้าเป็นองค์ชาย
ไม่มีอะไรต้องกลัว
แม้ว่าท่านพ่อของข้าจะกลับมา บัลลังก์ก็ยังเป็นของข้า ถ้าเป็นเรื่องใหญ่ก็แค่ต้องรออีกสักสองสามปี
ความโมโหของจักรพรรดิค่อย ๆ ลดลง
ในเวลานี้เกิดความโกลาหลเกิดขึ้นข้างนอก เสียงคำรามของสงครามก็ปะทุขึ้นเล็กน้อยและกองทหารเคลื่อนไหว จักรพรรดิรู้สึกประหลาดใจมาก
“เกิดอะไรขึ้น? ใครก็ได้บอกข้ามา”
จักรพรรดิตะโกนสองสามครั้งและไม่มีตอบกลับ
เขากำลังจะโกรธเมื่อพบชายคนหนึ่งอยู่ตรงหน้าเขา
ชายผมสีเงินที่มีนัยน์ตาสงบนิ่ง แค่ยืนนิ่งเช่นนี้ ก็กดดันผู้คนอย่างมาก
“ลั่วอู๋” จักรพรรดิตกใจมาก “กล้าดียังไงมาบุกรุกห้องนอนของข้า”
ตาของลั่วอู๋กวาดมองดูหยกที่แตกบนพื้นและพูดอย่างแผ่วเบาว่า “เจ้าทำลายข้าวของทำไมกัน?”
“อย่าคิดว่าข้าจะไม่กล้าแตะต้องเจ้า” จักรพรรดิหรี่ตา “เจ้าอย่าลืมว่าข้าคือจักรพรรดิคนปัจจุบัน”
“ใช่ เจ้าเป็นจักรพรรดิ เจ้าจะไม่กล้าลงมือกับข้าได้ยังไง? อันที่จริง เจ้าก็ได้ลงมือไปแล้ว” ลั่วอู๋พูดเช่นนั้น
มีร่องรอยของความตื่นตระหนกบนใบหน้าของจักรพรรดิ “เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร?”
“ต้องให้ข้าเตือนความจำเจ้าสินะ” ลั่วอู๋พูดอย่างใจเย็น “มีคนโจมตีข้า ถึงกับพยายามจะทำลายปราณมังกรแก่นแท้และตัดความหวังที่จะพาจักรพรรดิคนเก่ากลับมา”
“มันไม่เกี่ยวอะไรกับข้า” จักรพรรดิคำราม
เห็นได้ชัดว่าปฏิกิริยานี้ไม่ค่อยจะปกติ
ถ้ามันไม่เกี่ยวอะไรกับเขา ปฏิกิริยาแรกของเขาควรจะเป็นแปลกใจมากกว่าคำรามแบบนี้
เพราะตอนนี้มีคนกำลังเล็งเป้าไปที่พ่อของเขาแท้ ๆ
“เป็นเจ้านั้นเอง” ลั่วอู๋มั่นใจ
จักรพรรดิกำหมัดแน่น “เจ้าไม่มีหลักฐาน ทำไมเจ้าถึงบอกว่าข้าเป็นคนสั่งการ?”
“หลักฐาน? ข้าไม่ต้องการหลักฐาน” ในสายตาของลั่วอู๋มีจิตสังหาร
“องครักษ์ เข้ามานี่ที” จักรพรรดิวิ่งออกไปด้วยความตื่นตระหนก “หน่วยรบค่ายกลสังหาร หน่วยรบแห่งความมืดมาคุ้มกันข้าที บ้าเอ๊ย คนไปอยู่ไหนหมด”
เขาตะโกนอยู่นานแต่ไม่มีใครเข้ามา
“หยุดตะโกนเถอะ พวกอยู่ข้างนอกราชวังหมดแล้ว เข้ามาไม่ได้หรอก” ลั่วอู๋เดินเข้ามาช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อน
จักรพรรดิวิ่งไปที่ประตูและเห็นสิ่งที่อยู่ข้างนอกผ่านรอยแยก
ข้างนอกมีผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชรสี่คน
หยู่เฮา, ฉูจงฉวน, และเหวินเสี่ยวทั้งสอง
มีทหารผีหลายแสนนายอยู่ข้างหลังพวกเขา ควันผีขนาดมหึมากวาดล้างโลก มันเกือบจะเปลี่ยนวังให้กลายเป็นนรกทั้งเก้าขุม
กองทัพของจักรวรรดิถูกขวางกั้นไว้ด้านนอกโดยไม่ต้องใช้ความพยายามใด ๆ
แม้แต่องครักษ์ของจักรพรรดิก็ยังถูกขวางไว้ ไม่ต้องพูดถึงขันทีและสาวใช้ พวกเขาหมดสติไปแล้ว
และผู้บูชาราชวงศ์ก็กำลังมาแต่คงต้องใช้เวลา
“เป็นไปได้ยังไง? เจ้าจะกบฏหรือ?” จักรพรรดิระเบิดลมปราณของงูเหลือม จ้องมองที่ลั่วอู๋ และคำรามอย่างดุเดือด
ลั่วอู๋พูดช้า ๆ “ไม่ใช่แน่นอน ข้าไม่สนใจจะเป็นจักรพรรดิ และรองเจ้าสำนักและผู้บัญชาการหลิงหลงไม่มีส่วนสมรู้ร่วมคิดกับข้าในเรื่องนี้”
จักรพรรดิก็โล่งใจ
โชคดีที่ยังมีสำนักเฉียนหลงและหน่วยสยบมังกรสนับสนุนเขาอยู่
แต่เมื่อเขาคิดว่าสำนักเฉียนหลงและหน่วยสยบมังกรสนิทกับลั่วอู๋มาก เขารู้สึกว่ามีไฟนิรนามลุกโชน
“แล้วเจ้าคิดจะทำอะไร? เจ้าโจมตีพระราชวัง! นั่นก็เหมือนกับการกบฏ ถ้าเจ้ากล้าก่อเรื่อง ข้าจะสั่งให้ทำลายสำนักโล่พิทักษ์ของเจ้า” จักรพรรดิขู่
ลั่วอู๋ไม่คิดเลยว่าในเวลานี้ เขายังจะกล้าคุกคามตัวเองอีก
“ก็ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่หวังว่าต่อไปนี้เจ้าจะมีชีวิตที่ผ่อนคลายมากขึ้น” ลั่วอู๋ยักไหล่
จักรพรรดิรู้สึกไม่ดี “เจ้าหมายความว่ายังไง?”
“หมายความว่าต่อไปนี้ เจ้าอย่ายุ่งกับการเมือง และอยู่แต่ในห้องโถงหยางซินก็พอแล้ว”
“เจ้าล้อเล่นรึไง? แล้วใครจะบริหารจัดการบ้านเมืองล่ะ?”
“จะมีใครอีกเล่า?” ลั่วอู๋ขดริมฝีปากของเขา “แน่นอนว่าต้องเป็นเฒ่าเฉิน ยังไงเขาก็มักจะเป็นคนทบทวนและอนุมัติอยู่แล้ว”
จักรพรรดิพบว่าเฒ่าเฉินก็อยู่ในราชวังด้วย
ใบหน้าของเฒ่าเฉินเต็มไปด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ลั่วอู๋ เจ้า…”
“ขอบคุณ ท่านผู้เฒ่า” ลั่วอู๋พูดด้วยรอยยิ้ม
เจ้าเฉินปวดหัวอยู่พักหนึ่ง
ลั่วอู๋พาเขามาที่นี่โดยไม่มีเหตุผล แม้จะฟังบทสนทนาระหว่างคนทั้งสองแล้วเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด แต่ก็เป็นการกบฏเกินไปที่จะควบคุมจักรพรรดิเช่นนี้
จักรพรรดิก็เช่นกัน จู่ ๆ เขาก็ทำเรื่องน่าเวียนหัวแบบนี้ได้ยังไงกัน
ลั่วอู๋ทำหน้าที่แทนสำนักเฉียนหลงในตอนนี้ ไปกวนใจเขาทำไม
“งั้นก็เรียบร้อยแล้วนะ” ลั่วอู๋กล่าวอย่างหนักแน่น “เฒ่าเฉิน ท่านไม่ต้องการให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้มาบริหารประเทศหรอกใช่ไหม?”
เจ้าเฉินยังคงยิ้มอย่างขมขื่นต่อไป
“เจ้า… เจ้าไม่กลัวผู้เสียสละอันยิ่งใหญ่รึไง!” ราวกับว่าเขาพบฟางเส้นสุดท้าย จักรพรรดิก็รีบกล่าว “เขาจะไม่ยอมแน่นอน”
ลั่วอู๋มองเขาอย่างสงสาร “และการที่ผู้เสียสละอันยิ่งใหญ่ยังไม่ปรากฏตัว เจ้าคิดว่าเป็นเพราะอะไรล่ะ?”
จักรพรรดิหน้าซีดและนั่งลงกับพื้น ดวงตาของเขาว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเสียใจ
Comments for chapter "บทที่ 967 ผลกรรม"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
