ไหปีศาจ - บทที่ 986 ขีดจำกัด

บท​ที่​ 986

ขีดจำกัด​

แน่นอน​ว่า​ห​ลี่​หยิน​ก็​พัฒนา​เป็น​ระดับ​เพชร​ได้​อย่าง​ราบรื่น​

ใน​ฐานะ​ที่​เป็น​ศิษย์​เพียง​คนเดียว​ของ​นักฆ่า​ลัทธิ​เต๋า​ ไม่จำเป็นต้อง​บอก​เลย​ว่า​ห​ลี่​หยิน​มีพรสวรรค์​ บวก​กับ​สภาพแวดล้อม​พิเศษ​ของ​โลก​ไห​แล้ว​ การ​สะสมพลัง​วิญญาณ​นั้น​เร็ว​มาก​ และ​จะไม่มีรากฐาน​ที่​ไม่มั่นคง​แน่นอน​

แม้ว่า​จะขาด​จิต​สังหาร​ระดับ​สูงสุด​ แต่​ทักษะ​ก็​ไม่อ่อนแอ​ ยิ่งไปกว่านั้น​ มัน​ง่าย​ที่จะ​เผลอ​ทำร้าย​ผู้อื่น​หาก​ปล่อย​ให้​มีจิต​สังหาร​สุดโต่ง​เกินไป​

นาง​มากับ​ลั่วอู๋​ นาง​จึงไม่รอ​อยู่​ข้างหลัง​แน่นอน​

อันที่จริง​ นาง​อยู่​ใน​สนามรบ​มานาน​แล้ว​

มีร่องรอย​ของ​นาง​อยู่​ใน​เงาเต็มไปหมด​

แต่​นาง​ไม่กังวล​เพราะ​ลั่วอู๋​ไม่ตกอยู่ในอันตราย​

การลอบสังหาร​ที่​แท้จริง​จะต้อง​ไม่รีบร้อน​

ปรมาจารย์​ปีศาจ​แห่ง​หว่าน​เซียง​มีหลาย​ทักษะ​ซึ่งทำให้​ผู้คน​ไม่สามารถ​ป้องกัน​ได้​ เรา​ต้องหา​โอกาส​ดี ๆ​ ให้​เจอ​ ไม่งั้น​อีก​ฝ่าย​จะระวัง​มาก​ยิ่งกว่า​เดิม​

ภายใต้​การ​ชี้แนะ​ของ​นักฆ่า​ลัทธิ​เต๋า​ ห​ลี่​หยิน​เรียนรู้​ทักษะ​มากกว่า​พันธนาการ​สังหาร​มร​ณา

กลางอากาศ​ ลั่วอู๋​และ​ปรมาจารย์​ปีศาจ​แห่ง​ หว่าน​เซียง​ต่อสู้​กัน​อย่าง​ดุเดือด​

“พระโพธิสัตว์​” ร่าง​ของ​ลั่วอู๋​เป็นเงา​เสมือน​ของ​พระโพธิสัตว์​ผู้ยิ่งใหญ่​ แต่​เขา​ไม่มีความเมตตา​ใด​ ๆ ดวงตา​ที่​โกรธจัด​ของ​เขา​เบิก​กว้าง​และ​ดุร้าย​ หน้าตา​ไม่เหมือน​พระโพธิสัตว์​ แต่​เหมือน​ผี​มากกว่า​

สิ่งมีชีวิต​ทั้งหมด​

พระโพธิสัตว์​พิโรธ​

“โฮก​!”

แสงแห่ง​พระโพธิสัตว์​ไร้​ที่​สิ้นสุด​สาด​ลงมา​ ราวกับ​จะกวาดล้าง​ความ​ชั่ว​ทั้งปวง​

ปรมาจารย์​ปีศาจ​แห่ง​หว่าน​เซียง​มอง​ลั่วอู๋​อย่าง​เย็นชา​ “มีทักษะ​มากมาย​ แม้แต่​ทักษะ​ของ​พระโพธิสัตว์​ก็​เรียนรู้​มาเล็กน้อย​ แต่​แล้ว​ไงล่ะ​! มัน​เป็น​แค่​แสงแห่ง​พระโพธิสัตว์​เท่านั้น​ มัน​ไม่สามารถ​ทำร้าย​ข้า​ได้​”

เขา​เปล่ง​เสียงทุ้ม​ยาว​ราวกับ​ป่า​ภูเขา​ที่​สั่นสะเทือน​จน​สัตว์ร้าย​บาง​ตัว​ตื่นขึ้น​ใน​ความโกลาหล​ ฉีก​โซ่ตรวน​แห่ง​มิติ​

พยัคฆ์​ขาว​ทำให้​แก่นแท้​สั่นสะเทือน​ซึ่งทำให้​แสงของ​พระโพธิสัตว์​กลายเป็น​ชิ้นเล็กชิ้นน้อย​และ​สูญเสีย​พลัง​ส่วนใหญ่​ไป​

“ข้า​ไม่มีวัน​ตาย​ มีเพียง​ข้า​เท่านั้น​ที่จะ​มีชีวิต​อยู่​ตลอดไป​”

ปรมาจารย์​ปีศาจ​แห่ง​หว่าน​เซียง​คำราม​อีกครั้ง​

พลังงาน​สีดำ​บน​ตัว​เขา​เหมือนกับ​ทะเล​ ลั่วอู๋​รู้สึก​ถึงลมปราณ​ที่​คุ้นเคย​จาก​อีก​ฝ่าย​ ซึ่งไม่ใช่ของ​เขา​ แต่​เป็น​ของ​ผีดิบ​

ปรมาจารย์​ปีศาจ​แห่ง​หว่าน​เซียง​กลายเป็น​เส้น​สีดำ​แห่ง​ความว่างเปล่า​และ​โจมตี​ลั่วอู๋​ด้วย​พลัง​อัน​ไร้​เทียมทาน​

ตู้​ม

ลั่วอู๋​โต้กลับ​ด้วย​สอง​หมัด​

คลื่น​อากาศ​ปะทุ​ขึ้น​ใน​มิติ​ซึ่งเกือบจะ​พัด​ภูเขา​ปลิว​ได้​

ครั้งแล้วครั้งเล่า​

ทั้งสองฝ่าย​ถอย​ออกมา​ ร่าง​ของ​ปรมาจารย์​ปีศาจ​แห่ง​หว่าน​เซียง​แตกร้าว​ แต่​ใน​ชั่วครู่​ต่อมา​ก็​ฟื้น​ขึ้น​เช่น​เดิม​ มีรอยแยก​บน​ร่าง​สีทอง​ของ​ลั่วอู๋​ แสงสีดำ​ใน​ร่างกาย​ของ​เขา​ไหล​ออกมา​ และ​บาดแผล​ก็​หาย​ไป​อย่าง​รวดเร็ว​

“แปลก​มาก​” ลั่วอู๋​ตกใจ​และ​ขมวดคิ้ว​ “ปรมาจารย์​ปีศาจ​แห่ง​หว่าน​เซียง​มีวิธี​ยืม​พลัง​มน​ตรา​ของ​คนอื่น​ด้วย​รึ​?”

จะอธิบาย​อย่างไร​ได้​อีก​

ไม่น่าแปลกใจ​ที่​เขา​มีทักษะ​มากมาย​ทั้ง ๆ ที่​เขา​ไม่ใช่ผู้ฝึก​วิญญาณ​ และ​รูปแบบ​การต่อสู้​ของ​เขา​ก็​เอนเอียง​ไป​ทาง​นักรบ​ด้วย​เช่นกัน​

ไม่ยาก​เลย​ที่จะ​คาดเดา​ว่า​ทักษะ​ประเภท​นี้​เกี่ยวข้อง​กับ​ภูต​ไห​อย่าง​แน่นอน​

เมื่อ​ราชวงศ์​ซุย​หยุ​น​ล่มสลาย​ ราชวงศ์​ก็​ไร้ประโยชน์​

มัน​เป็นเรื่อง​ยาก​สำหรับ​ราชวงศ์​เหล่านั้น​

เห็นได้ชัด​ว่า​ปรมาจารย์​ปีศาจ​แห่ง​หว่าน​เซียง​นี้​เป็น​คนเก่ง​ แต่​เขา​สูญเสียการ​คุ้มครอง​ของ​ราชวงศ์​ และ​เห็นได้ชัด​ว่า​ชีวิต​ของ​เขา​น่าสังเวช​ เป็นผล​ให้​เขา​ไม่พอใจ​และ​บิดเบือน​เผ่าพันธุ์​มนุษย์​

และ​เห็นได้ชัด​ว่า​บุคคล​ดัง​กล่าวคือ​บุคคล​ที่​เข้าตา​ภูต​ไห​มาก​ที่สุด​

ถ้าราชา​หมอก​ซาน​เห​ริน​ไม่ได้​พบ​กับ​ท่านหญิง​ห​ยู่​ เกรง​ว่า​เขา​ก็​จะเป็น​เหมือน​ปรมาจารย์​ปีศาจ​แห่ง​หว่าน​เซียง​

“ข้า​ไม่เชื่อ​ว่า​เจ้าไม่มีจุดอ่อน​!” ลั่วอู๋​กัดฟัน​

ถ้าเจ้ามีทักษะ​มาก​ ข้า​จะน้อยหน้า​ได้​ยังไง​?

[อัญ​เชิญเทวดา​] ใช้งาน​

แสงพระโพธิสัตว์​ของ​ลั่วอู๋​มาบรรจบ​กัน​ จากนั้น​เขา​ก็​ปล่อยแสง​ศักดิ์สิทธิ์​อัน​น่าอัศจรรย์​ ใน​ความบริสุทธิ์​ของ​เขา​ เขา​ได้​เปิดเผย​จิต​สังหาร​ ปีก​นางฟ้า​สามคู่​กาง​ออก​ ปิดบัง​ท้องฟ้า​

พื้นที่​ทั้งหมด​ดูเหมือน​จะถูก​ปกคลุม​ไป​ด้วย​แสงศักดิ์สิทธิ์​

ดาว​หก​ดวง​ขนาดใหญ่​ปรากฏ​ขึ้น​ใน​ความว่างเปล่า​

แสงศักดิ์สิทธิ์​รวมตัวกัน​และ​กลายเป็น​เทวทูต​ผู้​เฉยเมย​ ถือ​ดาบ​ศักดิ์สิทธิ์​ ดวงตา​ของ​เขา​เต็มไปด้วย​จิตวิญญาณ​แห่ง​การต่อสู้​ และ​เลือด​ที่​เดือด​พล่าน​ราวกับ​หิน​หลอมเหลว​ก็​ดูเหมือน​จะย้อม​ท้องฟ้า​ให้​เป็น​สีแดง​

ด้วย​ความ​แข็งแกร่ง​ที่​เพิ่มขึ้น​ ลั่วอู๋​ก็​ประสบความสำเร็จ​ใน​การอัญเชิญ​เทวทูต​

เทวทูต​ใน​ตอนนี้​ แต่เดิม​ถูก​เรียก​ว่า​ภูต​สงคราม​

“ฆ่ามัน​” ลั่วอู๋​ออกคำสั่ง​ กำ​ดาบ​เทพ​พิทักษ์​ใน​มือ​ เจตจำนง​ดาบ​แห่ง​การทำลายล้าง​อัน​ยิ่งใหญ่​แผ่​ไป​ทั่ว​ท้องฟ้า​

เทวทูต​และ​ลั่วอู๋​เข้า​ต่อสู้​ด้วยกัน​

ความรู้สึก​ของ​สงคราม​นั้น​ทำให้​ผู้ใช้​พลัง​วิญญาณ​ระดับ​เพชร​เก่าแก่​บางคน​รู้สึก​สั่นเทา​

สีหน้า​ของ​ปรมาจารย์​ปีศาจ​แห่ง​หว่าน​เซียง​เคร่งเครียด​

เขา​ค่อย ๆ​ เริ่ม​มีความสงสัย​ใน​ใจ

ทำไม​มนุษย์​คน​นี้​ถึงทักษะ​มากมาย​

ใน​การต่อสู้​มาถึงจุด​นี้​ อีก​ฝ่าย​ใช้ทักษะ​ระดับสูง​ไป​แล้ว​อย่าง​น้อย​ 10 ทักษะ​ ซึ่งอาจ​กล่าว​ได้​ว่า​ค่อนข้าง​แปลก​

คน​ที่​สามารถ​ทำให้​ภูต​ไห​ให้ความสนใจ​เป็นอย่างมาก​ได้​นั้น​ไม่ธรรมดา​จริง ๆ​

เขา​ยังคง​จำได้​ว่า​ภูต​ไห​และ​ตัว​เขา​เคย​ตกลง​กัน​ไว้​ว่า​เมื่อ​พวกเขา​มีโอกาส​ พวกเขา​จะฆ่าลั่วอู๋​โดย​ไม่มีความเมตตา​ เดิมที​เขา​ไม่สนใจ​ แต่​ตอนนี้​เขา​เข้าใจ​แล้ว​

คน​คน​นี้​ต้อง​ไม่มีชีวิต​อยู่​

ปรมาจารย์​ปีศาจ​แห่ง​หว่าน​เซียง​สูด​หายใจเข้า​ลึก​ ๆ และ​แสงสีดำ​บน​ร่างกาย​ของ​เขา​ก็​ค่อย ๆ​ ดับ​ลง​ และ​แทนที่​ด้วย​หมอก​สีเทา​ซึ่งค่อย ๆ​ รุนแรง​ขึ้น​จน​ควบคุม​ไม่ได้​

ร่าง​ของ​เขา​ดูเหมือน​จะซ่อน​อยู่​ใน​หมอก​ ไม่สามารถ​หา​ร่องรอย​ได้​

แต่​ใน​หมอก​สีเทา​ ดวงตา​คู่​โต​ก็​ปรากฏ​ขึ้น​

มัน​ร้อน​ราวกับ​อุกกาบาต​ อำพัน​เป็นประกาย​ เต็มไปด้วย​ความ​เย็นชา​และ​เฉยเมย​ มอง​ทุกสิ่ง​ใน​โลก​ราวกับ​เป็น​พระเจ้า​ และ​พร้อม​ที่จะ​ทำลาย​

ครู่​ต่อมา​ ลั่วอู๋​รู้สึก​ถึงพลัง​แห่ง​การทำลายล้าง​ที่​ไม่อาจ​เทียบ​ได้​สั่น​ไหว​อย่าง​รุนแรง​

“แก่นแท้​แห่ง​การทำลายล้าง​” หัวใจ​ของ​ลั่วอู๋จมลง​

มัน​ยัง​ไม่จบ​

จู่ ๆ พลัง​มังกร​อัน​น่าสยดสยอง​ก็​พวยพุ่ง​ออกมา​ ซึ่งทำให้​หัวใจ​ของ​ลั่วอู๋​รู้สึก​เหมือน​มีอะไร​หล่น​ทับ​ แรงกดดัน​นั้น​น่ากลัว​มาก​จน​ยาก​ที่จะ​ยับยั้ง​

โชคดี​ที่​เทวทูต​ที่​ถูก​เชิญมาเป็น​ภูต​สงคราม​ และ​เลือด​ก็​กำลัง​เดือด​ แม้แต่​จักรพรรดิ​ก็​ไม่สามารถ​ทำให้​เขา​ก้มหัว​ลง​ได้​

“ตาย​ซะ”

เสียงเพลง​ของ​มังกร​ก้องกังวาน​ไป​ทั่ว​ท้องฟ้า​

พลัง​แห่ง​การทำลายล้าง​ที่​ห่อหุ้ม​ทุกสิ่ง​ก็​พังทลาย​ลง​ทันที​

“ดาบ​แห่ง​การป้องกัน​!” เมื่อ​เห็น​แบบนี้​ ลั่วอู๋​ก็​ใช้เจตจำนง​ดาบ​แห่ง​การป้องกัน​ทันที​ มัน​ห่อหุ้ม​ตัว​เขา​ไว้​ และ​เขา​รีบ​พูด​อย่าง​รวดเร็ว​ว่า​ “เท​เปลวไฟ​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เจ้าลง​ไป​เลย​”

เทวทูต​พยักหน้า​

เขา​เท​เปลวไฟ​ศักดิ์สิทธิ์​ลง​ใน​เขตแดน​แห่ง​ดาบ​ และ​เขตแดน​แห่ง​ดาบ​ก็​กำลัง​เดือด​พล่าน​ด้วย​แสงจ้า

ม่าน​แสงจำนวน​นับไม่ถ้วน​ที่​มีเปลวไฟ​ศักดิ์สิทธิ์​ลุกขึ้น​มาทีละ​ชั้น​ ป้องกัน​พลัง​แห่ง​การทำลายล้าง​

“นี่​คือ​พลัง​ที่​แท้จริง​ของ​แก่นแท้​แห่ง​การทำลายล้าง​หรือ​?” เมื่อ​สนับสนุน​เขตแดน​ดาบ​แห่ง​การป้องกัน​ได้​ยาก​ ม่าน​ดาบ​ก็​แตก​ไป​ทีละ​ชั้น​ ลั่วอู๋อด​รู้สึก​ประทับใจ​ไม่ได้​

นี่​เป็น​พลัง​ของ​ระดับ​จักรพรรดิ​ดาบ​อย่าง​แน่นอน​

ปรมาจารย์​ปีศาจ​แห่ง​หว่าน​เซียง​นี่​เจ้าเล่ห์​จริง ๆ​

แต่​มัน​น่าจะ​มีขีด​จำกัน​

ท้ายที่สุด​มัน​เป็น​เพียง​ร่าง​แยก​

เขา​เริ่ม​ใช้ทักษะ​ที่จะ​ซ่อน​ตัวเอง​ได้​ มัน​แสดงให้เห็น​ว่า​เขา​ถึงขีดจำกัด​แล้ว​

ลั่วอู๋​พอใจ​กับ​สถานการณ์​ปัจจุบัน​มาก​

มิติ​วิญญาณ​ก็​คล้ายคลึง​กัน​ มัน​ไม่ง่าย​เลย​ที่จะ​ต่อสู้​กับ​ปรมาจารย์​ปีศาจ​มาเช่นนี้​นาน​

ท้ายที่สุด​แล้ว​ระดับ​ก็​ต่างกัน​มาก​

“ถึงเวลา​จบเรื่อง​นี้​แล้ว​” ลั่วอู๋​หัวเราะ​ขณะ​มอง​ม่าน​ดาบ​ของ​เขา​พังทลาย​

เขา​มอง​ไป​ที่​เงาใน​ความว่างเปล่า​ที่​เปลี่ยนเป็น​เส้น​สีดำ​

ในขณะนั้น​จิต​สังหาร​ก็​ระเบิด​ออก​ออกมา​ทั่ว​ท้องฟ้า​

ตู้​ม!

กรงเล็บ​หนึ่ง​คู่​พุ่ง​ออกมา​ ซึ่งทำให้​สิ่งมีชีวิต​ทั้งหมด​สั่นสะท้าน​

ห​ลี่​หยิน​ลงมือ​แล้ว​