ข้าก็แค่กลั่นลมปราณ 3,000 ปี [炼气练了三千年] - บทที่ 610 ความงามคือรางวัลสำหรับผู้แข็งแกร่งเท่านั้น

บทที่ 610 ความงามคือรางวัลสำหรับผู้แข็งแกร่งเท่านั้น

บทที่ 610 ความงามคือรางวัลสำหรับผู้แข็งแกร่งเท่านั้น

หลังจากที่ขอให้หลี่ลี่รออยู่แถวประตูสำนัก ไป๋โม่เสวี่ยก็ลุกขึ้นพร้อมเดินออกจากห้องเรียนมุ่งหน้าสู่ห้องพักของอาจารย์ใหญ่

ภายในที่โล่งอันพลุกพล่านอย่างประตูสำนัก คนของซวี่เซียงคงจะคุ้มกันหลี่ลี่ได้ ดังนั้นไป๋โม่เสวี่ยจึงปล่อยหลี่ลี่ออกไปอย่างสบายใจ ก่อนที่เขาจะตรงสู่ห้องพักอาจารย์ใหญ่ที่ชั้นบนสุดของสำนักเพียงลำพัง และห้องพักอาจารย์ใหญ่นี้กินพื้นที่ไปทั้งชั้นสำนัก

เขาเคาะประตูทันทีที่มาถึง

“เข้ามา”

หลังจากเคาะประตูไม่นานนัก เสียงสตรีที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ล้นพลันดังขึ้นมาจากด้าน

ไป๋โม่เสวี่ยผลักประตูเปิดเข้าไป ก่อนจะเห็นข้าวของตกแต่งมากมายที่นับว่าหรูหราอัดแน่นอยู่ภายในชั้นแห่งนี้

เหนือศีรษะมีโคมระย้าผลึกแก้วขนาดใหญ่ เพียงมองดูก็ทราบแล้วว่าเป็นผลงานของช่างฝีมือเลื่องชื่อ และราคาของมันก็ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจับต้องได้ ด้านซ้ายเป็นชั้นตำราสูงใหญ่สองแถว ตำราทุกประเภทถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ใจกลางของห้องนี้มีพรมปักเลื่อมลายทองขนาดใหญ่วางประทับ และโต๊ะทำงานทำจากไม้ชั้นเลิศดูสง่างาม ส่วนสตรีในชุดเป็นทางการนั่งอยู่ด้านหลังของโต๊ะนั้น

“ผู้มั่งคั่งจากการทุจริต”

ไป๋โม่เสวี่ยสาปแช่งคำเบาก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน

เขาปิดประตูแล้วเหยียดตัวตรงทักทายอาจารย์ใหญ่อย่างสุภาพในฐานะผู้ฝึกตนหญิงคนหนึ่ง ก่อนจะถามว่า

“อาจารย์ใหญ่ มีสิ่งใดจึงเรียกพบข้างั้นหรือ?”

“มานั่งตรงนี้ก่อนสิ สหายร่วมชั้นไป๋โม่เสวี่ย”

ทันทีที่เห็นไป๋โม่เสวี่ย ดวงตาของนางถึงกับเบิกกว้าง ไม่อาจกักเก็บความประหลาดใจได้ น้ำเสียงอ่อนลงขณะกล่าวกับเด็กหนุ่ม

“อย่าเสแสร้งนักเมื่อยืนอยู่ต่อหน้าข้า เพราะข้ามองเจ้าออกทะลุปรุโปร่ง”

ไป๋โม่เสวี่ยสบถคำเบา ก่อนจะเดินตรงไปที่พรมด้วยท่าทางสงบ

“วันนี้ข้าเรียกพบเจ้าเพื่อต้องการถาม มีอะไรทำให้ไม่สบายใจเกี่ยวกับการใช้ชีวิตในสำนักใหม่แห่งนี้หรือไม่?”

อาจารย์ใหญ่ยังคงกล่าวอย่างอ่อนโยน

“หากเจ้ามีเรื่องไม่สบายใจ สามารถกล่าวกับข้าได้ และข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อจัดการปัญหาเหล่านั้น”

“รายงานอาจารย์ใหญ่ ข้าไม่มีสิ่งใดให้กังวลใจ”

ไป๋โม่เสวี่ยตอบกลับ

“อาจารย์ในสำนักล้วนแต่มีความรู้ ศิษย์เองก็ยังมีความกระตือรือร้นทั้งสิ้น ข้าชื่นชอบบรรยากาศของสำนักนี้”

“ดีแล้ว”

ขณะที่อาจารย์ใหญ่กล่าวเช่นนั้น นางก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที

“แต่สำหรับความปลอดภัย ข้ามอบหมายให้ใครคนหนึ่งรับผิดชอบดูแลชีวิตของเจ้าแล้ว ลองรับชมนี่ก่อนสิ”

ขณะที่กล่าว นางก็หยิบคันฉ่องออกจากใต้ลิ้นชัก และหันมันเข้าหาไป๋โม่เสวี่ย

ในคันฉ่อง ชายชุดดำจับจ้องเด็กหนุ่มผู้ทรงเสน่ห์ ด้วยดวงตาเปล่งประกายสีแดงสด

“ยอมจำนนต่อข้าซะ!”

เขาคำรามเสียงดัง

“ในโลกใบนี้ ความงดงามคือรางวัลสำหรับผู้แข็งแกร่งเท่านั้น!”

…

ในขณะเดียวกัน ใกล้กับประตูของสำนัก หลี่ลี่กำลังถือถุงเก็บของ รอคอยไป๋โม่เสวี่ยอย่างกังวล

“ทำไมโม่เสวี่ยยังไม่มา?”

นางยังคงยืนอยู่ที่นี่หลังจากรอมานานกว่าสิบนาที แต่เวลานี้นางก็อดไม่ได้ที่จะเสียสติ

“หรือนางคิดจะทิ้งข้าไว้แล้วกลับไปเงียบ ๆ เพียงคนเดียว?”

หลี่ลี่เกิดมาพร้อมกับปมบางอย่างในใจ นางรู้สึกว่าเมื่อยืนเคียงข้างกับบุคคลที่งดงาม นางยิ่งเหมือนลูกเป็ดขี้เหร่

ขณะที่กำลังสับสน มีสตรีสองคนเดินตรงเข้ามาจากประตูสำนักและหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่ลี่

“หลี่ลี่ใช่หรือไม่?”

สตรีทั้งสองกล่าวถาม

“เป็นข้า แล้วขอถามได้หรือไม่ว่าเจ้าทั้งสองคนเป็นใคร…”

หลี่ลี่กล่าวถามอย่างลังเล

“เราเป็นอาจารย์ของสำนักแห่งนี้ แต่ไม่ใช่ในชั้นเรียนของเจ้าหรอก เช่นนั้นเจ้าจึงไม่เคยพบเจอพวกเรา”

สตรีคนหนึ่งยิ้มให้กับนางพร้อมกล่าวต่อ

“เราถูกอาจารย์ใหญ่เรียกพบ นางต้องการพูดคุยกับเจ้า… มันเกี่ยวกับไป๋โม่เสวี่ยเพื่อนร่วมชั้นของเจ้าน่ะ”

“โม่เสวี่ย…”

หลี่ลี่มองสตรีตรงหน้าทั้งสอง และเห็นว่านางสวมใส่เครื่องแบบอาจารย์ประจำสำนักจริง ๆ และนางรู้สึกคุ้นเคยกับใบหน้าของพวกเขาทั้งสอง อีกอย่างเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวกับไป๋โม่เสวี่ย นางจึงไม่คิดลังเลอีกต่อไป จากนั้นจึงเดินตามอาจารย์หญิงทั้งสองเข้าสู่สำนักอีกครั้ง

“เป้าหมายเคลื่อนไหวแล้ว”

ในเวลาเดียวกัน ในอาคารใหญ่ด้านนอกของสำนัก สมาชิกของกลุ่มทำภารกิจจากแดนเซียนนั่งหันหน้าเข้าหาแผ่นแสงแสดงผล พวกเขารายงานทุกสิ่งที่เห็นเกี่ยวกับไป๋โม่เสวี่ยให้ไป๋ซวี่เซียงรับทราบ

“สมาชิกองค์กรต้องสงสัยปรากฏตัวแล้ว และพวกมันพานางกลับเข้าสู่สำนัก”

“อืม เตรียมลงมือ”

ไป๋ซวี่เซียงออกคำสั่ง

“พวกเจ้าแบ่งออกเป็นสองทีม ทีมแรกไล่ตามพวกมันไป และทีมที่สองปิดกั้นทางหนีทั้งหมด ต้องจับให้ได้ภายในคราวเดียว”

“รับทราบ”

เซียนทั้งสองออกไปหลังจากรับคำสั่ง แต่หลังจากไป๋ซวี่เซียงคิดไตร่ตรอง นางก็เอียงศีรษะไปมาก่อนจะพลิกตัวล้มลง ทันใดนั้นรอยแตกบนพื้นพลันเปิดออกอย่างเงียบงัน ในหลุมดำลึกลับนั้นดูดกลืนเอาไป๋ซวี่เซียงเข้าไปด้านในพร้อมเก้าอี้ที่นางนั่งอยู่ ก่อนจะปิดตัวลงดังเดิม

…

ภายในห้องของอาจารย์ใหญ่ ลำแสงสีแดงจากดวงตาของชายชุดดำพุ่งเข้าใส่ดวงตาของไป๋โม่เสวี่ยอย่างแม่นยำ!

ไป๋โม่เสวี่ยยืนแข็งค้างอยู่กับที่ ดวงตาเปล่งประกายสีแดง และไม่อาจขยับเขยื้อน

“ฮ่าฮ่า!”

เมื่อเห็นผลลัพธ์แล้ว ชายชุดดำก็ระเบิดเสียงหัวเราะบ้าคลั่ง

“แล้วกองกำลังของแดนเซียนล่ะ? ทำไมไม่ทำให้พวกมันกลายเป็นเตาหลอมของข้าอย่างเชื่อฟัง! ซินหนู พามันไปที่โกดังของข้า!”

“ทราบแล้ว”

อาจารย์ใหญ่โค้งคำนับเล็กน้อยก่อนจะกล่าวตอบ

“เดี๋ยว”

ชายในชุดดำมองไป๋โม่เสวี่ยผ่านคันฉ่องพร้อมกล่าวต่อ

“อย่าได้ตกใจเลย รอให้ข้าได้ชื่นชมความงามนี้ก่อนเถิด”

อาจารย์ใหญ่ถึงกับผงะเมื่อได้ยิน ขณะที่ชายชุดดำเริ่มชื่นชมใบหน้าของไป๋โม่เสวี่ยด้วยความระส่ำระส่ายในสายตา

การจ้องมองของเขาไม่แตกต่างจากอสรพิษ เขาโลมเลียผิวหนังและนิ้วของไป๋โม่เสวี่ยอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งใบหน้าบอบบางและสมบูรณ์แบบสบตากับดวงตาแข็งกร้าว และเขาเห็นว่าแววตาของไป๋โม่เสวี่ยจับจ้องมาราวกับมองขยะชิ้นหนึ่ง

ขยะ?

“เจ้าไม่ได้ตกหลุมพรางกลลวงข้าหรือ?!”

ชายในชุดดำเผยความตื่นตระหนก

แต่มันสายเกินไปแล้ว ลำแสงสองลำพุ่งออกจากดวงตาของไป๋โม่เสวี่ย มันทะลุกลับเข้าสู่คันฉ่องและทะลุเข้าดวงตาของชายชุดดำอย่างแม่นยำ

“ก็แค่ทักษะเล็กน้อยไม่มีอะไรน่าสนใจ”

ไป๋โม่เสวี่ยเผยสีหน้าเย็นชา มองคนในคันฉ่องพร้อมกล่าวต่อไปว่า

“เจ้าคงจะอยู่ในโลกนี้มานานและเคยชินกับการกลั่นแกล้งผู้คนด้วยการฝึกฝนของตน ดังนั้นเจ้าจึงมีภาพลวงตาว่าทักษะการล่อลวงผู้อื่นของตนนั้นทรงพลัง แต่ความจริงแล้ว… ทักษะของเจ้าไม่ต่างอะไรกับโจรล้วงกระเป๋า”