เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1519 ผู้บงการที่แท้จริง

บทที่ 1519 ผู้บงการที่แท้จริง

………………..

บทที่ 1519 ผู้บงการที่แท้จริง

“เจ้าคิดว่าเจียนไท่ติงอาจเป็นต้นเหตุของปัญหาทั้งหมดใช่ไหม?” เพ่ยเหมียนหมานถามขณะที่เอนพิงเขา ขนตาที่สวยงามกระพือ ดวงตาของนางเหมือนดวงดาวที่สว่างไสวที่สุดในท้องฟ้ายามค่ำคืน

“เขาค่อนข้างน่าสงสัย แต่ข้าก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง” ซูอันขมวดคิ้วและถามว่า “โอ้ ว่าแต่จ้าวจื่อมาเยี่ยมคฤหาสน์ของเจ้าทุกวันใช่ไหม?”

เพ่ยเหมียนหมานหน้าแดงและตอบว่า “อย่าสนใจเลย ข้าไม่เคยออกไปพบเขา”

“แต่นั่นคือสิ่งที่เป็นปัญหา” ซูอันตบต้นขาของตนเองและพูดว่า “แม้ว่าจ้าวจื่อจะทำตัวงี่เง่าในบางครั้ง แต่เขาก็เป็นทายาทของราชันลมปราณ ไม่มีทางที่เขาจะตกต่ำถึงขนาดกลายเป็นคนหน้าด้านได้ขนาดนี้ ถ้าเขายังมาที่คฤหาสน์ของเจ้าทุกวัน นั่นก็แปลกจริง ๆ”

สีหน้าของเพ่ยเหมียนหมานเปลี่ยนไป นางถามว่า “เจ้าสงสัยพ่อของข้าหรือเปล่า?”

“ยังไม่ถึงระดับนั้น” ซู่อันครุ่นคิดกับตัวเองอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ทุกครั้งที่มาที่นี่ เขาพบกับใครบ้าง?”

“พ่อของข้าและผู้หญิงคนนั้น” เพ่ยเหมียนหมานไม่พอใจ นางไม่อยากเรียกฮูหยินเพ่ยว่า ‘แม่’ เมื่อไม่ได้อยู่ในที่สาธารณะ “ใช่ พ่อของผู้หญิงคนนั้นจะมาหาหลานในบางครั้งด้วย”

“อวี้เสวียนซวี?” ซูอันถาม

“ใช่” เพ่ยเหมียนหมานตอบ

ซูอันขมวดคิ้ว อวี้เสวียนซวีเป็นเสนาบดีสงครามของคฤหาสน์กิจการทหาร ในคฤหาสน์กิจการทหาร นอกเหนือจากผู้บัญชาการทหารสูงสุดแล้ว เบื้องล่างนั้นเป็นหัวหน้านักประวัติศาสตร์และเสนาบดีสงคราม หัวหน้านักประวัติศาสตร์เคยเป็นตำแหน่งเดิมของเจียนไท่ติง ดังนั้นอวี้เสวียนซวีจึงเป็นบุคคลหมายเลขสองของคฤหาสน์กิจการทหารอยู่แล้ว

อย่าบอกนะว่านี่เกี่ยวข้องกับตระกูลอวี้จริง ๆ?

ใบหน้าที่สวยงามไร้ที่ติของอวี้เหยียนลั่วปรากฏขึ้นในความคิดของเขา เขาคิดกับตัวเองว่าถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นผู้บงการใหญ่ที่อยู่เบื้องหลัง ผู้ชนะรางวัลออสการ์จากโลกที่แล้วของเขาก็ไม่มีใครเทียบได้กับนาง

“อ๊ะ มือเจ้าไปทำอะไรมา? มันเย็น…” จู่ ๆ เพ่ยเหมียนหมานก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง นางอายทันทีและก้มหัวลง

“ข้าไม่ใช่สัตว์เดรัจฉาน” เมื่อเผชิญกับคำถามตัดสินประหารชีวิต เห็นได้ชัดว่าซูอันจะไม่สนใจเหยื่อล่อ เขาเสริมว่า “ไม่เป็นไร นั่นคือความสนุกอีกแบบนึง”

เพ่ยเหมียนหมานรู้สึกงงงวยอย่างสมบูรณ์ ทันใดนั้นนางรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง เสื้อผ้าของนางถูกถอดออกไปแล้ว

…

“สนุกไปอีกแบบ”

“อืม… แล้วเจ้ายังบอกว่าเจ้าไม่ใช่… สัตว์เดรัจฉาน…”

…

ขณะเดียวกันในที่พักชั่วคราวของคณะทูต เพ่ยโยวเดินเข้าไปในห้องขัง เขาเป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่ ทหารเหล่านั้นจึงไม่หยุดเขา

จั่วซูกำลังนั่งบ่มเพาะอยู่บนเตียง เขาลืมตาขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงเสียงที่ดังขึ้น เขาถามว่า “เจ้าจะถามข้าอีกไหม? ข้าพูดทุกอย่างที่ข้าควรจะพูดไปแล้ว มันไม่มีความหมายที่จะถามอะไรข้าอีก”

เพ่ยโยวไม่ตอบกลับ ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยแสงแปลก ๆ ขณะจ้องมองที่จั่วซูอย่างใจเย็น

สีหน้าของจั่วซูเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาโพล่งออกมาว่า “เจ้านั่นเอง!”

จั่วซูตกใจก่อนจะค่อย ๆ สงบลง เขามองไปที่อีกฝ่ายแล้วถามว่า “เจ้ามาเพื่อปิดปากข้าหรือเปล่า?”

เพ่ยโยวยืนอยู่กับที่โดยไม่พูดอะไรเหมือนตอบรับโดยปริยาย ใบหน้าอ้วนของจั่วซูกระตุก เขาโกรธอย่างเห็นได้ชัด “แต่ทำไมล่ะ? ข้าไม่ได้พูดอะไรออกไปสักคำ!”

ในที่สุดเพ่ยโยวก็พูดขึ้น “ในฐานะคนที่สามารถนั่งในตำแหน่งปัจจุบันของท่านได้ ทำไมถึงถามอะไรที่ไร้เดียงสาแบบนี้? มีเพียงคนตายเท่านั้นทีเก็บความลับได้ดีที่สุด ถ้าท่านเป็นเราก็คงเลือกแบบเดียวกัน”

จั่วซู เงียบลง หากเป็นเขา เขาคงตัดสินใจแบบเดียวกันอย่างแน่นอน

“ให้โอกาสข้าได้ไหม” แม้ว่าจะรู้ว่าไม่มีความหวังมากนัก แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดก็ยังทำให้เขาพยายามอีกครั้ง “ในเมื่อเจ้าเข้ามาที่นี่ได้ เจ้าก็สามารถใช้โอกาสนี้ช่วยข้าได้…” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเรื่อย ๆ เพราะสายตาของอีกฝ่ายยังคงจับจ้องมาอย่างไร้ความรู้สึก

“ข้าเข้าใจ” เขายิ้มด้วยความทุกข์ใจ “ข้าพยายามอย่างมากที่จะป้องกันสถานการณ์นี้ แต่สุดท้ายข้าก็ยังถูกพวกเจ้าลากลงมา ข้าควรจะตระหนักว่าวันนี้จะมาถึงนานแล้ว”

“ท่านมีความสุขกับตัวเองมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ชีวิตของท่านไม่ได้อยู่อย่างไร้ประโยชน์” เพ่ยโยวกล่าวอย่างเฉยเมย

แต่เพ่ยโยวก็เตรียมพร้อมอยู่แล้ว เขาจี้จุดเสียงของจั่วซูทันที ชายคนนั้นหยุดตะโกน แววดูถูกเหยียดหยามปรากฏขึ้นในดวงตาของเพ่ยโยวขณะที่พูดว่า “ท่านกำลังแสดงด้านที่ไม่น่าดูเลย ท่านจั่ว”

ในขณะนั้น ดวงตาของจั่วซูเต็มไปด้วยความวิงวอนและหวาดกลัว น้ำตาไหลออกมาจากดวงตา ไม่มีคำใดที่สามารถอธิบายสีหน้าที่ขัดแย้งของเขาได้อย่างเต็มที่

เพ่ยโยวไม่สนใจที่จะพูดคุยกับเขาอีกต่อไป ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยแสงสว่างวาบ และดวงตาของจั่วซูก็เริ่มเปล่งประกายด้วยแสงที่คล้ายกัน

แสงสว่างในดวงตาของจั่วซูจางหายไป หลังจากนั้นไม่นาน ศีรษะของเขาก็ตกลงไปด้านข้างอย่างอ่อนแรง จั่วซูเสียชีวิตทันที เพ่ยโยวตรวจสอบเพื่อยืนยันว่าอีกฝ่ายเสียชีวิตแล้ว จากนั้นจึงหันหลังกลับและจากไป

พูดตามปกติ ด้วยการบ่มเพาะของจั่วซู การฆ่าเขาจะไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างแน่นอน แต่จุดชีพจรทั้งหมดของเขาถูกผนึกไว้ จึงไม่สามารถใช้พลังชี่ป้องกันตัวเองได้ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงกลายเป็นหมูให้เชือดโดยง่าย

…

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากซูอันออกไป หงเซ่าก็เข้ามาตรวจสอบห้อง นางเห็นว่าเพ่ยเหมียนหมานกำลังนอนอย่างเกียจคร้านอยู่บนเตียงราวกับไม่ต้องการขยับนิ้วแม้แต่นิ้วเดียว

“คุณหนู ท่านจะตื่นไหม?” หงเซ่าถาม นางคิดกับตัวเอง นายน้อยน่าเกรงขามจริง ๆ! เมื่อใดก็ตามที่เขาจากไป คุณหนูเหมือนจะใจสลายทุกที

“เด็กโง่ เจ้าถามคำถามที่รู้คำตอบอยู่แล้ว หยุดรบกวนข้าแล้วปล่อยให้ข้านอนต่ออีกสักพัก” เพ่ยเหมียนหมานพึมพำ จากนั้นนางก็พลิกตัวหาท่านอนที่สบายขึ้น

หงเซ่าอุทานด้วยความประหลาดใจ “หือ? คุณหนู ทำไมปากของท่านบวมอย่างนี้?”

เพ่ยเหมียนหมานเอามือปิดริมฝีปาก ใบหน้าเริ่มแดง แต่นางแสร้งทำเป็นสงบขณะที่พูดว่า “ข้าอาจจะเป็นหวัด”

“ทำไมความเย็นถึงทำให้ริมฝีปากของท่านบวมได้” หงเซ่ามองนางด้วยใบหน้า ‘เจ้าคิดว่าข้าโง่งั้นเหรอ’ ทันใดนั้นนางก็ตบหัวตัวเองและพูดราวกับตระหนักได้ในทันทีว่า “ข้ารู้แล้ว! คุณหนูต้องแอบกินอมยิ้มของนายน้อยแน่ ๆ แต่แล้วริมฝีปากของท่านก็กลายเป็นแบบนี้หลังจากกินมันมากเกินไปโดยไม่แบ่งข้า ท่านจงใจหลอกข้าใช่ไหม?”

เพ่ยเหมียนหมานรู้สึกละอายใจและตื่นตระหนก นางคว้าหมอนแล้วขว้างใส่หงเซ่า “สาวใช้โง่ กิน กิน กินเอาแต่จะกิน! เจ้าจะต้องอ้วนตายเข้าสักวัน!”

เมื่อเห็นว่าคุณหนูโกรธ หงเซ่าจึงแลบลิ้นแล้วรีบลงไปชั้นล่าง

…

ซูอันกลับไปยังที่พักชั่วคราวด้วยสีหน้าสดชื่น เหมียนหมานใหญ่มีพรสวรรค์อย่างเหลือเชื่อ เป็นสาวเปี่ยมเสน่ห์ที่ผู้ชายโหยหาทั้งวันทั้งคืน!

แต่ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ ท่าทีของกองกำลังคุ้มกันนั้นจริงจังราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ ซูอันเรียกบางคนมาสอบถาม พวกเขาไม่รู้อะไรเช่นกัน บอกได้แค่ว่าทำตามคำสั่งของท่านซ่าง

ซูอันรู้สึกหวาดหวั่น สาวเท้าก้าวใหญ่เข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว

มีเพียงซ่างหง เซียวเจียนเริ่น เพ่ยโยว และผู้คุมเรือนจำ 2-3 คนเท่านั้น สิ่งที่ไม่คาดคิดจริง ๆ ก็คือเพ่ยโยวถูกมัดอยู่ในท่าคุกเข่าอยู่กลางวงล้อม!