เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1580 การปะทะกันของแดงและขาว

บทที่ 1580 การปะทะกันของแดงและขาว

………………..

บทที่ 1580 การปะทะกันของแดงและขาว

ซูอันหยิกต้นขาตัวเอง เขารู้สึกเจ็บแปลบ นั่นหมายความว่านี่ไม่ใช่ความฝันแน่นอน เขาขมวดคิ้ว อย่าบอกนะว่านี่คืออาณาเขต?

ไม่ เป็นไปไม่ได้ หากนี่คืออาณาเขต นั่นหมายความว่าเจ้าสาวกระดาษมีการบ่มเพาะระดับปรมาจารย์ไม่ใช่เหรอ นางคงจะขยี้ข้าด้วยนิ้วเดียวได้ ทำไมถึงทำได้ขนาดนี้?

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเครื่องดนตรีบรรเลงมาแต่ไกล เมื่อตรวจดูใกล้ ๆ มันเป็นเสียงดนตรีในงานแต่งงาน ระดับเสียงของดนตรีนั้นไม่ธรรมดา ไม่เพียงแต่ไม่มีความรู้สึกปีติยินดีเท่านั้น แต่ยังสื่อถึงความรู้สึกแปลกประหลาดอีกด้วย

กลุ่มหมอกหนาพุ่งออกมาจากเส้นทางที่มุ่งสู่ทิศตะวันออก มีร่างสีแดงกำยำหลายร่างอยู่ในหมอก

เมื่อดนตรีใกล้เข้ามาขึ้นเรื่อย ๆ ซูอันก็ค่อย ๆ มองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้นว่าบุคคลเหล่านั้นเป็นผู้คุ้มกันเจ้าสาว ผู้คุ้มกันบางคนยกกระดานขึ้น ขณะที่บางคนเล่นเครื่องดนตรี ขณะที่พวกเขาค่อย ๆ คุ้มกันเกี้ยวแต่งงาน ตั้งแต่เสื้อผ้าไปจนถึงรองเท้ารวมถึงหมวก ทุกคนในกองก็สวมชุดสีแดงทั้งหมด มันเป็นภาพที่สะดุดตาทีเดียว

เจ้าสาวกระดาษนั่งอยู่ในเกี้ยวนั่นเหรอ? ซูอันคิดโดยยังคงระวังตัว

ทันใดนั้นเอง เสียงดนตรีจีนก็เริ่มดังมาจากทางตะวันตกเช่นกัน

ปี่จีนเป็นเครื่องดนตรีที่ทรงพลังจริง ๆ ไม่มีเครื่องดนตรีอื่นใดเอาชนะเสียงของมันได้ ซูอันคุ้นเคยกับเครื่องดนตรีนี้ เขาเคยได้ยินบ่อยครั้งในงานศพของหมู่บ้านในโลกที่แล้ว

มันค่อนข้างน่าขันจริง ๆ เหตุใดขบวนเจ้าสาวจึงมีปี่จีนด้วย? พวกเขาถือว่ามันเป็นเครื่องดนตรีที่ติดตัวไปได้ตั้งแต่เกิดจนตาย

อย่างไรก็ตาม ซูอันหัวเราะไม่ออก เขาจ้องตรงไปยังทิศตะวันตก

เมื่อหมอกลอยออกไป ขบวนศพก็มาถึงอย่างช้า ๆ พวกเขาทั้งหมดแต่งกายด้วยชุดไว้ทุกข์ ดูเศร้าหมองและสลดใจขณะแบกโลงศพสีดำสนิท

พวกที่อยู่ข้างหน้ามีท่าเดินแปลก ๆ ร่างกายของพวกเขาขยับไปทางซ้ายและขวาราวกับกำลังทำพิธีอัญเชิญวิญญาณบางอย่าง

ซูอันหันกลับไปมองผู้คุ้มกันเจ้าสาว คนข้างหน้ากำลังร้องรำทำเพลงอย่างรื่นเริง การเต้นของพวกเขาคล้ายคลึงกันอย่างน่าตกใจ ดูเหมือนว่าทั้งสองฝ่ายจะไม่เห็นอีกฝ่าย และพวกเขาก็ไม่ได้แสดงเจตจำนงว่าจะหยุดขณะเคลื่อนไปยังจุดเดียวกัน

เขาค้นพบอย่างรวดเร็วว่าตัวเองยังคงไร้เดียงสาเกินไป รู้สึกว่าดวงตาพร่ามัวและเห็นว่าทั้งสองกลุ่มกำลังเคลื่อนตรงเข้ามาหาอย่างช้า ๆ เขามองไปที่พื้นและเห็นว่าตัวเองอยู่กลางถนนอีกครั้ง

หะ? ซูอันกระโดดไปด้านข้างอีกครั้ง แต่ดวงตาของเขาพร่ามัวและเขาก็กลับมาที่ใจกลางถนนเช่นเดิม บัดซบ

สีหน้าของซูอันเปลี่ยนไปอย่างน่ากลัว เขาดีดตัวบินไปที่ต้นไม้ใกล้ ๆ ข้าไม่ได้อยู่บนถนนอีกต่อไปแล้ว มาดูกันว่าเจ้าจะทำอะไรได้

อย่างไรก็ตาม ดวงตาของเขาเบิกกว้างอย่างรวดเร็วด้วยความไม่เชื่อ เพราะจู่ ๆ เขาก็เห็นว่าขบวนสีแดงและสีขาวปรากฏขึ้นกลางอากาศ ทั้งขบวนก้าวขึ้นไปบนอากาศที่ว่างเปล่าขณะค่อย ๆ เดินมาหาเขา

นอกจากนี้ หลังจากที่เขาพยายามหลบไปมา ทั้งสองกลุ่มก็เข้าใกล้กันแล้ว เขาได้กลิ่นธูปและเทียนของขบวนแห่ศพและเครื่องสำอางของผู้คุ้มกันเจ้าสาวจากจุดที่ยืนอยู่

บุคคลที่สวมชุดสีขาวและชุดสีแดงกึ่งกระโดดกึ่งเดิน ร่างของพวกเขาค่อย ๆ เบลอและไม่ชัดเจน

เสียงเพลงชวนขนหัวลุกยังคงดำเนินต่อไป ซูอันอดไม่ได้ที่จะจับหน้าผาก รู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย

ให้ตายเถอะ การเต้นรำนี้เป็นการสร้างความสับสน! จู่ ๆ ซูอันก็ตระหนักได้และตื่นตระหนก เขาเรียกนกกระจิบร้อยเสียงออกมาทันที เมื่อเสียงโหยหวนดังขึ้น เครื่องดนตรีของขบวนทั้งหมดก็ระเบิด เพลงที่น่ารำคาญก็เงียบหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เขารู้สึกโล่งใจ การเต้นรำที่แปลกประหลาด ดนตรี แม้แต่เครื่องหอมและเครื่องสำอางก็ดูไม่เป็นอันตราย จึงเป็นไปได้ยากที่จะระวังพวกมัน แต่เมื่อรวมกันแล้ว พวกมันจะกลายเป็นรูปแบบที่น่าเกรงขาม เมื่อผู้ที่ติดอยู่ข้างในมีปฏิกิริยา มันก็จะสายเกินไปแล้ว หากไม่ใช่เพราะเขามีภูมิคุ้มกันพิษ ซึ่งทำให้ส่วนสุดท้ายของกับดักที่วางแผนมาอย่างดีล้มเหลว เขาคงถูกจับไปแล้ว

เมื่อขบวนแห่ศพและขบวนเจ้าสาวเห็นเช่นนั้น พวกมันทั้งหมดพุ่งตรงมาที่เขา

ซูอันหัวเราะเยาะ เปลวไฟปะทุขึ้นจากมือของเขา เห็นได้ชัดว่านี่คือผู้ใต้บังคับบัญชาของเจ้าสาวกระดาษ เนื่องจากพวกมันเป็นกระดาษ พวกมันจึงกลัวไฟ เขาจะเก็บพลังปฐมบทที่มีค่ามากกว่านั้นไว้สำหรับเจ้าสาวกระดาษ

แน่นอนว่าเมื่อกระบี่เพลิงในมือของเขางอกขึ้น บุคคลที่สวมชุดขาวและชุดแดงก็หายตัวไป พวกมันถูกเผาอย่างรวดเร็ว

“เจ้าสาวกระดาษ ทำไมเจ้าไม่แสดงตัว” ซูอันเรียกออกมา เขาเฝ้าอยู่ตลอด เจ้าสาวกระดาษยังไม่ได้ซุ่มโจมตีเขา เมื่อเป็นเช่นนี้ สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่เกี้ยวที่อยู่ตรงกลาง

อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครออกมาจากเกี้ยวนั่น ซูอันจะไม่ผลีผลามถึงขนาดเปิดม่านเอง เขาค่อย ๆ ยกกระบี่เพลิงขึ้นช้า ๆ

ทันใดนั้น โลงศพที่อยู่ข้างหลังเขาขยับ และผ้าคลุมก็บินมาที่เขาอย่างดุร้าย

ซูอันตะคอกอย่างเย็นชาและใช้พลังปฐมบทส่งโลงศพบินกลับไป

โลงศพระเบิดเป็นชิ้น ๆ เสียงดัง ควันและฝุ่นฟุ้งกระจายไปทุกทิศทุกทาง ซึ่งอาจเป็นผงหินหรือเถ้ากระดูกก็เป็นได้

ซูอันไม่รู้ว่าสิ่งนี้มีพิษหรือไม่… แม้ว่าเขาจะมีภูมิคุ้มกันพิษส่วนใหญ่ แต่เขาก็ไม่โง่ถึงขนาดยื่นหัวเข้าไปทดสอบ เขาใช้แรงถอยเพื่อทิ้งระยะ

อย่างไรก็ตาม เกี้ยวแต่งงานกำลังรออยู่ข้างหลังและฉวยโอกาสดึงเขาเข้าไปข้างใน

ซูอันรวบรวมพลัง ตั้งใจที่จะประลองกับเจ้าสาวกระดาษเป็นครั้งสุดท้าย แต่เสลี่ยงแต่งงานนั้นว่างเปล่า มีเพียงเขาอยู่ข้างใน ทุกอย่างรอบตัวเขาเป็นสีแดง น่าแปลกที่เขาดันหน้าต่างหรือม่านเปิดไม่ได้

เขามีประสบการณ์ในการจัดการกับสิ่งเหล่านี้อยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงใช้พลังปฐมบทพุ่งตรงไปที่หลังคาเกี้ยว แต่เขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าเกี้ยวหายไปแล้ว โลงศพเองก็เช่นกัน นอกจากนี้ป่าก็หายไปด้วย

เขาพบว่าตัวเองอยู่ในบ้านชาวนา มันเป็นลานขนาดเล็กที่มีรั้วล้อมรอบ มีห้องที่เรียบง่าย 2-3 ห้อง อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ สถานที่ดังกล่าวได้รับการประดับประดาด้วยโคมไฟและป้ายสี คำว่า ‘ความสุขสองเท่า’ ถูกฉาบอยู่ทุกที่ เห็นได้ชัดว่ามีพิธีแต่งงาน

มีอาหารมากกว่าสิบจานวางอยู่บนโต๊ะ มีผู้คนหลากหลายวัยนั่งล้อมรอบ เมื่อพิจารณาจากชุดแล้ว ดูเหมือนว่าพวกเขาเป็นผู้อยู่อาศัยในหมู่บ้านใกล้เคียง

ซูอันขมวดคิ้ว ผู้คนน่าจะทำจากกระดาษมากกว่า เมื่อเห็นว่าเจ้าสาวกระดาษไม่ได้วางแผนที่จะโจมตีเขา เขาก็ไม่รู้สึกอยากโจมตีใครเช่นกัน เขากลับมองหาคนร้ายตัวจริงแทน

“ฤกษ์งามยามดีมาถึงแล้ว ได้โปรดออกมาเถิด เจ้าสาวและเจ้าบ่าว!” พิธีกรในห้องโถงใหญ่ตะโกนออกมาหลังจากกระแอม

มีอาการไอรุนแรงตามมา มันเหมือนกับว่าหัวใจของคน ๆ นั้นกำลังแตกเป็นเสี่ยง ๆ และปอดของเขากำลังแตกออกจากกันคล้ายกับจะไอออกมาได้ทุกเมื่อ

ซูอันเดินตามแหล่งที่มาของเสียงและเห็นคนที่แต่งตัวเหมือนเจ้าบ่าวเดินผ่านมา ไม่ เขาไม่ได้มาด้วยตัวเอง แต่ได้รับการประคองหอบหิ้วจากอีกสองคน ร่างกายทั้งหมดของเขาอ่อนแอ ขาขยับอย่างอ่อนแรง ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนสองคนพยุงคงล้มลงกับพื้นแล้ว

………………..