เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1596 ฝ่าบาทมีความสุข ข้ารับใช้ผู้นี้ก็ดีใจ

บทที่ 1596 ฝ่าบาทมีความสุข ข้ารับใช้ผู้นี้ก็ดีใจ

………………..

บทที่ 1596 ฝ่าบาทมีความสุข ข้ารับใช้ผู้นี้ก็ดีใจ

ขันทีลู่รู้สึกสลดใจเมื่อได้ยินนางเน้นย้ำ บรรพบุรุษของซูอันจะต้องอวยพรให้เขาจากโลกหลังความตาย! เขาทำอะไรถึงสมควรได้รับพรเช่นนี้?

แม้ว่าจักรพรรดินีจะแกล้งเขาเล็กน้อย แต่นางก็หมดความสนใจเมื่อเห็นว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบมากนัก นางกลับถามว่า “ใช่แล้ว สิ่งที่ข้าให้เตรียมเป็นยังไงบ้าง?”

“โปรดอย่ากังวลไปเลย ข้าได้ติดต่อกับทางอารามและได้จัดเตรียมห้องที่เงียบสงบไว้แล้ว ตราบใดที่พระองค์ไม่อยู่ในนั้นนานเกินไป มันจะไม่ดึงดูดความสนใจใด ๆ ข้าได้หาคนที่จะจัดที่พักชั่วคราวภายนอกให้แล้วเช่นกัน ตราบใดที่เราหลีกเลี่ยงยามในตอนกลางคืน ก็จะไม่มีปัญหาใด ๆ” ขันทีลู่พูดพร้อมกับก้มหน้าลง

“ดูเจ้าสิ จักรพรรดินีผู้นี้เป็นคนที่ควบคุมตนเองไม่ได้งั้นหรือ? ทำไมข้าถึงต้องการห้องเงียบสงบในอาราม” จักรพรรดินีตำหนิเขา กิจกรรมทางศาสนาส่วนใหญ่เกิดขึ้นในเวลากลางวัน ราชองครักษ์และนางกำนัลหลายคนจะติดตามนางไปด้วย จึงง่ายที่จะถูกเปิดโปง

ขันทีลู่อธิบายว่า “แม้ว่าจะค่อนข้างอันตราย แต่สถานการณ์แบบนั้นจะยิ่งกระตุ้นอารมณ์มากขึ้น ในความคิดของข้า แม้ว่าภายนอกท่านซูจะดูสุภาพ แต่ลึก ๆ แล้วเขามีธรรมชาติที่ดื้อรั้น เราไม่ได้ล้มเหลวในการเชิญเขามาก่อนเหรอ? ข้าเชื่อว่าเขาจะถูกล่อลวงแทนหากเราทำอะไรแบบนี้”

“จักรพรรดินีเป็นผู้หญิงที่ต้องทำตัวแบบนี้เหรอ? ข้าจำเป็นต้องก้มหัวให้กับการปฏิบัติที่ต่ำต้อยเช่นนี้เหรอ?” จักรพรรดินีตอบอย่างไม่มีความสุข แต่หลังจากครุ่นคิดแล้ว การทำกิจกรรมในเวลากลางวันแสก ๆ โดยมีองครักษ์และนางกำนัลรออยู่ข้างนอก และการต่อสู้ที่ดุเดือดในสถานการณ์เช่นนี้ ดูจะ… น่าสนใจอยู่บ้าง

นางกระแอมเบา ๆ เมื่อนึกถึงเรื่องนั้น “ห้องส่วนตัวของเจ้าเชื่อถือได้ไหม? มีคนในรู้เรื่องหรือเปล่า?”

เมื่อเห็นว่านางถูกล่อลวง ขันทีลู่ก็เผยสีหน้าพึงพอใจ เขาตอบว่า “พระองค์ไม่ไว้ใจข้ารับใช้คนนี้เหรอ? ห้องส่วนตัวนั้นปลอดภัยแน่นอน ทางอารามเชื่อเพียงว่าเตรียมไว้สำหรับบุคคลที่ร่ำรวยและมีอำนาจ พวกเขาไม่มีทางเชื่อมโยงมาถึงวังเลย”

“อย่างนั้นก็ดีแล้ว” จักรพรรดินีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ในขณะเดียวกัน นางมองเขาด้วยท่าทางแปลก ๆ และถามว่า “ลู่เอ๋อร์ เจ้าไปเรียนรู้สิ่งเหล่านี้มาจากไหน? เจ้าเป็นขันทีแต่ดูเหมือนเจ้าจะรู้ดีทีเดียว”

ขันทีลู่มีรอยยิ้มประจบประแจงบนใบหน้าขณะตอบว่า “ตราบใดที่หนิงเอ๋อร์มีความสุข คนรับใช้คนนี้ก็จะมีความสุขตลอดไป”

จักรพรรดินีบ่นพึมพำและพูดว่า “ไปจัดการซะ ข้าสามารถค้างคืนที่นั่น 2-3 ครั้ง เราแค่ต้องรอให้ท่านซูกลับมา”

“เข้าใจแล้ว!” ขันทีลู่ก้มหัวลง เขารู้สึกขัดแย้งภายในอย่างมาก ในแง่หนึ่ง เขาไม่ต้องการให้ซูอันกลับมาเร็วขนาดนั้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ตั้งตารอคืนวันที่จะมาถึงอย่างแปลกประหลาด

…

ขณะนั้น ซูอันมุ่งเน้นไปที่การรักษาอวี้เหยียนลั่วในถ้ำน้ำแข็ง เขาพบว่าสถานการณ์ค่อนข้างแปลก การดีดกลับของโคมจักรพรรดินีที่ถูกทำลายนั้นรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ?

สถานการณ์ภายในร่างกายของอวี้เหยียนลั่วยุ่งเหยิงไปหมด หากไม่ใช่เพราะซูอันเพิ่งมีความสามารถในการเยียวยาผู้อื่นด้วยวิชาปฐมบทแรกเริ่มขั้นที่สี่ นางอาจจะไม่ฟื้นตัวเป็นเวลาหลายปี และอาจมีผลกระทบถาวรตามมา!

ใช่ ตอนนั้นผมของนางกระจัดกระจายกลางอากาศ และพลังของนางเพิ่มขึ้นอย่างมากชั่วขณะหนึ่ง มันเกิดอะไรขึ้น?

เห็นได้ชัดว่าลุงหมิงขัดจังหวะการอัญเชิญของข้า แต่ดูเหมือนเขาจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะด้วยเหตุผลบางประการ

และดูเหมือนเขาจะพูดว่า ‘เจ้าคือ…’ เขาต้องการจะพูดอะไร?

ขณะที่ซูอันกำลังสับสน เขาก็ได้ยินเสียงครางที่ดังขึ้นกะทันหัน อวี้เหยียนลั่วเริ่มตื่นขึ้นทีละน้อย การรักษาของซูอันโดยใช้พลังชี่ได้ผลอย่างชัดเจน

อวี้เหยียนลั่วพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมแขนของชายอีกคนทันทีที่ตื่นขึ้น สีหน้าของนางเปลี่ยนไปทันที นางกำลังจะดิ้นรนเมื่อได้ยินเสียงข้างหู “อย่าขยับตัวมั่วซั่ว อาการบาดเจ็บของเจ้ารุนแรง ข้าไม่ต้องการให้ความพยายามทั้งหมดของข้าสูญเปล่า”

ร่างกายทั้งหมดของอวี้เหยียนลั่วผ่อนคลายเมื่อได้ยินว่าเป็นเสียงของซูอัน นางหน้าแดงก่ำ “ขอบคุณ เจ้าช่วยข้าอีกแล้ว”

“ต้องขอบคุณความช่วยเหลือของเจ้าก่อนหน้านี้ที่ทำให้พวกเราชนะ” ซูอันกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เมื่อถึงเวลานั้น อวี้เหยียนลั่วก็ตื่นขึ้นเต็มที่ นางตรวจสอบตัวเองอย่างรวดเร็วและพบว่าบาดแผลของตัวเองสาหัสมาก ดูเหมือนว่าตัวเลือกที่ข้าเลือกไว้ก่อนหน้านี้… กำลังผลักดันขีดจำกัดของข้าจริง ๆ

นางรู้สึกขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือของซูอันอย่างรวดเร็ว แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะถามเบา ๆ ว่า “แต่ทำไมเราต้องอยู่ในท่าแบบนี้ด้วย?”

ซูอันตอบว่า “อาการบาดเจ็บของเจ้ารุนแรงเกินไป และด้วยเหตุผลบางประการ ที่นี่จึงหนาวมาก ความเย็นจะเข้าสู่ร่างกายของเจ้าได้ง่ายหากเจ้านั่งบนพื้น นั่นจะทิ้งความเสียหายถาวรไว้เบื้องหลัง ดังนั้นข้าจึงต้องทำอย่างนี้…”

เขาอดไม่ได้ที่จะแกล้งนางเล็กน้อยหลังจากที่อธิบายเสร็จ “เจ้าอายหรือเปล่า?”

อวี้เหยียนลั่วมองไปทางอื่นโดยไม่ตอบสนอง

ซูอันกล่าวว่า “เราใกล้ชิดกันมากกว่านี้อีกเมื่อตอนอยู่ในสระน้ำเย็น ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรใช่ไหม?”

อวี้เหยียนลั่วไม่พอใจ “ฮึ่ม! ร่างกายของเจ้าอธิบายทุกสิ่งหมดแล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรหรอก!”

“ข้าบริสุทธิ์ใจ ให้ฟ้าดินเป็นพยาน ฮูหยินอย่าเข้าใจผิด” ซูอันพูดด้วยสีหน้าแปลก ๆ

อวี้เหยียนลั่วโวยวายว่า “เจ้าไม่กลัวที่จะถูกทัณฑ์สวรรค์แยกร่างเหรอ?”

ใครกัน…ที่ดุนดันข้าด้วยดาบทื่อ ๆ ของเจ้า? แน่นอนว่านางอายเกินกว่าจะพูดคำเหล่านี้

ซูอันสังเกตเห็นเช่นกัน เขาพูดด้วยความเขินอายเล็กน้อยว่า “ความบริสุทธิ์ใจของข้าชัดเจน แต่ปฏิกิริยาของร่างกายเป็นสัญชาตญาณของข้า มันไม่ใช่สิ่งที่ข้าควบคุมได้ ข้าขอโทษจริง ๆ ที่ทำให้ขุ่นเคือง”

แก้มของอวี้เหยียนลั่วร้อนจนแทบไหม้ ผู้ชายคนนี้เป็นคนอันธพาล ข้าควรจะตอบอะไรได้ นางตัดสินใจไม่พูดอะไรในที่สุด

โชคดีที่ซูอันค่อนข้างระมัดระวัง ไม่ขยับมือหรือเท้ามั่วซั่ว เขาแค่ช่วยนางโคจรพลังชี่ให้นางเท่านั้น

ทั้งสองเลือกที่จะไม่พูดอะไร ความอบอุ่นแผ่เข้ามาในถ้ำเย็นยะเยือก

แต่สีหน้าของอวี้เหยียนลั่วเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เพราะที่นั่นนางรู้สึกถึงการเต้นที่คุ้นเคยภายในตัวนาง นางกัดฟันและโวยวายว่า “เจ้าจงใจล้อเล่นกับข้าหรือเปล่า?”

ซูอันตกตะลึงถามว่า “เจ้าหมายความว่ายังไง?”

เมื่อเห็นว่าปฏิกิริยาของเขาไม่ได้เสแสร้ง อวี้เหยียนลั่วเม้มปากแล้วตอบว่า “พลังชี่ของเจ้ามักทำให้ข้ารู้สึกแปลก ๆ”

ซูอันตอบว่า “อ่า ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน ข้าไม่ค่อยได้รักษาใครด้วยวิธีนี้…”

อวี้เหยียนลั่วขัดจังหวะเขาและถามว่า “เจ้าเคยปฏิบัติต่อผู้หญิงคนอื่นด้วยวิธีนี้มาก่อนไหม?”

มีหลายใบหน้าปรากฏขึ้นในสมองของซูอัน ชูเหยียนไม่ได้รับการปฏิบัติด้วยขั้นที่สี่ของวิชาปฐมบทแรกเริ่ม อันที่จริงมีเพียงถังเทียนเอ๋อร์เท่านั้นที่ได้รับการปฏิบัติแบบเดียวกันมาก่อน และดูเหมือนว่านางจะมีปฏิกิริยาคล้ายกัน

อย่างไรก็ตาม เขาคงไม่โง่เขลาถึงขนาดพูดความจริง เขารีบพูดว่า “ฮูหยินเป็นคนแรก เลยไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ บางทีร่างกายของเจ้าอาจอ่อนไหวเป็นพิเศษ”