เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1600 หลักฐาน

บทที่ 1600 หลักฐาน

………………..

บทที่ 1600 หลักฐาน

อวี้เหยียนลั่วตกตะลึง คำถามนั้นคือสิ่งที่นางกังวลมากที่สุด ซูอันบอกว่าเขามีวิธีแก้ไข แต่เขาไม่สามารถพูดได้ในขณะนี้ ดังนั้นอวี้เหยียนลั่วจึงไม่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร!

ทันใดนั้นหูของนางขยับเล็กน้อยและได้ยินเสียงที่คุ้นเคย นางยังคงสงบ ทนต่อการกระตุ้นไม่ให้หันไปมองซูอัน นางรู้ว่าเขากำลังสื่อสารผ่านกระแสพลังชี่

“ฮูหยิน?” ซ่างหงเริ่มคาดคั้นเมื่อเห็นว่าอวี้เหยียนลั่วไม่ตอบกลับ

อวี้เหยียนลั่วตอบกลับว่า “ข้าไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้ยังไง ข้าอยู่ในวิกฤตชีวิตและความตาย แต่แล้วจู่ ๆ บุคคลลึกลับก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเป็นคนฆ่าลุงหมิง”

“คนลึกลับอะไรจะน่าเกรงขามขนาดนั้น?” เพ่ยส่าวถาม เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อคำอธิบายของนาง

อวี้เหยียนลั่วแสดงท่าทางด้วยมือของนางและอธิบายว่า “เขาสวมหน้ากากและสวมชุดปักลายเมฆ เขาอาจจะเป็นทูตยุทธ์เสื้อแพร นอกจากนี้ลายเมฆบนเสื้อผ้าของเขายังปักด้วยไหมสีทอง”

“ทูตยุทธ์เสื้อแพรทอง?” เพ่ยส่าวและคนอื่น ๆ ตกใจ

“ทูตยุทธ์เสื้อแพรทองหมายเลขสิบเอ็ด!” เห็นได้ชัดว่าซ่างหงรู้ว่าเป็นใคร

ทูตยุทธ์เสื้อแพรหมายเลขสิบเอ็ด บุคคลลึกลับที่มากับพวกเขาโดยไม่เคยแสดงตัว พวกเขาไม่คาดคิดว่าจู่ ๆ อีกฝ่ายจะปรากฏตัวที่นี่ ทูตยุทธ์เสื้อแพรทองเป็นดั่งมือเท้าของจักรพรรดิ แน่นอนว่าต้องถือพระราชโองการ

ซ่างหงรีบถาม “แล้วฮูหยินเห็นท่านซูบ้างไหม?”

“ไม่นะ เขาอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?” อวี้เหยียนลั่วไม่ได้เปิดเผยช่องโหว่ใด ๆ ในคำอธิบายของนาง ในเวลาเดียวกัน นางพบว่าสถานการณ์แปลกไป นางเคยได้ยินข่าวลือว่าซ่างหงเป็นคนโหดเหี้ยม ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ถึงอย่างนั้นความกังวลของเขาที่มีต่อซูอันก็ดูไม่เสแสร้งเลย ผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์มากจนแม้แต่คนที่แข็งกระด้างอย่างซ่างหงก็ยังห่วงใย

ซ่างหงถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินว่าซูอันไม่ได้ปรากฏตัวที่นี่ ในขณะเดียวกัน เมื่อคนอื่น ๆ ได้ยินว่าทูตยุทธ์เสื้อแพรทองหมายเลขสิบเอ็ดเป็นผู้ลงมือและได้ปะติดปะต่อกับกองเถ้าถ่านที่พื้น พวกเขาต่างก็ถอนหายใจด้วยความชื่นชมในพลังอำนาจของจักรพรรดิ

แต่บางคนยังคงสงสัย เพ่ยส่าวถามขึ้น “ฮูหยินอวี้ ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเรื่องราวด้านเดียวของท่าน ท่านมีหลักฐานไหม?”

ซ่างหงขมวดคิ้ว ก่อนหน้านี้เจียนไท่ติงเป็นตัวปวดหัวที่สุด ตอนนี้เขาตายแล้ว มณฑลเมฆครามจะทรงตัวได้อย่างรวดเร็ว ในทางตรงกันข้าม ข้ายังไม่เสร็จสิ้นภารกิจในการทำให้ตระกูลอวี้พังพินาศ ควรถือโอกาสนี้จัดการไหม?

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ซวีอวี้ยังคงเงียบตลอดเวลา

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นท่าทางของผู้เฒ่าทั้งสอง เพ่ยส่าวรู้สึกมั่นใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าตัวเองถูกต้อง “ฮูหยินอวี้ ทำไมท่านไม่พูดอะไรเลยล่ะ?”

ทันใดนั้น ซูอันก็ไออย่างรุนแรงและกำลังจะล้มลง อวี้เหยียนลั่วรีบประคองเขา นางเฉียบแหลม เล่นตามน้ำอย่างรวดเร็วว่า “ถ้าเจ้าต้องการหลักฐาน ข้ามีให้แน่นอน แต่ท่านอ๋องบาดเจ็บสาหัสในขณะนี้ จำเป็นต้องได้รับการรักษาอย่างเร่งด่วน ให้เราพาเขากลับไปก่อน”

กระจกบันทึกของนางเป็นหลักฐานสำคัญ แต่มีบางส่วนที่ไม่เหมาะสมต่อการเผยแพร่ต่อสาธารณะ นั่นเป็นเหตุผลที่นางต้องการเวลาเพื่อกลับไปดำเนินการแก้ไขดัดแปลง โชคดีที่ซูอันแสร้งทำเป็นล้ม ไม่เช่นนั้นนางคงไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร

ซ่างหงและคนอื่น ๆ ต้องการตรวจชีพจรของเขา แต่อวี้เหยียนลั่วปฏิเสธอย่างหนักแน่น อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครน่าสงสัยเกินไป เนื่องจากราชสำนักและมณฑลเมฆครามไม่ถูกกันตั้งแต่แรก แม้แต่ชาวบ้านก็ไม่ต้องการให้คณะทูตตรวจสอบชีพจรของอ๋องเมฆาคราม

เจี่ยนเหยียนโหย่วยังคงเป็นอ๋อง ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส สิ่งสำคัญที่สุดคือการรักษา ด้วยเหตุผลที่เหมาะสม ใครก็ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก ดังนั้นทั้งกลุ่มจึงพาซูอันกลับไปที่คฤหาสน์อ๋องทันที

…

ที่คฤหาสน์อ๋อง ทั้งหมดเข้าสู่ความโกลาหล พวกเขาเรียกหาหมอและเริ่มเตรียมยา

จ้างจื่อและคนอื่น ๆ ร้องไห้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ขอร้องจะเข้าเยี่ยมอ๋องเมฆาคราม ซูอันรู้สึกมึนงงเมื่อเห็นผู้หญิงจำนวนมากทำตัวแบบนั้น

โชคดีที่อวี้เหยียนลั่วหยุดพวกนางไว้ให้และเฝ้าดูห้องของท่านอ๋องเป็นการส่วนตัว ด้วยสถานะของนางในฐานะชายาเอก ไม่มีใครพูดอะไรได้ พวกนางรออยู่ข้างนอกห้องเท่านั้น

หลังจากที่ประตูปิดแล้ว อวี้เหยียนลั่วรีบหยิบกระจกบันทึกออกมา จากนั้นนางก็หยิบหินบันทึกอีก 2-3 ก้อนออกมาด้วย จากนั้นวาดรูปแบบบางอย่างแล้วเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว

ซูอันตกตะลึงเมื่อเห็นฉากเหตุการณ์ต่าง ๆ บินไปรอบ ๆ โลกนี้มีการตัดต่อวิดีโอด้วยเหรอ?

อย่างไรก็ตาม ความคิดของเขาหวนกลับไปหาน้ำนมเยือกแข็งม่วงอย่างรวดเร็ว เขาต้องการเรียกหาหมี่ลี่แต่ติดที่ยังอยู่กับอวี้เหยียนลั่วในปัจจุบัน ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นและพูดว่า “ฮูหยิน ในเมื่อไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้ว ข้าจะออกไปข้างนอกสักหน่อย”

อวี้เหยียนลั่วขมวดคิ้ว “ไม่ เจ้าไม่สามารถออกไปได้ในตอนนี้!”

“ไม่ต้องกังวล นี่คือคฤหาสน์อ๋องกงผาน แม่บ้านซิงและคนอื่น ๆ มาตรวจดูแล้ว เจ้าหน้าที่ของมณฑลเมฆครามไม่สามารถเข้ามาได้” ซูอันตอบ “เหตุผลหลักก็เพราะจากคำพูดของท่านซ่าง ข้าเดาได้ว่าเขาคงสังเกตเห็นแล้วว่าข้าไม่ได้อยู่ในห้อง ถ้าข้าไม่แสดงตัว เขาอาจจะทำให้สถานการณ์วุ่นวายเกินความจำเป็นเพราะเป็นห่วงข้า คงจะแย่ถ้าเขาเชื่อมโยงการหายตัวไปของข้ากับอ๋องเมฆาคราม”

อวี้เหยียนลั่วมีสีหน้าแปลก ๆ “นี่ซ่างหงไม่กังวลเกี่ยวกับเจ้าเกินไปหน่อยเหรอ? ดูเหมือนว่าเจ้าจะเป็นลูกเขยของเขาหรืออะไรทำนองนั้น… แต่ข้าเคยได้ยินข่าวลือบางอย่างเกี่ยวกับเจ้าและลูกสะใภ้ของตระกูลซ่าง มันจะไม่สมเหตุสมผลไปกว่านี้หรือที่เขาเกลียดเจ้า?”

ซูอันตื่นตระหนก สัมผัสที่หกของผู้หญิงช่างน่ากลัวจริง ๆ เขาพูดไม่ออกจึงตัดสินใจเปลี่ยนหัวข้อสนทนาโดยพูดว่า “อืม มีข่าวลือว่าเราสองคนมีอะไรกัน”

อวี้เหยียนลั่วไม่พอใจ นางหน้าแดงและพูดว่า “ฮึ่ม ไม่มีคำดี ๆ ที่คาดหวังได้จากคนชั่ว”

ซูอันกระแอมเบา ๆ แล้วพูดว่า “นอกจากกังวลว่าท่านซ่างกำลังตามหาข้าแล้ว ข้ายังต้องหลอกผู้ชายด้วย” เขาชี้ไปที่ลำคอ บ่งบอกว่าเขาไม่ได้ใช้เสียงของเจี่ยนเหยียนโหย่วในขณะนี้

อวี้เหยียนลั่วหัวเราะออกมาทันที “ทักษะของเจ้าแปลกมาก ผู้ชายที่โตแล้วต้องทำตัวเป็นหญิงสาว? ถ้าข่าวนี้ออกไป เจ้าคงอายเกินกว่าจะเจอใครในที่สาธารณะอีก”

“ถ้าเจ้าไม่บอกใคร ข้าไม่บอกใคร ใครจะไปรู้?” ซูอันตอบพลางมองนางด้วยรอยยิ้ม

อวี้เหยียนลั่วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นตระหนก นางเปลี่ยนทิศทางสายตาและถามว่า “เจ้าอย่าทำให้เราเหมือนชู้รักได้ไหม รีบไปได้แล้ว”

ซูอันรู้สึกสับสน เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ ๆ เจ้าถึงรู้สึกเขินอาย? แต่เวลากำลังเร่งรีบ เขาจึงไม่รอช้าแอบออกจากทางลับทันที

ห้องของเจี่ยนเหยียนโหย่วนำไปสู่ตรอกนิลในเมือง มีผู้คนมากมายอยู่ที่นั่นและมันก็ค่อนข้างมีชีวิตชีวา ง่ายต่อการหลบซ่อนตัว

ซูอันรีบกลับไปยังที่พัก เขาเห็นว่าซ่างหงก็กลับมาแล้วเช่นกันและกำลังถามเพ่ยโยวและเซียวเจียนเริ่นอย่างกระวนกระวายใจว่า “มีข่าวเกี่ยวกับที่อยู่ของท่านซูไหม!”

ซูอันรู้สึกอบอุ่นภายในใจ ผู้ชายคนนี้เห็นข้าเป็นคนของเขาจริง ๆ

………………..