ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4484 เย่เฉินพยักหน้าและพูดอย่างเย็นชา

คำพูดของ เย่เฉิน ทำให้อารมณ์ของ บราเดอร์วูจิ พังลงในทันที
ทันทีที่ขาของเขาอ่อนลงเขาก็คุกเข่าลงบนพื้นพร้อมกับร้องไห้และขอร้อง: “พี่ใหญ่ ฉันเป็นแค่น้องชายคนเล็กที่อาศัยอยู่ใน หงเหมิน โปรดพิจารณาว่าฉันสูญเสียแขนไปแล้ว มี เมตตาและปล่อยฉันไป”
เย่เฉินขมวดคิ้วและพูดว่า “ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพวกคุณเป็นสมาชิกแก๊ง คุณเป็นคนโหดเหี้ยมที่สุดในยามปกติ และขี้ขลาดที่สุดเมื่อพวกเขามีปัญหา คุณเข้มแข็งกว่านี้ไม่ได้แล้วหรือ?”
พี่อู๋จีร้องไห้และพูดว่า “พี่ ถ้าพี่หักขาฉันอีก ฉันก็จะไม่ยุ่งต่อไปอีกในอนาคต”
เย่เฉินถามเขาว่า “คุณยังคิดที่จะดูแลอาการบาดเจ็บของคุณและยังคงเป็นไม้สีแดงสองดอกของคุณต่อไปหรือไม่”
บราเดอร์ วูจิ รีบส่ายหัว: “ไม่ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
เย่เฉินเยาะเย้ย: “แขนข้างหนึ่งและขาข้างหนึ่งเหลืออยู่ ถ้าเจ้าหาเลี้ยงชีพได้จริงๆ ก็เพียงพอแล้ว ไม่เช่นนั้นถ้าเจ้าออกมาอีก เจ้าจะต้องขยับหัวไม่ช้าก็เร็ว”
ท้ายที่สุด เย่เฉิน ไม่ได้รอให้เขาตอบสนองและเตะเข่าขวาของเขา
ด้วยเสียงแตก บราเดอร์ วูจิ กลิ้งลงบนพื้นด้วยความเจ็บปวด
มาร์เวนเย่ ไม่มีความเห็นอกเห็นใจสำหรับเขาและพูดอย่างเย็นชา: “ฉันหวังว่าคุณสามารถเปลี่ยนความคิดของคุณและกลายเป็นคนใหม่ได้ มิฉะนั้น ครั้งหน้าฉันจะให้คุณลิ้มรสรสชาติของอัมพาตระดับสูง”
บราเดอร์วูจิทำได้เพียงอดทนกับความเจ็บปวดและโพล่งออกมา: “พี่ชาย ไม่ต้องกังวลไป ฉันจะเปลี่ยนใจอย่างแน่นอน ฉันต้องเป็นคนใหม่แน่”
เย่เฉินพยักหน้าและพูดอย่างเย็นชา: “แค่อยู่ที่นี่และพูดตรงๆ ในตอนกลางคืน คาดว่าตระกูลจงจะมาหาคุณ ถ้าพวกเขาถามคุณเกี่ยวกับที่อยู่ของ จงจือเทา คุณสามารถบอกเขาได้ว่า จงจือเทา เป็นคนเอาเอง ห่างออกไป”
บราเดอร์ วูจิ พูดโดยไม่ลังเล: “เอาล่ะพี่ชาย ฉันรู้แล้ว”
หลิว หม่านฉง ถาม เย่เฉิน ด้วยความประหลาดใจ “คุณกำลังจะพา จงจือเทา ไปไหน”
“ไปไนท์คลับ” เย่เฉินพูดอย่างเป็นกันเอง: “เราตกลงกัน เธอลืมไปแล้วเหรอ กินข้าวให้เสร็จก่อน แล้วไปที่ลานไควฟงเพื่อไปเที่ยวไนต์คลับ”
หลิว หม่านฉง โพล่งออกมา “แล้ว จงจื่อเทา ล่ะ วางเขาไว้ในรถ?”
“ใช่” เย่เฉินกล่าวว่า: “กระโปรงท้ายรถของคุณว่างเปล่าไหม แค่ยัดมันเข้าไป”
“เอ๋?!” หลิวหม่านฉงพูดอย่างตกตะลึง “เจ้า เจ้ามาทำอะไรที่นี่”
เย่เฉินคว้าคอเสื้อของจง จื่อเทา ดึงเขาขึ้นแล้วพูดว่า “ข้าจะทำอะไร เจ้าจะรู้ในตอนกลางคืน”
หลังจากนั้น เย่เฉินก็ถามว่า “ไปไหม?”
หลิว หม่านฉง ทำอะไรไม่ถูกอย่างมาก ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงกัดกระสุนแล้วตามไป กลับมาที่ถนนจากป่าเขา ยังไม่มีใครอยู่เลย
เย่เฉิน เปิดท้ายรถเทสลาโดยตรง และยัด จง จื่อเทา ที่หมดสติเข้าไปข้างใน ปัจจุบัน จงจื่อเทา อยู่ในอาการโคม่าลึก และคาดว่าพรุ่งนี้เขาจะไม่สามารถตื่นได้หากปราศจากการแทรกแซงจากภายนอก หลังจากปิดประตูท้ายรถ เย่เฉินพูดกับ หลิว หม่านฉง “คุณขับรถมา ฉันไม่คุ้นเคยกับมัน”
 
หลิว หม่านฉง ถามเขาว่า “เมื่อคุณมา คุณบอกว่าคุณจะขับรถเพราะคาดหวังให้พวกเขาตามเรามาหรือเปล่า”
“ใช่” เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย