บัลลังก์หมอยาเซียน - บทที่ 1969 ถูกรังแก

บทที่ 1969 ถูกรังแก

เจ้าตาทับทิมกลับมาถึงห้องครัวแล้วเริ่มทำกับข้าว ได้ยินเสียงเอะอะด้านนอก นึกว่าแขกมา จึง หั่นผักต่ออย่างไม่สนใจ
แต่เมื่อได้ยินเสียงอาจารย์ร้องพูดขึ้นอย่างโมโห นางค่อยคิดว่ามีคนมาหาเรื่อง นางรีบวางมีดในมือแล้ววิ่งออกมา
คุณชายสวมชุดผ้าแพรคนนั้นเห็นนาง ก็รีบไปคว้าจับข้อมือของนาง พร้อมพูดขึ้นว่า “แม่ของเจ้ารับเงินของข้าไปแล้ว เจ้ารีบตามข้าไป”
การกระทำของนางค่อนข้างรุนแรง คว้าจับข้อมือของเจ้าตาทับทิมไว้
หลังจากช่างสวียืนมั่นคงแล้ว เห็นเขาคว้าจับเจ้าตาทับทิมไว้ ก็ทั้งโกรธทั้งเป็นห่วง รีบพูดขึ้นว่า “เจ้าปล่อยนาง นางไม่ใช่ลูกสาวของข้า บ้านของนางก็เป็นขุนนาง เจ้าอย่าทำอะไรไปเรื่อย”
“เป็นขุนนางหรือ?” คุณชายสวมชุดผ้าแพรมองดูเจ้าตาทับทิม เห็นนางสวมชุดกระโปรง เสื้อผ้าทั้งร่างกายไม่ถือว่าราคาแพง เป็นเพียงชุดธรรมดาเท่านั้นเอง เหมือนคุณหนูตระกูลใหญ่ตรงไหน? คิดว่าผู้หญิงคนนี้พูดข่มขู่ไปเรื่อยเท่านั้นเอง จึงหัวเราะเยาะ พร้อมพูดขึ้นว่า “ใช่หรือ? เป็นขุนนางทำอะไรหรือ? คงไม่ใช่เจ้าหน้าที่เองมั้ง? เมียรองของข้าหลายคน ที่ครอบครัวเป็นเจ้าหน้าที่ ได้ปรนนิบัติข้า ถือเป็นบุญของเจ้า”
ต่อให้เจ้าตาทับทิมไม่รู้เรื่องในโลกมนุษย์แค่ไหน แต่ก็รู้จักคำว่าเมียรอง เป็นเมียรองของเขา? แล้วพี่ซาลาเปาล่ะ?
ภายในใจของนางโกรธจัดขึ้นมา แต่ก็อดทนไว้ไม่ลงมือ เพราะพี่ยิงบอกว่าจะฆ่าคนไปเรื่อยไม่ได้ นางจึงชักมือกลับ พร้อมพูดขึ้นว่า “พวกเจ้ารีบไป ข้าสามารถปล่อยพวกเจ้าไปได้”
คุณชายสวมชุดผ้าแพรราวกับอวดดีมาจนเคยชินแล้ว ได้ยินเช่นนี้แล้วก็หัวเราะขึ้นมาอย่างเสียงดัง
สำหรับท่าทีโกรธจัดของเจ้าตาทับทิม
ทำให้เขายิ่งรู้สึกตื่นเต้น โบกมือพร้อมพูดสั่งขึ้นว่า “รับเงินมาแล้ว
พาคนไป”
พวกอันธพาลหลายคนรีบรุดเข้ามา คิดจะจับตัวเจ้าตาทับทิม
พร้อมกระโจนมายืนขวางอยู่ด้านหน้าเจ้าตาทับทิม กีดขวางพวกอันธพาลพวกนั้นไว้
ช่างสวีเห็นแล้วก็ร้องขอความช่วยเหลืออย่างตกใจ
โรงงานไม่ได้ตั้งอยู่ในถนนที่มีร้านค้าหนาแน่น ดังนั้นคนไปมาด้านนอกมีไม่มาก มีคนสองคนได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่หาทิศทางไม่เจอ
ช่างสวีถูกผลักล้มอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้หัวของนางไปกระแทกถูกขอบโต๊ะ ตรงหัวมีเลือดไหลออกมา
ถึงแม้เจ้าตาทับทิมคิดอยู่ตลอดว่าจะไม่ก่อเรื่อง แต่ครั้งนี้จนโมโหอย่างมาก
เอื้อมมือไปคว้าจับคอเสื้อคุณชายสวมชุดผ้าแพร แล้วกระแทกไปที่กำแพง
สายตากลายเป็นสีแดง
แรงไม่มาก
แต่หน้าผากคุณชายสวมชุดผ้าแพรมีเลือดไหลซึมออกมา เจ้าตาทับทิมปล่อยเขา แล้วเขาก็ล้มนอนลงกับพื้น เขาไม่ได้สลบไป เพียงแค่ใช้มือลูบดูหน้าผากแล้วเห็นว่ามีเลือด
ถึงค่อยสลบไป
อันธพาลหลายคนพวกนั้นก็อึ้ง
แทบไม่อยากเชื่อว่า หญิงสาวที่ดูอ่อนแอขนาดนี้ สามารถคว้าจับผู้ชายตัวโตฟาดกระแทกผนังได้
จนคนสลบไป
เมื่อเห็นเลือดไหลจากหน้าผากของเขา
พวกเขาก็กลัวว่าจะเป็นเหตุก่อให้เกิดการเสียชีวิต จึงรีบไปประคองคุณชายสวมชุดผ้าแพรคนนั้น มีคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างเหี้ยมโหดว่า “เขาเป็นลูกชายรองผู้สั่งการกองบัญชาการรักษาความสงบ
พวกเจ้าลงมือทำร้ายเขา ชีวิตของพวกเจ้าถึงที่สุดแล้ว รอไปเถอะ”
พูดเสร็จ ก็ประคองคนกลับไปอย่างโกรธจัด
ช่างสวีเพิ่งถูกเจ้าตาทับทิมประคองขึ้นมา เตรียมจะห้ามเลือด พอได้ยินเช่นนี้
ช่างสวีไม่ทันได้สนใจอาการบาดเจ็บของตน ผลักเจ้าตาทับทิมพร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้ารีบกลับบ้านไป ไม่กี่วันนี้ไม่ต้องมา เจ้าเป็นสาวยังไม่ได้ออกเรือนมีเรื่องไปถึงขุนนาง ไม่ว่าใครผิดใครถูก ยังไงก็เสื่อมเสียชื่อเสียง
รีบกลับไป”
เจ้าตาทับทิมพูดขึ้นว่า “ข้าไม่กลัว ข้ารักษาบาดแผลให้อาจารย์ก่อน”
“เจ้าไม่เชื่อฟังอาจารย์หรือ?” ช่างสวีโกรธขึ้นมา ลุกขึ้นมาเดินโซเซกลับไปในห้อง
“อาการบาดเจ็บของข้าไม่เป็นไร ข้าห้ามเลือดเป็น หากเจ้าไม่ไป ถือเป็นการไม่เคารพอาจารย์”
พร้อมพูดขึ้นว่า
เจ้าตาทับทิมรู้สึกลำบากใจ กฎระเบียบที่นางเคยได้เรียนรู้มา
การเคารพอาจารย์เป็นสิ่งสำคัญที่สุด สำคัญยิ่งกว่าเรื่องทั้งบวง แต่นางจะทิ้งอาจารย์แล้วจากไปอย่างไม่สนใจหรือ?
รู้ว่าการกตัญญูต่อพ่อแม่
นางไม่กลัวคนพวกนั้น
“อาจารย์…..”
ช่างสวีแสดงสีหน้าโกรธจัด พร้อมพูดขึ้นว่า “รีบไป เจ้ากลับไปแล้ว ข้าก็จะกลับบ้าน พวกเขาหาคนไม่เจอก็จะไม่เดือดร้อน”
ถึงแม้นางจะมีคู่หมั้นแล้ว แต่ยังไม่ได้แต่งงาน หากเวลานี้มีเรื่องไปถึงขุนนาง ว่าที่แม่สามีในอนาคตรู้เรื่องเข้า คงจะล้มเลิกงานแต่งงาน
ครอบครัวพวกขุนนาง ตั้งมาตรฐานลูกสะใภ้ไว้สูงมาก แม้สุดท้ายจะได้แต่งงานกัน ก็จะถูกแม่สามีกับผู้อาวุโสในตระกูลรังเกียจ
คำว่าแม่สามีสำหรับช่างสวี ยังไงก็มีความกลัวและความเกลียดชังจากใจ นางเคยทุกข์ทรมานจากแม่สามี ทุกข์ทรมานอย่างมาก จะไม่มีทางให้ลูกศิษย์ถูกแม่สามีรังเกียจอีกไม่ได้เด็ดขาด
“ไป” ช่างสวียิ่งดุขึ้นมา ฉีกผ้าชิ้นหนึ่งมาพันแผลไว้ แล้วตะคอกใส่เจ้าตาทับทิมว่า “ไป รีบไป”
เจ้าตาทับทิมไม่เคยเห็นอาจารย์ดุขนาดนี้มาก่อน ตกใจจนไม่รู้จะยังไง ทำได้เพียงถอยหลังไปทีละก้าว สุดท้ายเพราะอาจารย์เร่งเร้าอยู่ตลอดเวลา จึงวิ่งออกมาจากโรงงาน
อาจารย์แลดูหวาดกลัวมาก ทำให้นางก็หวาดกลัวขึ้นมา วิ่งมาจนถึงถนนชิงหลวน ค่อยหยุด
นางไม่รู้ว่าที่ตนเองวิ่งหนีออกมาเช่นนี้ถูกหรือผิด แต่นางจะไม่เชื่อฟังอาจารย์ไม่ได้ ในใจไม่สบายอย่างมาก
สุดท้ายนางยังคงวิ่งกลับไปที่โรงงาน แล้วก็เห็นโรงงานปิดประตูแล้ว นางยืนนิ่งอึ้ง อาจารย์กลับบ้านไปแล้วหรือ? บ้านอาจารย์อยู่ที่ไหน?