หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 31 ตอนที่ 922 สุนัขจิ้งจอกได้รับบาดเจ็บ

เล่มที่ 31 ตอนที่ 922 สุนัขจิ้งจอกได้รับบาดเจ็บ

ในอากาศฟุ้งกระจายไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ เฟิ่งหลิงสงบลมหายใจเดินเข้าไป เมื่อเห็นสตรีในอาภรณ์แดงมงคล มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้

“ซูเอ๋อร์…”

เสียงอันอ่อนโยนดังขึ้น ทว่าสตรีบนเตียงกลับมิได้มีการเคลื่อนไหวใด ยามที่สายตาของเฟิ่งหลิงหยุดอยู่บนใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มอย่างปราณีตนั้น ดวงตาอดไม่ได้ที่จะปรากฏความจนใจ

ขนตาเข้มหนาสงบนิ่ง ติดแน่นอยู่บนผิวขาวนวล ภายใต้แสงเทียนที่สาดส่อง นางดูคล้ายตุ๊กตาที่แกะสลักออกมาจากหยกชั้นสูง ดูแล้วงดงามยิ่งนัก ใบหน้าที่จมอยู่ในการหลับใหลเจือไปด้วยความเหนื่อยล้า เฟิ่งหลิงมองอยู่อย่างเงียบงันเช่นนั้น ความรู้สึกเจ็บปวดในใจเพิ่มขึ้นไม่หยุด

เขาค่อยๆ ยื่นมือออกไป สัมผัสใบหน้าที่กำลังหลับใหล “ซูเอ๋อร์ เหนื่อยแล้วหรือ?”

สตรีย่อมไม่ได้ยิน เฟิ่งหลิงสัมผัสคิ้วบางของอีกฝ่ายอย่างหวงแหน จากนั้นจึงก้มตัวลงจุมพิตบนหน้าผากอวิ๋นซูอย่างรักใคร่หาใดเปรียบ

ช่วยนางถอดเครื่องประดับมงคลอันหนาหนัก จับนางนอนบนเตียงในท่าสบายๆ เฟิ่งหลิงไม่รู้สึกว่าตนได้รับความอยุติธรรมแม้แต่น้อย กลับกัน หากได้ปรนนิบัติอวิ๋นซูเช่นนี้ไปชั่วชีวิตจะดีเพียงใด

ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้อวิ๋นซู ดึงสตรีที่อยู่ในการหลับใหลเข้ามาสู่อ้อมกอด แสงเทียนพริ้วไหวสะท้อนใบหน้าสงบนิ่งของนาง เขาก้มหน้าลงมองสตรีน่าเอ็นดูในอ้อมกอด มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขารู้สึกว่าตนเป็นบุรุษที่โชคดีที่สุดในโลกที่สามารถเข้าไปอยู่ในสายตาของนางได้เช่นนี้ ได้โอบกอดนางอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ทำให้เขามีโอกาสปกป้องนางอย่างสุดความสามารถ

ย้อนคิดไปถึงทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่พวกเขาทั้งสองรู้จักกัน หากมิใช่ว่าความอบอุ่นในอ้อมกอดสมจริงเพียงนี้ เฟิ่งหลิงคงสงสัยว่าตนมีวาสนาเช่นนี้จริงหรือ ทุกสิ่งทุกอย่างนี้จะเป็นเพียงความฝันหรือไม่

สตรีในอ้อมกอดคล้ายสังเกตเห็นความไม่สบายใจของเขา ขนตาไหวกระพือเล็กน้อย จากนั้นจึงลืมตาทั้งสองขึ้นอย่างพร่าเลือน

จมูกได้กลิ่นหอมอันคุ้นเคย อวิ๋นซูเบนสายตาขึ้น สบเข้ากับดวงตาแฝงความลึกล้ำของเฟิ่งหลิง

“ท่าน…ท่านกลับมาแล้วหรือ?”

เฟิ่งหลิงถอดชุดแต่งงานออกนานแล้ว ขณะนี้สวมเพียงอาภรณ์ตัวในสีขาวบริสุทธิ์ เส้นผมถูกมัดรวบไว้ที่อกดูเกียจคร้านทว่าเจือไปด้วยเสน่ห์ ตอนนี้ตนกำลังนอนซบอกเขาอย่างไร้ยางอาย

ใบหน้าของอวิ๋นซูแดงระเรื่อ จากมุมของเฟิ่งหลิงมองเห็นผิวสีชมพูนั้นได้พอดี

“ไม่ต้องลุกแล้ว ปล่อยให้ข้ามองเจ้าหลับเงียบๆ เถิด”

น้ำเสียงเช่นนี้ เมื่ออวิ๋นซูได้ฟังรู้สึกว่าดูฝืดเฝื่อนอยู่บ้าง

วันนี้เป็นคืนเข้าหอวันแรกของคู่บ่าวสาว เมื่อเจ้าบ่าวเข้าห้องหอกลับพบเจ้าสาวนอนอยู่อย่างโดดเดี่ยว ไม่มีผู้อื่นอีก

“ขออภัยด้วย ข้าไม่รู้ตัวว่าหลับไปเมื่อใด”

จู่ๆ เฟิ่งหลิงพลันยื่นมือออกไปกุมมือเล็กๆ ของนาง “ไม่ เหนื่อยแล้วก็พักเถิด ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าสุขภาพของเจ้า”

ข้างหูมีเสียงหัวใจที่เต้นอย่างบ้าคลั่งดังแว่วมา มือใหญ่อันอบอุ่นกอดนางแน่น ในใจของอวิ๋นซูรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก จัดท่าทางให้เรียบร้อย กลับเข้าสู่อ้อมกอดที่ทำให้สงบใจอีกครั้ง

ทั้งสองนอนซุกตัวเข้าด้วยกัน ในดวงตามิได้มีทิวทัศน์งดงามเช่นก่อนหน้านี้ มีเพียงความสุขสงบที่ปรากฏในอ้อมกอดของกันและกัน

สายตาของเฟิ่งหลิงเลื่อนไปมองเส้นผมของอวิ๋นซู ผมสีขาวเงินสยายอยู่เบื้องหลังของนาง เขายื่นมือไปช้าๆ จับผมสีขาวเหล่านั้นไว้ในมือ หัวใจเต้นผิดไปสองจังหวะ

“ซูเอ๋อร์ ข้าจะต้องรักษาเจ้าให้ได้แน่นอน”

ในดวงตาของสตรีมีเพียงความสงบนิ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “อืม ข้าเชื่อท่าน”

ต่อให้มิได้มีการสนทนาแลกเปลี่ยนกันมากมาย แต่ความเข้าใจโดยมิต้องเอ่ยของพวกเขาย่อมไม่ใช่อะไรที่ผู้อื่นจะเข้าใจได้ บนโลกใบนี้คล้ายจะไม่มีสิ่งใดมาสกัดกั้นและแยกจากพวกเขาได้อีก ไม่ว่าจะจากเป็นหรือจากตายก็ตาม

ม่านราตรีแผ่ขยาย ในเรือนพักมีหลายคนที่มิอาจข่มตานอน

มือคู่หนึ่งผลักประตูห้องให้เปิดออก ด้านใน บุรุษร่างกำยำนั่งพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางเหนื่อยล้า สายตาจับจ้องไปยังเทียบยาปึกหนึ่งที่อยู่บนโต๊ะ

เขาค่อยๆ เบนสายตาขึ้น พบว่าฮูหยินอวิ๋นถือเสื้อคลุมเดินเข้ามา

“ฟู่จวิน”

“ฮูหยิน ดึกเพียงนี้แล้วเหตุใดยังไม่นอน?”

บนร่างของเขามีกลิ่นสุราแผ่ออกมา ความจริงก่อนหน้านี้ฮูหยินอวิ๋นสังเกตเห็นนานแล้ว คล้ายกับว่าอวิ๋นมู่ในวันนี้ดูโศกเศร้าขึ้นหลายส่วน ต่อให้ในงานเลี้ยงเขาจะดื่มสุราทานอาหาร ทว่าบริเวณคิ้วยังคงขมวดมุ่นอย่างกังวลโดยที่มิอาจสลัดออก

“ฟู่จวินเป็นห่วงซูเอ๋อร์หรือ?”

ฮูหยินของเขาอาจเป็นคนที่เข้าใจเขาที่สุดในใต้หล้านี้ก็เป็นได้ อวิ๋นมู่ทอดถอนใจ “ไม่รู้ว่าองค์ชายใหญ่จะดูแลซูเอ๋อร์ดีหรือไม่”

ฮูหยินอวิ๋นแย้มยิ้ม นี่ทำให้นางคิดถึงก่อนหน้านี้ยามเมื่ออวิ๋นซูแต่งเข้าราชวงศ์ เหตุการณ์คืนนั้นนางรู้ดี

“ข้าเชื่อว่านี่เป็นวันที่ซูเอ๋อร์มีความสุขที่สุดในชีวิตแล้ว คุณธรรมน้ำใจขององค์ชายใหญ่พวกเราล้วนเห็นอยู่ในสายตา เขาไม่ปฏิบัติแย่ๆ ต่อซูเอ๋อร์แน่”

ใช่แล้ว เขาเองก็เชื่อว่าเฟิ่งหลิงจะไม่ปฏิบัติแย่ๆ ต่อซูเอ๋อร์ แต่ว่า…

มือใหญ่อันหยาบกร้านยื่นไปทางเทียบยา อารมณ์ยินดีของอวิ๋นมู่ถูกหินก้อนใหญ่กดทับ จนกระทั่งตอนนี้พวกเขาก็มิอาจหาเทียบยาที่จะรับมือกับอาการของอวิ๋นซูได้อย่างรอบด้าน

“ฟู่จวิน ข้าเข้าใจความเป็นห่วงของท่าน แต่ข้าเองก็เชื่อว่าสวรรค์ย่อมมิอาจทนทำร้ายซูเอ๋อร์ได้แน่ ในเมื่อให้โอกาสนางได้มาเกิดใหม่อีกครั้งแล้วจะนำตัวนางกลับไปง่ายๆ ได้อย่างไร? ซูเอ๋อร์เป็นคนมีวาสนา”

“เจ้ากล่าวได้ถูกต้อง ซูเอ๋อร์เป็นคนมีวาสนา”

เขาสูดหายใจลึก มือที่อยู่ในแขนเสื้อกำแน่น ราวกับตัดสินใจได้แล้ว

ยามเช้า แสงอาทิตย์แรกสาดส่องเข้ามาในเรือนพัก อากาศอันชุ่มชื้นเจือไปด้วยกลิ่นของใบไผ่สดใหม่ ทำให้ผู้คนอารมณ์ดี

อย่างไรก็ตาม เรื่องแรกที่จะกระทำเมื่อตื่นขึ้นมาของผู้คนจำนวนไม่น้อยก็คือเดินไปนอกห้องหอแห่งนั้นเสียหน่อย ทั้งยังมองไปยังประตูหน้าต่างที่ปิดสนิทเป็นระยะ

บนเตียง บุรุษรูปงามเป็นเอกค่อยๆ ลืมตาขึ้น เรื่องแรกที่เขากระทำก็คือก้มหน้าลงมองสตรีในอ้อมกอดของตนว่าหลับได้ดีหรือไม่

เส้นผมถูกปล่อยสยายอยู่บนร่าง ชุดตัวในสีขาวบริสุทธิ์ยับย่นเล็กน้อย เผยให้เห็นลำคอระหงขาวนวล จากมุมของเฟิ่งหลิงสามารถเห็นทิวทัศน์มอมเมาเช่นนี้ได้ถนัดตา ลำคออดไม่ได้ที่จะแห้งผาก ทว่าเมื่อคิดไปถึงคำพูดของอวิ๋นมู่จึงยื่นมือออกไปอย่างจนใจ ช่วยอวิ๋นซูคลุมผ้าห่มเบาๆ

คบหากันมานานเพียงนี้ เขาไม่เคยมีพฤติกรรมนอกลู่นอกทางมาก่อน แต่ตอนนี้ทั้งสองเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องแท้จริงแล้ว มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่าเขาอยากครอบครองนางเพียงใด แต่เมื่อเทียบกับปรารถนาตัวของตน เขาอยากปกป้องสุขภาพของอวิ๋นซูให้ดีมากกว่า

ไม่มีผู้ใดทราบว่าแรงกระตุ้นจากโลกภายนอกจะนำผลกระทบเช่นไรมาสู่อวิ๋นซู ดังนั้นเฟิ่งหลิงเข้าใจดี ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดก็คือรักษาพิษในร่างอวิ๋นซู

สตรีนอนขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของเฟิ่งหลิงราวกับลูกแมวน้อย คล้ายมิได้เปลี่ยนท่าทางทั้งคืน

บนข้อมือมีความรู้สึกชาแพร่ออกมา แต่เฟิ่งหลิงกลับทำเพียงมองใบหน้ายามหลับใหลอย่างพึงพอใจ หวงแหนช่วงเวลาเช่นนี้ยิ่งนัก

ด้านนอกมีเสียงนกร้องกระจ่างใส ในห้องฟุ้งกระจายไปด้วยบรรยากาศอบอุ่น

สตรีในอ้อมอกเริ่มตื่นขึ้นมา เมื่อวานนางฝันดียิ่งนัก ในฝันนางเห็นตนและเขาเดินอยู่บนเส้นทางเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยบุปผาท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น ด้านข้างมีลูกสุนัขตัวน้อยน่ารักเดินตาม เขาจับมือนางแน่น เดินไป เดินไป จนกระทั่งทั้งสองผมขาวโพลน

ช่างเป็นความฝันอันงดงามที่ทำให้นางไม่อยากตื่นจริงๆ อวิ๋นซูลืมตาขึ้น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเปี่ยมสุข

“ซูเอ๋อร์ ตื่นแล้วหรือ?” เหนือศีรษะมีเสียงเปี่ยมความรักดังแว่วมา อวิ๋นซูเบนสายตาขึ้น ใบหน้างดงามเป็นเอกเจือไปด้วยความเกียจคร้านและเสน่ห์เย้ายวน ถึงกับทำให้ดวงตาของอวิ๋นซูเปล่งประกาย

เหตุใดจึงมีบุรุษที่มีกลิ่นอายเย้ายวนโดยกำเนิดเช่นนี้อยู่ด้วย? โดยเฉพาะอย่างยิ่งยามเช้าเช่นนี้ กระดูกไหปลาร้างดงามน่ามองปรากฏอยู่เบื้องหน้าตน ดูทรงเสน่ห์ยิ่งกว่าสตรีเสียอีก

ดวงตาของเขาอบอุ่นช่ำน้ำราวกับจะเค้นน้ำออกมาได้ อวิ๋นซูไม่รู้ว่าเฟิ่งหลิงมองนางอยู่นานเพียงใดแล้ว

“ข้า…หลับไปนานแล้วหรือ?”

“ไม่ ฟ้าเพิ่งจะสว่าง หากเจ้ายังอยากนอนอีก ไหล่ของข้ายังคงรอปรนนิบัติเจ้าอยู่” ริมฝีปากของเฟิ่งหลิงเหยียดเป็นรอยยิ้ม อวิ๋นซูหน้าแดง จู่ๆ พลันคิดขึ้นมาได้ว่าเมื่อคืนตนหลับอยู่ในท่านี้มาตลอด ส่วนเขาก็คล้ายจะมิได้เปลี่ยนแปลง

มองไปยังแขนที่ตนหนุนอย่างจนใจ อวิ๋นซูค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง “เหตุใดท่านไม่ปลุกข้า”

จริงดังคาด ในยามที่เฟิ่งหลิงลุกขึ้น อวิ๋นซูสังเกตเห็นคิ้วของเขากระตุกเล็กน้อย การเคลื่อนไหวที่มือดูแข็งๆ ไปบ้าง

นางยื่นมือออกไปนวดให้เขาเบาๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยความจนใจและความสุขที่มิอาจปกปิด

“ข้าจะกล้าปลุกท่านฮูหยินได้อย่างไร หากพ่อตาแม่ยายรู้เข้า พริบตาเดียวคงนำเจ้าไปซ่อนในที่ที่ข้าหาไม่เจอ เช่นนั้นข้าคงได้แต่ตีอกชกหัวตัวเองแล้ว”

อวิ๋นซูอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปทุบหน้าอกเขาเบาๆ “ลำบากท่านแล้ว”

“ซูเอ๋อร์ ตื่นแล้วหรือไม่”

ไหนเลยจะรู้ว่าคนด้านนอกคล้ายกับมีคนรอเสียงการเคลื่อนไหวจากด้านในนานแล้ว ถึงกับมีเสียงของอวิ๋นมู่ดังแว่วมา

บุรุษบนเตียงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ไม่นานก็ยิ้มให้อวิ๋นซูอย่างลึกล้ำแฝงความหมาย “หากไม่ลุกอีก ท่านพ่อตาคงเข้ามาจับคนจริงๆ แล้ว”

อวิ๋นซูอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงหัวเราะออกมา สตรีที่เดิมทีสุขุมเยือกเย็นยามนี้กลับแสดงความงามน่าหลงใหลออกมาไม่น้อย เฟิ่งหลิงได้เห็นถึงกับอดไม่ได้ที่จะนิ่งงัน ไม่เคยรู้ว่าซูเอ๋อร์ของเขามีด้านนี้ด้วย

นอกประตู ฮูหยินอวิ๋นมองไปยังอวิ๋นมู่ที่มีท่าทีอดรนทนไม่ไหวอย่างจนใจ เช้าเพียงนี้ เหตุใดต้องปลุกสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันคู่นี้ด้วย? นับว่าเสียมารยาทต่อองค์ชายใหญ่จริงๆ!

ขณะนั้นเอง ที่พุ่มไม้ด้านข้างมีเสียงแซ่กๆ ดังมา ดวงตาของอวิ๋นมู่มืดครึ้มลง ตะโกนออกไปเสียงเย็น “ผู้ใด?!”

บรรยากาศเปลี่ยนไปในพริบตา กระทั่งเฟิ่งหลิงที่อยู่ในห้องยังมีสีหน้าเคร่งขรึมลง รีบสวมเสื้อคลุมโดยพลัน

พบว่ามีเสียงครางด้วยความเจ็บปวดดังแว่วมา ร่างสีขาวที่มีสีแดงอันเสียดแทงนัยน์ตาคละเคล้าพุ่งทะยานเข้ามาในทัศนวิสัยของอวิ๋นมู่ ดวงตาทั้งสองของเขาหดเกร็ง นั่นมิใช่…สุนัขจิ้งจอกของซูฉินหรือ?!

สุนัขจิ้งจอกตัวนั้นเดินขาเป๋ เคลื่อนตัวมายังที่ว่างช้าๆ ขาหลังของมันถึงกับมีธนูดอกสั้นปักอยู่! เลือดไหลเต็มพื้น ไม่นานก็หมอบลงคล้ายกับใช้เรี่ยวแรงสุดท้ายไปจนสิ้น หอบหายใจอย่างหนัก

อวิ๋นมู่รีบสะบัดอาภรณ์เดินเข้าไป ตรวจสอบบาดแผลให้มัน “บนธนูมีพิษ!”

ดูท่าทางไม่เหมือนติดกับดักของนายพราน ยามนี้เอง ประตูค่อยๆ เปิดออก เฟิ่งหลิงและอวิ๋นซูเดินออกมาจากในห้อง สบตากัน ในใจเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี