หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 31 ตอนที่ 927 พ่อลูกขัดแย้ง

เล่มที่ 31 ตอนที่ 927 พ่อลูกขัดแย้ง

หวงฝู่เฉินจินตนาการถึงความเป็นไปได้นี้มานับครั้งไม่ถ้วน ยามที่ตนได้พบนางอีกครั้งจะกล่าวเช่นไร นับพันนับหมื่นคำพูดในใจเอ่อล้น แต่ปากกลับกล่าวได้เพียงคำโง่เขลาเช่นนี้

ใบหน้านั้น ใบหน้าอันงดงามที่ปรากฏในความฝันมานับครั้งไม่ถ้วน ยามนี้อยู่เบื้องหน้าตนอย่างแท้จริง!

เพราะเดินทางมาตลอดคืน สภาพของเขาจึงดูย่ำแย่ชัดเจน แต่บุรุษคล้ายไม่รู้ตัว จมจ่ออยู่กับสิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้า นางไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลย แต่ตนกลับค่อยๆ ชราลง

“เจ้ายังคงหาที่นี่พบ”

ซูฉินขมวดคิ้ว น้ำเสียงกลับคืนสู่ความสงบนิ่งในเวลาไม่นาน

ท่านไป๋เข้าใจกระจ่าง หรือว่าที่เขารู้สึกคล้ายมีคนจับจ้องยามอยู่ในหมู่บ้าน จะเป็นเพราะบุรุษผู้นี้ตามตนมา อีกฝ่ายจึงหาฮองเฮาพบ!

“เหนียงเหนียง เกรงว่าจะเป็นเพราะกระหม่อม…”

ซูฉินใช้สายตาบอกให้เขาสงบใจ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า สิ่งใดจะเกิดย่อมต้องเกิด”

ในน้ำเสียงไม่ปรากฏความยินดีแม้แต่น้อย มีเพียงความจนใจจางๆ หวงฝู่เฉินรู้สึกหนักอึ้ง นางไม่อยากพบตนแม้แต่น้อย หรือว่านางสัมผัสไม่ได้เลยว่าหัวใจอันเร่าร้อนของตนกำลังเต้นอย่างบ้าคลั่งเพราะได้พบนางอีกครั้ง จิตวิญญาณก็มีความหวังเกิดขึ้นอีกครั้ง

“ซูฉิน เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าหาเจ้าอย่างยากลำบากเพียงใด”

เขาเดินเข้ามาทีละก้าว แต่กลับพบว่าเท้าของตนหนักอึ้ง ขาทั้งสองคล้ายไม่ฟังคำสั่ง ยังคงสั่นระริกเล็กน้อย

“วันนั้นเจ้าก็อยู่ในหมู่บ้านใช่หรือไม่? ดังนั้นเจ้าจึงหลบซ่อนตัวจากข้า รอให้ข้าคิดว่าตนหาผิดที่เสียก่อน เจ้าไม่อยากพบข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?!”

ซูฉินถอนใจเบาๆ “หวงฝู่เฉิน เหตุใดหลายปีมานี้เจ้ายังคิดไม่ได้เสียที”

หวงฝู่เฉิน? ท่านไป๋ที่อยู่ด้านข้างชะงักไป แซ่นี้…หรือจะเป็นคนของราชวงศ์?

“ข้าไม่เข้าใจ! คนผู้นั้นทำเช่นนั้นกับเจ้า เจ้ายังไม่ยอมเปลี่ยนใจอีกหรือ? ยามนั้นข้าเคยกล่าวแล้วว่าอยู่กับเขาเจ้าจะไม่มีความสุข ดูเถิด ตอนนี้เจ้าต้องกล้ำกลืนฝืนทนอยู่ในหมู่บ้านห่างไกลเช่นนี้! ทั้งยังต้องหนีการตามล่าสังหาร! เช่นนี้เจ้าพอใจหรือ?”

เขาพร่ำพรรณนาออกมา บ่นว่าถึงความอยุติธรรมที่ซูฉินปฏิบัติต่อเขา บ่นว่าถึงความดื้อดึงไม่รู้จักเหตุผลของซูฉิน

“ได้แต่งให้เขานับเป็นวาสนาที่ดีที่สุดของข้าแล้ว” สายตาของนางไม่ปรากฏความลังเลแม้แต่น้อย ทั้งยังไม่มีความเสียใจ ท่าทีเช่นนี้กลับไปกระตุ้นความโกรธของหวงฝู่เฉิน

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลายปีมานี้เขาทำสิ่งใดบ้าง?! เขารับสนมมากมายเพียงนั้น ใช้ชีวิตอยู่กับสามตำหนักหกหมู่เรือนอย่างมีความสุข! ทั้งยังมีองค์ชายมากมาย ในใจของเขาไม่มีเจ้าอยู่เลย! เขาไม่ได้เสียใจ ไม่ได้มีความลำบากใด การรอคอยของเจ้าไม่ควรค่า!”

ท่านไป๋รู้ทันทีว่าคนที่บุรุษผู้นั้นกล่าวถึงคือผู้ใด ถึงกับกล่าวคําพูดกบฏเช่นนี้ออกมา เขามีฐานะอย่างไรกันแน่?

ซูฉินมิได้รู้สึกอันใดเพียงเพราะคำพูดนี้ของเขา นางทำเพียงมองไปยังบุรุษเบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย “คำพูดเช่นนี้ข้าก็อยากกล่าวเช่นกัน ข้าไม่คู่ควรกับการรอคอยของเจ้า”

“เจ้า…ไม่ คราวนี้ไม่ว่าเจ้าจะพูดอย่างไรข้าก็จะไม่ยอมแพ้ กลับไปกับข้าเสีย ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดี ไม่ให้เจ้าได้รับความอยุติธรรมแม้เพียงครึ่งส่วน!” หวงฝู่เฉินเดินไปเบื้องหน้าด้วยอารมณ์รุนแรง ยามนี้เอง มีไอสังหารระลอกหนึ่งแผ่ออกมาจากด้านหลังของเขา

พบว่ามีประกายสีเงินพุ่งเข้ามา ท่านไป๋มีปฏิกิริยาเป็นคนแรก รีบผลักซูฉินไปด้านข้าง “เหนียงเหนียงระวัง!”

ลูกธนูอันเย็นยะเยือกเฉียดผ่านผมของซูฉิน เกือบปักถูกลำคอของนาง

“ผู้ใด?!” ไหนเลยหวงฝู่เฉินจะคาดเดาได้ว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ รีบหันกลับมามองด้วยสายตาเย็นยะเยือก พบว่าบริเวณไม่ไกลมีเงาร่างแบบบางยืนอยู่ร่างหนึ่ง

ฝูจียืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง ในมือถือธนู ดวงตาเต็มไปด้วยกลิ่นอายเย็นยะเยือก

“หึ อีกนิดเดียว”

“เจ้า เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?!” หวงฝู่เฉินจำได้ทันทีว่าคนผู้นั้นคือใคร ฝูจีกลับไม่หวาดกลัวเขาอีก เดินมาเบื้องหน้าทีละก้าว มุมปากเต็มไปด้วยรอยยิ้มดูแคลน “ท่านพ่อจะพานางไปที่ใด? จะดูแลนางหรือ? จะไม่ทำให้นางได้รับความยุติธรรมหรือ? ท่านพ่อ ท่านทำเช่นนี้เคยคิดหรือไม่ว่าเป็นการผิดต่อท่านแม่!”

ทุกคนเห็นว่าบนอาภรณ์ของสตรีนางนี้เปื้อนเลือดเล็กน้อย หวงฝู่เฉินรู้ตัวได้อย่างรวดเร็ว ฝูจีสังหารองครักษ์ผู้ติดตามไปแล้ว เกรงว่าจะสะกดรอยตามตนมาตลอดทาง!

ท่านพ่อ? ในดวงตาของซูฉินและท่านไป๋เต็มไปด้วยความแปลกใจ พบว่าสตรีอายุน้อยใบหน้างดงามพิลาสกำลังเดินใกล้เข้ามา บนร่างของนางปกคลุมไปด้วยบรรยากาศสูงส่งสง่างาม แต่ในดวงตากลับล้นทะลักไปด้วยความโกรธ กำลังจับจ้องมายังซูฉิน

นางคือบุตรีของหวงฝู่เฉินหรือ?!

“เจ้ากล้าลงมือกับนางเชียวหรือ?!” บรรยากาศของหวงฝู่เฉินแปรเปลี่ยนไปทั้งร่าง แต่ฝูจีกลับไม่คิดถอยแม้แต่น้อย

สายตาของนางหยุดอยู่บนใบหน้าซูฉิน นี่ทำให้นางคิดไปถึงเฟิ่งหลิง บุรุษผู้เหยีบย่ำหัวใจนางให้อยู่ใต้ฝ่าเท้าผู้นั้น!

“มิเสียทีที่เป็นแม่ลูกกัน ล้วนยโสโอหังไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา! ท่านพ่อ มิใช่ท่านกล่าวว่าอย่าได้ลืมเลือนความภาคภูมิใจของตระกูลหวายหวังหรือไร? ตอนนี้ท่านกำลังทำสิ่งใดอยู่? นางเป็นสตรีที่มีสามีแล้ว ท่านคิดจะพานางไปอีกหรือ? ก่อนหน้านี้ท่านยังบอกให้ลูกยอมแพ้เรื่องหวงฝู่หลิง ตอนนี้เล่า? ท่านไม่มีคุณสมบัติมาพูดคำเหล่านั้นกับข้า!”

นางยังเคยรู้สึกผิดเพราะคำตำหนิของหวงฝู่เฉิน คิดว่าตนทำให้ตระกูลหวายหวังขายหน้าจริงๆ ไหนเลยจะรู้ว่าบิดาของนางกลับมิแตกต่างกัน! น่าขัน น่าขันจริงๆ!

เมื่อครู่ ท่านพ่ออยู่เบื้องหน้าฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียนทำตัวไร้ความอดทนเพียงนั้น ไร้ซึ่งสัจจะโดยสิ้นเชิง! อีกฝ่ายปฏิเสธอย่างหนักแน่น แต่เขากลับยังคงร้องขอ! เมื่อคิดถึงสมัยก่อน มารดาของตนเฝ้ารอทุกวันคืน ฝูจีรู้สึกไม่ควรค่าเลยจริงๆ!

ซูฉินจับข้อมูลบางอย่างได้โดยพลัน สตรีนางนี้เกี่ยวพันกับหลิงเอ๋อร์หรือ?

“เหนียงเหนียง คุณหนูฝูจีคือสตรีที่ท่านมหาราชครูคิดจับคู่กับองค์ชาย…” ท่านไป๋อธิบายข้างหูซูฉินด้วยน้ำเสียงอันเบา อย่างไรก็ตามเขารู้สึกสั่นสะท้านยิ่งนัก คิดไม่ถึงว่าบุรุษเบื้องหน้าจะเป็นนายน้อยแห่งตระกูลหวายหวัง! เขาเพิ่งคิดขึ้นมาได้ เมื่อก่อนเคยได้ยินว่าท่านมหาราชครูคิดจะจับคู่ฮองเฮากับนายน้อยตระกูลหวายหวัง

เวลาผ่านมานานเพียงนี้แล้ว คิดไม่ถึงว่าจะเกี่ยวโยงกันลึกล้ำ

เป็นท่านพ่ออีกแล้ว! แผนการที่ใช้กับตนเมื่อปีนั้น นำกลับมาใช้กับหลิงเอ๋อร์อีกแล้วหรือ?

“ฝูจี เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเองกำลังพูดอยู่กับผู้ใด?!” คราวนี้หวงฝู่เฉินโกรธเข้าแล้วจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าซูฉิน บุตรีของตนถึงกับยโสโอหังเพียงนี้ ไม่เห็นบิดาคนนี้อยู่ในสายตาโดยสิ้นเชิง ไม่รู้ว่าซูฉินจะคิดอย่างไร

“ท่านพ่อก็จำฐานะของข้าได้หรือ?” ดวงตาของฝูจีเปล่งประกายแวววาว น้ำเสียงกลับบีบบังคับผู้คน

ราวกับนางหาที่ระบายได้ในที่สุด ตนเองอยู่ในสภาพน่าอนาถเพียงนี้ล้วนเป็นเพราะท่านพ่อ! เป็นเพราะเขาและฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียนมีความเกี่ยวพันกัน เมื่อตนพบกับหวงฝู่หลิงจึงยากจะควบคุมตนเอง ที่แท้ทุกสิ่งทุกอย่างนี้เป็นเมล็ดพันธุ์ที่คนรุ่นก่อนหว่านไว้!

ฝูจีมองไปยังซูฉินที่อยู่ด้านข้าง สายตาจ้องมองใบหน้าที่เหมือนกับเฟิ่งหลิง

“ในฐานะที่เป็นฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียนถึงกับมีความสัมพันธ์ไม่ชัดเจนกับบุรุษอื่นเช่นนี้ หรือว่าเจ้าไม่รู้เขามีครอบครัวแล้ว? หรือจะกล่าวว่านี่เป็นนิสัยของฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียน ไม่รู้จักแยกแยะ…”

เพี้ยะ!

ฝ่ามือหนึ่งตบลงไปบนใบหน้าของฝูจีจนเกิดเสียงดัง ใบหน้างดงามปรากฏรอยแดงชัดเจน

สายตาของหวงฝู่เฉินราวกับจะฆ่าคนเสียให้ได้ จู่ๆ เขาก็ยื่นมือออกไปบีบคอฝูจีแน่น “ใครอนุญาตให้เจ้าสร้างความอับอายให้นางเช่นนี้?!”

ไอสังหารทั่วร่างยากจะควบคุม สองขาของฝูจีค่อยๆ ห่างจากพื้น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยเส้นเลือด เมื่อเผชิญกับความโกรธเกรี้ยวเช่นนี้ แววตาของนางกลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและเหยียดหยาม

“สะ สังหารข้าสิ…จะอย่างไร…ตั้งแต่แรกเริ่ม ในใจของท่าน พวกเราแม่ลูกก็มิอาจเทียบสตรีผู้นั้นได้…”

หลังมือของหวงฝู่เฉินถึงกับมีเส้นเลือดสีเขียวปรากฏขึ้น เห็นได้ว่าเขาออกแรงมากเพียงใด

“ชีวิตของเจ้าพ่อเป็นคนมอบให้ พ่อย่อมเก็บคืนกลับมาได้! ไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามสร้างความอับอายให้นาง เจ้าก็ไม่ได้เช่นกัน!”

“ฆ่าข้าสิ ฆ่าข้าเลย!”

ภาพพ่อลูกปะทะกันอย่างดุเดือดเช่นนี้ทำให้ซูฉินสูดหายใจลึก “พอแล้ว เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ หวงฝู่เฉิน หรือเจ้าไม่รู้ว่าเหตุใดเมื่อปีนั้นข้าจึงปฏิเสธเจ้า?”

เมื่อนางกล่าวออกมาเช่นนี้ดวงตาของหวงฝู่เฉินพลันเปล่งประกาย เขาค่อยๆ ปล่อยมือลง ฝูจีที่ไร้เรี่ยวไปทั้งร่างทรุดลงกับพื้น กุมคอของตนพลางไอออกมาอย่างรุนแรง

“เดิมทีเจ้ากับข้าก็มิใช่คนประเภทเดียวกัน ไม่ว่าจะผ่านไปนานกี่ปีข้าก็มิอาจยืนอยู่ข้างกายเจ้าได้ตลอดกาล ในเมื่อเจ้ามีภรรยาแล้วเหตุใดยังคงฝันลมๆ แล้งๆ อีก? กลับไปกับแม่นางผู้นั้นเถิด”

ซูฉินไม่โกรธที่ฝูจีคิดสร้างความอัปยศให้ตน สตรีอายุน้อยผู้นี้กล่าวโทษตนก็นับว่าสมควรแล้ว นางทวงคืนความยุติธรรมแทนมารดาของนาง นี่ไม่ใช่สิ่งผิด

“เสด็จแม่ เกิดอะไรขึ้น?”

ยามนี้เองบุรุษผู้หนึ่งเดินตามมาด้านหลังด้วยความร้อนใจ เมื่อเห็นสตรีที่ทรุดนั่งอยู่บนพื้นด้วยสภาพย่ำแย่พลันต้องขมวดคิ้วมุ่น

ฝูจี นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

เฟิ่งหลิงมองไปยังบุรุษแปลกหน้าด้วยท่าทีระมัดระวัง หรือว่าคนผู้นี้มากับฝูจี?

เขาถึงกับอยู่ที่นี่เชียวหรือ! สตรีบนพื้นดวงตาเปล่งประกาย หลบสายตาเขาโดยไม่รู้ตัว ยามนี้นางจึงค่อยรู้ว่าสภาพของตนย่ำแย่เพียงใด นางยกมือปิดบังแก้มที่บวมแดงของตน แต่มิได้สังเกตเลยว่าลำคอขาวนวลของตนมีร่องรอยสีเขียวปรากฏอยู่

“เจ้าก็คือหวงฝู่หลิงหรือ?” สายตาของหวงฝู่เฉินเต็มไปด้วยเจตนาอันเป็นศัตรู ดีที่ใบหน้าเหมือนกับซูฉิน ไม่เหมือนคนผู้นั้น

เขาหันกลับไปมองฝูจีที่อยู่บนพื้น ที่แท้บุรุษที่บุตรีของตนถูกใจก็มีหน้าตาเช่นนี้ มิน่าเล่านางจึงมิอาจถอนตัว เพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกก็ยอดเยี่ยมกว่าบุรุษปกติหลายเท่าแล้ว

“เจ้าได้รับสืบทอดใบหน้ามาจากเสด็จแม่ของเจ้าจริงๆ หากเจ้าคิดทำเพื่อนางก็ให้เสด็จแม่ของเจ้าไปกับข้าเสีย”

อะไรนะ? เฟิ่งหลิงมองไปยังบุรุษพูดเองเออเองเบื้องหน้าด้วยความสงสัย จากนั้นจึงหัวเราะเสียงเย็น “ฝันไปเถิด ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าเข้าใกล้เสด็จแม่แม้แต่ครึ่งก้าว!”

“นายน้อย เขาคือนายน้อยของตระกูลหวายหวัง เป็นบิดาของฝูจี” ท่านไป๋กล่าวข้างหู เฟิ่งหลิงเข้าใจขึ้นมาโดยพลัน เกรงว่าบาดแผลบนร่างฝูจีคงเกิดจากคนผู้นี้กระมัง? ถึงกับลงมือโหดเหี้ยมกับบุตรีตนเอง บุรุษเช่นนี้คงไม่ใช่คนดีอะไร

อย่างไรก็ตาม เงาร่างสุขุมเยือกเย็นกลับปรากฏตัวเบื้องหน้าทุกคน อวิ๋นซูตามเฟิ่งหลิงมา ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพความขัดแย้งเช่นนี้

ดวงตาทั้งสองของฝูจีหดเกร็ง ทรงผมของอวิ๋นซูทำให้นางสั่นไปทั้งร่าง พวกเขาถึงกับแต่งงานกันแล้ว?!

“เจ้าถึงกับ…อยู่ที่นี่ด้วย!” เสียงนี้คละเคล้าไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและไอสังหารที่ไม่คิดปกปิดแม้แต่น้อย