หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 31 ตอนที่ 928 แผนของฝูจี

เล่มที่ 31 ตอนที่ 928 แผนของฝูจี

สายตาของฝูจีราวกับจะกลืนกินอวิ๋นซูเสียให้ได้ ใบหน้างดงามปรากฏความอำมหิตโหดเหี้ยม ทำให้ซูฉินรู้สึกตื่นตะลึงในใจ ความรู้สึกดีที่มีต่อสตรีเบื้องหน้าหายไปโดยพลัน

“กลับไปเถิด หากเจ้ายังดื้อดึงพัวพันอีก อย่ามาตำหนิที่ข้าไม่เห็นแก่มิตรภาพหลายปีของพวกเรา”

“ซูฉิน!”

หวงฝู่เฉินเดินไปเบื้องหน้าก้าวหนึ่ง ทว่าด้านหลังกลับมีเสียงดูแคลนของฝูจีดังแว่วมา “ท่านพ่อ สตรีนางนี้ก็สายตาตื้นเขินเช่นบุตรชายของนาง เหตุใดท่านต้องหลงใหลจนไม่สนใจสิ่งใดด้วย!”

ยามนี้คล้ายฝูจีจะคิดได้ชัดเจนแล้ว สายตาที่นางใช้มองเฟิ่งหลิงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ยิ่งไปกว่านั้นยามนี้ตนมีสภาพย่ำแย่เพียงนี้ นับเป็นการบีบบังคับให้ความรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจทั้งหมดของนางหลอมรวมเข้าด้วยกัน ฝูจีนำความผิดทั้งหมดไปโยนไว้บนร่างของเฟิ่งหลิงและอวิ๋นซู

ตั้งแต่เมื่อครู่จนถึงตอนนี้ บุรุษผู้นี้มองนางราวกับไร้ตัวตน เขาหวงแหนสตรีที่มีหน้าตาดาษดื่นเพียงนั้นเชียวหรือ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้…

ยามนั้นเอง คนตระกูลอวิ๋นหลายคนเดินออกมาจากเรือนพัก พวกเขามองไปยังบรรยากาศอันแปลกประหลาดเบื้องหน้า รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

“เกิดอะไรขึ้น?”

หวงฝู่เฉินเห็นว่าไม่ทันไรก็มีคนปรากฏตัวออกมามากมายเพียงนี้ ในฐานะที่เป็นนายน้อยแห่งตระกูลหวายหวัง ต่อให้ตอนนี้จะอยากพาตัวซูฉินไปกับเขามากเพียงใด ทว่ายังต้องใคร่ครวญถึงความปลอดภัยของตระกูลหวายหวัง

พวกเขาปิดซ่อนตัวตนมานานหลายปี หากถูกเผยร่องรอยออกมา เกรงว่าท่านพ่อคงไม่ให้อภัยเขาเป็นแน่

“ซูฉิน ข้าจะให้เวลาเจ้าใคร่ครวญอีกหลายวัน” หวงฝู่เฉินสูดหายใจลึก อย่างไรก็ตามหากจะให้เขายอมแพ้ตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้ เขาหมุนตัวกลับไปมองฝูจีด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นจึงลากนางไปโดยไม่ไว้ไมตรีแม้แต่น้อย

สตรีงามพิลาสถูกหวงฝู่เฉินลากเข้าไปในส่วนลึกของป่า นางหันกลับมาใช้สายตาอำมหิตจ้องมองไปทางอวิ๋นซู ประกายอันตรายที่ปรากฏในดวงตาคู่นั้นย่อมมิพลาดสายตาของทุกคน

“สตรีนางนั้นอายุยังน้อย แต่สายตาถึงกับอำมหิตเพียงนี้เชียว!”

“ใช่แล้ว พวกเขาคือใคร? พี่ใหญ่ พวกเราต้องย้ายที่หรือไม่?”

นายท่านหลายคนล้อมอยู่รอบกายอวิ๋นมู่ หารือถึงเรื่องเมื่อครู่นี้ อีกด้านหนึ่ง เฟิ่งหลิงและซูฉินยืนอยู่ด้วยกัน ทั้งสองต่างมีอารมณ์หนักอึ้งเช่นเดียวกัน

“ดูแล้วคงต้องหาสถานที่ปลอดภัยให้ซูเอ๋อร์และคนตระกูลอวิ๋นเสียก่อน” เฟิ่งหลิงไม่อยากให้เรื่องนี้ส่งผลกระทบกับการรักษาอาการป่วยของอวิ๋นซูในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้

ซูฉินขมวดคิ้ว “เกรงว่าคนตระกูลหวายหวังคงเฝ้าอยู่ในป่าแล้ว วิธีการของหวงฝู่เฉินมิอาจดูถูกได้เลย ยิ่งไปกว่านั้นเขาสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อเป้าหมายของตน เกรงว่าเขาอาจถือโอกาสจับตัวคนตระกูลอวิ๋นมาข่มขู่พวกเรา”

ดวงตาของเฟิ่งหลิงเปล่งประกาย “กล่าวเช่นนี้ พวกเราทำได้เพียงนั่งรออยู่ที่นี่เฉยๆ หรือ?”

ซูฉินส่ายหน้า “พวกเรามีคนมาก อย่างไรเขาก็ต้องระมัดระวังบ้าง ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ฐานะตระกูลหวายหวังของเขาถูกเปิดเผยแล้ว คงไม่ยอมปล่อยให้พวกเราจากไปง่ายๆ แน่ บางทีหลายวันนี้พวกเราอาจคิดหาวิธีที่ปลอดภัยรอบด้าน ทำลายความคิดของเขาเสีย”

เฟิ่งหลิงยื่นมือออกไป กุมหลังมืออวิ๋นซูแน่น “ซูเอ๋อร์…”

เขามองไปยังท่าทีของสตรีข้างกายด้วยความกังวล สายตาเช่นนั้นของฝูจีทำให้ผู้อื่นรู้สึกไม่ดีจริงๆ

อวิ๋นซูทำเพียงยิ้มบางๆ “ข้าจะระวังตัว”

…

ภายในกระท่อมแห่งหนึ่งนอกหมู่บ้าน

เสียงเพี้ยะดังขึ้น มือของหวงฝู่เฉินสะบัดลงบนใบหน้าของฝูจีอย่างไร้ปรานี เมื่อคิดถึงความอัปยศที่นางนำมาให้ซูฉินเมื่อครู่นี้ เขายิ่งรู้สึกยากจะระงับอารมณ์

สตรีล้มลงกับพื้นในสภาพน่าอนาถ มุมปากมีเลือดซึมออกมา อย่างไรก็ตามนางกลับยังคงมองมาด้วยท่าทีดื้อรั้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความยั่วยุ “ตีข้าให้ตายไปเสียสิ! จะอย่างไรท่านก็ไม่เคยเห็นข้าเป็นบุตรสาวของท่าน เรื่องละทิ้งบุตรละทิ้งภรรยา ท่านคงมิใส่ใจเลยกระมัง?”

“เจ้าคิดว่าพ่อไม่กล้าฆ่าเจ้าจริงหรือ!”

“ลูกย่อมมิเคยสงสัยในความโหดเหี้ยมของท่านพ่อ ท่านแม่กล่าวได้ถูกต้อง ในสายตาของท่านพ่อ พวกเราสองแม่ลูกเทียบไม่ได้แม้แต่เส้นผมเดียวของสตรีนางนั้น!” ท่าทีเช่นนี้ของฝูจีทำให้อารมณ์ของหวงฝู่เฉินรุนแรงจนถึงขีดสุด

“ไสหัวไป! ไสหัวออกไปจากที่นี่ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ! ข้าไม่มีบุตรสาวเช่นเจ้า!”

ฝูจีมีสีหน้ามืดครึ้มลง ลุกขึ้นยืนจากพื้นอย่างไม่เร่งไม่ร้อน ปัดฝุ่นบนอาภรณ์ของตนอย่างเอื่อยเฉื่อย

“ได้ ข้าไป จะอย่างไรหลายปีมานี้ลูกก็เห็นหน้าท่านพ่อเพียงไม่กี่ครั้ง” ความหมายของนางก็คือ หลายปีมานี้เขาไม่เคยมีความรับผิดชอบในฐานะบิดาเลย ตอนนี้เขาไม่ยอมรับนาง นางก็ไม่รู้สึกเสียใจแม้แต่น้อย

“รีบไสหัวไปเสีย!”

เสียงประตูถูกปิดอย่างแรง ฝูจีร่างกายแข็งทื่อ ความรู้สึกถูกทอดทิ้งเอ่อล้นออกมาจากใจอย่างยากจะควบคุม

ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนเป็นเพราะแม่ลูกคู่นั้น! ชีวิตของมารดา ชีวิตของนาง ล้วนถูกพวกเขาทำลาย! ตอนนี้ท่านพ่อไม่ยอมรับตนแล้วก็ดี นางจะได้ไม่ต้องถูกรั้งมือรั้งเท้าอีก เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างสมควรสิ้นสุดได้แล้ว!

ภายในเรือนพัก ดรุณีน้อยนางหนึ่งรับของมาจากอวิ๋นซูอย่างดีใจ

“ขอบคุณพี่ซูเจ้าค่ะ!”

“จำไว้ ระยะนี้ให้น้องชายเจ้ากินเพียงโจ๊กใสเท่านั้น อย่าให้เขาตระกละเกินไป!” อวิ๋นซูยื่นมือออกไปลูบศีรษะอันอ่อนนุ่มของดรุณีน้อยเบาๆ

ใบหน้าเล็กๆ อันน่ารักมีเพียงความบริสุทธิ์ไร้เดียงสา พยักหน้าอย่างแรง เดินหายไปจากสายตาของอวิ๋นซู

“เป็นเด็กกำพร้าคู่นั้นอีกแล้วหรือ? น้องชายป่วยหรือ?”

เฟิ่งหลิงเดินมาข้างกายอวิ๋นซู มองไปยังแผ่นหลังของดรุณีน้อยที่กำลังเดินจากไปอย่างเหม่ยลอย

“อืม เด็กคนนี้แข็งแกร่งจริงๆ ดูแลน้องชายเพียงลำพัง”

เฟิ่งหลิงค่อยๆ ดึงอวิ๋นซูเข้าสู่อ้อมกอด น้ำเสียงอ่อนโยนดังข้างหู “ต่อไปพวกเราก็จะมีลูกที่แข็งแกร่งเด็ดเดี่ยวและน่ารักเช่นนี้”

ลูก? ในใจของอวิ๋นซูเกิดความรู้สึกอบอุ่น ใช่แล้ว นางยังมีลูกได้อีก มีลูกกับเขา ครั้งนี้ตนจะปกป้องให้ดี ขอเพียงสวรรค์ยอมมอบโอกาสให้นางอีกครั้ง

ภายในกระท่อมผุพัง ดรุณีน้อยยกยาที่เพิ่งต้มมาข้างเตียงอย่างระมัดระวัง “น้องชาย รีบลุกขึ้นมาทานยาเถิด”

อย่างไรก็ตาม เด็กชายบนเตียงกลับไม่มีปฏิกิริยาใด

“น้องชาย รีบลุกขึ้นมาดื่มยาเถิด เด็กดี นี่เป็นยาที่พี่ซูมอบให้เจ้า อีกไม่นานเจ้าจะดีขึ้นแล้ว”

ดรุณีน้อยยื่นมือออกไปเขย่าร่างกายอันเย็นเยียบ อุณหภูมิเช่นนั้นทำให้นางชะงักไป “น้องชาย? อย่าแกล้ง ลุกเร็วเข้า”

ภายในห้องจมลงสู่ความเงียบอันแปลกประหลาด ดรุณีน้อยย้อนคิดไปถึงความทรงจำอันน่าหวาดกลัว รีบขยับร่างของเด็กชายด้วยท่าทีเคร่งเครียดหาใดเปรียบ พบว่าใบหน้าของเขาอ่อนแอซีดเซียวราวกระดาษ ทำให้นางคิดถึงยามที่บิดามารดาป่วยตาย ตอนนั้นตนจะเรียกอย่างไรพวกเขาก็ไม่ฟื้น

“น้องชาย? น้องชาย?”

มือเล็กๆ อันสั่นเทาอังอยู่บริเวณจมูกของเด็กชาย ชั่วขณะต่อมาท่าทีของดรุณีน้อยพลันแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น “เหตุใด เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้…ไม่ เป็นไปไม่ได้ น้องชายเจ้ารีบตื่นเถิด อย่าได้แกล้งพี่สาวเช่นนี้! พี่เอายากลับมาให้เจ้าแล้ว!”

นางเขย่าร่างที่ไร้ซึ่งลมหายใจอย่างแรง กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ในห้องดังก้องไปด้วยเสียงสะอื้นอันสิ้นหวัง

“เขาตายแล้ว”

ด้านหลังมีเสียงที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นดังแว่วมา

“แต่ข้าช่วยให้เขาฟื้นกลับมาได้”

ดรุณีน้อยหยุดร้องไห้โดยพลัน นางหันใบหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยน้ำตากลับมา พบว่าบริเวณประตูมีนางเซียนงดงามยืนอยู่ที่นั่นตั้งแต่ยามใดก็มิอาจทราบ! แสงอาทิตย์ปกคลุมอยู่บนร่างของนาง สายลมเย็นพัดมาทำให้อาภรณ์งดงามที่นางไม่เคยเห็นโบกสะบัดพริ้วไหว ประหนึ่งชั่วขณะต่อมาเซียนสาวจะบินไปตามสายลมก็มิปาน

“พี่สาวเซียน…” ดรุณีน้อยยืนอย่างนิ่งงัน ค่อยๆ เดินมาเบื้องหน้าฝูจี “พี่สาวเซียน ช่วยน้องชายของข้าด้วย…”

“ข้าจะช่วยเขา แต่เจ้าต้องทำเรื่องบางอย่างเสียก่อน”

…

บริเวณสวนบุปผานอกเรือนพัก อวิ๋นซูที่กำลังหลับตาพักผ่อนถูกเสียงฝีเท้าปลุกให้ตื่น

“พี่ซู!”

“อิงเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่ได้?” อวิ๋นซูลืมตาขึ้น พบว่าดรุณีน้อยกำลังขมวดคิ้วมองมาที่ตน

“พี่ซู อาการของน้องชายไม่ดี พี่สาวช่วยไปดูกับอิงเอ๋อร์ได้หรือไม่? ได้โปรดเถิดพี่ซู…” ใบหน้าเล็กๆ ปกคลุมไปด้วยม่านน้ำตา อวิ๋นซูรู้สึกปวดใจ เดินไปตามเส้นทางเล็กๆ ตามการลากจูงของนาง

“ไม่ต้องกังวล เดินช้าหน่อยเถิด”

บิดามารดาของดรุณีน้อยผู้นี้ป่วยตายไปทั้งคู่ คิดไม่ถึงว่าน้องชายของนางจะได้รับถ่ายทอดอาการป่วยของตระกูลมาด้วย ก่อนหน้านี้ตนพบดรุณีน้อยในหมู่บ้าน เคยจับชีพจรให้น้องชายนางแล้ว โชคดีที่พบทันเวลา หากเริ่มรักษาตั้งแต่เด็กจะค่อยๆ แข็งแรงขึ้นได้

“น้องชายของเจ้ามีอาการใดแปลกไปหรือ?”

ดรุณีน้อยสนใจเพียงเดินไปเบื้องหน้า “น้องชายหลับ จะเรียกอย่างไรก็ไม่ตื่น ขอเพียงพี่ซูไปสถานที่แห่งหนึ่งกับข้า น้องชายก็จะฟื้นขึ้นมา”

เรี่ยวแรงของมือเล็กๆ กลับมากมายจนผิดปกติ อวิ๋นซูเพิ่งรู้ตัวว่านี่ไม่ใช่ถนนที่จะไปยังหมู่บ้าน

“อิงเอ๋อร์ น้องชายของเจ้าอยู่ที่ใด? พวกเราไม่กลับไปหมู่บ้านหรือ?”

“น้องชายอยู่บนเนินเขา พี่ซู พวกเรารีบหน่อยเถิด!”

ฝีเท้าของดรุณีน้อยร้อนรน ไม่นานอวิ๋นซูก็พบว่าบนหน้าผาเบื้องหน้า ใต้ต้นไม้เก่าแก่ต้นหนึ่ง มีเด็กชายนั่งอยู่ในท่วงท่าคอพับคออ่อน

“พี่สาวเซียน พี่ซูมาแล้ว ช่วยน้องชายข้าได้แล้วหรือไม่!”

พี่สาวเซียน?

พบว่าสตรีนางหนึ่งเดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ใบหน้างดงามเจือไปด้วยรอยยิ้มได้ใจ ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวเหน็บจนสั่นไปทั้งตัว

“ฝูจี” ดวงตาของอวิ๋นซูมืดครึ้มโดยพลัน ดรุณีน้อยปล่อยมือนาง วิ่งเข้าไปข้างกายเด็กชายผู้นั้น “พี่สาวเซียน เร็ว รีบช่วยน้องชายข้าเถิด!”

ดวงตาของอวิ๋นซูหยุดอยู่บนใบหน้าไร้สีเลือดของเด็กชาย ทั้งยังมีร่างกายซูบผอมจนเห็นกระดูกนั้นอีก เข้าใจเรื่องราวได้โดยพลัน

“เจ้าหลอกนาง”

ฝูจียิ้มอย่างลำพองใจ “ตัวเจ้าเองยังยากจะปกป้อง ยังสนใจเรื่องของผู้อื่นอีกหรือ?”

ช่างเป็นคนโง่เขลาจริงๆ ถูกดรุณีน้อยนางหนึ่งหลอกเอาง่ายๆ เช่นนี้ คนแบบนางมีสิ่งใดควรค่าให้เขารัก?

“พี่สาวเซียน เหตุใดท่านยังไม่ช่วยน้องชายข้าอีก?” ดรุณีน้อยร้อนรนหาใดเปรียบ ไม่รู้ตัวว่าถูกฝูจีหลอกใช้โดยสิ้นเชิง

อวิ๋นซูเดินมาข้างซ้ายเด็กชาย ยื่นมือออกไปสำราจชีพจรเขา แต่กลับต้องขมวดคิ้ว

“มีสิ่งใดน่าดูกัน จะสังหารเด็กตัวเล็กๆ เท่านี้ช่างง่ายดายยิ่งนัก” มุมปากของฝูจียกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นยะเยือก รอบด้านพลันจมลงสู่ความเงียบงัน

นางได้สติกลับมาโดยพลัน พบว่าดวงตาของอีกฝ่ายเย็นยะเยือกจนถึงขั้วกระดูก ข้างกายเด็กทั้งสอง อวิ๋นซูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นไออันตรายอันยากจะมองข้ามออกมา

“เจ้าลงมือกับเด็กเชียวหรือ”

เสียงนี้คล้ายถูกเปล่งออกมาจากความโกรธเกรี้ยวในส่วนลึกของจิตใจ ทำให้ฝูจีอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง