หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 31 ตอนที่ 929 ฝูจีสิ้นชีพ

เล่มที่ 31 ตอนที่ 929 ฝูจีสิ้นชีพ

อวิ๋นซูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายเย็นยะเยือกที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวออกมา ทำให้หัวสมองของฝูจีขาวโพลน เกือบลืมว่าอีกฝ่ายตกลงสู่กับดักของตนแล้ว

“ทะ ทำไม? แค่เด็กต่ำต้อยผู้เดียวก็ทำให้เจ้าโกรธแล้วหรือ?”

ฝูจีรีบสงบอารมณ์ของตน หัวเราะออกมาเบาๆ “ตัวเองยังยากปกป้อง ยังมาแสร้งทำเป็นเมตตาต่อหน้าข้าอีกหรือ? หรือว่าเขาถูกใจความใจดีจนโง่งมของเจ้าจึงตัดสินใจอยู่กับเจ้า? น่าหัวเราะ! อย่ามาแสร้งทำท่าทางรำพึงฟ้าเวทนาคน รอให้เจ้าได้ลิ้มรสชาติของการอยู่ไม่สู้ตายเสียก่อน ข้ากลับอยากจะเห็นเสียจริงว่าเจ้ายังคิดจะช่วยผู้อื่นอยู่หรือไม่!”

นางหยิบผงพิษที่เตรียมไว้ออกมาจากแขนเสื้อ สายตาคมกริบเปี่ยมไออำมหิตกวาดมองอวิ๋นซู “เจ้าว่าหากข้าทำลายใบหน้าเจ้า ตัดแขนตัดขาทั้งสองของเจ้า หวงฝู่หลิงยังจะรักเจ้าหรือไม่?”

ราวกับฝูจีจินตนาการถึงภาพที่ทำให้นางมีความสุขอันใด ถึงกับอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

ท่าทางบ้าคลั่งของนางทำให้ดรุณีน้อยที่อยู่ด้านข้างตกใจจงนิ่งงัน

นี่คือพี่สาวเซียนหรือ? ท่าทางเช่นนั้นคือปีศาจร้ายที่คลานออกมาจากขุมนรกแท้ๆ! ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อครู่นางกล่าวว่า… “เป็นพี่สาวเซียนสังหารน้องชายของข้าหรือ?”

สีหน้าของนางพลันมีความโหดเหี้ยมพาดผ่าน “หุบปาก! หากอยากมีชีวิตอยู่ก็ไสหัวไปเสีย อย่าอยู่ที่นี่อีก!”

“ไม่ นี่มันไม่จริง ท่านกล่าวว่าจะช่วยน้องชายของข้า! ท่านจะหลอกลวงไม่ได้!”

ดรุณีน้อยวิ่งเข้าใกล้ฝูจีอย่างดื้อดึง แต่กลับถูกอวิ๋นซูขวางทางไว้

“อย่าเข้าไป อันตราย!”

“ไม่จริง พี่ซู น้องชายข้าจะกลับมามีชีวิตได้อีกครั้งใช่หรือไม่? พี่ซู น้องชายข้าจะตายไม่ได้…” น้ำตาของดรุณีน้อยไหลพราก เสียงร้องไห้อันสิ้นหวังดังก้องอยู่ในหูอวิ๋นซู ทำให้อารมณ์ของนางดำดิ่งยิ่งขึ้น “ขออภัย เป็นพี่ซูทำให้พวกเจ้าต้องมาเกี่ยวข้องด้วยแล้ว”

หากมิใช่ว่าฝูจีเพ่งเล็งนางคงไม่สังหารเด็กบริสุทธิ์เช่นนี้ ยามนี้อวิ๋นซูเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เหตุใดนางจึงไม่ระมัดระวังให้มาก ทั้งๆ ที่รู้ว่าคนของตระกูลหวายหวังอยู่ในหมู่บ้าน นางควรรักษาระยะห่างกับคนในหมู่บ้านถึงจะถูก

“น้องชาย น้องชายข้าจะตายไม่ได้…ฮือๆ …”

ฝูจีมองภาพเบื้องหน้า จู่ๆ ก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ทำไม เจ้าไม่อยากแข่งกับข้าหรือ? โยนเจ้าของไร้ประโยชน์นั่นลงไปเสียแล้วมาพูดเรื่องของพวกเราต่อเถิด”

อวิ๋นซูรู้ว่าวันนี้ฝูจีไม่คิดจะวางมือ หากดรุณีน้อยอยู่ที่นี่ เกรงว่าสุดท้ายคงกลายเป็นเป้าหมายที่ฝูจีนำมาใช้ข่มขู่ตน

“เด็กดี เชื่อฟังพี่ซูเถิด กลับไปก่อน อีกสักครู่พี่ซูจะพาน้องชายของเจ้ากลับไปด้วยกัน”

นางย่อตัวลง ลูบไหล่ที่สั่นกระตุกเล็กน้อยของอีกฝ่ายเบาๆ “แต่ว่า แต่…”

ไอสังหารสายหนึ่งพุ่งเข้ามาทางพวกนาง อวิ๋นซูดวงตาเย็นยะเยือก รีบอุ้มดรุณีน้อยขึ้นแล้วกระโดดไปด้านข้าง ไม่ทันไร ที่ที่พวกนางเคยยืนอยู่ก็มีรอยประทับลึกๆ เกิดขึ้นรอยหนึ่ง

ในมือของฝูจีถือแส้เอาไว้ ดวงตาเต็มไปด้วยความอำมหิต “หลบได้หรือ? แส้ต่อไปเจ้าไม่โชคดีเช่นนี้แน่”

“รีบไป!”

อวิ๋นซูผลักดรุณีในอ้อมกอดไปด้านนอกแล้ววิ่งไปอีกด้านหนึ่งด้วยกลัวว่านางจะถูกลูกหลง

บนเนินเขามีลมหนาวพัดหวีดหวิว นางเพิ่งสังเกตสถานที่ที่ฝูจีเลือก ด้านหลังเป็นหน้าผา ใต้หน้าผาเป็นหินแหลมรูปร่างประหลาด หากตกลงไปโดยไม่ระวังจะต้องกระดูกแหลกเหลวแน่นอน

เสียงแส้แผดคํารามดังเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้นางเล็งไปที่ใบหน้าของอวิ๋นซู ฝูจีลงมือโหดเหี้ยมยิ่งนัก คิดจะสร้างรอยแผลบนหน้าของอวิ๋นซู

“ใบหน้าเช่นนี้หากเสียโฉมไปคงไม่เสียดาย จะอย่างไรก็โสมมมากพออยู่แล้ว!”

นางกระตุ้นให้อวิ๋นซูโกรธเกรี้ยวไม่หยุด อย่างไรก็ตาม สตรีฝั่งตรงข้ามกลับทำเพียงหลบเลี่ยงมิได้ตอบโต้ ฝูจีคิดว่าความสามารถของอวิ๋นซูมีเพียงเท่านี้จึงยิ่งรู้สึกได้ใจ

“ทำไม มิใช่ว่าเจ้ามีความสามารถมากหรือ? เหตุใดตอนนี้จึงกลายเป็นเต่าหดหัวไปได้? ไม่รู้จริงๆ ว่าเขาชอบเจ้าที่ใดกันแน่ รอให้เขาเห็นร่างกายพิการของเจ้าเสียก่อน ไม่รู้ว่าจะเผยท่าทางเช่นไรออกมา ฮ่าๆๆ…”

ฝูจีคล้ายจะบ้าคลั่งไปแล้วก็มิปาน แส้ในมือตวัดออกไปไม่หยุด ทว่าไม่นานนางกลับสังเกตเห็นความผิดปกติ

อวิ๋นซูหลบได้ทั้งหมด ยิ่งไปกว่านั้นการเคลื่อนไหวอันว่องไวปราดเปรียวเช่นนั้นดูไม่เหมือนสูญเสียพลังไปมาก ทั้งๆ ที่ไม่มีวรยุทธ์ติดตัวแต่กลับทำได้ถึงขั้นนี้เชียวหรือ?

มือของตนเริ่มล้าแล้ว แต่อีกฝ่ายแค่ถูกทำลายอาภรณ์ไปมุมหนึ่ง

ฝูจีพลันโกรธเกรี้ยวยิ่งขึ้น “ห้ามหลบ! หากตอนนี้เจ้าคุกเข่าร้องขอชีวิต บางทีข้าอาจจะใจดีพิจารณาดูเสียหน่อย อาจเหลือศพสมบูรณ์ไว้ให้เจ้า!”

ตอนนี้เอง ประกายอันเย็นยะเยือกส่องสว่าง ฝูจีชะงักการเคลื่อนไหวไปโดยพลัน บนแก้มของนางเกิดความรู้สึกเย็นวาบ ยื่นมือไปแตะเบาๆ เลือด?!

ไม่นานนางก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความแค้นเคือง “เจ้า เจ้าถึงกับทำลายใบหน้าข้า!”

ใบหน้าขาวนวลสมบูรณ์แบบประหนึ่งหยกขาว ยามนี้เกิดเป็นรอยแดงรอยหนึ่ง มีความรู้สึกเจ็บปวดอันเสียดแทงแพร่ออกมา

อวิ๋นซูหอบหายใจเล็กน้อย นางรวบรวมสมาธิทั้งหมดไปกับการเคลื่อนไหวบนมือของฝูจี ส่วนดรุณีน้อยผู้นั้นหวาดกลัวจนวิ่งหนีไปนานแล้ว ในที่สุดนางก็ไม่มีอะไรต้องห่วง ตอนที่ฝูจียั่วยุนางเมื่อครู่นี้ทำให้เกิดช่องโหว่ เป็นโอกาสให้อวิ๋นซูเคลื่อนไหว รีบกดกลไกบนข้อมือ ทำลายความภาคภูมิใจของนาง

อย่างไรก็ตาม เพียงไม่นานฝูจีกลับพบว่าเลือดที่ไหลออกมาของตนเป็นสีดำ อาวุธลับของอวิ๋นซูมีพิษ

“เจ้า ถึงกับกล้า…”

สตรีสุขุมเยือกเย็นเบื้องหน้าทำเพียงยิ้มบางๆ อีกฝ่ายมีใจคิดสังหาร ตนก็มิใช่คนเมตตา “บนโลกใบนี้ มิได้มีเพียงเจ้าที่รู้จักทายาพิษไว้บนอาวุธลับ”

จิตใจของฝูจีโหดเหี้ยมเพียงนั้น อวิ๋นซูถูกแส้ทำลายอาภรณ์จนขาดไปมุมหนึ่ง จุดนั้นถึงกับส่งกลิ่นไหม้ออกมาจางๆ เชื่อว่านางคงทายาที่มีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงเอาไว้บนแส้กระมัง เห็นได้ชัดว่าต้องการโจมตีให้ตนอยู่ในสภาพมิใช่คน ไม่ต้องจินตนาการก็ทราบว่าหากแส้นั้นโจมตีถูกผิวของตนจะเกิดบาดแผลอันน่าหวาดกลัวเพียงใด

“เจ้า เจ้า…ไปตายเสียเถิด!”

ฝูจีพุ่งเข้าใส่อวิ๋นซูราวกับเสียสติ แส้ในมือโบกสะบัดไปในอากาศอย่างสับสนวุ่นวาย พริบตานั้นรอบด้านพลันเกิดเสียงชี่ๆๆ ทัศนวิสัยอันพร่ามัวของฝูจีทำให้นางไม่รู้ตัวเลยว่าอวิ๋นซูไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่นานแล้ว

“ออกมา เจ้าออกมาเสีย!”

เสียงอันบ้าคลั่งดังก้องอยู่ในสายลม อวิ๋นซูสูดหายใจลึก การต่อสู้กับฝูจีสิ้นเปลืองพลังงานมากเกินไป ยามนี้ร่างกายรู้สึกถึงความชาอันรุนแรง การมองเห็นเริ่มพร่ามัว

อวิ๋นซูรู้ดีว่าจำเป็นต้องรีบสู้รีบจบ ด้วยสภาพร่างกายของนางในตอนนี้เกรงว่าคงสู้ได้ไม่นาน

ฝูจีมีวรยุทธ์ติดตัว เช่นนั้นตอนนี้อาวุธของตนคงทําได้เพียง…

“ออกมา! มิใช่ว่าเจ้าอยากได้หวงฝู่หลิงหรือ? ขอเพียงเจ้าสังหารข้าได้ หวงฝู่หลิงก็เป็นของเจ้า! มิใช่ว่าเจ้ารักเขาหรือ? เหตุใดจึงได้กลัวตายเช่นนี้เล่า ออกมา! ออกมา!”

แส้เส้นนั้นฟาดลงไปบนต้นไม้อย่างบ้าคลั่ง ลำต้นหนามีรอยแส้นับไม่ถ้วนสลักลึก ยามนี้เอง เงาร่างเงาหนึ่งกระโดดออกมาจากหลังต้นไม้ ดวงตาของฝูจีสว่างวาบ หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง สะบัดแส้ไปทางร่างนั้นอย่างโหดเหี้ยม

“ฮ่าๆๆ …ใครใช้ให้เจ้าหลบ ไปตายเสีย! ไปตายเสีย!”

สตรีเสียสติผู้นี้ไหนเลยจะมีท่าทางสูงส่งงดงามเช่นกาลก่อนอยู่อีก ยามนี้เส้นผมแผ่สยายสายตาอำมหิต ปากยังพ่นเสียงหัวเราะแหบแห้งออกมาไม่หยุด

“ดูสิว่าเจ้ายังกล้ามาแข่งขันกับข้าอีกหรือไม่! หวงฝู่หลิงเป็นของข้า! เป็นของข้า! ฮ่าๆๆ …หือ?!”

จู่ๆ ด้านหลังกลับมีความเจ็บปวดจนถึงขั้วหัวใจแพร่ออกมา ร่างกายของฝูจีแข็งทื่อ นางหันกลับไปด้วยความสงสัย พบว่าสตรีนางนั้นถึงกับยืนอยู่อย่างสงบ อาวุธลับบนข้อมือเล็งมาที่ตน ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา ทั้งยังเจือไปด้วยความเห็นใจคล้ายมีคล้ายไม่มี

“ปะ เป็นไปได้อย่างไร?” นางนางอยู่ใต้แส้ของตนแล้วแท้ๆ!

ฝูจีมองไปยังทิศทางที่ตนโจมตีเมื่อครู่นี้อย่างแข็งขืน เมื่อฝุ่นสลายไป พบว่าอาภรณ์ที่ถูกฟาดจนเสียหายไปหลายแห่งวางอยู่ตรงนั้นอย่างสงบ ราวกับกำลังหัวเราะเยาะในความไม่รู้และโง่เขลาของฝูจี

“เจ้า เจ้าถึงกับกล้าหลอกข้า…”

ที่แท้เมื่อครู่นี้อวิ๋นซูเพียงถอดชุดคลุมออกมาแล้วโยนไป ทำให้ฝูจีคิดว่าเป็นนางและโจมตีอย่างบ้าคลั่ง อวิ๋นซูถือโอกาสนี้อ้อมมาด้านหลังฝูจีแล้วยิงลูกดอกออกไปถูกจุดสำคัญ

ลูกดอกสั้นที่ถูกทาด้วยยาพิษปักอยู่ด้านหลังบริเวณหัวใจของฝูจี ฝูจีไม่ยอมรับว่าตนจะพ่ายแพ้ง่ายๆ เพียงนี้ นางก้มหน้าลง ในปากส่งเสียงแหบแห้งออกมา “เจ้า เจ้าอย่าได้ลำพองใจเกินไป!”

เสียงตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยวดังขึ้น สตรีถึงกับนำร่างกายที่ถูกพิษของตนพุ่งใส่อวิ๋นซู ในมือถือผงพิษขวดนั้น คิดจะสาดไปยังอวิ๋นซู

ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย กลไกในมือของอวิ๋นซูถูกกดอีกครั้ง ลูกดอกอันเย็นยะเยือกถูกยิงไปยังขวดพิษในมือของฝูจีอย่างแม่นยำ ขวดกระเบื้องแตกกระจาย ลมเย็นยะเยือกสายหนึ่งพัดมา พัดพาเอาผงพิษกลับไปยังใบหน้าของฝูจี พริบตาเดียวก็เกิดเสียงกรีดร้องอันน่าอนาถดังขึ้น

ควันสีเขียวอันเข้มข้นพวยพุ่งออกมาจากใบหน้าของฝูจี ตามมาด้วยเสียงชี่ๆๆ อันเสียดหู กลิ่นเผาไหม้โชยมาตามลม อวิ๋นซูอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองก้าว มองดูสตรีเบื้องหน้าดิ้นอย่างเจ็บปวดอยู่บนพื้น ทั้งยังกลิ้งไปกลิ้งมาไม่หยุด

“ใบหน้าของข้า ใบหน้าของข้า…”

ผมดำขลับแผ่สยายยุ่งเหยิง อาภรณ์ยับย่น มืออันดำด่างกุมอยู่บนใบหน้าของตน แต่กลับมิอาจปกปิดผิวที่ถูกกัดกร่อนจนมีเลือดไหลซึมออกมาได้

“ฮือๆ! หน้าข้า!”

ฝูจีพยายามลุกขึ้น สายตาของนางถูกเลือดทำให้พร่ามัว ค่อยๆ ลดมือทั้งสองลงจากใบหน้า มองไปยังฝ่ามือที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงของตน ความรู้สึกเคียดแค้นชิงชังอันไร้ก้นบึ้งและความไม่ยินยอมพร้อมใจเอ่อทะลักออกมา “เจ้า เจ้า…”

สตรีสุขุมเยือกเย็นผู้นั้นยืนอยู่เบื้องหน้าตนอย่างปลอดภัยไร้อันตราย ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด ทั้งๆ ที่ฝูจีมองสิ่งใดไม่ชัดแล้ว แต่สายตาของอวิ๋นซูกลับชัดเจนเป็นพิเศษ คล้ายน้ำเย็นที่สาดซัดเข้ามา

เจือไปด้วยความสงสาร เจือไปด้วยความเห็นใจ เจือไปด้วยความเสียดาย

“ไม่ ไม่ ข้าไม่ได้แพ้ ข้าจะไม่แพ้! ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็จะลากเจ้าไปลงนรกเป็นเพื่อน! เจ้า เจ้า…”

ใบหน้าเช่นนั้นน่าหวาดกลัวเป็นพิเศษ สตรีเบื้องหน้ายืนหยัดอยู่ได้ด้วยความแค้นอันไร้ก้นบึ้ง พาร่างกายอ่อนแอเดินเข้าหาอวิ๋นซูทีละก้าว ทีละก้าว

คิดไม่ถึงว่าสตรีที่งดงามดุจเซียนสวรรค์จะถูกความอิจฉาและความเคียดแค้นของตนทำให้กลายเป็นเช่นนี้ อวิ๋นซูคล้ายกับมองเห็นตนเองในกาลก่อน หากยามนั้นนางปล่อยให้ความแค้นบดบังดวงตา จุดจบจะเหมือนกับฝูจีหรือไม่ จะตกอยู่ในสภาพราวกับซากศพเช่นนี้หรือไม่?

“ไม่เป็นไร ผ่านไปแล้ว ข้าจะช่วยเจ้าให้หลุดพ้นเอง”

ประโยคนี้ไม่ทราบว่าพูดให้ฝูจีฟังหรือพูดให้ตนเองฟัง

อวิ๋นซูค่อยๆ ยกมือขึ้น กดสลักกลไกบนข้อมือของตนเบาๆ ประกายสีเงินพุ่งออกไป ลูกดอกปักไปบนไหล่ของฝูจี อีกฝ่ายถูกโจมตีจนถอยหลังไปอสองเก้า แต่เมื่อเหยียบลงไปกลับพบว่าเป็นหน้าผาอันว่างเปล่า…