หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 31 ตอนที่ 930 นางอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป

เล่มที่ 31 ตอนที่ 930 นางอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป

ร่างแบบบางปลิวไปตามลมประหนึ่งสายป่านขาด ลมอันเย็นยะเยือกพัดอาภรณ์อันงดงามจนโบกสะบัด ประหนึ่งดอกเหมยกุ้ยสีขาวบานสะพรั่ง เหี่ยวเฉาโรยราไปในชั่วพริบตา

นางพยายามยื่นมือออกไปคว้าอากาศสุดแรง ราวกับต้องการไขว่คว้าความหวังสุดท้ายเอาไว้ ทว่าร่างกายกลับร่วงหล่นสู่ด้านล่างอย่างมิอาจควบคุม ใบหน้าสุขุมเยือกเย็นที่โผล่พ้นออกมาจากขอบหน้าผาสลักลึกอยู่ในสายตาของฝูจี นางไม่ยอม! นางจะมาตายอยู่ในมือสตรีผู้นั้นได้อย่างไร! นางจะตายไม่ได้!

มือที่เต็มไปด้วยเลือดตวัดอยู่ในอากาศอย่างบ้าคลั่ง แต่สิ่งที่นางกอบกุมไว้ได้กลับมีเพียงความว่างเปล่า

เรื่องราวในอดีตไหลผ่านดวงตาของนางราวกับโคมหมุน หางตาของฝูจีมีน้ำตาไหลออกมาสองสาย เดิมทีนางคิดว่าตนไม่กลัวตาย แต่ยามนี้นางเพิ่งรู้ว่าตนมิได้แข็งแกร่งเด็ดเดี่ยวเพียงนั้น

นางกำลังจะตาย นางกำลังจะตายอย่างน่าอนาถ

สุดท้ายนางยังคงมิอาจต่อสู้แย่งชิงคนที่ตนรักมาได้ อีกทั้งคนที่นางเกลียดยังมีชีวิตอยู่ดี!

ตั้งแต่เล็กนางถูกสั่งสอนว่าตนเป็นคนรุ่นหลังของตระกูลหวายหวัง ฐานะสูงส่งหาใดเปรียบ มีอนาคตสว่างสดใส จะมีคนนับไม่ถ้วนมาหมอบกราบแทบเท้านาง จะได้ครอบครองของที่ดีที่สุด ข้างกายห้อมล้อมไปด้วยสาวใช้ที่มีความสามารถไร้ขีดจำกัด คนเหล่านี้ทั้งเคารพและหวาดกลัวนาง ต้องเงยหน้ามองนาง เห็นนางเปรียบดั่งจักรพรรดิหญิง!

นางคิดว่าตนจะสูงศักดิ์เช่นนี้ไปตลอด จนกระทั่งได้พบกับคนผู้หนึ่ง

บุรุษผู้นั้นมีใบหน้าโดดเด่นล้ำเลิศเช่นเดียวกับตน ครั้งแรกที่ได้เห็น ฝูจีไม่อาจไม่ยอมรับว่าตนเองพ่ายแพ้แล้ว นางรักบุรุษผู้นี้จริงๆ!

ตอนนี้ฝูจีจึงค่อยเข้าใจ ที่แท้ตอนนั้นนางก็รักเขาแล้ว

ทั้งๆ ที่นางไม่พอใจการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ที่ท่านปู่จัดการเป็นอย่างยิ่ง ตระกูลหวายหวังและตระกูลมหาราชครูคิดใช้ประโยชน์จากอีกฝ่ายจึงผูกนางติดกับบุรุษผู้หนึ่งที่ไม่เคยเห็นหน้า ตอนนั้นความรู้สึกที่นางมีต่อนายน้อยตระกูลมหาราชครูที่ยังมิรู้จักหน้าตานั้นเต็มไปด้วยการต่อต้านและความรังเกียจ แต่คิดไม่ถึงว่าในชั่วขณะที่ได้เห็นเขา หัวใจของตนจะเกิดความรู้สึกชมชอบอยู่บ้าง

โดดเด่นเหนือความคาดหมาย รูปงามเหนือความคาดหมาย ทว่าสายตาของเขามิได้หลงใหลตนเช่นบุรุษอื่น!

คนเช่นนี้คู่ควรที่จะยืนข้างกายนาง!

ฝูจีเคยคิดว่าด้วยฐานะและใบหน้าของตนย่อมมากเพียงพอที่จะได้บุรุษทั้วทั้งใต้หล้า ไม่เคยคิดเลยว่าจะพ่ายแพ้อยู่ในมือเขาเช่นนี้!

นางกระทั่งลืมเลือนไปแล้วว่าก่อนหน้านี้ตนมีชีวิตยอดเยี่ยมสูงส่งเช่นไร ลืมไปแล้วว่าบุรุษโดดเด่นมากเพียงใดเข้าใกล้นางประจบประแจงนางโดยไม่เลือกวิธีการ! มีเพียงวันเวลาที่ได้พบหน้าเขาไม่กี่ครั้งเท่านั้นที่ยังคงชัดเจนในความทรงจำคล้ายเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

แม้ปากของนางจะกล่าวว่าไม่สนใจ แต่ความฝันอันงดงามหวานล้ำเกี่ยวกับอนาคตของพวกเขาที่มักจะปรากฏในยามค่ำคืนได้เปิดเผยความคิดที่แท้จริงในส่วนลึกของหัวใจนางจนสิ้นแล้ว

ฝูจีไม่เคยรู้สึกว่าตนเองย่ำแย่เช่นนี้มาก่อน ทั้งๆ ที่นางสมควรเป็นคนที่ถูกรักถนอมประคองเอาไว้ในฝ่ามือแท้ๆ!

หวงฝู่หลิง เขามีสิ่งใดยอดเยี่ยมกัน เหตุใดเมื่ออยู่ต่อหน้าตนจึงวางท่าทางสูงส่งเช่นนั้น? ทั้งๆ ที่สายตาของเขาย่ำแย่ยิ่ง ถึงกับไปคว้าเลือกเอาสตรีดาษดื่นผู้หนึ่ง…

ทว่าชั่วขณะที่ฝูจีมองไปยังอวิ๋นซูที่ยืนอยู่บนขอบผา กำลังใช้สายตาซับซ้อนและเห็นใจมองมาที่ตน ชั่วขณะนั้นนางพบว่าตนถึงกับอิจฉานาง!

ทั้งๆ ที่ไม่มีอะไรเลย ไม่มีอะไรทั้งสิ้น แต่กลับได้ใจของเขา

ได้ใจเขาเท่ากับได้ครอบครองใต้หล้า…ตนงดงามประหนึ่งเซียนสวรรค์เพียงนี้แต่กลับไม่อาจไขว่คว้าความสนใจของเขามาได้เลย หากเป็นไปได้ นางยอมเปลี่ยนใบหน้านี้กับอวิ๋นซู! เพื่อรอยยิ้มอันอบอุ่นของเขา เพื่อให้เขาเปลี่ยนใจ

ทว่าตอนนี้ ใบหน้าที่ทำให้นางภาคภูมิใจก็สูญเสียไปแล้ว ท่านพ่อก็คิดจะทิ้งบุตรีเช่นนาง หากไม่มีฐานะอันสูงส่ง นางยังมีทุนรอนอันใดที่จะคว้าชัยชนะมาได้อีก?!

นางไม่เข้าใจ นางไม่เข้าใจจริงๆ เหตุใดตนจึงตกลงสู่จุดจบเช่นนี้

ชีวิตของเหล่ามดแมลงพวกนั้นไม่ควรค่าให้เอ่ยถึง นางต่างหากจึงจะเป็นบุตรีแห่งสวรรค์ แต่เหตุใดสวรรค์จึงล้อเล่นกับนางเช่นนี้ เหตุใดจึงเก็บคืนชีวิตของตนไปง่ายๆ เช่นนี้

ไม่ยอม นางไม่ยอม!

“ฝูจี วันที่เจ้าได้พบกับคนที่เจ้ารักจริงๆ เจ้าจึงเข้าใจว่าสิ่งใดคือชีวิต” เสียงของมารดาดังก้องอยู่ในหูฟังดูกระจ่างชัดเป็นพิเศษ

ชีวิต? ที่แท้ตนก็เหมือนกับมารดา รักคนที่ไม่สมควรรัก ทำได้เพียงโดดเดี่ยวไปจนชั่วชีวิต จมอยู่กับความทรงจำอันเจ็บปวด

เพียงแต่มารดายอมรับชีวิตเช่นนั้นแล้ว ส่วนตนกลับไม่ยอม! ดังนั้นสวรรค์จึงได้ลงโทษนาง ให้นางไม่มีโอกาสแม้แต่จะคิดเสียใจ…

นางอิจฉาสตรีธรรมดาผู้นั้นยิ่งนัก พวกเขาจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตกระมัง? อยู่ด้วยกันกับบุรุษที่นางรักอย่างลึกซึ้งผู้นั้น

ในดวงตาของฝูจีปกคลุมไปด้วยความขุ่นมัว ทว่าหลังจากความสิ้นหวังผ่านไปกลับมีความเคียดแค้นชิงชังอันไร้ก้นบึ้งทะลักออกมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ ส่งเสียงแผดคำรามออกมาจากลำคอ ดังก้องอยู่บริเวณหน้าผาเนิ่นนาน “หวงฝู่หลิง ข้าขอสาปแช่งพวกเจ้า! สาปแช่งให้พวกเจ้ามิได้อยู่อย่างสงบไปชั่วชีวิต!”

เสียงนี้คละเคล้ามากับเสียงของสายลมอันหนาวเหน็บ ดังเข้าหูอวิ๋นซู

ไม่นานเงาร่างนั้นก็หายไปยังก้นเหวสีเทา โลกหล้าพลันเงียบสงบ

ในใจของอวิ๋นซูก็เป็นดั่งผาสูงชัน หยัดยืนอยู่กลางสายลมหนาวที่ยากคาดเดา ให้ความรู้สึกกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา

ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด คำสาปแช่งของฝูจีทำให้ในใจของอวิ๋นซูถูกปกคลุมไปด้วยความรู้สึกไม่ดี นางยื่นมือออกไปดึงผมสีขาวออกมาจากกลุ่มผมดำขลับ ใช่แล้ว แม้ร่างกายนี้จะไม่ใช่ร่างกายเดิมของตน แต่เมื่อผ่านทุกสิ่งทุกอย่างไปกลับมิใช่เพียงความฝันอีก

นางก่อกรรมทำชั่วแทนเซียวอี้เชินไปไม่น้อย ผู้ที่ตายอยู่ในมือของนางหรือตายเพราะแผนการของนางคงมีนับไม่ถ้วน ผลกรรมนี้จะตกอยู่บนร่างของตนยามใด?

ชีวิตนี้ของนางมีความสุขเพียงนี้ แต่ความสุขจะอยู่ได้นานเท่าใดกัน?

นางไม่เคยสงสัยในความรักที่เฟิ่งหลิงมีต่อนาง แต่เพราะเป็นเช่นนี้ เขาจึงเป็นคนที่นางไม่อยากทำร้ายมากที่สุด หากคราวนี้นางมิอาจเอาชนะพิษในร่างตนได้จนต้องทิ้งเขาไว้เพียงลำพังเล่า… ความคิดนี้ทรมานอวิ๋นซูอย่างลึกล้ำ

ตกลงปัญหามันเกิดขึ้นที่ใดกันแน่? ทั้งๆ ที่ตนทำยาแก้พิษออกมาแล้วแต่ยังเกิดเรื่องที่ทำให้นางรับมือไม่ได้ หรือว่าจะเป็นลิขิตสวรรค์?

“ซูเอ๋อร์…”

ในสายลมมีเสียงอันร้อนรนหาใดเปรียบดังแว่วมา พบว่าบุรุษผู้หนึ่งทะยานตัวมาสู่เนินเขาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นอวิ๋นซูที่อยู่ข้างผาจึงเร่งความเร็วยิ่งขึ้น

มองดูท่าทีราวกับฟ้าจะถล่มเช่นนั้น ความหวาดกลัวในดวงตาของเฟิ่งหลิงสะท้อนเข้าสู่ส่วนลึกในจิตวิญญาณของอวิ๋นซูอย่างลึกล้ำ

หากตนผ่านด่านนี้ไปไม่ได้ เขาจะมีท่าทีเช่นไร อวิ๋นซูไม่กล้าคิดจริงๆ

นี่คงเป็นเรื่องโหดร้ายที่สุดสำหรับเขาโดยไม่ต้องสงสัยเลย อวิ๋นซูไม่อยากปล่อยให้เขาทนรับความเจ็บปวดเช่นนี้เพียงลำพัง

ขณะนี้ไม่มีผู้ใดอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปยิ่งกว่าอวิ๋นซูอีกแล้ว บุญคุณความแค้นใดย่อมไม่สำคัญอีก เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป ไม่ว่าสิ่งใดนางล้วนทำได้ทั้งสิ้น!

ร่างกายถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดอุ่นตามคาด มือของเฟิ่งหลิงเต็มไปด้วยเรี่ยวแรงคล้ายต้องการกอดนางจนจมลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ

“ไม่เป็นไรใช่หรือไม่? ฝูจีทำร้ายเจ้าหรือไม่?”

อวิ๋นซูอ้าปากเล็กน้อย แต่กลับพบว่าตนกล่าวคำใดไม่ออกแม้เพียงประโยคเดียว

สายตาสุดท้ายของฝูจียังคงวนเวียนอยู่ในสมองของอวิ๋นซู ความเคียดแค้นชิงชังอันรุนแรงเช่นนั้น กระทั่งตอนนี้ก็ยังมิจางหาย ราวกับมีความกดดันอันไร้รูปลักษณ์ล้อมอยู่ข้างกายนาง

นี่ไม่เหมือนนิสัยของนาง เหตุใดจึงได้กังวลเพียงเพราะคำสาปแช่งของคนตายผู้หนึ่งเล่า ทว่าอวิ๋นซูพบว่าตนยากจะควบคุมความกังวลของตนยิ่งนัก โดยเฉพาะเมื่อเขาอยู่ข้างกายตนทำให้นางรู้สึกถึงความหวาดกลัวของเขาที่ห่อหุ้มตนไว้อย่างแท้จริง

“นาง…ตายไปแล้ว”

เสียงของอวิ๋นซูดังขึ้นในอ้อมกอด เฟิ่งหลิงชะงักไปเล็กน้อยจากนั้นจึงเช็ดความเปียกชื้นบริเวณหางตาของอวิ๋นซูที่เกิดขึ้นเมื่อใดก็มิอาจทราบ

“แต่ละคนล้วนมีชีวิตเป็นของตนเอง นี่เป็นเส้นทางที่นางเลือกด้วยตนเอง”

“เช่นนั้นท่านเล่า เส้นทางที่ท่านเลือกคืออะไร?”

เฟิ่งหลิงดวงตาเปล่งประกาย จากนั้นจึงขมวดคิ้วมุ่น “ซูเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป?” เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดอวิ๋นซูในยามนี้จึงทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว

หวาดกลัวว่าจะสูญเสียนางไป

“ข้าเพียงกำลังคิดว่า หากท่านไม่เคยพบข้า บางทีท่านอาจมีอนาคตอันสดใส…”

ดวงตาของเฟิ่งหลิงมืดครึ้มลง “หากไม่ได้พบเจ้า บางทีอาจตายไปกับแผนร้ายนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ซูเอ๋อร์ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าไม่อนุญาตให้เจ้าสงสัยในความใกล้ชิดของพวกเรา เจ้าห้ามสูญเสียความมั่นใจเป็นอันขาด หลังจากวันนี้ไปพวกเราจะได้จับมือกัน มองพระอาทิตย์ขึ้นพระอาทิตย์ตกในทุกวันด้วยกัน”

อวิ๋นซูพบสายตาอันเด็ดเดี่ยวแน่เช่นนั้นจึงยื่นมือออกไปกอดเขากลับ คละเคล้าไปด้วยความพึ่งพา คละเคล้าไปด้วยความร้องขอ “เฟิ่งหลิง ข้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป”

หัวใจสองดวงเต้นอย่างใกล้ชิดกันเพียงนี้ โชคชะตาก็ไม่อนุญาตให้แยกจาก นางและเขา ไม่ว่าจะขาดใครไปย่อมไม่สมบูรณ์

“อืม ข้าจะทำให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไป”

จะต้องทำให้ได้ ต้องทำได้แน่นอน…

“คุณหนูหายไปอีกแล้วหรือ?” ภายในห้อง น้ำเสียงของบุรุษเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

บุรุษชุดดำเบื้องหน้าก้มหน้าลง “ผู้น้อยตามคุณหนูไปตลอดทาง พบว่านางไปยังหมู่บ้าน แต่พริบตาเดียวก็หายไปไม่เหลือร่องรอยแล้วขอรับ…”

ฝูจีรู้จักวิธีการติดตามของพวกเขาดี หากต้องการสลัดหนีจากการจับตามองย่อมมิใช่เรื่องยากอันใด

“จะต้องพานางกลับมาให้ได้ ห้ามปล่อยให้นางเกิดเรื่องอีก! รีบพานางกลับไปกักบริเวณเสีย…”

ขณะนั้นเอง ด้านนอกมีเสียงเคลื่อนไหวดังแว่วมา บุรุษชุดดำอีกคผู้หนึ่งปรากฏตัวเบื้องหน้าหวงฝู่เฉินด้วยสีหน้าหนักอึ้ง “นายน้อยขอรับ คุณหนู…”

ภายในป่ารกทึบเต็มไปด้วยความหดหู่ บุรุษสามคนยืนอยู่ไม่ไกล มองไปยังร่างที่ถูกเถาวัลย์พันเกี่ยว ใบหน้าเละเทะจนดูไม่ได้ มือทั้งสองไร้เรี่ยวแรงไหวเอนไปตามสายลมที่พัดผ่าน สภาพน่าหวาดกลัวเป็นพิเศษ

“ดูเหมือนจะตกมาจากหน้าผา ยิ่งไปกว่านั้น…คุณหนูยังถูกพิษของตัวเองด้วยขอรับ”

ข้างกายมีเสียงหนึ่งกล่าวขึ้นอย่างหวาดกลัว บุรุษชุดดำทั้งสองสังเกตปฏิกิริยาของหวงฝู่เฉิน รอความโกรธเกรี้ยวประดุจฟ้าผ่าอย่างเงียบงัน

พบว่าบุรุษผู้นั้นกลับเดินเข้าไปใกล้ๆ สายตาดุจทะเลสาบลึกล้ำ มองอารมณ์อันใดไม่ออก

“นำนางลงมา”

“…ขอรับ!”

ร่างของฝูจีถูกวางลงบนพื้น หากไม่มีอาภรณ์ คงไม่มีผู้ใดจดจำนางได้

หวงฝู่เฉินยืนอยู่ด้านข้างอย่างเงียบสงบอยู่เช่นนั้น ก้มตัวลงสำรวจสตรีที่ลมหายใจขาดห้วงไปแล้ว สายลมเย็นยะเยือกพัดอาภรณ์ของเขา บรรยากาศกดดันทำให้บุรุษชุดดำทั้งสองกลั้นหายใจ ไม่กล้าเคลื่อนไหว