หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 32 ตอนที่ 931 ทยอยมาไม่ขาดสาย

เล่มที่ 32 ตอนที่ 931 ทยอยมาไม่ขาดสาย

หวงฝู่เฉินสงบนิ่งจนผิดปกติ บุรุษชุดดำทั้งสองที่อยู่ด้านหลังอดไม่ได้ที่จะสบตากัน จากความเข้าใจที่พวกเขามีต่อนายท่าน ต่อให้ฝูจีไม่ได้รับความรักจากเขามากเพียงใด แต่ก็เป็นคุณหนูแห่งตระกูลหวายหวัง นางตายอย่างอนาถเพียงนี้ นับเป็นความอัปยศและความสูญเสียของตระกูลหวายหวังอย่างรุนแรง เรื่องนี้จะต้องสร้างคลื่นกระเพื่อมในตระกูลเป็นแน่ หากไม่หาผู้ลงมือแล้วฉีกศพคนผู้นั้นออกเป็นหมื่นๆ ชิ้น คงไม่อาจระบายความโกรธแค้นได้

ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเพียงใด ในที่สุดหวงฝู่เฉินก็เคลื่อนไหว เขาถอดเสื้อคลุมของตน นำไปคลุมใบหน้าที่เละจนเห็นเนื้อของฝูจี

“พานางกลับไป”

เสียงของเขานิ่งเรียบจนผิดปกติ ราวกับความสงบก่อนพายุมา

อีกด้านหนึ่ง

“ข้าส่งดรุณีน้อยนางนั้นกลับไปแล้ว” เฟิ่งหลิงมีท่าทีเคร่งขรึม หลังจากดรุณีน้อยผู้นั้นวิ่งออกมาจากพวกอวิ๋นซูก็ตรงมายังเรือนพัก นำเรื่องราวมาบอกเฟิ่งหลิง “ข้าฝังศพน้องชายให้นางแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังหาครอบครัวในเมืองสงบๆ แห่งหนึ่งมารับเลี้ยงนางด้วย เชื่อว่าวันหน้านางคงมีชีวิตปลอดภัยสงบสุข”

ซูฉินมองใบหน้าขาวซีดของอวิ๋นซู ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่านางพบประสบการณ์อันเลวร้ายเช่นไรที่หน้าผาแห่งนั้น “กล่าวเช่นนี้ คุณหนูตระกูลหวายหวังตายแล้วหรือ?”

อวิ๋นซูพยักหน้าเล็กน้อย หุบเหวลึกหลายหมื่นจั้ง หากตกลงไปจะต้องตายโดยไม่ต้องสงสัยเลย อีกทั้งเดิมทีฝูจีก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว

“แววตาของสตรีนางนั้นไม่ปกติ ซูเอ๋อร์ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ นี่คือจุดจบที่นางทำตัวเอง”

ถึงกับสังหารเด็กชายบริสุทธิ์เพื่อดึงดูดให้อวิ๋นซูไปหา คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าตระกูลหวายหวังจะเลี้ยงองค์หญิงที่มีใจคอโหดเหี้ยมเช่นนี้ออกมาได้ นับว่าได้รับสืบทอดนิสัยของบิดานางมาจริงๆ

ซูฉินใคร่ครวญครู่หนึ่ง จากนั้นจึงมองไปทางเฟิ่งหลิง “แม้ท่าทางที่หวงฝู่เฉินมีต่อบุตรตรีคนนี้จะมิใคร่ใกล้ชิดนัก ทว่าหากเขารู้เรื่อง ไม่ทราบว่าจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก หลิงเอ๋อร์ สั่งให้คนไปนำศพกลับมา พวกเราจะต้องจัดการให้เด็ดขาด”

เฟิ่งหลิงพยักหน้า จากนั้นจึงถอยออกไปสั่งงาน

ซูฉินเห็นอวิ๋นซูเหม่อมองออกไปไกลจึงแย้มยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือออกไปปลุกให้สตรีสุขุมเยือกเย็นกลับมาจากอาการเหม่อลอย

“ซูเอ๋อร์ ขอบคุณที่เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย”

นางย้อนคิดไปถึงก่อนหน้านี้ หลังจากที่ดรุณีน้อยกล่าวว่าอวิ๋นซูถูกพี่สาวเซียนที่มีใบหน้างดงามผู้หนึ่งหลอกไป ท่าทีของเฟิ่งหลิงดูหวาดกลัวยิ่งนัก ยามนั้นซูฉินเกิดความรู้สึกบางอย่าง คล้ายกับว่าตนกำลังจะสูญเสียบุตรชายที่ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้มาอยู่พร้อมหน้ากันผู้นี้ไป นางไม่กล้าจินตนาการเลยว่าหากฝูจีลงมือสำเร็จ เฟิ่งหลิงจะบ้าคลั่งขึ้นมาอย่างไร จึงทำได้เพียงอธิษฐานต่อฟ้าให้คุ้มครองสะใภ้ของนางให้หนีจากกับดักของสตรีนางนั้นออกมาได้

แต่นางเกือบลืมไปแล้ว บุตรีของฮูหยินอวิ๋นจะรอความตายเฉยๆ ได้อย่างไร หากวิชาแพทย์และวิชาพิษของคนตระกูลอวิ๋นถูกเรียกว่าเป็นที่สองก็ไม่มีผู้ใดกล้าเรียกตนเองว่าเป็นที่หนึ่ง

อวิ๋นซูเข้าใจความหมายในคำพูดของซูฉินเป็นอย่างดี มองไปยังทิศทางที่เฟิ่งหลิงจากไปด้วยความพึงพอใจ โชคดีที่ตนยังมีชีวิตอยู่

“ท่านแม่ ซูเอ๋อร์หวังว่าจะได้อยู่ปรนนิบัติท่านกับเฟิ่งหลิงไปชั่วชีวิต”

ดวงตาของซูฉินเปล่งประกาย ในดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ กุมมืออวิ๋นซูแน่น “แม่เชื่อว่าพวกเราครอบครัวจะได้ใช้ชีวิตอย่างอบอุ่นเป็นแน่”

แต่คนฉลาดเฉลียวเช่นซูฉินจะไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกายอวิ๋นซูได้อย่างไร ความปรารถนาในการมีชีวิตอยู่ของอีกฝ่ายรุนแรงยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีความรู้สึกไม่สบายใจบางอย่างกำลังรบกวนอวิ๋นซู

นายท่านทั้งหลายของตระกูลอวิ๋นยังพัฒนาเทียบยาที่ได้ผลดีออกมาไม่ได้

“ท่านแม่ ถึงยามเฉิน [1] แล้ว” อวิ๋นซูค่อยๆ ลุกขึ้นยืน วันนี้นางใส่ใจกว่าเมื่อก่อน ทุกครั้งที่ถึงยามเฉิน นางจะต้องไปฝังเข็มกับอวิ๋นมู่

ซูฉินพยักหน้า มองส่งสตรีเดินออกไป ค่อยๆ มีสีหน้าเคร่งขรึมลง

หรือการตายของฝูจีจะสร้างความกระทบกระเทือนให้นาง? ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่…อย่างไรก็ตามซูฉินเข้าใจดี ตอนนี้สิ่งที่ควรแก้ไขที่สุดก็คือเรื่องของหวงฝู่เฉิน หากตระกูลหวายหวังของพวกเขาอยู่ที่หมู่บ้านต่อไป ชาวบ้านก็จะตกอยู่ในแผนการอันตรายอันยากจะคาดเดาต่างๆ นานา เพียงแต่หวงฝู่เฉินผู้นั้นเป็นคนดื้อดึง รับมือได้ยากจริงๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาไม่ยอมแพ้ที่จะตามหาตน เพียงดูจากเรื่องนี้ก็พอจะมองออก

“ตรวจสอบได้ความหรือไม่?”

ภายในห้อง ท่านเฉินยังคงนั่งรออยู่ที่นั่น ยังรักษาท่าทีเช่นเดิมมิเปลี่ยนแปลง รอบุรุษชุดดำกลับมารายงานอยู่ตลอด

“นายน้อย พวกเราตรวจสอบแล้วพบว่าก่อนคุณหนูจะไปยังหมู่บ้าน นางพาดรุณีน้อยนางหนึ่งไปด้วย น้องชายของดรุณีน้อยผู้นั้นเพิ่งจะป่วยตายขอรับ”

“ดรุณีน้อย? คนเล่า?”

บุรุษชุดดำมีสีหน้าย้ำแย่ “ยามที่ผู้น้อยไปตรวจสอบพบว่าดรุณีน้อยหายตัวไปแล้ว ในบ้านก็มีเพียงความว่างเปล่า”

ดูท่าทางคงถูกคนเอาไปซ่อน

ดวงตาของหวงฝู่เฉินมืดครึ้มลง “เข้าไปสืบในหมู่บ้าน หากผู้ใดปกปิด…ชีวิตของบุตรีข้า จะให้พวกมันชดใช้คืนกลับมาแน่!”

“ขอรับ!”

…

“ท่านหมอเทวดา! ช่วยด้วย! ท่านหมอเทวดา!”

นอกเรือนพักมีเสียงร้องไห้อันน่าเวทนาดังขึ้น ฮูหยินอวิ๋นเดินออกไปที่ประตูด้วยความสงสัย พบว่าสตรีนางหนึ่งปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้านางด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา พริบตาเดียวก็คุกเข่าลงจับชายกระโปรงของฮูหยินอวิ๋นแน่น

“ท่านหมอเทวดาโปรดช่วยสามีข้าด้วย ไม่ทราบว่าสามีข้าเป็นอะไร…”

ด้านหลัง อวิ๋นมู่ที่ได้ยินเสียงร้องไห้เดินออกมา มองภาพเบื้องหน้า อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

“สะใภ้หลิว รีบลุกขึ้นเถิด เกิดอะไรขึ้น?”

“หลังจากสามีข้ากลับมาก็ล้มไปไม่ตื่นขึ้นมาอีก ข้า ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ท่านหมอเทวดา รีบไปดูเถิด สามีข้าจะไม่ไหวแล้ว!”

ฮูหยินอวิ๋นหันกลับมา พยักหน้าให้อวิ๋นมู่เล็กน้อย “ข้าไปครู่เดียวเดี๋ยวกลับมา”

“ประเดี๋ยวก่อน ฮูหยินอวิ๋น ข้าไปเป็นเพื่อนท่านเอง”

มีบทเรียนจากครั้งที่แล้ว ซูฉินจะปล่อยให้ฮูหยินอวิ๋นถูกม้วนตลบเข้าไปในอันตรายอีกได้อย่างไร นางเข้าใจดีว่าชาวบ้านมาขอร้องฮูหยินอวิ๋น ชีวิตคนขึ้นอยู่กับลิขิตฟ้า ทว่าด้วยนิสัยของคนตระกูลอวิ๋นย่อมไม่อาจนั่งดูอยู่เฉยๆ หากเรื่องนี้เป็นฝีมือของหวงฝู่เฉิน ตนจะออกหน้ารับอันตรายแทนฮูหยินอวิ๋นเอง

ตอนนี้นอกบ้านสะใภ้หลิวมีชาวบ้านมากมายมารวมตัวกัน พวกเขาช่วยดูแลบุรุษที่นอนล้มอยู่กับพื้นไม่ยอมตื่น ผู้ใดก็ไม่กล้าเคลื่อนไหวเขาตามใจ

“ท่านหมอเทวดามาแล้ว!”

ทุกคนรีบถอยเปิดทางให้ ฮูหยินอวิ๋นพาสตรีที่สวมผ้าแพรปิดหน้ามาปรากฏตัวเบื้องสายตาทุกคน ไม่นานก็เดินไปข้างกายบุรุษผู้นั้น

ค่อยๆ สำรวจชีพจร ดวงตาของฮูหยินอวิ๋นมืดครึ้มลง จากนั้นจึงขยับใบหน้าบุรุษ พบว่ามีจุดสีเขียวดำรวมตัวกันจนเห็นได้ชัดเจน

นางเงยหน้าขึ้นมองซูฉินด้วยสายตาลึกล้ำแฝงความหมาย สายตาเช่นนี้ต้องการบอกอีกฝ่ายว่าบุรุษผู้นี้มิได้ป่วยธรรมดา แต่ตอนนี้มีชาวบ้านล้อมอยู่มากเกินไป นางไม่อยากทำให้เกิดความหวาดกลัว

“ย้ายเขาไปที่เตียง”

บุรุษหลายคนรีบเข้ามาช่วยเหลือ สะใภ้หลิวอดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาใกล้ “ท่านหมอเทวดา สามีข้าป่วยเป็นอะไรกันแน่?”

ฮูหยินอวิ๋นตบหลังมืออีกฝ่ายเบาๆ เพื่อปลอบใจ “สะใภ้หลิววางใจเถิด บางทีพี่ใหญ่หลิวอาจขึ้นเขาไปล่าสัตว์และถูกงูมีพิษอันใดกัดมาก็เป็นได้ อีกสักครู่ข้าจะช่วยเขาถอนพิษและออกเทียบยาให้ ในสามวันนี้จะต้องดูแลเป็นพิเศษ”

หลังจากกำชับอีกหลายประโยค ฮูหยินอวิ๋นก็หยิบเข็มเงินออกมา ปักลงไปบนร่างกายของบุรุษ

“ฮูหยินอวิ๋นคิดว่าพิษที่เขาได้รับผิดปกติหรือไม่?”

ในหมู่บ้านชนบทเช่นนี้เกิดอาการป่วยเพราะถูกยาพิษน้อยมาก ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่พวกเขาถูกแผนการร้ายของหมู่บ้านข้างๆ ก็ไม่เกิดเรื่องเช่นนี้อีกเลย

ฮูหยินอวิ๋นเงียบไปครู่หนึ่ง “พิษชนิดนี้หาได้ยากมาก ทั้งยังไม่ธรรมดา ส่วนอาการอย่างละเอียดยังต้องรอให้ผ่านไปอีกหลายวันค่อยหาทางรักษา”

ทั้งสองเพิ่งจะกลับมาถึงเรือนพัก อวิ๋นมู่ก็เดินออกมา ฮูหยินอวิ๋นเอ่ยปากอย่างกังวล “วันนี้ซูเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง?”

“หลังจากฝังเข็มแล้วองค์ชายใหญ่ก็พากลับไปพักผ่อนที่ห้อง ในหมู่บ้านมีอะไรผิดปกติหรือไม่?”

หลังจากกล่าวจบ เงาร่างร้อนรนร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวหลังพวกนาง “ท่านหมอเทวดา! แย่แล้ว สามีข้า…”

อะไรกัน?! ซูฉินและฮูหยินอวิ๋นพากันชะงักไป เมื่อครู่เพิ่งนางเพิ่งจะออกจากหมู่บ้าน ตอนนี้เกิดเรื่องเหนือคาดขึ้นอีกแล้วหรือ! เพียงแต่อย่างไรก็มิอาจนั่งดูเฉยๆ โดยไม่ช่วยเหลือ ฮูหยินอวิ๋นหันกลับไปกำชับกับอวิ๋นมู่ “ข้าอาจกลับช้าเสียหน่อย”

ทว่าในหมู่บ้านกลับเกิดเรื่องไม่จบไม่สิ้น มีคนถูกพิษปรากฏตัวออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ชาวบ้านไม่เชื่อคำพูดที่ว่าพวกเขาถูกงูพิษกัดเพราะขึ้นเขาล่าสัตว์อีกต่อไป ความหวาดกลัวในใจของทุกคนเริ่มแผ่ขยายอย่างมิอาจควบคุม

จนกระทั่งยามค่ำคืน ฮูหยินอวิ๋นและซูฉินจึงกลับมายังเรือนพักในสภาพเหนื่อยล้า

“ท่านแม่ พรุ่งนี้ให้ซูเอ๋อร์ไปดูที่หมู่บ้านกับท่านเถิด”

อวิ๋นซูบีบไหล่ให้ฮูหยินอวิ๋นเบาๆ อวิ๋นมู่และนายท่านทั้งหลายกำลังยุ่งเพราะอาการป่วยของนาง เรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านต้องมอบให้ฮูหยินอวิ๋นจัดการ ทว่าตอนนี้ดูแล้วคงไม่ใช่อะไรที่คนเพียงคนเดียวจะรับไหว

ฮูหยินอวิ๋นนวดขมับของตนราวกำลังคิดอะไรบางอย่าง ไม่ทันฟังคำพูดของอวิ๋นซู

“ท่านแม่?”

“หือ? ซูเอ๋อร์ เจ้าพูดอะไรกับแม่หรือ?” ฮูหยินอวิ๋นเพิ่งจะได้สติกลับมา เงยหน้าขึ้นมองไปยังสายตาเปี่ยมกังวลของอวิ๋นซูด้วยความสงสัย

“ท่านแม่ ท่านไปเจอเรื่องที่รับมือไม่ได้มาหรือ?” ด้วยวิชาแพทย์ของฮูหยินอวิ๋น หากเป็นอาการป่วยเพราะถูกพิษทั่วไปคงมิอาจทำให้นางลำบาก

ฮูหยินอวิ๋นเงียบไปครู่หนึ่ง นางอดไม่ได้ที่จะมองออกไปนอกหน้าต่าง เมื่อมั่นใจว่าไม่มีผู้ใดจึงเอ่ยปาก “ชาวบ้านทั้งหลายที่ถูกพิษล้วนอยู่ในสภาพไม่ดีนัก ยิ่งไปกว่านั้นแม่พบว่าพวกเขาถูกพิษชนิดเดียวกัน พิษนี้เหมือนกับพิษงูมาก แต่ยังมีความแตกต่างอยู่หลายส่วน ตอนแรกแม่จัดการเหมือนกับอาการถูกพิษงู แต่หลังจากนั้นก็เกิดคนถูกพิษขึ้นต่อเนื่อง บนโลกใบนี้ไม่มีเรื่องบังเอิญเช่นนี้แน่ คนในหมู่บ้านจะถูกงูพิษกัดในวันเดียวกันเชียวหรือ”

“ความหมายของท่านแม่ก็คือ สงสัยว่าเกิดจากฝีมือคนหรือ?”

ฮูหยินอวิ๋นพยักหน้า “วันนี้แม่สามีเจ้าอยู่ด้วย ข้ายังไม่กล้าบอกนาง”

ไม่นานอวิ๋นซูก็เข้าใจความหมายในคำพูดของอีกฝ่าย “ท่านแม่สงสัยว่าเกี่ยวข้องกับตระกูลหวายหวังหรือ?”

“ตอนที่เฟิ่งหลิงกลับมาวันนี้ มิใช่บอกว่าหาศพฝูจีไม่พบหรือ? มิแน่ว่าอาจถูกนายน้อยตระกูลหวายหวังนำไปแล้วก็เป็นได้ เรื่องเกิดขึ้นเพราะเจ้า แม่เป็นห่วงว่าพวกเขาจะนำความแค้นมาลงที่เจ้า เรื่องเกิดขึ้นมากมายเช่นนี้ไม่รู้ว่าจะเพ่งเล็งมาที่เจ้าหรือไม่…แม่กลัวว่าภายหลังจะมีความวุ่นวายเกิดขึ้นอีก ซูเอ๋อร์ ระยะนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าอย่าได้ออกจากบ้านเด็ดขาด อย่าได้ห่างจากเฟิ่งหลิง เข้าใจหรือไม่?”

ขณะนี้เอง นอกหน้าต่างมีเสียงร้องให้ดังแว่วมา

“ท่านหมอเทวดา! ท่านหมอเทวดา…เร็ว ได้โปรดช่วยสามีข้าด้วย สามีข้า…”

ฮูหยินอวิ๋นและอวิ๋นซูสบตากัน ลางสังหรณ์ไม่ดีในใจขยายใหญ่ยิ่งขึ้น เสียงนี้มิใช่สะใภ้หลิวหรือ?

———————————–

คำอธิบายเพิ่มเติม

[1] ยามเฉิน คือ เวลาประมาณ 07.00 – 08.59 น.