หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 32 ตอนที่ 932 เรื่องราวใหญ่โต

เล่มที่ 32 ตอนที่ 932 เรื่องราวใหญ่โต

การเคลื่อนไหวด้านนี้ทำให้คนในเรือนพักที่เดิมทีควรพักผ่อนกันหมดแล้วกลับมารวมตัวกัน สะใภ้หลิวมองไปรอบด้านราวกับเสียสติไปแล้วก็มิปาน ในที่สุดเมื่อเห็นฮูหยินอวิ๋นก็เดินเข้ามา

“ท่านหมอเทวดา หลังจากสามีข้ากินยาตามเทียบของท่าน ตอนกลางคืนก็น้ำลายฟูมปาก ท่านรีบไปดูหน่อยเถิด! ข้าไร้หนทางแล้วจริงๆ!”

เมื่อคำนี้ถูกกล่าวออกมาทุกคนพลันหน้าเปลี่ยนสี นี่คงเป็นไปไม่ได้กระมัง แม้วิชาแพทย์ของพี่สะใภ้จะมิได้เก่งกาจที่สุดในตระกูลอวิ๋น แต่ก็ไม่ควรปรากฏความผิดพลาดเช่นนี้

ฮูหยินอวิ๋นคลุมเสื้อนอกด้วยท่าทีเคร่งเครียด “ได้ ข้าจะไปดูเสียหน่อย”

ตอนนั้นเอง เฟิ่งหลิงคลุมเสื้อนอกให้อวิ๋นซูแล้วเดินตามมา พวกเขาย่อมไม่ปล่อยให้ฮูหยินอวิ๋นเดินทางไปเพียงลำพัง หากเกิดเหตุเหนือคาดอันใดขึ้นจริงๆ เกรงว่าคงมีผลกระทบต่อความน่าเชื่อถือของฮูหยินอวิ๋นในหมู่ชาวบ้าน

เฟิ่งหลิงหันกลับมาสบตากับอวิ๋นมู่ เข้าใจกันโดยมิต้องเอ่ย มีเขาอยู่ ทำให้คนตระกูลอวิ๋นวางใจได้ไม่น้อย

หมู่บ้านในยามค่ำคืนฟุ้งกระจายไปด้วยบรรยากาศกดดัน ชาวบ้านที่รู้เรื่องพากันมาล้อมอยู่ที่ประตูบ้านสะใภ้หลิว เมื่อพบว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกลับมาจึงพากันคาดเดาไปต่างๆ นานาว่าพี่ใหญ่หลิวเป็นอะไร ดูจากท่าทางของสะใภ้หลิวคงค่อนข้างร้ายแรง

ในห้องมีเสียงดังแว่วมา บุรุษบนเตียงสีหน้าขาวซีด บนหน้าผากมีเหงื่อไหลซึม มือทั้งสองกำแน่นราวกับกำลังทรมาน

ฮูหยินอวิ๋นวางมือลงบนข้อมือของบุรุษ จากนั้นในดวงตาพลันปรากฏความตื่นตะลึง ท่าทีเช่นนี้ตกอยู่ในสายตาของอวิ๋นซูทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ

นางส่งเสียงเรียกชื่อพี่ใหญ่หลิวเบาๆ พบว่าร่างกายของเขาร้อนฉ่า นี่ไม่ใช่อาการที่จะปรากฏเมื่อพิษเริ่มทุเลา แต่หนักหนายิ่งกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก อวัยวะภายในเริ่มไร้พลัง ร่างกายอ่อนแอจนถึงขีดสุด หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าคงไม่ดีแน่

“ท่านแม่ วันนี้ใช้วิธีใดขับพิษให้เขาหรือ?”

“ใช้การฝังเข็มเพื่อขับพิษแล้วจึงออกเทียบยาให้อีกหลายเทียบ” ฮูหยินอวิ๋นขมวดคิ้วแน่น หากกล่าวกันตามเหตุผลไม่ควรเลวร้ายลงถึงจะถูก

สะใภ้หลิวนำเทียบยานั้นมาให้ อวิ๋นซูอ่านผ่านตา จากนั้นจึงเดินไปตรวจสอบชีพจรของบุรุษด้านข้างตลอดจนอาการทั้งหมดของเขา ในใจเริ่มคาดเดา

“วันนี้พี่ใหญ่หลิวไอเป็นเลือดหรือไม่?”

“ใช่ๆๆ ข้าจะไปนำมา!” สะใภ้หลิวเดินไปหยิบอาภรณ์เปื้อนเลือดออกมาชุดหนึ่งแล้วส่งให้อวิ๋นซู บนใบหน้าของฮูหยินอวิ๋นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด หรือว่าจะเป็นเพราะตนรักษาผิดจริงๆ?

อวิ๋นซูส่งสายตาให้เฟิ่งหลิงครั้งหนึ่ง เขาจึงพาสตรีผู้นั้นออกไป และไปปลอบขวัญชาวบ้านที่อยู่ด้านนอก

“ท่านแม่ พวกเราติดกับแล้ว!”

อะไรนะ? ดวงตาของฮูหยินอวิ๋นเปล่งประกาย “นี่หมายความว่าอย่างไร?”

“พิษที่พี่ใหญ่หลิวได้รับมิใช่พิษธรรมดา ตอนนี้พิษยังอยู่ในร่างกาย ยิ่งไปกว่านั้นยังโจมตีไปถึงอวัยวะภายในแล้วด้วย” อวิ๋นซูนำอาภรณ์เปื้อนเลือดเมื่อครู่นี้ออกมา ก่อนจะใช้ผงยาเทลงไป พบว่ามันค่อยๆ กลายเป็นสีม่วงเข้ม เหมือนกับที่นางคาดเดาจริงๆ

“ดูท่าทางผู้ที่อีกฝ่ายต้องการเพ่งเล็งก็คือพวกเรา ยาพิษชนิดนี้มียาแก้พิษทว่าต้องกินในเวลาเจ็ดวัน แต่หากใช้วิธีอื่นมาขับพิษกลับจะทำให้พิษซึมไปถึงอวัยวะภายใน อย่างมากก็มีเวลาสามวันเท่านั้น ดูท่าทางผู้ลงมือคงรู้ว่าหากชาวบ้านในหมู่บ้านเจอสถานการณ์เช่นนี้จะไปขอความช่วยเหลือจากท่านแม่ ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากท่านแม่รักษาจะทำให้อาการป่วยสาหัสยิ่งขึ้น ความสัมพันธ์ของพวกเราและชาวบ้านอาจย่ำแย่อย่างที่ไม่อาจจินตนาการ”

“เขา นี่เขาต้องการให้พวกเราอยู่ในหมู่บ้านต่อไปไม่ได้หรือ?!” ฮูหยินอวิ๋นเข้าใจความหมายในคำพูดของอวิ๋นซูได้โดยพลัน ขณะเดียวกันนางก็คิดไปว่าผู้อยู่หลังม่านคือผู้ใดกันแน่

“คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะใช้วิธีการเช่นนี้มาแก้แค้น”

อวิ๋นซูเห็นว่าท่าทีของฮูหยินอวิ๋นหนักอึ้งหาใดเปรียบ นางมองไปยังบุรุษบนเตียงที่ยังคงหมดสติด้วยความรู้สึกตำหนิตนเอง เสียงร้องไห้ของสะใภ้หลิวดังก้องอยู่ในหูไม่อาจสลัดทิ้ง ด้านนอกยังมีชาวบ้านคนอื่นๆ อยู่ ทุกคนล้วนถูกตนทำร้าย…

“ท่านแม่ พิษชนิดนี้พบได้ไม่มากนัก ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นพิษที่สร้างโดยคนตระกูลอู่ ท่านไม่เคยอ่านตำราลับของตระกูลอวิ๋นย่อมไม่รู้จัก” อวิ๋นซูโอบไหล่ฮูหยินอวิ๋นเพื่อปลอบใจ นางรู้ว่าต่อให้ตอนนั้นนางเป็นผู้รักษาก็เป็นไปได้มากว่าจะเกิดความผิดพลาดเช่นฮูหยินอวิ๋น

ผู้ใดจะคิดว่าจะพบกับพิษที่ยิ่งรักษาก็ยิ่งรุนแรงเช่นนี้ พูดได้เพียงว่าผู้ลงมือโหดเหี้ยมเกินไป

“ซูเอ๋อร์ ข้าให้คนพาคนที่ถูกพิษทั้งหมดมาแล้ว พวกเจ้าจะได้รักษาสะดวก”

เฟิ่งหลิงเข้าใจความร้ายแรงของเรื่องนี้ดี ในเมื่อพี่ใหญ่หลิวเกิดอาการเช่นนี้ เชื่อว่าอีกไม่นานผู้ที่ถูกพิษคนอื่นคงมีอาการแย่ลงเรื่อยๆ เช่นกัน

อวิ๋นซูพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินไปด้านข้าง หยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึกแล้วเขียนลงไปในกระดาษ

“ตอนนี้ยังมีอีกวิธีหนึ่งที่จะช่วยเหลือพวกเขาได้ ถือโอกาสที่ร่างกายยังไม่ถูกพิษทรมาน ต้องฝืนสลายพิษออกไปให้เร็วที่สุด”

ฝืน…นี่หมายความว่าอย่างไร? สะใภ้หลิวรับเทียบยาที่อวิ๋นซูส่งมาให้ จากที่นางคาดเดา อีกไม่นานคนอื่นๆ ที่ได้รับการรักษาจากฮูหยินอวิ๋นจะเกิดอาการเช่นเดียวกัน

ในเวลาเพียงชั่วพริบตา บ้านของสะใภ้หลิวก็มีคนป่วยนอนอยู่เต็ม ลานด้านนอกมีเพิงเล็กๆ อยู่เพิงหนึ่ง หมู่บ้านในวันนี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่ามิอาจสงบได้

“อั่ก!”

เสียงอาเจียนอย่างรุนแรงดังแว่วมา พี่ใหญ่หลิวที่เพิ่งจะกินยาลงไปถ้วยหนึ่งพิงอยู่บนตัวสะใภ้หลิว ไอออกมาอย่างรุนแรง กลิ่นยาอันเข้มข้นเจือไปด้วยกลิ่นคาวเลือดฟุ้งกระจายเต็มห้อง

“ดื่มอีกถ้วย”

สะใภ้หลิวมองยาที่อวิ๋นซูส่งมาให้ด้วยความหวาดกลัว กอดของสามีของตนด้วยความปวดใจ “นี่ นี่เป็นถ้วยที่สี่แล้ว…”

หากดื่มต่อไป จะตายจริงๆ หรือไม่?

ด้านนอกมีเสียงไม่พอใจดังแว่วมา “ท่านหมอเทวดา นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เหตุใดจึงถึงกรอกยาให้พวกเขาตลอด? ดื่มลงไปก็อ้วกออกมา ไม่ได้ผลแม้แต่น้อย ทรมานคนป่วยเปล่าๆ!”

“ใช่แล้ว เดิมทีสุขภาพของสามีข้าก็ไม่ดีอยู่แล้ว ไหนเลยจะรับความทรมานเช่นนี้ได้?”

“ท่านหมอเทวดา วันนี้มิใช่ท่านกล่าวว่าไม่เป็นอะไรมากหรือ เหตุใดตอนนี้กลับกลายเป็นเช่นนี้ได้?”

“สตรีด้านในคือบุตรีของท่านหมอเทวดากระมัง? นางรู้วิชาแพทย์จริงหรือ อย่าได้เสียเวลารักษาเลย!”

“อั่ก!”

ตอนนี้เอง พี่ใหญ่หลิวตกลงมาจากเตียงด้วยความเจ็บปวด ชักกระตุกอยู่บนพื้น ทำให้สะใภ้หลิวตกใจจนหน้าถอดสีราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้…ท่าน ท่านให้สามีข้ากินอะไรกันแน่? เดิมทีเขาไม่ได้สาหัสเช่นนี้…ท่านคิดจะสังหารพวกเราหรือ?!”

เสียงแหลมดังลั่นทำให้ชาวบ้านที่อยู่ด้านนอกตกใจ พวกเขาพากันเดินเข้ามามองดูสภาพของพี่ใหญ่หลิวในตอนนี้ พลางคิดไปถึงคนในครอบครัวตนเอง

“ไม่ได้ ยานี้กินต่อไปไม่ได้แล้ว!”

“ที่แท้ท่านไม่รู้วิชาแพทย์อันใดเลย เสียทีที่พวกเราเชื่อถือท่านเช่นนี้!”

ทุกคนเริ่มชี้หน้าก่นด่าฮูหยินอวิ๋น ลืมไปแล้วว่าระยะนี้คนตระกูลอวิ๋นดูแลพวกเขาอย่างไร มอบยาให้โดยไม่เคยคิดเงินกับพวกเขาแม้แต่ครึ่งตำลึง

“ไป! พวกเราไป! ไม่รักษาแล้ว พวกเขาจะเอาชีวิตพวกเรา!”

ผู้ที่ถูกพิษหลายคนถูกหามขึ้นมา ชาวบ้านไม่เชื่อวิธีการล้างพิษอันรุนแรงของอวิ๋นซูอีกต่อไป คําก่นด่าทั้งหลายดังเข้าหูไม่หยุด

“พวกเจ้า…จะไปไม่ได้…” คิดไม่ถึงว่าฮูหยินอวิ๋นกลับขวางอยู่ที่ประตู

ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนเป็นความรับผิดชอบของนาง ไม่ว่าชาวบ้านจะเข้าใจนางผิดเช่นไร นางก็จะไม่ยอมให้มีผู้เสียสละเกิดขึ้นอีกเป็นอันขาด

“หลีกทาง!” ชายร่างกำยำผู้หนึ่งเดินเข้ามาทำท่าจะผลักฮูหยินอวิ๋นออกไป ไม่คิดว่ามือขาวนวลคู่หนึ่งกลับจับข้อมือเขาไว้แน่น ความเจ็บปวดอันรุนแรงแพร่ออกมา “เจ้า เจ้าจะทำอะไร?!”

เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความเจ็บปวด พบดวงตาเย็นยะเยือกคู่หนึ่งมองมา

“ท่านแม่ ไม่เป็นไรใช่หรือไม่ขอรับ?” เฟิ่งหลิงหันกลับไปมองฮูหยินอวิ๋นที่อยู่ด้านหลัง สตรีใจดีส่ายหน้าเล็กน้อย “พวกเขาเพียงเป็นห่วงจนสับสนวุ่นวาย อย่าได้ตำหนิพวกเขาเลย”

“ให้พวกเขาไปเถิด!” เสียงสุขุมเยือกเย็นเสียงหนึ่งดังขึ้น ทุกคนพากันชะงักไป พบว่าสตรีเยาว์วัยผู้นั้นมีบรรยากาศรุนแรงยากจะมองข้ามแผ่ออกมาจากร่าง เสียงของนางกระจ่างชัดหาใดเปรียบ สะท้อนก้องอยู่ในสายลม

“ในเมื่อพวกท่านไม่อยากช่วยครอบครัวของตนเองก็พาพวกเขากลับไปเสีย! ทุกท่านสามารถลืมเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ได้ สามารถลืมได้ว่ามารดาของข้าช่วยพวกท่านไปมากน้อยเพียงใด นางเคยเก็บเงินพวกท่านแม้แต่ครึ่งตำลึงหรือไม่? ในฐานะผู้เดินบนเส้นทางการแพทย์ พวกเราย่อมช่วยเหลือผู้คน แต่หากไม่ได้รับความเคารพแม้เพียงครึ่งส่วน เช่นนั้นเชิญพวกท่านกลับไปไหว้พระขอพรรอลิขิตสวรรค์เถิด!”

บนใบหน้าของอวิ๋นซูเผยความเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน นางมิได้อยากตำหนิความไม่รู้อันบริสุทธิ์ของพวกเขา แต่อยากช่วยเหลือผู้ที่ถูกพิษทั้งหลาย หากกลับไป พวกเขาจะต้องตายโดยไม่ต้องสงสัยเลย

นางไม่กลัวเสียงก่นด่าของชาวบ้าน กลัวเพียงว่าการกระทำโดยพลการของพวกเขาจะทำให้พวกเขาสูญเสียครอบครัวอันน่าหวงแหนไป

ชาวบ้านสบตากัน เป็นจริงดังนั้น ท่านหมอเทวดาช่วยพวกเขามาโดยตลอด คนที่ได้รับบุญคุณจากนางมีไม่รู้มากน้อยเพียงใด เพียงแต่เมื่อมีความหวังมากเกินไปจึงไม่คิดให้ท่านหมอเทวดามีความผิดพลาดแม้แต่ครึ่งส่วน เมื่อเกิดผิดพลาดขึ้นมา พวกเขาจึงยากจะระงับความโกรธ กระทั่งรู้สึกสิ้นหวัง

ถูกอวิ๋นซูตำหนิเช่นนี้ ทำให้มีคนไม่น้อยได้สติกลับมา นี่พวกเขากำลังทำอะไรอยู่ เหตุใดจึงเสียมารยาทต่อผู้มีพระคุณเช่นนี้?

บุรุษที่คิดจะลงมือเมื่อครู่ก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด “ท่านหมอเทวดา ข้า…”

“ไม่เป็นไร ช่วยคนสำคัญกว่า!”

“แม่นาง ล้วนเป็นความผิดของข้าเอง…” สะใภ้หลิวมองไปทางอวิ๋นซูด้วยท่าทีร้องขอ กลัวว่านางจะไม่สนใจจริงๆ เช่นนั้นสามีของตนคงจะร้ายมากกว่าดีกระมัง?

อวิ๋นซูมีสีหน้าอ่อนโยนลง จากนั้นจึงส่งยาในมือไปให้

“พิษซึมเข้าไปถึงอวัยวะภายในแล้ว จำเป็นต้องใช้ยาล้างพิษ หากอาเจียนออกมานับเป็นเรื่องดี ทั้งยังต้องทำให้เร็ว”

“ได้ ได้!”

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ด้านนอกกลับมีการเคลื่อนไหวอย่างหนึ่ง

“ท่านหมอเทวดา ช่วยด้วย! ช่วยด้วย…”

อะไรกัน? ทุกคนเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตะลึง พบว่านอกลานเรือนมีชาวบ้านอีกหลายคนปรากฏตัวขึ้นมา พวกเขาหามคนหมดสติเอาไว้หลายคน “พี่ใหญ่ของข้า เขา เขาถูกงูพิษกัด!”

“ฮูหยิน…” ไม่นานอวิ๋นมู่ก็พานายท่านตระกูลอวิ๋นทั้งหลายตามมา ทุกคนเห็นสถานการณ์ในลานบ้านก็อดไม่ได้ที่จะมองจนตกตะลึง

“เห็นว่านานแล้วพวกเจ้ายังไม่กลับมา พวกเราเป็นห่วงจึงมาดูว่ามีสิ่งใดช่วยได้หรือไม่”

บนใบหน้าของฮูหยินอวิ๋นเผยความดีใจออกมา อวิ๋นซูและอวิ๋นมู่สบตากัน พยักหน้าให้กันเล็กน้อย

“ท่านพ่อ พิษที่พวกเขาได้รับมียาแก้พิษเฉพาะของมัน ไม่อาจใช้วิธีอื่นขับพิษ มีเวลาเจ็ดวัน ขอเพียงพัฒนายาแก้พิษออกมาได้ก็จะคลี่คลายปัญหายุ่งยากในคราวนี้ได้”

ท่านพ่อ?! ดวงตาของอวิ๋นมู่สั่นไหว อย่างไรก็ตามไม่นานก็ได้สติ เมื่อครู่ซูเอ๋อร์เรียกเขาว่า…ท่านพ่อ…

บนใบหน้าของฮูหยินอวิ๋นเต็มไปด้วยความยินดี บุตรีกลับมานานเพียงนี้แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินนางเอ่ยคำนี้ ขณะนั้นเอง ฮูหยินอวิ๋นจึงค่อยรู้สึกตัวพวกเขาครอบครัวกลับมารวมตัวกันอย่างแท้จริงแล้ว