บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1079: ที่อยู่ของหวังเชวี่ย

ตอนที่ 1079: ที่อยู่ของหวังเชวี่ย

………………..

ตอนที่ 1079: ที่อยู่ของหวังเชวี่ย

เย่ลั่วและหวังจัวฝู่ล้วนไร้จังหวะให้หลบ

กระทั่งยามที่พวกเขาสังเกตเห็นการโจมตีกะทันหันนั้น ก็ยังสายเกินจะต่อต้าน!

หนึ่งนั้นเพราะไม่ได้ตั้งตัว

ความสนใจของพวกเขาก่อนหน้านี้จับจ้องอยู่ที่ศึกในโลกแห่งกระดานหมากรุก ไม่ได้สนใจรับรู้เรื่องอื่น ๆ รอบกายเลย

สองนั้นเป็นเพราะระยะห่างสั้นเกินไป สามผู้เฒ่าตระกูลหวังอยู่ข้างตัวพวกเขา!

แย่แล้ว!

เย่ลั่วและหวังจัวฝู่ล้วนหัวใจดิ่งลงเหว

ในยามคับขันนั้นเอง หนึ่งดาบขวางตรงหน้าคนทั้งสองราวทำนายไว้ หยุดการประสานโจมตีของผู้อาวุโสตระกูลหวังทั้งสามลงได้

ตู้ม!!

การโจมตีกะทันหันของผู้อาวุโสทั้งสามจากตระกูลหวังถูกกั้นขวาง สีหน้าของพวกเขาพลันเปลี่ยนแปร ร่างถอยกรูดว่องไว

เย่ลั่วและหวังจัวฝู่เหงื่อกาฬแตกพลั่ก

และยามนี้เองที่พวกเขาได้เห็นชัด ๆ ว่าผู้ลงมือเหวี่ยงดาบขวางศัตรูไว้คือจักรพรรดิปีศาจบรรพตทมิฬ!

ในโลกแห่งกระดานหมากรุก ซูอี้เหลือบมองพวกเขาอย่างเย็นชา ก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น

การโจมตีกะทันหันเช่นนี้ย่อมยากปัดป้องจริงแท้ และการโจมตีในยามคับขันยังสามารถพลิกกระแสศึกตาลปัตรได้ราวปาฏิหาริย์

น่าเศร้าที่พวกเขาล้มเหลว

มันไม่ใช่เพราะซูอี้คาดการณ์ไว้ล่วงหน้า แต่เป็นเพราะจักรพรรดิปีศาจสนแดงและจักรพรรดิปีศาจบรรพตทมิฬผู้แสร้งทำเป็นร่วมมือนั้นได้รู้แผนของผีหมัวมาบ้าง

เหมือนเช่นกาลก่อน เหตุที่ซูอี้ขอให้จักรพรรดิปีศาจบรรพตทมิฬลากจักรพรรดิปีศาจกระทิงเขียวออกจากโลกแห่งกระดานหมากรุกก่อนนั้น ก็เพื่อไปหยุดไม่ให้เกิดอุบัติเหตุใด ๆ ขึ้นกับสามผู้เฒ่าตระกูลหวัง

และยามนี้ จักรพรรดิปีศาจบรรพตทมิฬก็หยุดหายนะในยามคับขันลงในพริบตา!

“จับตัวพวกเขาไว้ก่อน”

“ขอรับ!”

เย่ลั่วตอบพร้อมจิตสังหาร

สีหน้าของหวังจัวฝู่เองก็ย่ำแย่สุดขีด เขาโกรธเสียจนหัวแทบระเบิด ไม่คาดเลยว่าสมาชิกทั้งสามของตระกูลหวังของเขาจะกลายเป็นมีดในมือศัตรู!

เขาไม่ลังเล ร่วมมือกับเย่ลั่วและจักรพรรดิปีศาจบรรพตทมิฬโจมตีชายชราทั้งสามจากตระกูลหวัง

“ถอย!”

เมื่อเห็นเช่นนี้ ผู้เฒ่าตระกูลหวังทั้งสามก็พร้อมหนีโดยไม่ลังเล ทว่าพวกเขาเพิ่งหนีไปได้ครึ่งทางก็ถูกจักรพรรดิปีศาจกระทิงเขียวขวางไว้!

“กระทิงเขียว เจ้าทำอันใดอยู่!”

ผู้เฒ่าผู้หนึ่งจากตระกูลหวังตะโกนอย่างระแวง

จักรพรรดิปีศาจกระทิงเขียวกล่าวเสียงแข็ง “หากพวกเจ้าหนีไปได้ ข้าตาย! หากจับพวกเจ้าได้ ใต้เท้าซูอาจให้โอกาสไว้ชีวิตข้า!”

ตู้ม!

ขณะเดียวกัน เย่ลั่วและคนอื่น ๆ ก็ตามมาเบื้องหลัง ล้อมชายชราทั้งสามจากตระกูลหวังไว้

ศึกนี้ดูน่าขันสิ้นดี

สามผู้อาวุโสตระกูลหวังแปรพักตร์ ลอบสังหารเย่ลั่วและหวังจัวฝู่ แต่ก็ถูกจักรพรรดิปีศาจบรรพตทมิฬหยุดไว้ได้

สิ่งที่ไม่คาดฝันที่สุดคือจักรพรรดิปีศาจกระทิงเขียวผู้เป็นเชลยไปแล้ว ไม่ลังเลจะออกมาหยุดสามผู้เฒ่าตระกูลหวังเพื่อหวังรอดชีวิต!

“สนแดง เจ้านี่สมควรตายจริง ๆ!”

ผู้เฒ่าอินบนฟ้าโกรธจัดหน้าซีดขาว

แต่เดิม หากสามผู้เฒ่าตระกูลหวังจับตัวเย่ลั่วและหวังจัวฝู่ไว้ได้ พวกเขาก็จะถูกใช้เป็นตัวประกันและดึงสถานการณ์ได้บ้าง

น่าเสียดายที่จักรพรรดิปีศาจบรรพตทมิฬทำลายแผนนี้สิ้นซาก

ในสายตาของผู้เฒ่าอิน เรื่องเลวร้ายทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะจักรพรรดิปีศาจสนแดง!

“มีใต้เท้าซูอยู่ ต่อให้ข้าไม่ลงมือ เจ้าก็จะสิ้นทุกสิ่งวันนี้แหละ”

ผู้เฒ่าอินแค่นเสียงเย็นชา เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ

ยามนี้เอง วจีดาบก็แว่วมาจากไกล ๆ

ร่างของซูอี้ปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุ ฟาดดาบสังหาร

ม่านตาของผู้เฒ่าอินหดตัว พู่กันยาวสี่ฉื่อในมือพลันเปล่งประกายพร่างพราว สะบัดหลุดจากการกีดขวางของจักรพรรดิปีศาจสนแดงและวาดไปในอากาศ

ตู้ม!

เหนือปลายพู่กัน เปลวเพลิงโปรยปรายดุจน้ำตก เผยอำนาจกฎแปรวิญญาณสะท้านแดนดิน

สิ่งนี้แตกต่างสิ้นเชิงกับ ‘กฎแปรวิญญาณ’ ที่พวกครุฑยืมมาใช้ก่อนหน้า มันเป็นกฎที่ผู้เฒ่าอินแตกฉานและใช้ออกมาเอง ย่อมไม่ธรรมดาแน่แท้

หากไม่ใช่เช่นนี้ ด้วยวิถีเต๋าขอบเขตรู้แจ้งลึกล้ำขั้นปลายของเขา คงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะต่อกรกับจักรพรรดิปีศาจสนแดงในขอบเขตสานพันธะลึกล้ำขั้นต้นได้

ทว่า…

อำนาจที่สามารถต่อกรจักรพรรดิแห่งขอบเขตสานพันธะลึกล้ำได้นี้กลับพังทลายราวกระดาษยุ่ยภายใต้ปราณดาบของซูอี้ในพริบตา

ยามนี้เอง เขาจึงเพิ่งตระหนักว่าซูอี้ไม่เพียงสามารถต่อสู้กับกฎแปรวิญญาณได้เท่านั้น

แต่ก่อนจะทันได้คิดต่อ ซูอี้ก็ออกดาบโจมตีมาแล้ว

เพียงพริบตา ผู้เฒ่าอินก็ถูกกำราบสิ้นท่า!

สารพัดเคล็ดวิชาล้วนถูกทำลายง่ายดาย ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนขัดขืนเพียงใดก็ไร้ผล เขาบาดเจ็บสาหัส และไม่นานนักก็โชกเลือดอยู่ในสภาพร่อแร่

จักรพรรดิปีศาจสนแดงอดหลั่งเหงื่อกาฬเย็นเยียบบนหน้าผากไม่ได้ เขาตะลึงกับการลงมืออย่างอหังการของซูอี้ยิ่งนัก

เพราะยามที่เขาต่อสู้กับผู้เฒ่าอินก่อนหน้านี้ แม้เขาจะทุ่มพลังสุดตัวก็ไม่อาจหยุดตาแก่จากโรงวาดฤทัยผู้นี้ได้

ใครเล่าจะคิดว่าเมื่อซูอี้ลงมือ เขากลับปราบผู้เฒ่าอินสิ้นท่าราวเชือดไก่ฆ่าสุนัขเช่นนี้ได้ทันที!

เทียบกันแล้ว จักรพรรดิปีศาจสนแดงจะไม่ตะลึงได้เช่นไร?

“เข้าใจล่ะ เจ้านี่เองที่สังหารเฝิงจี๋กับเฟยอวิ๋นในหอตำราเทียนเสวียน!!”

ทันใดนั้น ผู้เฒ่าอินก็ดูจะเข้าใจบางอย่างและตวาดออกมา

ซูอี้เมินเขา ดาบเงากระจ่างในมือพลันยกขึ้นฟาดใส่พู่กันสำริดในมือคู่ต่อสู้

และคมดาบก็กวาดเข้าใส่ผู้เฒ่าอิน

ตู้ม!

ร่างของผู้เฒ่าอินปลิวกระแทกพื้นราวอุกกาบาต ฝุ่นคลุ้งทั่วฟากฟ้า

ก่อนที่เขาจะทันได้มีปฏิกิริยา ซูอี้ผู้ปรากฏตัวตามมาติด ๆ ก็คว้าคอเขา ผนึกวิถีเต๋าของเขาไว้อย่างสมบูรณ์

ไม่อาจกระดิกได้แม้เพียงนิ้ว!

“หากเจ้าฆ่าข้า อย่าหวังเลยว่าหวังเชวี่ยจะรอด!!”

ผู้เฒ่าอินตะโกนลั่นอย่างลนลาน

เส้นผมของเขายุ่งกระเซิง ร่างของเขาคลุกฝุ่นดูน่าเวทนา

เพียะ!

“เจ้าหุบปากไว้จะดีกว่านะ”

ซูอี้กล่าวพลางแบกร่างผู้เฒ่าอินเดินไปบนอากาศ

“ตาเฒ่าผู้น้อยสนแดงคารวะใต้เท้าซู!”

จักรพรรดิปีศาจสนแดงก้าวเข้ามาโค้งคำนับเขาทันที

ใบหน้าของเขาอ่อนเยาว์กระจ่างใส การฝึกฝนอยู่ในขอบเขตสานพันธะลึกล้ำขั้นต้น

ทว่ายามนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับซูอี้ จักรพรรดิปีศาจสนแดงกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและชื่นชม

“ขอบคุณเจ้าที่ช่วยเหลือครั้งนี้ ไม่ต้องมากพิธีหรอก เราจะคุยกันทีหลัง”

ซูอี้พยักหน้าเล็กน้อย และมองไปทางโลกแห่งกระดานหมากรุก

ยามนี้ ไป๋อี้ได้ใช้ดาบประหารครุฑลงแล้ว!

ฉัวะ!

ก่อนตาย ทายาทแห่งต้าเผิงขนทองหันมองซูอี้อย่างยากลำบาก ริมฝีปากสั่นระริก ดูราวกับจะพูดบางอย่าง

ทว่าสุดท้าย เขาก็ตายลงโดยไม่อาจกล่าววาจาใด

ซูอี้เห็นได้ว่าครุฑนั้นไม่เต็มใจตายอย่างมาก!

เคร้ง!

ไป๋อี้ในโลกแห่งกระดานหมากรุกเก็บดาบวิถีของเขาและทะยานขึ้นสู่อากาศ

เมื่อเข้ามาอยู่ห่างจากซูอี้สิบจั้ง เขาพลันคุกเข่าโขกหัว กล่าวว่า “อาจารย์ ศิษย์มาขอขมาท่าน!”

ดวงตาของซูอี้เต็มไปด้วยความโล่งใจ ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ลุกขึ้นเร็ว”

ไป๋อี้ยังคงคุกเข่าโขกหัวไม่ยอมเงยหน้า “อาจารย์ ก่อนหน้านี้ศิษย์ตามืดบอด ฟังคำลวงของผีหมัวและคิดลอบสังหารท่าน…”

ซูอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อยและกล่าวขัด “ลุกขึ้น”

วาจาสองคำเรียบ ๆ นี้ดูราวยิ่งใหญ่มหาศาล ทำให้ร่างของไป๋อี้ชะงักทื่อและลุกขึ้นช้า ๆ

ดวงตาของซูอี้อ่อนโยนลงเล็กน้อย กล่าวขึ้นว่า “สงบใจลงเถอะ”

กล่าวจบ เขาก็มองออกไปในระยะไกล

ด้วยความร่วมมือกันของเย่ลั่ว หวังจัวฝู่ จักรพรรดิปีศาจบรรพตทมิฬและจักรพรรดิปีศาจกระทิงเขียว พวกเขาก็ปราบผู้เฒ่าตระกูลหวังทั้งสามลงได้

ไม่นานนัก พวกเย่ลั่วก็จับเป็นศัตรูของพวกตนแล้วพามาด้วย

ยามนี้ ศึกระทึกใจก็มาถึงจุดจบ

แต่ซูอี้ไม่ได้เป็นสุข

เพราะจวบจนยามนี้ หวังเชวี่ยยังไร้ร่องรอย

…

ทิวทัศน์ที่ห่างออกไปสุดสายตาพังทลายและเต็มไปด้วยหลุมบ่อ

เขตแดนแปดพันจั้งนี้เดิมเป็นถิ่นของจักรพรรดิปีศาจกระทิงเขียว แต่หลังศึกเมื่อครู่ พื้นที่นี้กลับเละเทะไม่เป็นท่า

หวังจัวฝู่และจักรพรรดิปีศาจบรรพตทมิฬกำลังสอบปากคำสามผู้เฒ่าตระกูลหวัง

จักรพรรดิปีศาจกระทิงเขียวยืนอยู่มิห่างนักอย่างกลัว ๆ ราวนักโทษรอตัดสินคดี

ส่วนจักรพรรดิปีศาจสนแดงก็ยืนอยู่ข้างกายเขา

เย่ลั่วและไป๋อี้ยืนอยู่เบื้องหลังซูอี้ คนแรกนั้นผ่อนคลาย ทว่าคนหลังก้มหน้าก้มตาดูมีความผิด

ตรงหน้าซูอี้ ผู้เฒ่าอินนอนเป็นอัมพาตอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเซียวราวกับใกล้ตาย

“ในเมื่อเจ้ารู้แล้วว่าเฝิงจี๋และเฟยอวิ๋นตายเช่นไร เจ้าก็น่าจะเข้าใจว่าการทำอันตรายข้าด้วยเจตจำนงที่ผู้ก่อตั้งของเจ้าทิ้งไว้ในวิญญาณนั้นเป็นไปไม่ได้”

ซูอี้กล่าวกับผู้เฒ่าอินด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ส่งหวังเชวี่ยมา แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า หาไม่ ข้ามีวิธีที่ทำให้เจ้าอยากอยู่ก็อยู่มิได้ อยากตายก็ตายมิได้อยู่”

ผู้เฒ่าอินถอนใจ จากนั้นค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองซูอี้ สีหน้าขอเขาซับซ้อนยิ่ง “ปรมาจารย์ดาบเสวียนจวิน สมชื่อเสียงจริงแท้!”

หลังชะงักไป สีหน้าของเขาก็วูบไหวไปมา “ทว่า ข้ากล้าสรุปว่าเส้นทางของเจ้าในภายหน้าจะยากเย็นเข็ญใจ!”

“ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร โรงวาดฤทัยของข้าและยักษ์ใหญ่อื่น ๆ ในจักรวาลพร่างดาวจะมองเจ้าเป็นศัตรูร่วม และไม่ยอมให้เจ้าอยู่รอดต่อไปแน่”

“พลังที่เจ้าถือครองร้ายกาจเกินไป มันเพียงพอสั่นคลอนรากฐานของยักษ์ใหญ่เหล่านั้น!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนที่ฟังอยู่ต่างตะลึงไปชั่วขณะ

ทว่าซูอี้กลับขมวดคิ้วและกล่าวว่า “ข้าถามเจ้าอยู่ หวังเชวี่ยอยู่ที่ใด”

ผู้เฒ่าอินเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวว่า “เขาเป็นลูกรักตระกูลหวังแห่งแคว้นจง เขาย่อมอยู่ในตระกูลหวังสิ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็ตกตะลึง

ผู้เฒ่าอินกล่าวกับซูอี้ “ซูเสวียนจวิน ข้ากล่าวทุกสิ่งที่สมควรไปหมดแล้ว ยามนี้ข้าต้องการเพียงตายอย่างรวดเร็วไร้ความเจ็บปวด”

เขามองความตายเป็นเช่นการกลับบ้าน

ซูอี้จ้องมองเขาอย่างลึกล้ำ ก่อนกล่าวว่า “สิ่งที่เจ้าต้องการไม่ใช่การตายอย่างรวดเร็วไร้ความเจ็บปวดหรอก แต่เจ้าต้องการลองต่างหากว่าจะมีโอกาสรอดยามข้าสังหารเจตจำนงผู้ก่อตั้งของเจ้าหรือไม่มากกว่า จริงไหม?”

สีหน้าของผู้เฒ่าอินแปรเปลี่ยนทันที

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าซูอี้กล่าวถูกต้องตรงเผง!

ปุ่มที่ 3 ใน 4 ตอนก่อนหน้า

ปุ่มที่ 2 ใน 4 ความคิดเห็น