บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1161: ทุกวิถีทาง

ตอนที่ 1161: ทุกวิถีทาง

………………..

ตอนที่ 1161: ทุกวิถีทาง

บนหมู่ดารา

ร่างเดิมของเซวียจื่อหนิงสั่นสะท้าน กระอักออกมาเป็นเลือด

รอบข้างตัวนาง ตัวตนขอบเขตราชันแห่งภูมิคนอื่น ๆ ต่างก็ได้รับผลกระทบ บ้างส่งเสียงครางด้วยความทรมาน บ้างส่งเสียงร้องดังด้วยความเจ็บปวด

ราชันแห่งภูมิที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้แยกอวตารออกไปต่อสู้ ต่างก็สูดปาก ความคับข้องปรากฏขึ้นเต็มใบหน้า

“บัดซบ!”

พลังปราณในตัวเซวียจื่อหนิงระเบิดปะทุด้วยเจ็บแค้นใจ

ไม่เหมือนกับตราเจตจำนง หากอวตารถูกทำลาย ร่างแท้จะได้รับบาดเจ็บไปด้วย

“ซูอี้คนนี้… แข็งแกร่งเกินไปแล้วกระมัง?”

โม่ฉางคงผู้เป็นจ้าวตำหนักดาราแห่งลัทธิทางช้างเผือกขมวดคิ้วแน่น

แสวงวิถีสู่ขอบเขตสานพันธะลึกล้ำเพียงแค่ระยะเวลาดีดนิ้ว!

และตอนนี้ ยังสังหารอวตารขอบเขตราชันแห่งภูมิของพวกเซวียจื่อหนิงจนไม่เหลือ!

แข็งแกร่งจนไม่มีใครทัดทาน

“เจ็บใจนัก หากไม่ใช่เพราะพลังกฎเกณฑ์ของภูมิดาราฟ้าดินบดบัง ข้าสังหารเขาตั้งแต่แรกแล้ว!”

มีคนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

สำหรับตัวตนขอบเขตราชันแห่งภูมิอย่างพวกเขาแล้ว หากดึงดันไปภูมิดาราฟ้าดิน มีแต่จะได้รับผลกระทบที่น่ากลัว มีแต่เสียไม่มีได้

หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้ พวกเขาจะทำแค่มองดูการต่อสู้อย่างเงียบ ๆ บนหมู่ดาราเช่นนั้นหรือ?

“อย่าร้อนใจไป แพ้หรือชนะ ยังไม่ถึงเวลาตัดสิน!”

ถูไป่ชวนจ้าวเรือนจำที่สามแห่งหอเก้าสวรรค์เอ่ยพูดขึ้น

…

ซูอี้ยืนมือไพล่หลัง ระดับวิถีในตัวมั่นคงอย่างรวดเร็ว

หลังจากกลับจากมหาทวีปคังชิง เขาก็หลอมสมบัติลับฟ้าดินในตัวจนหมดในทีเดียว ไม่รู้ว่าปราณมารดาฟ้าดินขัดเกลาและพัฒนาระดับการฝึกตนในตัวกี่ครั้งกี่หนกันแล้ว

และตอนนี้ อาศัยมือของอวตารขอบเขตราชันแห่งภูมิเหล่านั้น บรรลุขอบเขตในขณะที่ทำการต่อสู้ ผลดีที่ได้รับนั้นมากมายจนน่าตะลึง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ดูดซับโอกาสรอดในภัยพิบัติฟ้าต้องห้ามนั้นได้แล้ว เขาก็สามารถก่อสร้างรากฐานมหาวิถีอันยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งที่สุดออกมาได้

อานุภาพที่สะสมในร่างกายในช่วงเวลาที่ผ่านมา ก็ได้รับการปลดปล่อยอย่างเต็มที่ด้วยเช่นกัน ย้อนกลับมาสร้างรากฐานให้ขอบเขตสานพันธะลึกล้ำ

ด้วยเหตุนี้ ถึงแม้เขาดูคล้ายคนที่เพิ่งบรรลุขอบเขตแสวงวิถี ทว่าแท้จริงแล้วระดับวิถีในขอบเขตนี้ไปถึงระดับขั้นที่ใครได้ยินแล้วเป็นต้องตื่นตะลึง

กระทั่งเทียบกับเมื่ออดีตชาติตอนรุ่งเรืองที่สุดแล้วก็ยังเหนือกว่ามาก!

เป็นเพราะเหตุนี้ เมื่อต่อสู้กับอวตารขอบเขตราชันแห่งภูมิอย่างพวกเซวียจื่อหนิงแล้ว จึงสามารถมีพลังบดขยี้ได้!

“ใต้เท้าซู… ไร้เทียมทานอย่างแท้จริงแล้วหรือ…”

ก่อนอื่นสังหารตัวตนขอบเขตมหาจักรพรรดินับร้อย ต่อมาผจญภัยพิบัติ สังหารอวตารขอบเขตราชันแห่งภูมิ!

ในสายตาของคนทั้งหลาย ความสามารถและวิธีการที่ซูอี้แสดงออกมานั้นไม่ต่างไปจากเทพเซียนผู้ยิ่งใหญ่ เต็มไปด้วยสีสันแห่งความมหัศจรรย์

“ก่อนหน้านี้ ข้ายังเข้าใจว่าใต้เท้าซูจะเจอความพ่ายแพ้อย่างใหญ่หลวงในชั่วชีวิตนี้ แต่ตอนนี้ดูแล้ว ข้าเสียอีกที่คิดตื้นเกินไป”

“มหาแดนดินของเรามีใต้เท้าซูคอยดูแล โชคดียิ่งนัก!”

“ที่แท้ ผู้แข็งแกร่งจากห้วงลึกจักรวาลพร่างดาวเหล่านั้นก็ใช่ว่าจะแข็งแกร่งนัก…”

ไม่รู้ว่ามีคนมากมายเท่าใดที่ตื่นเต้นจนร้องเฮด้วยความปลาบปลื้ม

จนถึงเวลานี้ พวกของปรมาจารย์เผิงจึงรู้สึกโล่งใจ

เพราะพวกเขารู้ดีว่า ร่างแท้ของราชันแห่งภูมิพวกนั้นไม่อาจมายังมหาแดนดินได้!

และในสถานการณ์เช่นนี้ ต่อให้เป็นอวตารขอบเขตราชันแห่งภูมิโผล่หน้ามา ก็ไม่อาจทำอะไรซูอี้ได้อีก!

“สหายเต๋า เช่นนี้เรียกว่ามุ่งสู่ความตายเพื่อเกิดใหม่ ไม่ใช่ผู้อาจหาญเพียรพยายาม ไม่อาจทำได้เหมือนสหายเต๋าซู ตั้งตนตระหง่านท่ามกลางวิกฤต พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส!”

หลวงจีนเฒ่าแห่งแดนบูรพาน้อยรูปนี้แสดงสีหน้าตื่นตะลึงยากจะกลบเกลื่อนออกมา

“จริงดังว่า เมื่อสักครู่ข้ายังตกใจไม่หาย อยากจะร่วมสู้เป็นสู้ตายกับซูเสวียนจวินใจจะขาด”

จักรพรรดิมารสวรรค์ดวงตาสดใสเป็นประกาย ใบหน้าปลาบปลื้ม

“มุ่งสู่ความตายเพื่อเกิดใหม่ พูดนั้นง่าย หากพลาดพลั้งขึ้นมา ก็มีแต่แพ้เท่านั้น เรื่องเช่นนี้ มีแต่สัตว์ประหลาดเฒ่าซูเท่านั้นที่ใจกล้าพอและมีความสามารถจะทำเช่นนั้น”

หนอนตะกละเฒ่ากล่าว

สำหรับผู้ที่คอยดูการต่อสู้แล้ว นี่เป็นการต่อสู้ที่น่าตื่นตระหนกที่สุดเท่าที่เคยมีมา

ในฐานะที่ซูอี้เป็นตำนานวิถีดาบแห่งมหาแดนดิน เขาสังหารศัตรูจนมือชา ชนะจนเหน็บขึ้น!

แค่มองดูจากไกล ๆ ก็รู้สึกสาสมแก่ใจ เลือดร้อนพลุ่งพล่าน!

“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?!”

บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์หมื่นกระแส กู้เวิ่นเทียนร้องตะโกนด้วยความโกรธ ไม่อาจรับสิ่งที่เกิดขึ้นได้

คิดให้สมองแตก พวกเขาก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่าพวกผู้ยิ่งใหญ่จากห้วงลึกจักรวาลพร่างดาวเหล่านั้นจะจัดการกับซูอี้เพียงคนเดียวไม่ได้!

และเมื่อคิดว่าวังมารโลกโลกีย์ของพวกเขายอมสวามิภักดิ์รับใช้ขุมกำลังจากห้วงลึกจักรวาลพร่างดาวเหล่านั้นตั้งนานแล้ว ทุก ๆ คนแทบคลั่ง

เวลานี้ตอนนี้ ปรมาจารย์ดาบเสวียนจวินจะยอมปล่อยพวกเขาหรือ!?

“อย่าร้อนใจไป! บนหมู่ดารา ยังมีคนขอบเขตราชันแห่งภูมิอีกมากมาย ศึกในครั้งนี้… ยังไม่ถึงเวลาสรุปแพ้ชนะ!”

กู้เวิ่นเทียนฝืนตัวเองให้สงบใจ เอ่ยพูดเสียงหนักแน่น

ทว่าในเวลานี้เอง มีคนร้องตะโกนด้วยความตื่นตกใจ “ใต้… ใต้เท้าซูมาแล้ว!!”

พอเอ่ยเช่นนี้ออกมา คนทั้งหมดในสำนักมารโลกโลกีย์ถึงกับตัวแข็งกระด้าง เงยหน้ามองไป มองเห็นร่างสูงโปร่งของซูอี้สาวเท้าก้าวเดินมาหาแล้ว

“เร็ว ขับเคลื่อนค่ายกลปกป้องภูเขา!”

กู้เวิ่นเทียนแผดเสียงร้องตะโกนราวกับไฟลามก้น

และในเวลาเดียวกันนี้เอง เขาบิดขยี้ป้ายลับ ร้องตะโกนเสียงสั่น “ใต้เท้าทุกท่าน ได้โปรดช่วยพวกข้าโดยเร็ว!”

เขากำลังขอความช่วยเหลือจากขอบเขตราชันแห่งภูมิในหมู่ดารา

ทันใด เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งดังมาจากท้องฟ้าไกล ส่งเสียงดังครืน ๆ ก้องสนั่นไปทั่วท้องฟ้า

ทุกอย่างสงบเงียบ

จิตใจของทุกคนตื่นตระหนก

เสียงโห่ร้องดีใจด้วยความตื่นเต้นยินดีในตอนแรก จึงหยุดชะงักลงในทันใด

“พวกเจ้ากล้าลงมาสู้หรือไม่?”

ซูอี้ถามน้ำเสียงราบเรียบ

“ทั้ง ๆ ที่เจ้าก็รู้ว่าพวกข้าไม่อาจฝืนลงไปมหาแดนดินได้ ใช่ว่าไม่กล้า แต่กลับพูดจาเช่นนี้ หรือว่า… รู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว?”

เสียงเย็นชานั้นดังขึ้นอีกครั้ง แฝงด้วยความดุดัน

“กลัว? ตอนนี้ข้ามีระดับการฝึกตนเพียงแค่ขอบเขตสานพันธะลึกล้ำเท่านั้น หากว่าพวกเจ้าเก่งจริง ก็ลดระดับการฝึกตนให้อยู่ในขอบเขตนี้และมาสู้กับข้า แต่พวกเจ้า… กล้าหรือไม่?”

คำกล่าวของซูอี้เต็มไปด้วยการเหยียดหยามดูแคลน

ส่วนซูอี้ ก้าวเดินไปอยู่ตรงหน้าภูเขาหมื่นกระแสแล้ว กล่าวน้ำเสียงราบเรียบ “พวกเจ้าวังมารโลกโลกีย์ ไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกแล้ว”

ชิ้ง!

ดาบสามชุ่นสะบั้นใจสวรรค์ถูกชูชึ้น เสียงดาบดังกังวาน

จากนั้นเขาก็ฟันลงไป

ชั่วขณะนั้น พลังดาวยาวพันจั้งฟาดฟันลงบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์หมื่นกระแสเป็นแนวยาวราวกับสายรุ้งที่พาดผ่านท้องฟ้ากว้าง

ครืน!!!

ค่ายกลปกป้องภูเขาของวังมารโลกโลกีย์ถูกขับเคลื่อนจนถึงขั้นสุดยอด ทว่าใต้พลังดาบอันรุนแรงเช่นนี้ กลับพังทลายลงอย่างง่ายดายราวกับกระดาษ อักขระอักษรปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า

ค่ายกลใหญ่พังทลาย พลังดาบพันจั้งยังคงไม่ลดแรงกำลัง ฟาดฟันลงไปอย่างแรง

ภายใต้การจับจ้องของสายตานับไม่ถ้วนที่ห่างไกลออกไป ภูเขาศักดิ์สิทธิ์หมื่นกระแสซึ่งถูกมองว่าเป็นภูเขาอันดับหนึ่งของทะเลดาวตกแตกกระจายไปเป็นส่วน ๆ ภายใต้ดาบเล่มนี้

ภายใต้อานุภาพอันหนักหน่วงของดาบเล่มนี้ ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ของวังมารโลกโลกีย์หลบไม่ทัน ถูกภาวะดาบที่ถาโถมเข้ามากลบทับ ร่างแตกวิญญาณดับ

ภายในดาบเดียว ภูเขาศักดิ์ถล่มทลาย!

“ไม่…!”

ผู้เฒ่าที่ยิ่งใหญ่ดั่งเขา ต่างพากันหลบหนีหัวซุกหัวซุน พยายามหนีขึ้นหมู่ดารา เพื่อขอให้คนขอบเขตราชันแห่งภูมิปกปักรักษา

ทว่าไปได้แค่ครึ่งทาง ก็ถูกซูอี้ตวัดดาบสังหารอย่างไร้ความปรานี

เพียงแค่ไม่กี่ชั่วครู่ ทะเลแถบนั้นก็ไม่มีภูเขาศักดิ์สิทธิ์หมื่นกระแสอีก และไม่มีวังมารโลกโลกีย์อีกด้วยเช่นกัน มีแต่เพียงละอองเลือดทั่วแผ่นฟ้า

คนทั้งหลายตื่นตระหนก หายใจติดขัด

หนึ่งคน หนึ่งดาบ สังหารสำนักมารระดับสุดยอด กวาดล้างพวกเขาออกไปจากโลกนี้อย่างง่ายดาย!

วิธีการรุนแรงของซูอี้เปรียบได้กับการป่าวประกาศแบบไร้เสียง กำลังบอกให้ทุกคนในแผ่นดินมหาแดนดินรู้ว่า นี่คือจุดจบของพวกทรยศ!

“สมน้ำหน้า!”

“มีหรือที่คนทรยศจะมีจุดจบที่ดี?”

…เสียงคนร้องเฮฮาดังขึ้นเป็นพัก ๆ

ไม่รู้ว่ามีคนมากมายเท่าใดที่ร้องดีใจให้กับซูอี้

ทว่าในเวลานี้เอง…

ครืน!

บนท้องฟ้า จู่ ๆ เกิดเสียงคำรามราวกับฟ้าจะถล่มลงมา แม้กระทั่งกฎเกณฑ์ครอบฟ้าก็ยังสั่นสะเทือน ระเบิดเสียงขึ้นมา

มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าว่าตรงที่ฉีกขาดเป็นรูนั้น คนจากจักรวาลพร่างดาวปรากฏตัวออกมา

และกึ่งกลางความว่างเปล่านั้น ตัวตนขอบเขตราชันแห่งภูมิผู้มีพลังกลิ่นอายน่ากลัวกลุ่มหนึ่งยืนอยู่

พวกเขายืนสูงลิ่วราวกับเทพผู้ยิ่งใหญ่กำลังก้มมองดูคนบนโลก!

ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างก็สะดุ้ง ใจแทบสลาย

ผู้ฝึกตนมากมายตื่นตะลึงตัวสั่น จนถึงขั้นอยากจะคุกเข่ากราบไหว้!

อานุภาพของตัวตนขอบเขตราชันแห่งภูมิเหล่านั้นช่างน่ากลัวเสียจริง ๆ ยืนตระหง่านบนหมู่ดารา ก้มมองดูโลกมนุษย์ ให้ความรู้สึกสูงส่งเหลือคณา

ปรมาจารย์เผิง จักรพรรดิมารสวรรค์ หนอนตะกละเฒ่า กับคนอื่น ๆ ต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา หรือว่า…พวกราชันแห่งภูมิเหล่านี้จะดึงดันลงมาให้ได้โดยเกรงกลัวต่อสิ่งใด?

ซูอี้กลับสงบนิ่ง ชูดาบสามชุ่นสะบั้นใจสวรรค์ขึ้น ชี้ขึ้นไปที่หมู่ดารา กล่าว “มา ข้ารอพวกเจ้าอยู่ตรงนี้ มาเท่าไร ฆ่าเท่านั้น!”

นี่คือการท้าทายอย่างชัดเจน และเป็นการประกาศท้ารบอย่างแข็งกร้าวอีกด้วย!

สายตาของเซวียจื่อหนิง โม่ฉางคง กับตัวตนคนอื่นในขอบเขตราชันแห่งภูมิผุดประกายเคียดแค้น อานุภาพน่ากลัว ถูกยั่วจนโมโหอย่างเห็นได้ชัด

ถูไป่ชวนผู้เป็นจ้าวเรือนจำที่สามของหอเก้าสวรรค์แสดงตนออกมา กล่าวด้วยสีหน้าราบเรียบ “ซูเสวียนจวิน ข้าให้เจ้าได้เลือก เจ้าจะมาจักรวาลพร่างดาวเองเพื่อคุกเข่ารอความตาย”

“หรือว่าจะให้พวกข้าใช้เลือดล้างมหาแดนดิน ฆ่าทุกสิ่งในดินแดนแห่งนี้อย่างไม่มีละเว้น!”

พอกล่าวเช่นนี้ออกมาราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ผู้ที่มาดูการต่อสู้จำนวนนับถ้วนถึงกับตื่นตะลึงจนตาค้าง

ใครบ้างที่ฟังไม่ออก หากปรมาจารย์ดาบเสวียนจวินไม่ไปต่อสู้ที่จักรวาลพร่างดาว ถ้าเช่นนั้นขอบเขตราชันแห่งภูมิก็จะบุกมายังมหาแดนดินและฆ่าล้างบางทุกชีวิต?

ไม่ได้พูดเกินไปเลย

ขอเพียงพวกราชันแห่งภูมิพอใจ ขอเพียงส่งตัวตนขอบเขตมหาจักรพรรดิมา ก็สามารถทำให้มหาแดนดินเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ทำได้ทุกอย่างตามที่พอใจ!

ถึงเวลานั้น ต่อให้ปรมาจารย์ดาบเสวียนจวินอยากจะเข้าไปช่วย แต่อย่างไรเสียก็มีเพียงแค่เขาคนเดียว จะสามารถช่วยทุกชีวิตในใต้หล้าได้เช่นใดกัน?

สีหน้าของปรมาจารย์เผิงเคร่งเครียดขึ้นมา

“บัดซบ! เสียแรงที่พวกเจ้าเป็นผู้ยิ่งใหญ่จากห้วงลึกจักรวาลพร่างดาว แต่กลับใช้วิถีไร้ยางอายเช่นนี้ทำการข่มขู่ ไม่รู้สึกขายหน้าบ้างเลยหรือ?”

บรรพชนมารเยว่อิ๋นร้องตะคอกบันดาลโทสะ

คนอื่นโมโหจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยเช่นกัน

พวกราชันแห่งภูมิเหล่านี้ ทำทุกวิถีทางเพื่อจะจัดการกับซูอี้ โดยไม่คำนึงถึงสิ่งอื่นใด เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน

ซูอี้ขมวดคิ้วขึ้นมา สายตาเย็นชาจนน่ากลัว

เอาชีวิตของคนทั้งแผ่นดินมาข่มขู่ เพื่อบีบบังคับให้เขารับคำท้า ชั่วช้าได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ? เขาประมาทความไร้ยางอายของตัวตนขอบเขตราชันแห่งภูมิเหล่านี้เกินไปเสียแล้ว!

………………..