บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1185: ซูเสวียนจวินผู้ตรงไปตรงมา

ตอนที่ 1185: ซูเสวียนจวินผู้ตรงไปตรงมา

ตอนที่ 1185: ซูเสวียนจวินผู้ตรงไปตรงมา

ทว่าหลัวจื่อหงเก็บอาการไปได้อย่างรวดเร็ว

เขากำชับ “อย่างไรเสียฝ่ายตรงข้ามก็เป็นทัศนาจารย์ผู้กลับชาติมาเกิดใหม่ เมื่อชาติก่อนเคยมีชื่อเสียงดังกระฉ่อนไปทั่วจักรวาลพร่างดาว อันตรายอย่างที่สุด เวลาที่ลงมือ จะต้องแสดงฝีมืออย่างเต็มที่ ลังเลชักช้าไม่ได้”

ผู้บ่มเพาะอีกสามคนต่างก็พยักหน้า

พวกเขารู้แล้วว่า เมื่อก่อนหน้านี้หลัวจื่อหงเคยพ่ายแพ้แก่ให้ซูอี้ แขนข้างหนึ่งถูกตัดขาด จึงไม่กล้าประมาทดูแคลนแต่อย่างใด

และนี่ก็เป็นสาเหตุที่ว่าเพราะเหตุใดพวกเขาจึงตัดสินใจลงมือพร้อมกัน

“มีสหายเต๋าเมิ่งฉางอวิ๋นกับเหวินเป่ยอีกสองคน พวกเราทางนี้มีราชันแห่งภูมิด้วยกันหกคน จู่โจมแบบไม่คาดคิดเช่นนี้ ไม่น่าจะพลาด”

เฉียนชวนกล่าวรวดเร็ว

“ในเมื่อลงมือแล้วก็ต้องให้อยู่หมัด ออกแรงเต็มที่ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะจับคนกลับชาติมาเกิดใหม่ไม่ได้!”

เหวินเฟิงเลือดร้อน

ขณะที่พูดคุยกัน พวกเขาเข้ามาใกล้ธารศิลาหลอมมากขึ้นทุกทีแล้ว

“ฮ่า ยังคงนั่งตกปลา ข้าว่าเขาก็เหมือนกับปลาตัวหนึ่ง ประเดี๋ยวก็ต้องถูกพวกเราเชือด”

หวังหมีอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

ในสายตาของเขา ซูอี้นั่งริมธารศิลาหลอมคนเดียวเพียงลำพัง ยังหันหลังให้พวกเขา ท่าทางเหมือนกับแพะที่รอถูกเชือด

และเวลานี้ พวกเขาเตรียมตัวพร้อมที่จะโจมตีแล้ว!

ง้าวสั้นสีทองปรากฏขึ้นในมือเฉียนชวน

หวังหมีถือดาบวิถีในมือแน่น

สมบัติล้ำค่าของเหวินเฟิงพิเศษที่สุด เป็นแส้เหล็กยาว แบ่งเป็นเก้าท่อน แต่ละท่อนมีลายลึกลับอสูรเทพปกคลุม

ส่วนหลัวจื่อหงถือธนูกระดูกขาวเตรียมพร้อมแล้ว

เพียงแต่ว่า ขณะที่พวกเขากำลังจะลงมือ ซูอี้ที่นั่งบนเก้าอี้หวายห่างออกไปก็เอ่ยพูดขึ้นมา “ช้าก่อน”

ช้า ๆ เบา ๆ เสียงสองคำ และดูประหลาดนักในบรรยากาศที่เงียบสงบเช่นนี้

พวกหลัวจื่อหงต่างพากันตะลึง โดยไม่ทันระวัง พวกเขาเกือบจะลงมือไปแล้ว!

ซูอี้วางเบ็ดสีทองในมือลง หลังจากที่ลุกขึ้นยืนเสร็จก็เก็บข้องปลากับเก้าอี้หวาย จากนั้นจึงหมุนตัวกลับมา

“เสร็จแล้ว”

ซูอี้หัวเราะพลางกล่าว

เขาก้าวไปบนอากาศราวกับกำลังเดินชมสวน เมื่อมาถึงใต้ฟ้า ชุดสีเขียวก็ถูกสะบัด ท่าทีราบเรียบไม่แยแส

ภาพเหตุการณ์ที่ผิดความคาดหมายเช่นนี้ ทำให้หลัวจื่อหงกับคนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกได้ถึงความไม่ชอบามาพล

“เจ้า… เดาออกก่อนแล้วว่าพวกเราจะมา?”

หลัวจื่อหงถามขึ้นมาอย่างอดไม่ไหว

ซูอี้หัวเราะพลางตอบ “ข้าเป็นคนเชิญพวกเจ้ามาเอง”

คนอื่น ๆ “?”

นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!?

“ยังไม่เข้าใจอีกหรือ?”

ซูอี้ชูสาส์นทองสื่อวิญญาณในมือขึ้นแล้วโบกไปมา

ชั่วครู่เดียว พวกหลัวจื่อหงก็ใจสั่น ตอนนี้พวกเขาเข้าใจเหตุการณ์แล้ว สีหน้าของแต่ละคนจึงแทบจะเปลี่ยนสีในบัดดล

หลงกลแล้ว!

แผนการณ์ในครั้งนี้ พวกเขาถูกจูงจมูกเดินมาโดยตลอด!

“ชั่วช้า!”

หวังหมีร้องด่า

“เป็นถึงทัศนาจารย์ผู้กลับชาติมาเกิด กลับใช้วิธีชั่วช้าเช่นนี้ล่อให้พวกเรามาติดกับ หากคนอื่นรู้ จะต้องโดนคนทั้งแผ่นดินหัวเราะเยาะเป็นแน่!”

เหยียนเฟิงสีหน้าคร่ำเคร่ง

“กล่าวเช่นนี้ เมิงฉางอวิ๋นกับเหวินเป่ยตายกันหมดแล้วเช่นนั้นหรือ?”

เฉียนชวนพึมพำด้วยความสับสน

ความจริงเช่นนี้เหมือนกับโดนคนอื่นฟาดหัวอย่างแรง พวกเขาแต่ละคนทั้งโกรธและตื่นตระหนก

“ไม่ต้องร้อนใจ ข้าเชิญพวกเจ้ามา เพราะต้องการจะต่อสู้อย่างเปิดเผยเท่านั้น”

ซูอี้หัวเราะพลางกล่าว “ไม่มีกับดักอันใดอย่างแน่นอน ที่จริงแล้ว ข้าไม่คิดสักนิดว่าจะหลอกพวกเจ้ามาฆ่า”

“จริงหรือ?”

ดวงตาของหลัวจื่อหงส่อประกายแวววาว

“ลูกผู้ชายต้องมีสัจจะ ข้าเป็นคนเช่นใดเมื่อในอดีตชาติ คิดว่าพวกเจ้าคงจะรู้กันดี แม้กระทั่งคนเจ้าเล่ห์อย่างช่างเสื้อก็ยังไม่กล้าทำลายภาพลักษณ์ของข้า”

ซูอี้กล่าวราบเรียบ “ยิ่งไปกว่านั้น หากต้องการจะลอบทำร้ายพวกเจ้าจริง ไม่จำเป็นต้องเผยร่องรอยให้เห็นเลย สร้างค่ายกลในที่แห่งนี้ ใช้วิธีอำพราง ก็สามารถจับตัวพวกเจ้าได้ทุกคนแล้ว”

พูดจบ เขาชี้ไปบริเวณใกล้ ๆ “ที่ตรงนั้น มีเพียงแค่ค่ายกลที่มีชื่อว่าจิตวิปลาสเท่านั้น ประโยชน์ของค่ายกลนี้ก็ง่าย ๆ เพียงแค่ป้องกันไม่ให้ทุกคนหนีไปโดยไม่สู้ก็เท่านั้น”

หลัวจื่อหงกับคนอื่นต่างก็มองหน้ากัน

ซูอี้ช่างตรงไปตรงมาเหลือเกิน!

เช่นนี้ยิ่งทำให้พวกเขาระมัดระวังตัวยิ่งขึ้น ตัวเกร็งไปหมด

เมื่อเห็นเช่นนี้แล้ว ซูอี้ก็ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนกล่าวจริงจัง “ทุกคนปล่อยตัวให้สบาย ที่ข้าพูดไปเยอะแยะเช่นนี้ เพราะต้องการจะต่อสู้กับพวกเจ้าอย่างเต็มที่ ทั้งรู้ผลแพ้ชนะ และรู้ผลอยู่หรือตาย”

หลังจากเงียบไปชั่วครู่ เขากล่าวต่อ “เอาชนะข้าได้ ความลับแห่งวัฏสงสารก็จะเป็นของพวกเจ้า อีกทั้งยังสามารถชำระความแค้นให้แก่คนในสำนักของพวกเจ้าแต่ละคนได้อีกด้วย เหตุใดจึงไม่สู้?”

เมิ่งฉางอวิ๋นที่ซ่อนตัวห่างออกไปรู้สึกงง

เหตุใดเขายิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าทัศนาจารย์กำลังเกลี้ยกล่อมฝ่ายตรงข้ามให้ลงมือจนปากเปียกปากแฉะ

อีกทั้งยังจริงใจมากด้วย ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย!

คนเช่นนี้เป็นคนจิตใจกว้างขวางถึงเพียงใดกัน?

หลัวจื่อหงนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวโพล่งออกมา “ทุกท่าน พวกเราไม่มีทางเลือกแล้ว หากไม่ลงมืออย่างเต็มกำลัง คงจะไม่มีโอกาสรอดชีวิตกลับไป ในเมื่อเป็นเช่นนี้…”

พูดถึงตรงนี้ เขาสูดหายใจลึก ๆ สายตาเป็นประกายคมกริบ “เหตุใดจึงไม่ลงมือให้เต็มที่เล่า!?”

เสียงก้องสะเทือนถึงชั้นเมฆ ดุดันน่ากลัว

เฉียนชวน เหวินเฟิง หวังหมีมองตากัน จากนั้นก็พยักหน้าให้กัน ความดุดันผุดขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา เมื่อสงบใจลง จิตต่อสู้พลันปะทุขึ้นราวกับเพลิงไฟโหมลุกไหม้

ซูอี้ที่อยู่ห่างออกไปชื่นชมพร้อมกับปรมมือชมเชย “ลูกผู้ชาย ควรจะเป็นเช่นนี้!”

หลัวจื่อหงกับคนอื่น ๆ ได้ยินคำชมเชยเช่นนี้แล้วรู้สึกทะแม่ง ๆ

“ลูกผู้ชายอะไรกัน ลงมือ!”

หลัวจื่อหงกัดฟันพลางแผดเสียงร้องตะคอก

เขายกคันธนูขึ้นในทันใด ยิ่งลูกธนูสีเงินออกไป

ครืน!

เสียงวิถีดังกึกก้อง ฟ้าดินโกลาหล

ลูกธนูสีเงินแหวกอากาศพุ่งตรงไปหาซูอี้ราวกับสายรุ้งเทวะที่ไร้เทียมทาน

แทบจะเวลาเดียวกัน หวังหมี เฉียนชวน กับเหวินเฟิงต่างลงมือต่อสู้ ปิดล้อมตัวซูอี้จากสามทิศทาง

บนหนทางด้านหน้า พวกเขาได้ปรึกษาแผนการลงมือไว้ก่อนแล้ว เวลานี้เพิ่งจะเปิดศึก ต่างก็ให้ความร่วมมือกันเป็นอย่างดี

“ฆ่า!”

หวังหมีชักดาบวิถีออกมา ปล่อยพลังดาบสว่างไสวยาวนับร้อยจั้งในทันใด

“เชือด!”

เฉียนชวนส่งเสียงตะโกน ง้าวสั้นสีทองในมือฟาดกระหน่ำ จากนั้นอัสนีสีทองพลันปรากฏขึ้นเต็มท้องฟ้า พลังกฎเกณฑ์ส่งเสียงดังอึกทึก กลิ่นอายแห่งการทำลายช่างน่ากลัวยิ่งนัก

เพียะ!

เหวินเฟิงตวัดแส้เหล็กเส้นยาวในมือ แรงฟาดรุนแรงเช่นนั้นอากาศตรงหน้าแตกระเบิด กฎเกณฑ์นับไม่ถ้วนแตกซ่าน

ราชันแห่งภูมิทั้งสี่คนมีประสบการณ์การต่อสู้อย่างโชกโชน พอได้ลงมือก็ลงมืออย่างเต็มที่ราวกับหมื่นอัสนีพิฆาต!

ทว่า เร็วที่สุดยังคงเป็นลูกธนูสีเงินที่หลัวจื่อหงยิงออกไปดอกนั้น มันเล็งไปยังร่างของซูอี้อย่างแม่นยำ

ต่อให้ลูกธนูดอกนี้ยิงไม่โดน ก็ยังโดนราชันแห่งภูมิทั้งสี่ปิดล้อมเพื่อฆ่าอยู่ดี!

และทั้งหมดนี้ ล้วนเกิดขึ้นในชั่วพริบตา!

ซูอี้ตาลุกวาว

ราชันแห่งภูมิทั้งสี่คนแสดงความสามารถอย่างเต็มที่เช่นนี้ เป็นการจุดประกายความต้องการสู้รบของเขาให้ลุกโชติช่วง

ชิ้ง!

ดาบสามชุ่นสะบั้นใจสวรรค์ถูกชักออกมา คมดาบสั่นสะเทือนราวกับถูกชักออกมาพร้อมกับลมพายุเดือดระห่ำ เมื่อคมดาบกับลูกธนูสีเงินดอกนั้นปะทะเข้าด้วยกัน เกิดเสียงดังกึกก้อง

ราวกับใช้กำลังน้อยนิดทัดทานกำลังมาก

และแทบจะในเวลาเดียวกัน ซูอี้ขยับข้อมือ ดาบสามชุ่นสะบั้นใจสวรรค์ก่อม่านดาบกลมมนบดฟ้าบังตะวัน ผลักดันไปข้างหน้า

พลังดาบของหวังหมี ง้าวสั้นสีทองของเฉียนชวน แส้เหล็กยาวของเหยียนเฟิง ล้วนซัดตรงไปที่ม่านดาบกลมมนนั้น

ครืน!

อากาศแปรปรวน ประกายแสงเทวะสาดกระเซ็น

ม่านดาบกลมมนแตกระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ ในทันใด

ซูอี้ฉวยโอกาสนี้กระโดดออกมาจากวงล้อม ปลายดาบคล่องแคล่วว่องไวราวกับสายฟ้า พุ่งตรงไปที่หวังหมีซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด

หวังหมีควงดาบเข้าสู้

ชิ้ง!!!

ท่ามกลางเสียงปะทะดังกึกก้อง ร่างของหวังหมีถอยร่น สีหน้าของเขาตื่นตระหนก ‘เป็นพลังที่น่ากลัวมาก!’

“ฆ่า!”

เฉียนชวนกันเหวินเฟิงบุกเข้ามาจากด้านข้าง ซัดกำลังอย่างเต็มที่

แทบจะในเวลาเดียว หลัวจื่อหงที่อยู่ห่างออกก็ยิงธนูเข้าใส่อีกดอก

ครืน!

ฟ้าดินสั่นสะเทือน สภาพพื้นที่เสียหาย

ศึกใหญ่ปะทุขึ้น ราชันแห่งภูมิทั้งสี่บุกอย่างเต็มที่ ใช้วิธีรุนแรงที่สุดในการปิดล้อม แต่ละคนดุดันรุนแรง

ลำพังเพียงแค่คลื่นพลังการต่อสู้ก็ยังสามารถบดขยี้ตัวตนขอบเขตจักรพรรดิได้!

ในการต่อสู้กันเช่นนี้ จิตต่อสู้ในตัวซูอี้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นแล้ว ไฟต่อสู้ในใจโหมลุก หัวใจร่ำร้องด้วยความสาแก่ใจ

ก่อนหน้านี้ เขากินปลามัจฉามังกรจันทร์ฉายไปสิบกว่าตัว มีพลังมหาวิถีอันยิ่งใหญ่มากมายสั่งสมอยู่ในตัว เวลานี้เมื่อได้เปิดศึก พลังที่ถูกสะสมในตัวเหล่านี้จึงถูกหลอมอย่างไม่หยุดยั้ง กลายเป็นส่วนหนึ่งของระดับวิถีในตัวซูอี้ไป

ทันใด…

ร่างสูงโปร่งของเขาก็ส่องแสงสว่างเจิดจ้า ทุกอณูผิวเปล่งประกายเรืองรอง พลังปราณในตัวส่งเสียงดังกึกก้องราวกับเสียงสายฟ้าฟาด แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่างที่สู้รบ ยกระดับสูงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ขาดสาย

ทั้งตัวของเขาเปรียบดั่งเตาหลอม ราวกับจะแผดเผาแผ่นดินอันยิ่งใหญ่

ในมือของเขา อานุภาพของดาบสามชุ่นสะบั้นใจสวรรค์ก็แกร่งขึ้นตามไปด้วย สำแดงวิถีดาบอันแยบยลล้ำลึกออกมา

บางครั้งเหมือนดังพายุฝนกระหน่ำ บดบังผืนฟ้าผืนแผ่นดิน

บางครั้งเหมือนกับคลื่นในมหาสมุทร ถาโถมโหมกระหน่ำ

บางครั้งเหมือนดังแสงสว่าง เจิดจ้าส่องสว่าง

บางครั้ง…

พลังดาบในแต่ละแบบล้วนยิ่งใหญ่อลังการ เต็มไปด้วยความแยบยล

หากมองดูจากระยะไกล ซูอี้เปรียบดั่งเทพดาบแห่งสวรรค์ชั้นเก้า ทุกท่วงท่า ราวกับจะฟาดฟันทุกสิ่งที่ขวางหน้า พิฆาตศัตรูทุกคนที่ขัดขวาง!

รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของพลังการต่อสู้ในตัวซูอี้แล้ว หลัวจื่อหงกับคนอื่น ๆ ต่างก็ตื่นตระหนก ทุกคนต่างก็แสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อออกมา

พวกเขาคาดเดาได้ถึงความแข็งแกร่งของทัศนาจารย์ผู้กลับชาติมาเกิด!

แต่คาดไม่ถึงว่าจะแข็งแกร่งจนสุดยอดถึงขั้นนี้!

เพียงแค่ชั่วเวลาดีดนิ้วสิบครั้งเท่านั้น

การจู่โจมของราชันแห่งภูมิทั้งสี่ก็ถูกซูอี้ต้านทานไว้ได้ทั้งหมด!

กำลังการบุกโจมตีกลายเป็นการต่อสู้และไล่ล่าที่สูสีกัน

เวลาดีดนิ้วยี่สิบครั้งผ่านไป

เฉียนชวน เหยียนเฟิง กับหวังหมีก็ถูกจับตัวไว้ได้ อยู่ในสถานการณ์อันตราย

ลูกธนูที่หลัวจื่อหงยิ่งออกไปไม่อาจทำอะไรซูอี้ได้อีก

เวลาดีดนิ้วสามสิบครั้งผ่านไป

ปัง!!

ง้าวสั้นสีทองของเฉียนชวนหักเป็นชิ้น ๆ พลังดาบอันไร้เทียมทานซัดออกไป พิฆาตตัวเขาจนร่างแตกวิญญาณดับ

ครู่ถัดมา เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกก็ดังขึ้น ร่างของหวังหมีถูกพลังดาบอันยิ่งใหญ่ฟันขาดเป็นสองท่อน

ดาบวิถีในมือเขาแตกสลายตามไปด้วย

รวดเร็วเสียเหลือเกิน

แทบจะในเวลาเดียวกัน ตัวตนขอบเขตราชันแห่งภูมิขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยงขั้นต้นอย่างเฉียนชวนกับหวังหมีก็ถูกสังหารตายคาที่

ภาพเหตุการณ์เช่นนั้น ทำให้เมิ่งฉางอวิ๋นที่ซ่อนตัวอยู่ถึงกับตื่นตระหนกจนหายใจแทบไม่ออก

และก็เป็นชั่วเวลานี้เช่นกัน เขารู้ซึ้งแล้วว่าตนเองสามารถรอดชีวิตจากเงื้อมมือของซูอี้มาได้ถือเป็นเรื่องที่โชคดีเพียงใด

“ไป!”

หลัวจื่อหงตะคอกด้วยดวงตาที่ปูดโปน

โดยไม่ต้องให้เขาเตือน เหวินเฟิงตื่นตระหนกจนปอดแทบจะแหกตั้งนานแล้ว ตอนที่เฉียนชวนกับหวังหมีโดนฆ่า เขาได้เคลื่อนย้ายมิติเพื่อหลบหนีแล้ว

ทว่าเขายังหนีได้แค่ครึ่งทาง ดาบของซูอี้ก็พุ่งตรงมาบดขยี้ราวกับลมฝนจากแปดทิศทาง

ปัง!!

มิติพันจั้งแตกสลาย

ร่างของเหวินเฟิงผู้ฝึกตนขอบเขตราชันแห่งภูมิขั้นกลางกลายเป็นเศษเนื้อนับจำนวนไม่ถูก

มิติที่แตกสลายนั้นถูกย้อมด้วยเลือดสีแดง

“ช่วย… ช่วยข้า…”

ที่ประหลาดก็คือ หลังจากที่เหวินเฟิงตายแล้ว เสียงร้องขอความช่วยเหลือที่เขาเปล่งออกมาก่อนจะตายจึงดังก้องขึ้น

ช่างน่าสยดสยองขนลุกขนพองยิ่งนัก

………………………………