บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1195: หล่อหลอมประกาศิตฟ้าดิน

ตอนที่ 1195: หล่อหลอมประกาศิตฟ้าดิน

ตอนที่ 1195: หล่อหลอมประกาศิตฟ้าดิน

ก่อนหน้านี้ เจตจำนงของผู้บัญชาการสักการะที่นกกระจอกวิญญาณประกาศออกทำให้วั่งเทียนโส่วและหยวนมู่ขวัญบินไปแล้ว

จนกระทั่งเมื่อพวกเขาเห็นจินชื่อถูกตบ ทั้งสองก็ตระหนักว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี หัวใจสั่นระรัว

เมื่อนกกระจอกวิญญาณมองมายามนี้ ทั้งสองก็ลนลานอย่างสมบูรณ์ เหงื่อกาฬแตกพลั่กท่วมร่าง

โดยไม่รีรอให้นกกระจอกวิญญาณกล่าววาจาใด วั่งเทียนโส่วรีบก้มหัวลงคำนับราวก้นไหม้ไฟ กล่าวขึ้นเสียงสั่น

“ผู้น้อยทราบความผิดแล้ว! ผู้น้อยทราบความผิดแล้ว! ขอผู้ส่งสารเมตตาด้วย เห็นแก่การกระทำงานอย่างจริงจังของผู้น้อยในอดีตแสนนาน โปรดละเว้นผ่อนปรน ผู้น้อยจะกลับใจชดใช้ความผิดนี้ขอรับ!”

หยวนมู่เองก็รีบร้อนวอนขอความเมตตาอย่างลนลานเช่นกัน

เมื่อเห็นเช่นนี้ จักรพรรดิมารสวรรค์และเมิ่งฉางอวิ๋นเองก็อดแค่นยิ้มมิได้

ก่อนหน้านี้ ผู้พิทักษ์ทั้งสองช่างลำพองเหลือเกิน และทำตัวสูงส่งเยี่ยงผู้ชนะ

ทว่ายามนี้คนทั้งสองล้วนตื่นตระหนกลนลาน!

ซูอี้ยืนนิ่งเนิ่นนาน เฝ้ามองอย่างเย็นชา

ไม่ยินดียินร้ายใด ๆ

เพราะท้ายที่สุด เหตุที่ผู้พิทักษ์ทั้งสองกลัวจนแทบจับไข้นั้นก็เป็นเพราะใต้เท้าผู้บัญชาการสักการะอันลึกลับทั้งหมด

มิใช่ความสำนึกผิดละอายชดใช้อย่างแท้จริง

“ข้าทำเพียงถ่ายทอดเจตจำนงของใต้เท้าผู้บัญชาการสักการะเท่านั้น มิต้องอ้อนวอนใด ๆ กับข้าหรอก”

น้ำเสียงของนกกระจอกวิญญาณที่ลอยอยู่บนนภาฟังดูเฉยเมย “ฟังให้ดี จากวันนี้ไป ปลดตนจากฐานะผู้พิทักษ์และคืนตราผู้พิทักษ์มาเสีย”

น้ำเสียงยังคงกังวาน ปีกของมันก็สั่นกระพือ

ขวับ!

เหรียญตราผู้พิทักษ์บนร่างของวั่งเทียนโส่วและหยวนมู่ต่างพุ่งออกมา ร่วงลงสู่ปีกของนกกระจอกวิญญาณ ก่อนจะสลายหายไป

พวกเขาสัมผัสอย่างชัดเจนว่าตรา ‘ผู้พิทักษ์’ ซึ่งอยู่กับพวกเขาแสนนานได้หายไป ไม่อาจใช้กฎสวรรค์แห่งโลกหล้านี้ได้อีก!

มิต่างกับการร่วงหล่นจากสวรรค์ในพริบตา และยากที่พวกเขาจะรับได้ในชั่วขณะนั้น

“ใต้เท้าผู้บัญชาการสักการะกล่าวว่า พวกเจ้าโหยหาอิสระจากโซ่ตรวนพันธนาการมาโดยตลอด ยามนี้พวกเจ้าเป็นอิสระแล้วนี่ มิซาบซึ้งขอบคุณหรือไร?”

นกกระจอกวิญญาณกล่าว

วั่งเทียนโส่วและหยวนมู่ล้วนได้สติ ต่างฝ่ายต่างคำนับอย่างพร้อมเพรียง “ผู้น้อยขอบคุณใต้เท้าผู้บัญชาการสักการะที่เมตตา!”

พวกเขาดูซาบซึ้ง ทว่าน้ำเสียงกลับเปี่ยมความจนใจลนลาน

เหตุผลนั้นแสนง่าย เมื่อเสียฐานะผู้พิทักษ์ไป สิ้นการควบคุมกฎสวรรค์ แล้วซูอี้… จะปล่อยพวกเขาไปหรือ?

“ใต้เท้าผู้ส่งสาร ผู้น้อยมีคำขอรบเร้าที่ไม่อยากเอ่ยอยู่ข้อหนึ่ง ท่าน… โปรดให้พวกเรารอดจากเขตต้องห้ามเซียนอับโชคไปได้หรือไม่?”

วั่งเทียนโส่ววิงวอนด้วยเสียงปนสะอึ้น

ชายชราผู้เหมือนคนแคระในยามนี้ลนลานโดยสมบูรณ์

“นั่นขึ้นกับความสามารถของเจ้าเอง”

น้ำเสียงของนกกระจอกวิญญาณดูเฉยเมย

เพียงหนึ่งวาจาทำให้วั่งเทียนโส่วแทบเข่าทรุด

คิดให้หัวระเบิดเขาก็คาดไม่ถึงว่าอุบายที่วางไว้สำหรับจัดการผู้ขัดเกลาซูอี้จะเปลี่ยนมากถึงเพียงนี้ยามลงมือ!

ฟิ้ว!

ทันใดนั้น อากาศก็สั่นไหว เป็นหยวนมู่ที่เผ่นหนีก่อนใคร

เห็นได้ชัดว่าเขาตระหนักแล้วว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงคิดดิ้นรนหาโอกาสรอด และเผ่นหนีทันที!

แต่ซูอี้หรือจะปล่อยเขาไป?

หนึ่งวจีดาบขยี้แดนดิน ปราณดาบซึ่งอยู่ในมือซูอี้ตลอดมาพุ่งทะยานกวาดเวหา

ปราณดาบนี้เดิมตั้งใจใช้จัดการกับเพชฌฆาตจินชื่อ มันถูกหลอมรวมด้วยปราณทั่วร่างของซูอี้ นอกจากจะรวมแก่นแท้เวิ้งลึกล้ำยังมีเสี้ยวปราณของดาบเก้าคุมขังเจืออยู่ด้วย

และยามนี้ มันถูกใช้เพื่อสังหารหยวนมู่

เพียงพริบตา…

ตู้ม!

ไกลออกไปหลายร้อยจั้ง อากาศระเบิดแหลก คลื่นกระเพื่อมซัดโถมทั่วทิศ

ร่างของหยวนมู่ระเบิดเปรี้ยง ก่อนจะสลายหายไปในพริบตา

ภาพอันน่าสะพรึงกลัวนี้ทำให้นกกระจอกวิญญาณอดประหลาดใจไม่ได้ มันแปรสภาพมาจากพลังกฎสวรรค์แห่งเขตต้องห้ามเซียนอับโชค จึงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าปราณดาบนี้ของซูอี้อาจเป็นภัยต่อมันได้!

“ซู… ใต้เท้าซู!”

วั่งเทียนโส่วดูหวาดผวา เขาทรุดตัวลงคุกเข่าอ้อนวอนปนสะอื้น “ท่าน… ท่านให้โอกาสตาเฒ่าผู้น้อยชดใช้ความผิดได้หรือไม่!?”

สิ่งที่ตอบกลับเขาคือปราณดาบสายหนึ่งซึ่งฟาดฟันลงมาอย่างดุเดือด

ฉับ!

ร่างของวั่งเทียนโส่วแหลกสลาย ขณะที่ดวงวิญญาณละล่องลอย

จักรพรรดิมารสวรรค์ที่อยู่ไกลออกไปกำลังตื่นเต้นในใจ ขณะพึมพำออกมาว่า “ชดใช้กับผีสิ ก่อนหน้านี้ ไอ้แก่อย่างเจ้ายังเผยธาตุแท้ชั่ว ๆ ออกมาอยู่เลย…”

“น่ายินดี!”

อกของเมิ่งฉางอวิ๋นกระเพื่อมหนัก พลางกล่าวทอดถอนใจเปี่ยมอารมณ์ “ทำตัวสูงส่งนัก กร่างอำนาจรังแกคน… ท้ายที่สุดก็พังไม่เป็นท่า! ก่อนหน้านี้พวกมันเย่อหยิ่งเพียงใด เทียบกับความเละเทะดูมิได้ยามนี้สิ!”

ใบหน้าของเขาเจิดจรัสด้วยยินดี แหงนหน้าตะโกนลั่นกับฟากฟ้า

เซียนกระเรียนยืนตะลึงกับที่ เงียบมาตลอดเรื่อง

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่จินชื่อประสบหรือความตายของวั่งเทียนโส่วกับหยวนมู่ล้วนกระทบจิตใจของเขาอย่างมหาศาลจนไม่อาจสงบลง

และนกกระจอกวิญญาณก็หาได้หยุดเรื่องทั้งหมดนี้ไม่

มันหันมองซูอี้ และกล่าวว่า “ในดินแดนรอบนอกของเขตต้องห้ามเซียนอับโชคมีกฎที่ต้องกระทำตาม แต่ในแดนลี้ลับดึกดำบรรพ์หามีกฎใดไม่ หากต้องการไปฝึกฝนที่นั่น เจ้าต้องระวังตนให้ดี”

ซูอี้เลิกคิ้วน้อย ๆ และกล่าวว่า “นี่ก็เป็นวาจาที่ผู้บัญชาการสักการะที่เจ้าว่าฝากมาพูดหรือ?”

นกกระจอกวิญญาณส่ายหน้ากล่าว “ทุกคนที่มีคุณสมบัติไปยังแดนลี้ลับดึกดำบรรพ์จะได้รับคำแนะนำนี้จากข้า”

กล่าวจบ มันก็กระพือปีกหายลับสู่อากาศธาตุ

“ไร้กฎเกณฑ์ใด ๆ หรือจะหมายความว่าเพชฌฆาตเยี่ยงจินชื่อซึ่งประจำการในแดนลี้ลับดึกดำบรรพ์จะสามารถกระทำการใด ๆ ต่อข้าได้โดยชอบใจ?”

ซูอี้ครุ่นคิด

“พี่ซู ไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่?”

จักรพรรดิมารสวรรค์เข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นเต้นระคนเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรหรอก”

ซูอี้แย้มยิ้มและส่ายหน้า “แค่อำนาจจากการฝึกฝนถูกใช้มากไปหน่อยน่ะ”

“ตาเฒ่าผู้น้อยรู้ว่าวิถีดาบของใต้เท้าไร้ผู้ใดเปรียบ วาสนาตระกองทั่วสวรรค์ ต้องสามารถพลิกกระแสเปลี่ยนวิกฤตเป็นแคล้วคลาดได้แน่ขอรับ! อุปสรรคที่ดูใหญ่โตเหล่านั้นต่างก็เป็นเพียงแค่ตัวร้ายชั้นต่ำ เพียงดีดนิ้วก็มลายสิ้นได้!”

เมิ่งฉางอวิ๋นก็เข้ามาหาอย่างรีบร้อน สีหน้าเปี่ยมความตื่นเต้น

เจ้าแก่ผู้นี้ไม่ปิดปากอีกต่อไป ทั้งยังสอพลอไม่หยุดทันทีเมื่อมีโอกาส

ซูอี้เมินเขาไปทันที

จากนั้นเขาก็กวาดตามองไปรอบ ๆ “หาที่พักก่อน ข้าว่าจะเก็บตัวสักหน่อย”

“หากสหายเต๋าไม่รังเกียจ วิหารเต๋าของข้าคือที่ปลอดภัยที่สุด”

เซียนกระเรียนที่อยู่ไกลออกไปพลันเอ่ยปาก

ยามผู้พิทักษ์ตนนี้เผชิญหน้าซูอี้ ในแววตาของมันก็เพิ่มความเกรงขามขึ้นมาอย่างมิเคยมี

“ขอบคุณมากนะ”

ซูอี้พยักหน้า

…

หมู่เมฆาหนาทะมึนเข้าปกคลุมผืนนภาเหนือซากสถานโลหิตทมิฬอีกครั้ง ทั่วสารทิศเงียบสงัด

นอกวิหารเต๋า โคมไฟส่องแสงสลัวริบหรี่

เซียนกระเรียนนั่งเฉย ๆ บนบันไดหินขั้นหนึ่ง และกล่าวเบา ๆ “สหายเต๋ามารสวรรค์ เล่าเรื่องของสหายเต๋าซูผู้นั้นให้ข้าฟังบ้างได้หรือไม่?”

จักรพรรดิมารสวรรค์ซึ่งนั่งอยู่ด้วยกันพยักหน้า “ผู้อาวุโสอยากรู้เรื่องใด ข้าจะไม่ปิดบัง”

เมิ่งฉางอวิ๋นยืนคอตกอยู่ใต้ซากต้นไม้ และเมื่อได้ยินเรื่องนี้เขาก็หูผึ่ง ความอยากรู้ในใจถูกกระตุ้น

แม้เขาจะยอมศิโรราบ แต่ทุกอย่างที่เขารู้ก็มีเพียงเรื่องในอดีตของทัศนาจารย์ และรู้เพียงว่าร่างเวียนวัฏของทัศนาจารย์เป็นที่เคารพนับถือในมหาแดนดินนี้

ส่วนเรื่องอื่น ๆ นั้น เขาไม่รู้เลย

ไม่นานนัก จักรพรรดิมารสวรรค์ก็เอ่ยปากเล่าเรียง

นางไม่ค่อยพูดเรื่องอดีตของซูอี้มากนัก แต่ย้อนระลึกถึงชายที่นางจดจำในฐานะตำนานแห่งโลกหล้ามากกว่า

ขณะเดียวกัน ในวิหารเต๋า

ซูอี้นั่งลงขัดสมาธิ

ร่างของเขาสั่นสะท้านรุนแรง และสุดท้ายก็ไม่อาจข่มกลั้นหยาดโลหิตแดงฉานไว้ได้ มันหยดย้อยลงจากริมฝีปาก พลังปราณในกายอ่อนแอลงอย่างกะทันหัน

ตาเปล่าก็เห็นได้ว่ากระทั่งผิวกายของเขายังแห้งกร้าน เส้นผมยาวดูจะเสียประกาย ทั่วร่างเผยเค้าลางไร้กำลัง

เหตุเป็นเพราะในศึกก่อนหน้านี้ เขาใช้แก่นแท้เวิ้งลึกล้ำเป็นเวลานาน วิถีเต๋าที่เขาสั่งสมมาจึงถูกใช้ไปอย่างมหาศาล!

กอปรกับในช่วงท้าย เพื่อเตรียมวิธีการรับมือจินชื่อ เขาไม่ลังเลจะดึงพลังดาบเก้าคุมขังเข้ามาเสริม เขาในยามนั้นจึงร่อแร่เต็มที

ยามนี้ ทันทีที่เขาผ่อนคลาย จิตวิญญาณทั่วร่างก็เสื่อมสลาย

“ท้ายที่สุด การฝึกฝนของข้าก็ยังอ่อนแอเกินไป…”

ริมฝีปากซูอี้ยกยิ้มเยาะตนเองเล็กน้อย

ย้อนนึกไปถึงตนเองยามเป็นทัศนาจารย์ เขาสัญจรพบพานผู้คนมากมายในจักรวาลพร่างดาว วิชาดาบแทบไร้เทียมทาน ราชันแห่งภูมิทั่วไปหาเข้าสู่สายตาได้ไม่

อย่าว่าแต่ตัวตนในขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยงหรือคืนสู่สามัญเลย

“แต่หากมองการฝึกฝนในวิถีลึกล้ำ ตัวข้าในยามนี้ก็ห่างไกลเกินเทียบกับตัวข้ายามเป็นปรมาจารย์ดาบเสวียนจวิน หรือชาติที่แปดยามเป็นทัศนาจารย์ได้”

“แต่นั่นเพียงพอแล้ว!”

หัวใจของซูอี้มิได้เรรวน

เขาจะไม่มีวันเร่งรัดเปลี่ยนขอบเขต

การเวียนวัฏฝึกฝนใหม่นั้นต้องทำทีละก้าว เพื่อที่จะสามารถขัดเกลาการฝึกฝนมหาวิถีให้สูงส่งเหนือล้ำกว่าอดีตชาติอื่น ๆ ได้!

ซูอี้นำป้ายประกาศิตฟ้าดินทั้งหมดที่ตนมีออกมา

พวกมันมีทั้งหมดสี่สิบเจ็ดชิ้น

นอกจากชิ้นของเขาเอง ชิ้นอื่น ๆ ล้วนแต่เป็นสินสงครามจากการต่อสู้กับหลัวจื่อหง หวังหมี เหยียนเฟิง เฉียนชวน และโม่หงซาน

และยังมีหกชิ้นมาจากเมิ่งฉางอวิ๋นด้วย

หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย ซูอี้ก็หยิบป้ายประกาศิตฟ้าดินขึ้นชิ้นหนึ่งและเริ่มทำสมาธิฝึกฝน

ประกาศิตฟ้าดินนั้นหลอมรวมมาจากปราณมารดาฟ้าดิน ซึ่งเป็นสมบัติอันหาได้ยากในโลกภายนอก

สำหรับซูอี้ ด้วยประกาศิตฟ้าดินสิบแปดชิ้น เขาก็มีคุณสมบัติเข้าสู่แดนลี้ลับดึกดำบรรพ์เพื่อฝึกฝนเลื่อนระดับแล้ว ส่วนป้ายประกาศิตฟ้าดินชิ้นอื่น ๆ ย่อมถูกใช้เพื่อการฝึกฝน

ตู้ม!

ประกาศิตฟ้าดินสั่นสะเทือน และทันใดนั้นก็หลอมละลายเป็นปราณมารดาฟ้าดินอันเข้มข้นหาใดเปรียบ ทะลักเทเข้าใส่ร่างของซูอี้ราวมหาธารจากแม่น้ำแยงซี

การฝึกฝนของเขาซึ่งดูราวแม่น้ำเหือดถูกฟื้นฟูเสริมแกร่งในทันที เริ่มฟื้นตัวด้วยความเร็วอันน่าตกใจ…

เพียงครึ่งเสี้ยวชั่วยามต่อมา

ปราณมารดาฟ้าดินในประกาศิตฟ้าดินชิ้นแรกก็ถูกซูอี้หล่อหลอมสมบูรณ์

การฝึกฝนของเขาฟื้นฟูกลับมาราวเจ็ดส่วน!

ในเมื่อปราณมารดาฟ้าดินนี้ถูกหล่อหลอมดูดซับ ยามฝึกฝนจึงเทียบได้กับหล่อหลอมการฝึกฝน ร่างวิถีและจิตวิญญาณของซูอี้ขึ้นใหม่ ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอันละเอียดอ่อนทว่าเห็นได้ชัดเจน

ซูอี้ไม่รอช้า หยิบประกาศิตฟ้าดินอีกชิ้นขึ้นมาและเริ่มฝึกฝน

ชั่วยามต่อมา

ซูอี้หล่อหลอมประกาศิตฟ้าดินไปแล้วห้าชิ้น

การฝึกฝนของเขาเดือดพล่านราวอยู่บนเตา ไม่เพียงมันจะฟื้นกลับสู่จุดสูงสุดเท่านั้น แต่ยังเคลื่อนพัฒนาขึ้นไปอีกก้าว อำนาจฝึกฝนของร่างกายของเขาล้วนเจืออำนาจหนาแน่นใหญ่หลวงอันเป็นของปราณมารดาฟ้าดิน

แม้กระทั่งกฎมหาวิถีเช่นกฎเวียนวัฏสงสาร สังขาร สุดวิถี การจมและจุดจบยังพัฒนาเพิ่มเติม มีสัญญาณราง ๆ ว่าจะเข้าสู่ขั้นสมบูรณ์แบบแล้ว

นี่คือปราณมารดาฟ้าดินซึ่งมาจากพลังต้นกำเนิดจักรวาลของภูมิดาราฟ้าดิน และมันยังเป็นที่รู้จักในฐานะแดนบรรพชนของวิถีนับหมื่นทั่วจักรวาลพร่างดาว!

อำนาจเช่นนี้มีประโยชน์อเนกอนันต์ มิเพียงหล่อหลอมการฝึกฝน จิตวิญญาณและร่างวิถีเท่านั้น แต่ยังเสริมแกร่งกฎเต๋าที่ผู้ฝึกตนนั้น ๆ ถือครองอีกด้วย!

และนี่ยังเป็นเหตุที่ทำให้เหล่ายักษ์ใหญ่ในจักรวาลพร่างดาวเยี่ยงโรงวาดฤทัยกับหอเก้าสวรรค์ส่งยอดฝีมือมายังภูมิดาราฟ้าดิน

เหตุเป็นเพราะปราณมารดาฟ้าดินนี้พิสดารเกินไป มันเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่หาได้เพียงที่ภูมิดาราฟ้าดินเท่านั้น!

………………………………