บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1204: คนแซ่ซูทุจริต!

ตอนที่ 1204: คนแซ่ซูทุจริต!

ตอนที่ 1204: คนแซ่ซูทุจริต!

ผู้ชายวัยกลางคนมีนามว่าเสวี่ยฉางจิ้ง

เหมือนดังที่ซูอี้สันนิษฐาน เขามาจากลัทธิทางช้างเผือก รับหน้าที่เป็นจ้าวตำหนักดารา

สาเหตุที่เพียงแค่มองแวบเดียวเขาก็สามารถคาดเดาฐานะของซูอี้ออก เป็นเพราะระดับการฝึกตนกับอายุของซูอี้

ซูอี้อายุยังน้อยมาก แค่ยี่สิบกว่า ๆ เท่านั้น

และระดับการฝึกตนของเขาก็อยู่ในขอบเขตสานพันธะลึกล้ำ!

จักรพรรดิหนุ่มเช่นนี้ หากอยู่ในห้วงลึกจักรวาลพร่างดาว ถือเป็นคนเก่งไร้เทียมทานที่หาพบได้ยากในรอบหมื่นปี สร้างความสั่นสะเทือนอย่างไม่เคยมีมาก่อน

และตอนที่เสวี่ยฉางจิ้งมาสู่มหาแดนดิน เคยได้ยินเรื่องของทัศนาจารย์กลับชาติมาเกิดใหม่ ซึ่งตอนนี้เขามีอายุประมาณยี่สิบต้น ๆ อายุยังน้อยมาก

และก็เป็นเพราะเหตุนี้ เสวี่ยฉางจิ้งจึงคาดเดาเช่นนี้

“คนที่มีชีวิตมานาน สายตาแตกต่างจากคนอื่น ๆ”

ซูอี้รำพึง

สายตาของเสวี่ยฉางจิ้งส่องประกาย กล่าวพร้อมกับรอยยิ้มกระด้าง “ถ้าเช่นนั้นข้าควรจะเรียกเจ้าว่าทัศนาจารย์ หรือว่าซูเสวียนจวิน?”

“ไม่มีความแตกต่าง”

ซูอี้ยืนเอามือไพล่หลัง มองดูดวงดาวหนึ่งร้อยแปดดวงที่อยู่ในหมู่ดาราอันห่างไกล “เจ้าสามารถทำการทดสอบต่อไปได้ ข้ารับรองว่าจะไม่รบกวนเจ้า”

เสวี่ยฉางจิ้งเชื่อคำกล่าวนี้ เพราะทัศนาจารย์ยึดมั่นในสัจจะมาโดยตลอด

แม้กระทั่งคู่ต่อสู้ของเขาก็ยังไม่รู้สึกสงสัย

ทว่าเสวี่ยฉางจิ้งกลับไม่คิดจะทดสอบ และกล่าวขึ้นว่า “สหายเต๋ามาสู่หนทางลึกลับดั้งเดิมนี้ เคยเจอกับอุปสรรคอันใดหรือไม่?”

สหายเต๋าซู!

คำเรียกเช่นนี้ ช่างน่าสนใจ

เสวี่ยฉางจิ้งพยักหน้าน้อย ๆ “ได้โปรดชี้แนะ”

ซูอี้กล่าว “ส่วนใหญ่ตายหมดแล้ว”

เสวี่ยฉางจิ้งหรี่ตามอง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวขึ้นราวกับไม่อยากจะเชื่อ “เจ้า… เป็นคนฆ่า?”

“ไม่ผิด”

ซูอี้ตอบตามตรง

ความขุ่นเคืองผุดขึ้นบนสายตาของเสวี่ยฉางจิ้ง เขาจับจ้องไปยังซูอี้สักครู่ ทันใดนั้นก็ทอดถอนใจราวกับเสียดาย “เสียดายนัก ที่นี่เป็นหนทางแห่งการทดสอบ ถูกจำกัดด้วยกฎระเบียบ ห้ามไม่ให้ผู้รับการทดสอบต่อสู้กันเอง มิเช่นนั้น ข้าอยากจะประลองกับสหายเต๋าเสียจริง ๆ”

ซูอี้หัวเราะขึ้นมา ก่อนกล่าว “อยากจะฆ่าข้า เพื่อแก้แค้นแทนผู้ร่วมเดินทางเหล่านั้นน่ะหรือ?”

“ไม่ผิด” เสวี่ยฉางจิ้งพยักหน้าตอบรับโดยไม่ได้ปิดบัง

ซูอี้ก็กล่าวพลางถอนใจยาวเช่นกัน “บังเอิญนัก ตอนที่ข้ามาดินแดนลึกลับดั้งเดิม เคยคิดเช่นกันว่าจะสังหารเจ้ากับผู้รับการทดสอบคนอื่นอีกสามคน แต่ไม่คิดเลยว่า ผู้รับการทดสอบอีกสามคนที่เดินทางพร้อมกับเจ้าจะตกรอบไปเสียแล้ว”

ทันใด ซูอี้ก็หัวเราะขึ้นมา “แต่สังหารเจ้าก่อนก็พอแล้ว”

เสวี่ยฉางจิ้ง “…”

เขาพลันรู้สึกอยากจะกระทำการบุ่มบ่ามขึ้นมาอย่างแรง โดยฆ่าทัศนาจารย์ผู้กลับชาติมาเกิดใหม่คนนี้ให้จบเรื่องไปเสียตอนนี้เลย!

เขาลอบสูดหายใจระงับความปรารถนาอันแรงกล้าในใจ ก่อนกล่าวประชด “ด้วยสายตาของเจ้า คงมองออกได้ไม่ยากว่าใครก็ตามที่ลงมือห้ำหั่นบนหนทางแห่งการทดสอบนี้ คนผู้นั้นจะต้องโดนพลังกฎเกณฑ์ของสถานที่แห่งนี้ลงโทษ แต่กลับยังกล่าวเช่นนี้ออกมาอีก หากว่านี่เป็นสันดานของทัศนาจารย์ผู้กลับชาติมาเกิดใหม่ คงจะรู้สึกผิดหวังน่าดู”

ซูอี้กล่าวเหมือนกับใช้ความคิด “เจ้าต้องการจะยั่วให้ข้าลงมือเช่นนั้นหรือ?”

เสวี่ยฉางจิ้งกล่าวน้ำเสียงราบเรียบ “ข้ายืนอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน เจ้ากล้าลงมือหรือไม่?”

สวบ!

เถาวัลย์สีเทาโผล่ออกมาจากแขนเสื้อของซูอี้ จากนั้นมันก็ฟาดไปที่หน้าของเสวี่ยฉางจิ้ง

เสวี่ยฉางจิ้งไม่ขยับเขยื้อน ในสายตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

ไม่ผิดไปจากความคาดหมายของเขา ไม่จำเป็นต้องให้เขาลงมือ พลังกฎเกณฑ์ก็โหมซัดไปที่ซูอี้อย่างแรง

ปัง!!

เถาวัลย์สีเทาระเบิดลวดลายมหาวิถีลึกลับ กลิ่นอายคลุมเครือครุกรุ่น

พลังกฎเกณฑ์เหล่านั้นถูกทลายไปในทันใด!

“ฮะ?”

เสวี่ยฉางจิ้งหรี่ตา

เพียะ!!

เถาวัลย์ฟาดหน้าของเสวี่ยฉางจิ้งอย่างแรง จนเลือดไหลซิบเป็นทาง กระดูกโหนกแก้มถูกฟาดจนบุ๋มลงไป เขาถึงกับตัวเซจนเกือบกระเด็นออกไป

“เป็นไปได้อย่างไร!?”

เสวี่ยฉางจิ้งตื่นตระหนกจนหน้าเปลี่ยนสี ราวกับไม่อยากจะเชื่อเลยสักนิด

ตอนที่เข้าสู่หนทางแห่งการทดสอบใหม่ ๆ เขาเคยสัมผัสอย่างจริงจังมาแล้ว พอจะลงมือ เป็นต้องเจอพลังกฎเกณฑ์ลงโทษทุกครั้งไป

อีกทั้ง ทูตนกกระจอกวิญญาณตัวนั้นก็เคยเตือนไว้เช่นกันว่าห้ามผู้รับการทดสอบฆ่าฟันกันเอง

แต่ตอนนี้ ซูอี้ลงมือแล้ว และได้รับการลงโทษจากพลังกฎเกณฑ์แล้วจริง ๆ แต่เขากลับต้านทานพลังการลงโทษเช่นนั้นได้!

ไม่น่าเชื่อเลย!

“มา ยืนดี ๆ อย่าขยับ”

ซูอี้ถือเถาวัลย์ทำท่าราวกับอาจารย์ที่กำลังจะทำโทษศิษย์ผู้กระทำความผิด

เสวี่ยฉางจิ้งกล่าวด้วยสีหน้าหมองคล้ำลง “สมบัติล้ำค่าในมือเจ้า…”

ทว่าซูอี้กลับง้างมือใช้เถาวัลย์ฟาดโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ

เสวี่ยฉางจิ้งไหนเลยจะยังยืนนิ่ง ๆ เหมือนเมื่อตอนแรกอีก จากนั้นเขาก็รีบถอยหนีไปไกล ๆ

แต่ซูอี้กลับไล่ฟาดเขาติด ๆ กันหลายที

ครืน!

พลังกฎเกณฑ์พลุ่งพล่านเต็มลานวิถี โหมซัดใส่ซูอี้อย่างแรง

ทว่าพวกมันล้วนถูกเถาวัลย์มารดาฟ้าดินสลายไปจนสิ้น

เสวี่ยฉางจิ้งที่หนีไม่ทันก็โดนฟาดอีกครั้ง

ปัง!!

เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นจนเห็นแผ่นที่ถูกฟาดจนเหวอะหวะ เสวี่ยฉางจิ้งเจ็บจนต้องกัดฟันแน่น ขณะสูดลมเข้าปากดังซี้ด ๆ

“ซูเสวียนจวิน! เจ้าบังอาจทำผิดกฎ! ไม่กลัวจะโดนลงโทษเช่นนั้นหรือ?”

เสวี่ยฉางจิ้งแผดร้องเสียงแหลมด้วยความตื่นตระหนก

“ไม่กลัว”

ซูอี้ตอบแบบไม่ต้องคิดมาก

เสวี่ยฉางจิ้ง “…”

ไม่รอให้เขาพูด ซูอี้ก็ถือเถาวัลย์บุกเข้ามาหาอีกครั้ง

เสวี่ยฉางจิ้งตกใจอย่างแรง เหตุใดพลังกฎเกณฑ์บนหนทางแห่งการทดสอบถึงได้ไร้ประสิทธิภาพถึงเพียงนี้?

แม้กระทั่งจักรพรรดิขอบเขตสานพันธะลึกล้ำก็ยังทำอะไรไม่ได้?

หรือว่ากฎเกณฑ์ในที่แห่งนี้มีไว้เพื่อเป็นสิ่งประดับเท่านั้น?

เสวี่ยฉางจิ้งกัดฟันกรอดขณะกำลังครุ่นคิด สายตาของเขาเย็นยะเยียบ ความดุดันพุ่งปะทุจากภายใน เขาตัดสินใจเข้าสู้โดยไม่หลบหลีกอีกต่อไป

ด้วยระดับการฝึกตนขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยงขั้นปลาย เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่สามารถจัดการกับคนหนุ่มขอบเขตสานพันธะลึกล้ำได้!!

ครืน!

เสียงวิถีในตัวเสวี่ยฉางจิ้งส่งเสียงดังกึกก้อง ประกายแสงส่องสว่าง อานุภาพอันน่ากลัวอย่างไร้ขอบเขตของมันปะทุขึ้นมา

เขาขับเคลื่อนระดับการฝึกตนในตัวจนถึงขั้นสูงสุด

“โฉบ!”

เสวี่ยฉางจิ้งระเบิดเสียง ขณะประสานฝ่ามือ แสงดาราอันสุกสว่างรวมตัว จากนั้นจึงถูกซัดออกไปกลางอากาศ ครอบไปที่ตัวของซูอี้

ทว่ามันยังไม่ทันซัดไปโดนตัวซูอี้…

ครืน!

เสียงระเบิดกึกก้องก็ดังขึ้น

ร่างของเสวี่ยฉางจิ้งกระเด็นออกไป

พลังกฎเกณฑ์อันรุนแรงสั่นสะเทือนจนเลือดกระอักออกจากปากและจมูก ร่างของเขาถูกซัดกระเด็นออกไปไกลหลายสิบจั้ง จนสภาพของเขาดูร่อแร่

“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้!?”

เสวี่ยฉางจิ้งโมโหจนร้องด่าออกมา “กฎเกณฑ์ยังมีความน่าเชื่อถืออีกหรือ? ยอมให้ซูเสวียนจวินแหกกฎได้คนเดียว ทว่ากลับไม่ยอมให้ข้าได้ลงมือ?!!!”

เขาโกรธจนทนไม่ไหวอีกแล้ว ความเคียดแค้นคับอกจนอยากจะระเบิด

เสวี่ยฉางจิ้งไหนเลยจะยอมโดนฟาดอีก เมื่อเขาก้าวขาได้ก็รีบเผ่นหนีเอาตัวรอด

ทว่าลานวิถีแห่งนี้กินอาณาบริเวณเพียงแค่ร้อยจั้งเท่านั้น หากเอาแต่หลบไม่ยอมสู้ อย่างไรเสียก็ต้องเสียเปรียบอยู่ดี

เสวี่ยฉางจิ้งก็ถูกฟาดก้นอีกครั้งอย่างรวดเร็วในเวลาถัดมา เขาเจ็บจนส่งเสียงร้องโอดครวญ สองมือกุมก้น กระโดดแด่ว ๆ ขึ้นมา

เขาพยายามจะพุ่งขึ้นสู่หมู่ดารา

ทว่าดวงดาวหนึ่งร้อยแปดดวงที่ปรากฏบนหมู่ดารา มีพลังกฎเกณฑ์คลุมครอบ

เมื่อเขาเข้าไปใกล้ พลังกฎเกณฑ์ก็จะฟาดใส่จนเขากระแทกกับพื้น ดาวสีทองขึ้นระยิบระยับเต็มตา

ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ซูอี้ก็ถือเถาวัลย์เข้ามาฟาดอีก

ปัง!!

เขาถูกเหวี่ยงออกไปเหมือนกับลูกข่าง

เนื้อตัวมีแต่บาดแผลเหวอะหวะไม่มีชิ้นดี ผมเผ้ารุงรัง หน้าปูดตาบวม น่าสมเพชยิ่งนัก

ไม่มีความน่ายำเกรงของตัวตนขอบเขตราชันแห่งภูมิเหมือนเมื่อตอนแรกอีก

หากให้ใครในลัทธิทางช้างเผือกมาเห็นเข้า คงจะคาดไม่ถึงว่า จ้าวตำหนักดาราของพวกเขาจะถูกทำร้ายจนอยู่ในสภาพร่อแร่เช่นนี้

และในขณะนี้เอง เมื่อสะเก็ดแสงสว่างวาบขึ้นมา นกกระจอกวิญญาณก็ปรากฏตัว

มันมองดูซูอี้ด้วยสายตาเย็นชา ขณะกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ผู้รับการทดสอบ เจ้ากระทำผิดกฎของหนทางแห่งการทดสอบแล้ว!”

เสวี่ยฉางจิ้งรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาในทันใด พลางโบกมือส่ายแขน ตะโกนเสียงดัง “ใต้เท้าทูต คนแซ่ซูทุจริต ไร้ยางอาย จะต้องลงโทษสถานหนัก!!”

ทุจริต?

นกกระจอกวิญญาณนิ่งไปชั่วครู่ มองดูตัวตนขอบเขตราชันแห่งภูมิท่านนี้ว่าถูกทรมานจนอยู่ในสภาพเช่นใด กระทั่งคำว่าทุจริตก็ยังพูดออกมาได้

ซูอี้พลอยหัวเราะตามไปด้วย เห็นได้ชัดว่าเสวี่ยฉางจิ้งโกรธจนหน้ามืดตามัวไปแล้ว จึงได้เอ่ยคำพูดไร้เดียงสาเช่นนี้ออกมาได้

“เขาไม่ได้ทุจริต”

นกกระจอกวิญญาณอธิบายอย่างใจเย็น “อย่างไรเสีย พลังกฎเกณฑ์ก็เคยลงโทษเขา ไม่ให้เขาทำร้ายเจ้า แต่… ดูเหมือนว่าจะไม่มีผลอันใด…”

“ไม่นับ”

นกกระจอกวิญญาณตอบจริงจัง “ทำผิดกฎกับทุจริตไม่เหมือนกัน”

เสวี่ยฉางจิ้ง “?”

เขาโกรธจนตัวสั่นงันงก ก่อนจะแผดเสียงออกมา “ยังมีความยุติธรรมกันอีกหรือไม่? ยังมีกฎเกณฑ์กันอีกหรือไม่? คนซื่อตรงทำตามกฎระเบียบอย่างพวกเราสมควรโดนกลั่นแกล้งเช่นนั้นหรือ?!”

ซูอี้กับนกกระจอกวิญญาณมองหน้ากันแล้วหัวเราะ นี่เป็นคำพูดของคนที่อยู่ในขอบเขตราชันแห่งภูมิพูดเช่นนั้นหรือ?

นกกระจอกวิญญาณนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนกล่าวว่า “เจ้าก็สามารถทำผิดกฎได้เช่นกัน”

เสวี่ยฉางจิ้งหน้ากระตุก

เขานิ่งเงียบไป

นานมากกว่าเขาเงยหน้าขึ้น จ้องมองดูนกกระจอกวิญญาณกล่าวช้า ๆ ทีละคำ “หากว่าข้าตายไปตรงนี้ นั่นก็แสดงว่ากฎเกณฑ์ของหนทางแห่งการทดสอบแห่งนี้… ไม่ยุติธรรม!”

เสวี่ยฉางจิ้งโมโหจนอยากจะกระโดดบีบคอนกนกกระจอกวิญญาณตัวนี้ให้ตาย

ซูอี้กล่าว “เอาเช่นนี้ก็แล้วกัน เจ้าถอนพลังกฎเกณฑ์ในที่แห่งนี้ ข้าจะให้โอกาสประลองยุทธ์อย่างยุติธรรมแก่เขา”

เสวี่ยฉางจิ้งตะลึงด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

จากนั้นเขาจึงเบนสายตามองไปที่นกกระจอกวิญญาณ

นกกระจอกวิญญาณนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ก็ดีเช่นกัน”

มันกระพือปีก ทันใด พลังกฎเกณฑ์ที่ปกคลุมทั่วลานวิถีแห่งนี้ก็มลายหายไปสิ้น

เสวี่ยฉางจิ้งตื่นตัวขึ้นมาในทันใด

ระดับวิถีในตัวเขาระเบิดเสียง ความโกรธและความเคียดแค้นที่สุมอกกลายเป็นความอำมหิตอย่างเต็มรูปแบบ

สายตาเย็นเยียบของเขาประดุจคมมีด ขณะชี้ไปที่ซูอี้ “คนแซ่ซู อาศัยที่เจ้ากล้าประลองยุทธ์กับข้าอย่างยุติธรรม ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้ตายอย่างรวดเร็ว!”

เสียงยังคงดังกึกก้อง จากนั้นดาบบินสีน้ำเงินเล่มหนึ่งก็พุ่งออกมา ปะทะห้ำหั่นอย่างเต็มกำลัง

“ประหาร!”

ดาบบินสีน้ำเงินบางราวกับปีกจักจั่น แสงดาวส่องประกายทั่วท้องฟ้า การบุกโจมตีครั้งนี้สูบฉีดด้วยระดับวิถีตลอดทั้งชีวิตของเสวี่ยฉางจิ้ง ด้วยเหตุนี้มันจึงมีอานุภาพน่ากลัวอย่างไร้ขอบเขต

‘คู่ต่อสู้เช่นนี้ ไม่ค่อยเท่าไรเลย’

ซูอี้แอบคิดในใจ

สวบ!

เงาสีดำปรากฏขึ้นราวกับแสงแวบผ่าน

เพล้ง!

ดาบบินสีน้ำเงินยังคงอยู่กลางอากาศ ก่อนจะหักพร้อมกับเสียง

จากนั้นประกายดาวเต็มท้องฟ้าพลันหายไป

เสวี่ยฉางจิ้งที่อยู่ห่างออกไปเบิกตากว้าง ริมฝีปากกระตุก กล่าวเสียงขาด ๆ หาย ๆ “เร็ว… เร็วมาก… ดาบเดียว…”

เสียงยังคงดังก้อง ทันใดเกิดรอยปริแยกขึ้นกลางหน้าผาก

โลหิตร้อนพลันสาดกระเซ็นออกมา จากนั้นเขาก็ล้มลง

เมื่อร่างลงไปกองกับพื้น จึงเกิดเสียงดังสนั่นและกลายเป็นเถ้าธุลีปลิวว่อนและหายลับไปในทันใด

ราชันแห่งภูมิขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยงแห่งตำหนักดาราจากลัทธิทางช้างเผือกผู้นี้ก็จบชีวิตลงในสภาพเช่นนี้

ซูอี้ที่อยู่ไม่ไกลนักก้มมองเถาวัลย์สีเทาในมือ แล้วก็อดกล่าวชื่นชมขึ้นมาไม่ได้ “ของดีเสียจริง”

………………………………