บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1206: สัจธรรมเบื้องหลังหายนะ

ตอนที่ 1206: สัจธรรมเบื้องหลังหายนะ

………………..

ตอนที่ 1206: สัจธรรมเบื้องหลังหายนะ

กระดูกมือสีขาวโพลนดุจหิมะอันเปี่ยมบรรยากาศเยี่ยงเซียนวางอยู่ในกล่องโลหะใบหนึ่งอย่างเงียบงัน

มีเค้าลางความประหลาดไหลรินอย่างลึกลับ

เพียงมองไปยังมัน ซูอี้ก็รู้สึกถึงแรงกดดันปะทะใบหน้า

จิตวิญญาณของเขาปวดหนึบ

เขาได้เห็นภาพหนึ่งในภวังค์

ในโลกหล้าที่ปกคลุมด้วยแสงสูญสลาย กลุ่มเงาร่างดุจเทพเจ้ากำลังโรมรัน อาวุธวิเศษกู่คำรามสะท้านเวหา เคล็ดวิชาร้ายกาจนับไม่ถ้วนพร่างพรายประกายแสง กวาดทั่วแดนหล้านภาสวรรค์

โลหิตทะลักพร่างพรม

ผืนนภาพังถล่ม

สรรพชีวิตสิ้นหวังตกตาย

กฎสวรรค์อันยิ่งใหญ่ดุจมังกรแหลกสลายจากท้องนภา ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่แดนดิน

“พันธสัญญาแห่งเทพต้องมิถูกฝ่าฝืน!”

มีเสียงตะโกนกึกก้องไปทั่วฟ้าดินราวเทพเจ้าเอ่ยโองการ

ทุกพยางค์สามารถทำให้ฟ้าดินสะเทือนสั่น และไม่อาจทราบได้ว่าบรรพตลำธารถล่มแหลกลงมากมายเพียงใด ชีวิตต้องสะเทือนสู่ความตายทั้งเป็นเท่าไร

ซูอี้เงยหน้าขึ้น ‘มอง’

ทว่าก็เห็นเพียงว่าเหนือท้องนภามีร่างใหญ่โตอันเลือนรางอยู่ร่างหนึ่ง

คนผู้นั้นยืนอยู่บนสายธารยาวแห่งกาลเวลา เขาสวมอาภรณ์สีขาว หอกศึกประกายแสงสีเงินลอยอยู่ตรงหน้าดุจเทพเซียนข้ามมิติเคลื่อนกาลเวลา

ทว่าร่างนั้นอยู่ห่างไกลเกินไป และยังผ่านกาลแสนนานเกินกว่าจะเห็นหน้าตาได้ชัดเจน

ทว่าเมื่อเขาโจมตี หายนะไร้สิ้นสุดก็ระเบิดออก ทะยานลงสู่โลกหล้า

“จากพันธสัญญาเริ่มแรก ขุมกำลังซึ่งมิใช่ของยุคสมัยนี้ไม่ได้รับอนุญาตให้แทรกแซงมหาวิถีของยุคสมัยนี้ เจ้า… กำลังล้ำเส้น!”

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างเย็นชา

มือเรียวบางราวกับหยกข้างหนึ่งพลันฉีกกระชากผ่านนภา พุ่งเข้าใส่สายธารแห่งกาลเวลา ตบเข้าใส่คนซึ่งอยู่อีกฟากฝั่ง

ตู้ม!

ธารแห่งกาลเวลาปั่นป่วนกระฉอกคลั่ง กระแสวารีกระเพื่อมริน

อำนาจคลื่นกระเพื่อมนั้นเป็นดั่งคลื่นล้างโลการะเบิดออกมาธารแห่งกาลเวลา แสงสีขาวปกคลุมทั่วทิศ

พริบตานั้น นิมิตนี้ก็แหลกสลายดังเปรี้ยง

ก่อนที่ซูอี้จะทันคืนสติ อีกหนึ่งนิมิตก็ปรากฏ…

เพียงแค่ว่ามันแตกต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

มันคือดินแดนอันพังทลายเสื่อมทราม ชายผู้หนึ่งซึ่งบาดเจ็บสาหัสและร่างกายสะบักสะบอมนั่งอยู่เหนือผืนดินรกร้าง

บนร่างของเขามีแสงเจิดจรัสสว่างวาบ ขณะคอยกัดกินพลังชีวิตบนร่างของเขา

ทว่าเขากลับไม่สนใจ และบรรจงวางโครงกระดูกมือเล็กบางขาวโพลนข้างหนึ่งลงในกล่องโลหะอย่างยากเย็น

“พันธสัญญาแห่งทวยเทพอะไรกัน พวกเขาก็แค่กลัว… ว่าจะมีผู้หวนคืนควบคุมวัฏสงสารเท่านั้น…”

เสียงพึมพำแหบพร่าดังขึ้น

ชายผู้บาดเจ็บสาหัสนั้นถือกล่องโลหะไว้ในมือ นั่งนิ่งกับที่ลำพัง

“น่าเสียดายที่ข้าหงอวี่โหลวเกรงว่าคงไม่อาจพิทักษ์กระดูกเซียนของผู้อาวุโสข้าได้อีกต่อไป…”

“แต่ข้าก็เชื่อว่าไม่ช้าก็เร็ว ผู้อาวุโสจะหวนคืนและได้ในสิ่งที่ต้องการ!”

แล้วนิมิตนั้นก็สลายไป

ซูอี้จมสู่ภวังค์ครุ่นคิด

กระดูกมือวางนิ่งเงียบในกล่องโลหะทำให้เขาได้เห็นนิมิตอันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงสองเรื่อง

เรื่องแรกคือยามหายนะบังเกิด ท้องนภาถล่มแหลก หมื่นวิถีพังทลาย!

สรรพชีวิตถูกกวาดล้าง สารพัดผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งเทียบเทพเทียมมารถูกลำแสงไร้สิ้นสุดทำลายสิ้น

ทั้งหมดนี้ล้วนมาจากหนึ่งบุคคลลึกลับ

ชายชุดขาวผู้อยู่บนธารแห่งกาลเวลา!

ด้วยนามของพันธสัญญาแห่งเทพ คนผู้นี้ปลดปล่อยหายนะออกมา!

ทว่าท้ายที่สุด หัตถ์หยกเรียวเล็กข้างหนึ่งก็ยกขึ้นพุ่งโรมรันกับชายชุดขาว

เมื่อรวมเหตุการณ์นี้เข้ากับเหตุการณ์ที่สอง ซูอี้ก็มีความคิดมากมายประดังเข้ามาทันที

หงอวี่โหลว!

คนผู้นี้แหละที่น่าจะเป็น ‘ท่านมหาเทพ’ จากปากของนกกระจอกวิญญาณ

กระดูกมือในกล่องโลหะนี้น่าจะเป็นหัตถ์หยกเรียวบางซึ่งผ่าม่านนภาเข้าสู่สายนทีแห่งกาลเวลา ต่อสู้กับชายชุดขาวผู้นั้น

เจ้าของมือนี้ต้องเป็น ‘ผู้อาวุโส’ ที่หงอวี่โหลวว่าแน่แท้!

โฉมหน้าที่แท้จริงของ ‘ผู้อาวุโส’ ผู้นี้ไม่เคยปรากฏในนิมิต มิต้องสงสัยเลยว่าลึกลับอย่างยิ่ง

ส่วนชายชุดขาวซึ่งก้าวเดินบนธารนทีแห่งกาลเวลาราวเทพเซียนแท้ เขาไม่น่าใช่คนของยุคสมัยนั้น!

และเนิ่นนานมาแล้ว หายนะลึกลับที่เกิดกับภูมิดาราฟ้าดินก็น่าจะเป็นฝีมือของชายชุดขาวผู้นี้

เมื่อคิดเช่นนี้ ซูอี้ก็อดขมวดคิ้วมิได้

ในอดีต ภูมิดาราฟ้าดินรุ่งเรืองเจิดจรัสอย่างยิ่ง มีตัวตนในตำนานมากมายถือกำเนิด เป็นที่รู้จักในนามแดนบรรพชนต้นกำเนิดแห่งจักรวาลพร่างดาว

ทว่าหลังประสบหายนะลึกลับครั้งนั้น กฎสวรรค์แห่งภูมิดาราฟ้าดินพังทลายจนกลายเป็นซากหักพัง

นับแต่นั้นมา วิถีสู่สวรรค์ก็หายไปจากโลกหล้า!

ก่อนหน้านี้ ซูอี้ยังคิดถึงที่มาของหายนะลึกลับนี้อยู่

ยามนี้ เขาพอจะเข้าใจแล้ว

ชายชุดขาวซึ่งไม่ใช่คนของยุคสมัยนี้ข้ามผ่านกาลเวลา และอ้างนามพันธสัญญาแห่งเทพปลดปล่อยหายนะต้องห้าม ทำลายกฎสวรรค์แห่งภูมิดาราฟ้าดินในทันที!

และจากวาจาของหงอวี่โหลว เจตนาที่แท้จริงของชายชุดขาวผู้นี้คือการไม่ให้วัฏสงสารหวนคืนสู่โลกหล้า!!

“กระดูกนี้… มาจากเซียนที่แท้จริงหรือ?”

ยามนี้ ดวงตาของนกกระจอกวิญญาณแข็งทื่อ เห็นได้ชัดว่าตกใจ และพึมพำออกมาเช่นนั้น

เห็นได้ชัดว่ามันไม่ได้เห็นสิ่งที่ซูอี้รับรู้

“เจ้าเองก็ไม่รู้ที่มาของโครงกระดูกนี้เช่นกันหรือ?”

ซูอี้ถาม

นกกระจอกวิญญาณส่ายหน้า “ท้ายที่สุดข้าก็เป็นเพียงกฎ ส่วนความเข้าใจเรื่องต่าง ๆ ยังมีจำกัดอยู่บ้าง”

ซูอี้ครุ่นคิดครู่หนึ่ง และกล่าวว่า “นามที่แท้จริงของท่านมหาเทพ คือหงอวี่โหลวใช่หรือไม่?”

นกกระจอกวิญญาณกล่าว “ถูกต้อง”

“เขารอดชีวิตจากหายนะลึกลับนั่นหรือไม่?”

“คาดว่า… คงสิ้นแล้ว…”

นกกระจอกวิญญาณถอนใจ

ซูอี้เลิกคิ้ว “คาดว่า? หมายความว่าเขาตายจริง ๆ หรือไม่ก็มิแน่ชัดหรือ?”

นกกระจอกวิญญาณถามย้อน “หากเจ้าคิดว่าท่านมหาเทพหงยังอยู่ ไฉนจึงมิเผยร่องรอยจวบจนยามนี้เล่า?”

ซูอี้ไม่ถามมากไปกว่านั้น

เขาเห็นแล้วว่านกกระจอกวิญญาณหารู้ความจริงเกี่ยวกับหายนะลึกลับที่เกิดขึ้นเมื่อกาลก่อนไม่

“ข้าผ่านมาถึงจุดนี้ แต่กลับได้เพียงกระดูกมือข้างหนึ่งที่หงอวี่โหลวทิ้งไว้… แปลกจริง ๆ…”

ซูอี้กระซิบ

เขาจำนิมิตที่เห็นก่อนหน้านี้ได้ หงอวี่โหลวกล่าวไว้ว่า ‘ผู้อาวุโส’ จะหวนคืนในไม่ช้าก็เร็ว!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหงอวี่โหลวดูแน่ใจมากว่า ‘เจ้าของ’ กระดูกมือนี้จะปรากฏขึ้นในภายหน้า!

“ไยเจ้าจึงเรียกท่านมหาเทพหงด้วยชื่อห้วน ๆ ได้เล่า?”

นกกระจอกวิญญาณตำหนิซูอี้อย่างไม่ค่อยพอใจนัก

ซูอี้เมินมันไป จากนั้นเขาก็เอื้อมมือคว้ากระดูกมือในกล่องโลหะราวกับตั้งใจแน่วแน่แล้ว

เปรี้ยง!

แสงเซียนปะทุวาบ สะเทือนข้อมือของซูอี้อย่างรุนแรง

ซูอี้โคจรพลังมหาวิถีทั่วร่างและลองอีกครั้ง

ทว่าผลก็คือเขาถูกดีดมือออกมาอีกครั้ง

ทั้งมือและนิ้วของซูอี้เจ็บแปลบ แต่เขาก็อดแปลกใจมากขึ้นทุกขณะมิได้

อำนาจในมือข้างนี้ร้ายกาจเกินจินตนาการ!

“ไฉนข้าจึงต้องการการยอมรับของกระดูกด้วย?”

ซูอี้ยกยิ้มแสยะ

แล้วเขาก็ลงมืออีกครั้ง

เพียงแค่ว่าหนนี้เขาใช้เคล็ดเวียนวัฏสงสารด้วย

วิ้ง!

ทันใดนั้น ภาพอันน่าตื่นตาพลันอุบัติ

กระดูกมือขาวโพลนสั่นสะท้านรุนแรง แสงเซียนสาดส่องเจิดจ้า

ขณะที่ปลายนิ้วของซูอี้แตะถูกกระดูกมือนั้นเอง

ตู้ม!

อำนาจอันเย็นเยียบและลึกลับสายหนึ่งพลันพลุ่งพล่านขึ้นมา

ในภวังค์ ซูอี้เห็นตราผนึกลึกลับซึ่งดูเหมือนแท่นเต๋าแห่งหนึ่ง เป็นสีทองดุจทองเทวะหล่อหลอม และภายในผนึกจองจำนี้มีร่างพร่ามัวร่างหนึ่งอยู่

“วัฏสงสาร!”

ทันใดนั้น ตราผนึกก็สะท้านสั่น แสงเซียนพร่างพราย ร่างพร่ามัวดูดิ้นรนที่จะออกมา ดูตื่นเต้นยิ่งนัก

“เจ้าคือใคร?”

ซูอี้ใช้จิตสัมผัสเอ่ยถาม

เขาเองก็แปลกใจ ไม่คาดเลยว่าในกระดูกมือลึกลับจะมีตราผนึกลึกลับเช่นนี้อยู่

“ข้า…”

ร่างพร่ามัวชะงักค้าง “นั่นสิ ข้า… เป็นใครกัน?”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความงุนงงอย่างบอกไม่ถูก

ทันใดนั้น ร่างพร่ามัวนั้นก็กุมศีรษะของตนราวเจ็บปวดเหลือแสน “ทำไมล่ะ เหตุใดข้าจึงจำอะไรไม่ได้เลย? ใครผนึกข้าไว้ที่นี่กัน?”

ร่างพร่ามัวส่ายหน้า “เขาคือใครหรือ? หรือเขาจะเกี่ยวข้องกับข้าอย่างไร?”

ซูอี้อดผิดหวังมิได้ มองปราดแรกก็เห็นแล้วว่าร่างพร่ามัวนี้น่าจะเป็นเพียงเสี้ยววิญญาณตกค้าง และยังเสียความทรงจำของตนไปแล้ว!

“ไยเจ้าจึงจำวัฏสงสารได้เล่า?”

ซูอี้ถามอีกครั้ง

“วัฏสงสาร… วัฏสงสาร…”

ร่างพร่ามัวย้ำเพียงคำนี้

ในที่สุด เขาก็กล่าวอย่างขื่นขม “ข้าจำมิได้!! เพราะอันใดกัน… จะว่าไป เจ้าน่าจะรู้ว่าข้าคือผู้ใดใช่หรือไม่?”

ร่างพร่ามัวเงยหน้าขึ้นมองซูอี้จากตราผนึกลับจิตวิญญาณคล้ายแท่นเต๋า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง

และยามนี้เองที่ร่างหนึ่งพลันปรากฏในใจของซูอี้

ร่างนั้นยืนอยู่บนธารแห่งกาลเวลาบนฟากฟ้า สวมอาภรณ์สีขาว หอกศึกพร่างพรายแสงเซียนสีเงินลอยคว้างตรงหน้า ภาคภูมิเยี่ยงนายแห่งสรวง!

“คนผู้นี้คือใครกัน?”

ซูอี้หรี่ตาลงเล็กน้อย

เขาจำได้ว่าในเหตุการณ์ที่เขาเห็นมาก่อนหน้านี้ เจ้าของกระดูกมือได้ลงมือแหวกท้องนภา เข้าสู่ธารแห่งกาลเวลาและต่อสู้กับชายชุดขาว

หากเขาคาดการณ์ถูกต้อง จิตวิญญาณตกค้างซึ่งถูกผนึกอยู่ในโครงกระดูกนี้ก็น่าจะมาจากชายชุดขาวผู้นั้น!

ยอดฝีมือซึ่งมิใช่ของยุคสมัยนั้น!

เมื่อคิดเช่นนั้น ซูอี้ก็เพ่งพินิจอย่างจริงจัง

โชคร้ายที่ร่างในตราผนึกลึกลับพร่ามัวเกินไปจนดูเหมือนกลุ่มหมอก เขาจึงไม่อาจมองเห็นรูปลักษณ์ของอีกฝ่ายได้เลย

“สหายเต๋าเอ๋ย เล่าเรื่องทั้งหมดให้ข้าฟังได้หรือไม่? หรือปล่อยข้าออกไปก่อนก็ได้?”

ร่างพร่ามัวกล่าวขึ้นอย่างร้อนใจ

“ยังไม่ได้หรอก”

ซูอี้ปฏิเสธทันที

ยามนี้เขาไม่รู้เรื่องอันใดเกี่ยวกับกระดูกมือนี้เลย และยังไม่รู้เรื่องใด ๆ เกี่ยวกับร่างพร่ามัวนี้ด้วย ดังนั้นจึงมิอาจกระทำการสุ่มสี่สุ่มห้าได้

“เพราะเหตุใดเล่า?! เจ้าทำลายผนึกนี้ได้อย่างง่ายดายแท้ ๆ!”

ร่างพร่ามัวร้องตะโกน เปี่ยมความไม่เต็มใจ

ซูอี้เมินเขาแล้วเก็บจิตสัมผัสไป

กระดูกมือเรียวบางขาวโพลนดุจหิมะนี้หาเปลี่ยนแปลงใด ๆ ไม่ แต่ซูอี้ตระหนักแล้วว่าเจ้าของมือนี้ต้องเหนือล้ำเกินจินตนาการเป็นแน่

เพราะถึงอย่างไร หากเขาคาดเดาถูกต้อง มันหมายความว่าระหว่างหายนะลึกลับเมื่อนานมาแล้ว เจ้าของมือนี้ได้ปราบตัวตนร้ายกาจที่อยู่ผิดยุคสมัยลง!

“เจ้าได้เห็นสิ่งใดกันแน่?”

นกกระจอกวิญญาณถามขึ้นมา เมื่อมันสัมผัสได้ว่าสีหน้าของซูอี้ผิดปกติไป