บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1216: เบิกม่านกาลเวลา

ตอนที่ 1216: เบิกม่านกาลเวลา

………………..

ตอนที่ 1216: เบิกม่านกาลเวลา

ซูอี้จากไปแล้ว

ทว่าทุกคนในบริเวณหุบเหวมโหฬารยังมิอาจคืนสติได้เนิ่นนาน

ทันใดนั้น ลู่เหยียนก็ถอนหายใจยาว ดวงตาของเขาทอประกายแรงกล้าขึ้นทีละนิด “ยุคสมัย… เปลี่ยนไปแล้ว!”

เป็นเพียงคำสี่พยางค์ แต่กลับหนักหนานับพันจิน ปลุกเหล่าผู้รักษาวิถีขึ้นจากภวังค์

พวกเขาทั้งหลายต่างเผชิญกับมรสุมมานาน และหลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย พวกเขาก็เข้าใจความหมายของลู่เหยียน

สำหรับภูมิดาราฟ้าดินทั้งหมด การปะทุของหายนะลึกลับนั่นก็เหมือนกับมหาคลื่นยักษ์ถล่ม

ในกาลก่อนอันรุ่งเรืองเจิดจรัส ตัวตนในตำนานได้ก่อกำเนิดขึ้นมากมาย ภูมิดาราฟ้าดินยังคงเป็นหนึ่งในสี่แดนบรรพชนต้นกำเนิดหมื่นวิถีในจักรดาราตงเสวียน!

มิอาจทราบได้ว่าผู้แข็งแกร่งจากจักรดารามากมายเพียงใดที่แห่กันมาหาราวกับผู้แสวงบุญ!

และหลังจากหายนะลึกลับนั่นบังเกิด กฎของภูมิดาราฟ้าดินก็พังทลาย ตัวตนในตำนานแห่งโลกหล้าล่มสลาย กระทั่งประวัติศาสตร์อันรุ่งเรืองก็ถูกลบสิ้น

จวบจนยามนี้ ภูมิดาราฟ้าดินอันยิ่งใหญ่ก็ถูกลดขั้นเหลือเพียงปิตุภูมิห้วงดารา จึงไม่มีผู้ใดในจักรดาราตงเสวียนคิดสนใจ

ไม่เพียงการฝึกฝนถอยหลังลงคลอง กระทั่งวิถีสู่สวรรค์ยังถูกสะบั้นขาด มิบังเกิดราชันแห่งภูมิคนใหม่ในโลกหล้าอีก!

โลกหล้าพลิกผัน ประวัติศาสตร์เปลี่ยนแปรเช่นนั้น

ทว่ายามนี้ เมื่อหอกศึกถูกทำลายลง หมายความว่าม่านแห่งอดีตถูกลดลง

ม่านแห่งยุคสมัยใหม่ถูกเบิกขึ้น!

นี่มิใช่การกล่าวเกินไปแต่อย่างใด

ตลอดมา ผู้รักษาวิถีในขอบเขตราชันแห่งภูมิมากมายถือกำเนิดขึ้นในเขตต้องห้ามเซียนอับโชค ทว่าเนื่องด้วยกฎของภูมิดาราฟ้าดินถูกทำลาย มีเพียงสมุทรฮุ่นตุ้นเท่านั้นที่ราชันแห่งภูมิเหล่านี้ยังสามารถฝึกฝนต่อได้

เช่นเดียวกันกับที่มีเพียงพลังของสมุทรฮุ่นตุ้นเท่านั้นที่กั้นขวางหอกศึกมิให้หนีไปได้

ทว่ายามนี้ หอกศึกนั่นกลับถูกทำลายลง อำนาจของสมุทรฮุ่นตุ้นในยามนี้จึงสามารถฟื้นตัวและซ่อมแซมกฎสวรรค์ที่พังทลายลงได้!

และในช่วงเวลาต่อจากนี้ เมื่ออำนาจต้นกำเนิดจักรวาลของภูมิดาราฟ้าดินหวนคืนสู่โลกหล้า มันก็จะปลุกเร้าโลกแห่งผู้ฝึกตนทีละน้อย

ในภายหน้า วิถีสู่สวรรค์ก็จะถูกรื้อฟื้น!

คลื่นแห่งกาลเวลาย่อมแปรเปลี่ยนตามไป

และทุกสิ่งเหล่านี้ล้วนเกี่ยวพันกับซูอี้

ผีเสื้อกระพือปีกแผ่วเบา ทว่าความเปลี่ยนแปลงที่อุบัตินั้นมากพอจะเบิกม่านแห่งยุคสมัยใหม่ได้!

“ไม่ใช่ว่าในอนาคต เรา… จะออกจากเขตต้องห้ามเซียนอับโชค คืนสู่โลกหล้าได้หรือ?”

ชายในชุดนักรบกล่าวอย่างตื่นเต้น

ผู้รักษาวิถีคนอื่น ๆ ต่างก็ตื่นตัวเช่นกัน

พวกเขาติดค้างที่นี่แสนนาน ใครเล่าจะไม่นึกอยากออกจากเขตหวงห้ามแสนร้ายกาจนี้ไปสู่โลกกว้างบ้าง?

“บางทีในช่วงสั้น ๆ นี้อาจทำมิได้ แต่ในภายหน้าได้”

ลู่เหยียนตอบกลับอย่างชัดเจน

เมื่อนานมาแล้ว เขาและข่งเซิ่นรับคำสั่งของท่านมหาเทพหง นำเหล่าเพชฌฆาตและผู้พิทักษ์มาปกปักษ์อยู่ในเขตต้องห้ามเซียนอับโชค

ประการแรกคือเพื่อเฟ้นหาผู้ขัดเกลามาสืบมรดกวิถี

ประการที่สองคืออารักขาแดนหวงห้ามนี้ มิให้หอกศึกหนีไปได้

ยามนี้ การปรากฏตัวของซูอี้ได้กลายเป็นผู้ฝึกตนคนแรกที่ผ่านเส้นทางบททดสอบในรวดเดียว

และยังทำลายหอกศึกลงอีกด้วย!

ทั้งหมดนี้ได้เปลี่ยนรูปแบบของเขตต้องห้ามเซียนอับโชคไปเสียสิ้น และสำหรับลู่เหยียน มันก็เท่ากับเติมเต็มความปรารถนาของท่านมหาเทพหง

ในภายหน้า ย่อมไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อ!

นี่ทำให้ลู่เหยียนยากที่จะคุมหัวใจให้สงบได้

เขา… มีหรือจะไม่อยากออกไป?

“ขอบังอาจถามใต้เท้าผู้บัญชาการสักการะ สหายเต๋าผู้นั้นคือใครหรือ?”

ยามนี้เอง สตรีในชุดหลากสีนามว่าหมิงเหออดถามขึ้นอยากนอบน้อมมิได้

ผู้รักษาวิถีคนอื่น ๆ พลันเงี่ยหูฟัง

ความใคร่รู้อันไม่อาจดับได้พุ่งขึ้นมาในใจของพวกเขาเช่นกัน

“เขา…”

ในใจของลู่เหยียนปรากฏสารพัดภาพวีรกรรมที่ซูอี้สร้างนับแต่เข้ามายังเขตต้องห้ามเซียนอับโชค และมิอาจสรรหาคำใดมาบรรยายได้ชั่วขณะ

ครู่ต่อมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงให้เกียรติยิ่งกว่าหนใด

“เขามีนามว่าซูอี้ เป็นผู้ขัดเกลาผู้พิเศษที่สุดชั่วกาลนาน”

“จักรพรรดิผู้เดียวที่ผ่านเส้นทางบททดสอบ”

“นักดาบที่ท่านมหาเทพหงเรียกขานเป็นสหายเต๋า”

“แล้วยังเป็น…”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ลู่เหยียนก็ชะงักไป ดวงตาของเขาเต็มเปี่ยมด้วยอารมณ์ ก่อนจะพูดจาชัดเจนทุกถ้อยคำ “เขายังปิดฉากม่านแห่งยุคเก่า เบิกม่านกาลเวลา… สร้างตำนานแห่งยุคใหม่!”

ผู้รักษาวิถีทั้งสิบสามล้วนมองหน้ากัน ต่างคนต่างไร้วาจา

เป็นเพียงหนึ่งจักรพรรดิ แต่กลับเป็นที่ยกย่องยิ่งของใต้เท้าผู้บัญชาการสักการะ เท่านี้เพียงพอแล้วที่จะแบกรับความหนักอึ้งของคำว่าตำนานจริงแท้!

…

ในเกาะร้างเล็กจ้อยที่มีอาณาเขตเพียงสิบจั้ง

หลังจากซูอี้หวนกลับมา เขาก็ไพล่มือไว้เบื้องหลัง ขณะเงยหน้ามองขึ้นไปในนภา

อาภรณ์เขียวสะบัดโบกท่ามกลางลมทะเล

ด้วยเวลาที่เคลื่อนผ่าน เมฆาดำทมิฬดุจหมึกก็ปรากฏขึ้นอย่างไร้เสียง ณ ส่วนลึกแห่งท้องนภา ค่อย ๆ บิดเป็นเกลียวเยี่ยงวังวนวารี

บรรยากาศทั่วบริเวณสมุทรพลันตกสู่ความเงียบสงัดเยี่ยงป่าช้า

“ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน มิคิดปล่อยข้า คนแซ่ซูรอดชีวิตไปได้เลย”

ซูอี้แย้มยิ้ม ยกไหสุราขึ้นจิบ

ตลอดชีวิตแห่งการฝึกฝนของเขา ไม่ว่าจะก้าวข้ามขอบเขตมหาวิถีใด บททดสอบจากสวรรค์ที่เขาได้เผชิญจะแตกต่างกับผู้ฝึกตนคนอื่นโดยสิ้นเชิงเสมอ

อำนาจทำลายล้างเยี่ยงสวรรค์สั่งตาย มิคิดเหลือหวังรอดชีวิต

ด้วยประสบการณ์ในอดีตชาติของซูอี้ เขามิเคยเห็นหายนะที่ร้ายกาจและแปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน

ซูอี้แน่ใจว่าหายนะประหลาดของเขานี้ ไม่มีทางที่ผู้ฝึกตนคนใดในโลกหล้าจะผ่านไปได้

เขาเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

เขากระทั่งสงสัยว่าหายนะประหลาดนี้สร้างมาเพื่อกำจัดเขาด้วยรับไม่ได้!

ทว่า แม้หายนะเช่นนี้จะแสนประหลาด แต่ซูอี้ก็ชาชินกับมันแล้ว และไม่ได้ลนลาน

“การมีอยู่ของดาบเก้าคุมขังมีทั้งเพื่อสะกดและผนึกกรรมวิถีอดีตชาติ แต่ว่า… ไม่ใช่ว่าก็มีไว้เพื่อสลายหายนะประหลาดที่ข้าพบพานระหว่างทางด้วยหรือ?”

“ยิ่งเป็นเช่นนี้ ยิ่งพิสูจน์ได้ว่าวิถีดาบที่ข้าขวนขวายในชาตินี้ถูกต้องแล้ว หาไม่ เหตุใดมันจึงนำไปสู่หายนะมากมายได้เพียงนี้?”

“ในภายหน้า ยามที่วิถีเต๋าของข้าสามารถต่อกรกับหายนะประหลาดนี้ได้ บางที… ข้าคงสามารถควบคุมดาบเก้าคุมขังได้จริง ๆ เสียที…”

ดวงตาของซูอี้ลึกล้ำ หัวใจไร้รอยกระเพื่อม

หายนะประหลาดกำลังมา

และซูอี้ก็เตรียมการมาพร้อมแล้ว

หกเดือนมานี้ เขาเก็บตัวฝึกฝน เรียบเรียงกรรมวิถีสามชาติ และเตรียมหัวใจวิถีของเขา

กระทั่งยามอยู่เหนือสมุทรฮุ่นตุ้นนี้ เขาก็ทำความเข้าใจพลังที่มาแห่งภูมิดาราฟ้าดิน และหลอมรวมการฝึกฝนของเขาเข้ากับกฎภูมิดาราฟ้าดินเรียบร้อย

เพียงเท่านี้ก็กลบข้อผิดพลาดของทัศนาจารย์ยามอยู่ในขอบเขตนี้ได้แล้ว!

“สหายเต๋ากำลังจะข้ามขอบเขต ต้องการให้ข้าพิทักษ์ให้หรือไม่?”

ลู่เหยียนและกลุ่มผู้รักษาวิถีซึ่งอยู่ไกลออกไปบนท้องสมุทรพุ่งทะยานเข้ามา

ลู่เหยียนกล่าวขึ้นพร้อมกับยิ้ม

ใต้เท้าผู้บัญชาการสักการะนี้มีสีหน้านอบน้อม และการวางตัวก็แตกต่างจากในอดีตอย่างเห็นได้ชัด

เบื้องหลังเขา ราชันแห่งภูมิในขอบเขตไร้ขีดจำกัดทั้งสี่คนและตัวตนในขอบเขตคืนสู่สามัญทั้งเก้าเองก็มองมายังซูอี้ด้วยสีหน้าท่าทางเคารพให้เกียรติ

“ไม่ต้องหรอก”

ซูอี้ส่ายหน้ายิ้ม ๆ

“งั้นข้าจะขอชมพิธีที่นี่ หวังว่าสหายเต๋าจะเข้าสู่ขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยง วิถีสู่สวรรค์ได้อย่างราบรื่น!”

ลู่เหยียนหัวเราะ

ทันใดนั้น เหล่าผู้รักษาวิถีล้วนกล่าวขึ้นอย่างเคร่งขรึม “หวังว่าสหายเต๋าจะเข้าสู่ขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยง วิถีสู่สวรรค์ได้อย่างราบรื่น!”

สุรเสียงก้องกังวานสะท้อนทั่วโลกหล้า

เปรี้ยง!

เหตุการณ์นี้ทำให้หัวใจของทุกคนกระตุกวูบ

กระทั่งลู่เหยียนผู้อยู่ในขอบเขตไร้ขีดจำกัดยังอดประหลาดใจมิได้ ช่างเป็นหายนะอสงไขยแท้เที่ยงอันร้ายกาจนัก!

หากไม่ได้ประสบด้วยตา คงมิอาจจินตนาการได้ว่าจักรพรรดิในขอบเขตสานพันธะลึกล้ำคนใดจะต้องเผชิญหายนะเช่นนี้ยามข้ามผ่านขอบเขต

มันพิเศษเฉพาะแน่แท้

กระทั่งยุคแรกเริ่มยังมิเคยมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น!

มีเพียงซูอี้ที่ดูเฉยเมยเช่นกาลก่อน

“ทำไมกัน… ท้ายที่สุดข้าก็ช้าไปก้าวหนึ่ง”

หนึ่งเสียงบ่นอย่างรำคาญใจแว่วมา

ไกลออกไปบนผืนสมุทร ชายชราผอมแห้งผู้หนึ่งแบกกล่องดาบสีเลือดมุ่งหน้ามาทางนี้พร้อม ๆ กับจักรพรรดิมารสวรรค์และเมิ่งฉางอวิ๋น

ผู้พูดคือจักรพรรดิมารสวรรค์

อาภรณ์ของนางแดงสดดุจเพลิง รูปลักษณ์งดงามตรึงตาใจ กิริยาสะกดทุกสรรพสิ่ง สำแดงอำนาจราชันแห่งภูมิในขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยง

ซูอี้ชะงักไป ก่อนจะกล่าวว่า “ไยจึงพูดเช่นนั้นเล่า?”

จักรพรรดิมารสวรรค์ถอนใจเบา ๆ “เดิมข้าคิดว่าหากเข้าสู่ขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยงก่อนก้าวหนึ่ง ข้าคงสามารถใช้โอกาสนี้รังแกเจ้า ซูเสวียนจวินได้บ้าง ทว่ายามนี้ดูเหมือนจะ… ไร้หวังเสียแล้ว…”

นางเม้มปากสีกุหลาบของนาง ดูไม่เต็มใจอย่างมาก

ซูอี้นิ่งทื่อไป ก่อนจะถลึงตามองจักรพรรดิมารสวรรค์อย่างขุ่นเคือง นางมารผู้นี้ วัน ๆ เอาแต่คิดเรื่องอันใด!

“นกยูงเฒ่า เจ้า… คืนสติแล้วหรือ!?”

ขณะเดียวกัน ลู่เหยียนก็ประหลาดใจด้วยความปรีดา

ครึ่งปีมานี้ ข่งเซิ่นเสียสติบ้าคลั่ง ทำให้ลู่เหยียนกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่นาน

ทว่ายามนี้ ข่งเซิ่นกลับปรากฏกายขึ้นพร้อมจักรพรรดิมารสวรรค์และเมิ่งฉางอวิ๋น และจากปราณกับกิริยาของเขา มันแตกต่างจากกาลก่อนอย่างเห็นได้ชัด!

ข่งเซิ่นแค่นเสียงอย่างไร้อารมณ์

จากนั้นเขาก็พลันหันไปก้มหัวคำนับซูอี้ “นักดาบข่งเซิ่นขอขอบคุณสหายเต๋าที่ช่วยฟื้นฟูวิถี!”

วาจานั้นนอบน้อมจริงจัง ดุจผู้ศรัทธาแสวงบุญต่อสิ่งอันศรัทธา!

ภาพนี้ทำให้ทุกคนล้วนประหลาดใจ

มีเพียงลู่เหยียนที่เผยรอยยิ้มโล่งใจ ในที่สุดเจ้านกยูงเฒ่าผู้ดื้อรั้นหัวแข็งก็คืนสติ!

ซูอี้พยักหน้าน้อย ๆ “สำหรับเจ้ามันคือการฟื้นฟูวิถี แต่สำหรับข้าเป็นเพียงการชี้ทางเล็กน้อย ต่อให้ยามนี้เจ้าจะรู้สึกตื้นตัน แต่ก็อย่าได้เสียกิริยา เรานักดาบควรมีภาพลักษณ์ของนักดาบ”

ร่างของข่งเซิ่นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะยืดหลังตรงพลางกุมกำปั้น “คนแซ่ข่งจะจดจำไว้”

ยามนี้ เมิ่งฉางอวิ๋นรีบกล่าว “ใต้เท้า หายนะใหญ่จะมาแล้ว โปรดระวังด้วย ตาเฒ่าผู้น้อยเตรียมสุราไว้แล้ว ขอเพียงรอให้ท่านข้ามขอบเขต ข้าก็จะฉลองให้ท่านขอรับ!”

ราชันแห่งภูมิในขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยงซึ่งยอมจำนนต่อซูอี้มีรอยยิ้มถ่อมตนจริงใจบนใบหน้า

ซูอี้อดขำไม่ได้ เจ้าแก่นี่มิลืมหาโอกาสประจบประแจงเลยจริง ๆ!

ตู้ม!

ทันใดนั้น หายนะประหลาดซึ่งบ่มเพาะมาแสนนานปรากฏเหนือท้องนภาขึ้นในที่สุด

ยามอสนีบาตอันน่าหวาดหวั่นทะลวงลงมา ลู่เหยียน ข่งเซิ่นและคนอื่น ๆ ล้วนดูราวกับได้รับชมหายนะลึกลับกลับคืนสู่โลกหล้าอีกครั้ง

ไม่สิ มันแปลกประหลาดน่ากลัวเสียยิ่งกว่าหายนะลึกล้ำในกาลก่อนอีก!

ทุกคนล้วนพรั่นพรึง อารมณ์สั่นระรัวหยุดมิได้

หากมันสามารถทำให้ราชันแห่งภูมิเหล่านี้รู้สึอกสั่นขวัญแขวนได้ ก็คาดได้เลยว่าหายนะนี้น่าสะพรึงกลัวเพียงไร

ทว่า ซูอี้มิจำเป็นต้องกระทำการใด ๆ ทั้งสิ้น

ดาบเก้าคุมขังซึ่งเพิ่งอิ่มหนำปรากฏเงาหลอนขึ้น พุ่งทะยานจากไป

ยามนั้น ท้องนภาดูราวถูกแทงทะลุ

เมฆาทัณฑ์บิดวนคล้ายวังวารีสลายหาย

หนึ่งดาบทะลวงนภา ฟาดฟันแดนสรวง!

………………………….