บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1252: หนึ่งย่างก้าว หนึ่งฟ้าดิน

ตอนที่ 1252: หนึ่งย่างก้าว หนึ่งฟ้าดิน

………………..

ตอนที่ 1252: หนึ่งย่างก้าว หนึ่งฟ้าดิน

ดาบหักเล่มนั้นสึกหรอจนแทบเหมือนก้อนโลหะทองแดงผุ ๆ

ทว่ายามสำแดงอำนาจกลับทรงพลังอหังการเป็นที่ยิ่ง!

เหมือนเช่นการโจมตีครั้งก่อนอันเทียบอำนาจได้กับราชันแห่งภูมิในขอบเขตไร้ขีดจำกัด

เปรี้ยง!!

เสียงทึบ ๆ เสียงหนึ่งดังขึ้น

โล่สานกลมที่ซูอี้สร้างจากเถาวัลย์มารดาฟ้าดินถูกโจมตีอีกครั้ง สภาพของมันดูไม่ค่อยสมประกอบนัก

ทว่าดาบหักหาสนใจมันไม่ และโจมตีเข้ามาอีกครั้ง

“ฮึ!”

ดวงตาของซูอี้ฉายประกายเย็นเฉียบ

โล่กลมสานแปรเปลี่ยนเป็นดาบวิถีซึ่งถูกเขาควบคุมฟาดฟันออกไปพร้อมกับแสงสว่างโปรยปรายเจิดจรัส

เห็นได้ชัดว่าถูกบีบให้ต้องตอบโต้

ทว่าภายใต้อำนาจแห่งแสงกฎเกณฑ์พร่างพราย ดาบอันรวดเร็วเหลือเชื่อของซูอี้ก็ทะยานเข้าไปฟาดฟันใส่ดาบสั้นเล่มนั้น

เคร้ง!!!

ด้วยเสียงกัมปนาทชวนหูอื้อ ร่างของซูอี้ก็ซวนเซและถูกดีดกระเด็นไปอีกครั้ง

“อำนาจของดาบหักเล่มนี้… ดูจะสลักอำนาจวิถีเซียนเอาไว้…”

ม่านตาของซูอี้หดตัวเล็กน้อย

โดยไม่รีรอให้เขาคิดมากไปกว่านั้น ดาบหักโจมตีเข้ามาอีกหน

เพียงไม่กี่อึดใจ มันก็ประดังเข้ามาโจมตีใส่ซูอี้จนถอยร่นติดต่อกันมากกว่าสิบหน และแต่ละครั้ง เลือดลมในร่างของซูอี้ก็แปรปรวนไม่รู้จบ

ทว่า ไม่นานนัก เมื่อซูอี้ใช้เคล็ดเวียนวัฏสงสารออกวิชาดาบ ภาพอันน่าตื่นตาพลันอุบัติ

มันโอดครวญดังลั่น ตัวดาบที่ผุพังอยู่แล้วพลันสลายหายไปในเวลาเพียงไม่กี่พริบตา

การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้หาได้อยู่ในคาดเดาของซูอี้ไม่

เคล็ดเวียนวัฏสงสารสามารถหยุดดาบซึ่งบรรจุพลังวิถีเซียนได้หรือ?

ตู้ม!

ลึกเข้าไปในหุบเหวที่อยู่ห่างออกไป เสียงตู้มต้ามดังขึ้นติด ๆ กันหลายเสียง

จากนั้น สมบัติสิบกว่าชิ้นก็พุ่งออกมา

มีทั้งตราประทับ แส้นักพรต แจกัน บาตรและอื่น ๆ

ปราณของพวกมันล้วนร้ายกาจ และอัดแน่นไปด้วยอำนาจเซียน ทว่าสมบัติเหล่านั้นล้วนเสื่อมสลายลง

เหมือนกับดาบหักเล่มเมื่อครู่

สมบัติเหล่านี้ล้วนเปล่งเสียงคำรามและพุ่งเข้าโจมตีซูอี้ทันที

ทว่าซูอี้หาได้ตกที่นั่งลำบากเช่นคราแรกไม่ เขาใช้เคล็ดเวียนวัฏสงสารออกมาทันที นิมิตหกวิถีเวียนวัฏเคลื่อนคล้อยกระเพื่อมขึ้นลงบนดาบวิถีจากเถาวัลย์มารดาฟ้าดิน ส่งแสงเงาพร่างพรายราวภาพหลอน ลึกลับชวนใจหาย

สมบัติสิบกว่าชิ้นเหล่านั้นล้วนถูกสยบลงพร้อมกับเสียงโอดครวญสูงแหลม

เพียงพริบตา มันก็สลายหายไปภายใต้อำนาจวัฏสงสาร!

“อดีตกาลย่อมต้องจบ และต่อให้ตื่นขึ้นมาได้ก็เหลือเพียงเศษเสี้ยววูบไหวเหมือนเช่นฟองสบู่”

ซูอี้เข้าใจ

สมบัติที่ผุพังเหล่านี้น่าจะถูกคนบางผู้ใช้เคล็ดวิชาปลุกให้ตื่นเหมือนเช่นเต่าชรา มันจึงสำแดงอำนาจอันน่าตกใจเหล่านี้ออกมาได้

ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าพลังแห่งวัฏสงสาร เรื่องทั้งหมดนี้จะจบลง!

เพราะถึงอย่างไร กาลเวลาก็เปลี่ยนมันจนกลายเป็นซากวัตถุผุพังไปแล้ว!

“ใช้เคล็ดวิชาปลุกทุกสิ่งที่หลงเหลือในที่แห่งนี้เพื่อสร้างภาพในอดีตกาลขึ้นมาใหม่ นี่คือพลังของนักซ่อนกลหรือ?”

ซูอี้ครุ่นคิดไตร่ตรอง

แปรเท็จเป็นจริง ก่อให้เกิดซึ่งกันและกัน!

นายของมังกรเฒ่าผู้นั้นเป็นที่รู้จักในนามทายาทแห่งเซียน มีสายเลือดเซียนและบรรลุศาสตร์เซียน ทว่าเหตุใดเจ้าของร้านจำนำจึงเรียกเขาว่านักซ่อนกล?

คำตอบนั้นชัดเจนอยู่ในตัวแล้ว พลังที่คนผู้นี้บรรลุสามารถปลุกพลังโบราณที่หลงเหลืออยู่ในเมืองสวรรค์เทพมายานี้ได้!

ไม่ว่าจะเป็นเต่าชราหรือสมบัติอันผุพังเหล่านี้ล้วนกลายเป็นอุปกรณ์ในมือนักซ่อนกล!

เมื่อคิดเช่นนี้ ดวงตาของซูอี้ก็กวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนจะกระโดดขึ้น และฟาดฟันดาบในมือออกไปทั่วทศทิศ

เปรี้ยง!

เคล็ดเวียนวัฏสงสารเป็นเช่นแสงอัสดง ปราณดาบทะยานโปรยปรายทั่วฟ้าดิน หกนิมิตสอดประสานราวกับจะหลอมรวมทั่วโลกหล้าเข้าเป็นหนึ่งเดียว

เพียงพริบตา โลกหล้าอันเย็นเฉียบแร้นแค้นก็แหลกสลายไปอีกครั้ง

และภาพตรงหน้าของซูอี้ก็แปรเปลี่ยนอีกหน

สิ่งที่เห็นในคลองจักษุคือวิหารโบราณอันใหญ่โตโอ่อ่าตั้งตระหง่านกลางเวหาเยี่ยงตำหนักเทพเซียน

และตรงหน้าวิหารดังกล่าวมีสนามเต๋าแห่งหนึ่ง

หมอกเมฆเซียนทอประกายอยู่ภายในสนามเต๋า

ณ ใจกลางมีแท่นโบราณตั้งอยู่แท่นหนึ่ง

และซูอี้ก็ยืนอยู่ไม่ห่างจากแท่นนั้นนัก

สายตาของซูอี้มองกวาดไปทั่วสนามเต๋า และอดตกตะลึงไม่ได้

สนามเต๋านี้มีความลับยิ่งใหญ่!

“เก้าตำหนัก แปดทิศ เจ็ดดารา หกสายธาร เบญจธาตุ จตุกุญชร ไตรพรสวรรค์ สองขั้วหนึ่งวิญญาณ… แปรเปลี่ยนพัวพันเก้าสิบเก้าชั้นไม่รู้จบ”

“ในสนามเต๋านี้ หากขยับแม้เพียงน้อย ก็จะเข้าสู่หนึ่งโลกาใหญ่หลวง!”

“หนึ่งย่างก้าวหนึ่งฟ้าดิน อย่างนี้นี่เอง”

ซูอี้เข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นทะเลครามสัญจรที่เขาได้เห็นมาก่อน หรือโลกหล้าอันเสื่อมโทรมแร้นแค้นเมื่อครู่… ล้วนแปรเปลี่ยนมาจากพลังของสนามเต๋านี้!

หาใช่ภาพลวงไม่ แต่เป็นฟ้าดินอันแท้จริง

มีเพียงการฉีกกระชากมันออกมาเท่านั้นจึงจะหลบพ้นออกมาได้

“หนึ่งบุปผาหนึ่งโลกา หนึ่งใบไม้หนึ่งต้นโพธิ์ สนามเต๋านี้ดูจะมีขนาดเพียงไม่ถึงพันจั้ง แต่กลับบรรจุโลกเร้นลับไว้มากมายดุจภาพหลอนทับซ้อน ความจริงก่อเกิดจากภาพลวง ความจริงความเท็จ ผู้ที่สร้างสนามเต๋านี้ขึ้นมาเรียกได้ว่าเป็นยอดฝีมือด้านค่ายกลได้เลย”

ซูอี้กล่าวเสียงขรึม

เขายืนนิ่งไม่ขยับ ขณะมองไปยังแท่นซึ่งอยู่มิไกลนัก

แท่นนั้นปกคลุมด้วยบรรยากาศการไหลของกาลเวลาอันเก่าแก่โบราณ ซึ่งโอบล้อมด้วยภาพสลักเช่นบุปผา สกุณา มัจฉา มวลแมลง และท้องนภาแดนดิน

เหนือแท่นมีประตูมิติเวลาหมุนวน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือประตูอันนำไปสู่โลกภายนอก เชื่อมต่อกับธารดาราพร่างอนธการ!

ซูอี้เข้าใจถ่องแท้

ยามนี้เขาพลันคิดอยากเข้าไปในโลกเร้นลับทั้งหมดบนสนามเต๋านี้เพื่อหาเบาะแสที่เกี่ยวเนื่องกับเซียน

ทว่าท้ายที่สุด ซูอี้ก็รามือ

หนนี้ เขามาเพื่อช่วยเจ้าของร้านจำนำ และต้องแก้ไขเรื่องนี้ให้ได้เสียก่อน

ซูอี้เหลือบตามองไปไกล

วิหารโอฬารที่ดูเหมือนที่พำนักแห่งเทพเซียนนั้นโอ่อ่าศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งปกคลุมด้วยปราณเซียนเยี่ยงหมอก

เมื่อมองจากไกล ๆ ก็ทำให้ผู้มองรู้สึกตัวเล็กจ้อยระคนตะลึงอึ้ง

ซูอี้โคจรเคล็ดเวียนวัฏสงสารโดยไม่ลังเล ร่างของเขาทะยานขึ้นสู่อากาศ จากนั้นจึงลอยละล่องเข้าสู่วิหารอันไกลออกไป

จนกระทั่งเมื่อเขามาถึงหน้าโถงใหญ่ของวิหาร ซูอี้พลันชะงักและร่อนลงบนพื้น

เขาสัมผัสได้ว่าโถงใหญ่แห่งนี้ปกคลุมด้วยพลังกฎเกณฑ์อันร้ายกาจยิ่ง และหากเขาทะยานเข้าไปดื้อ ๆ ก็จะถูกสยบลงทันที!

กล่าวอีกนัยก็คือ การจะเข้าวิหารแห่งนี้ต้องเดินเท้าเข้าไปเท่านั้น

ซูอี้ครุ่นคิดสักพัก แล้วเขาก็นำจี้หยกแดงของเจ้าของร้านจำนำออกมา ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป

ตึก ตึก ตึก…

ทั่วฟ้าดินเงียบสงัด จตุรทิศเงียบงัน มีเพียงเสียงฝีเท้าเบา ๆ ของซูอี้ก้องกังวานจากบันไดหินหน้าวิหาร

บันไดหินแต่ละขั้นล้วนสร้างจากหยกลับสีขาวกระจ่างเยี่ยงหิมะ สลักลวดลายดุจขุมนรก

มีบรรพตซากศพ ทะเลโลหิต กระดูกขาวโพลนเรียงรายเช่นป่า เทพยดาเหี้ยมโหด อสุรกายมวลมาร สารพัดภาพนองเลือดชวนขนลุกเต็มไปหมด

แม้ลวดลายเหล่านี้จะพร่ามัวลงจากการกัดกร่อนแห่งกาลเวลา แต่มันก็ยังดูราวมีชีวิตจริง ๆ!

ซูอี้รู้สึกเหมือนว่าการเดินบนบันไดศิลาเหล่านี้เทียบได้กับการเหยียบย่ำนรกภูมิไว้ใต้ฝ่าเท้า เยื้องย่างสู่สวรรค์ทีละก้าว!

“เจ้าของวิหารนี้อหังการมิน้อยเลย”

ขณะซูอี้ครุ่นคิด เขาก็มาถึงหน้าประตูวิหาร ณ สุดทางบันไดหินแล้ว

ทั่วร่างของนางโชกไปด้วยเลือด เส้นผมยุ่งเหยิง หันหลังให้กับประตู

เมื่อซูอี้ปรากฏตัว สตรีผู้นี้ดูจะสัมผัสได้ นางจึงหันมามองอย่างยากลำบาก และรูปลักษณ์ของนางพลันประจักษ์แก่สายตาของซูอี้

ใบหน้าของนางงดงามหยดย้อย สะกดใจของคนทุกผู้ที่พบเห็น ดวงตาและซี่ฟันกระจ่างใส ผิวขาวดุจหิมะ ร่างสะโอดสะองอรชร

ทว่านางบาดเจ็บสาหัสอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าซีดขาว แววตาหม่นแสง ริมฝีปากที่เคยแดงสดของนางเสียเลือดไปจนขาว

ดวงตาของซูอี้หรี่ลงกะทันหัน สตรีผู้นี้คือเจ้าของร้านจำนำ หญิงบ้าผู้มีนิสัยดุร้ายดุจมีด ผู้วางตนเย่อหยิ่งอหังการ!

“เจ้า… เจ้าคือ…”

สตรีนางนั้นเอ่ยปากด้วยเสียงอันแผ่วเบา แววตาดูสับสนอย่างเห็นได้ชัด

ซูอี้ถอนใจเบา ๆ เขาก้าวเข้าไปหา ใช้มือดุจดาบ กวาดไปบนอากาศเบา ๆ

หัวของสตรีผู้นั้นกลิ้งหลุดจากบ่า

หากเถ้าแก่เฒ่าได้เห็นเช่นนี้ เกรงว่าคงได้ตะลึงงันเป็นแน่

ทว่าทันใดนั้น ภาพอันน่าอัศจรรย์ก็บังเกิด

ร่างและศีรษะของสตรีผู้นั้นร่วงลงกับพื้น สลายเป็นฝุ่นควันลอยหายทันที เหลือไว้เพียงยันต์ลับอันมอดไหม้ซึ่งไม่นานก็แปรเปลี่ยนเป็นเถ้า

“ปิดสิ่งนี้จากเจ้าไม่ได้หรือนี่?”

ในโถงหลักมีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างประหลาดใจ

มีชายผู้หนึ่งในชุดสีแดงเพลิงนั่งบนบัลลังก์กลางวิหาร

เขาสวมมงกุฎบงกชบนศีรษะ รูปลักษณ์หล่อเหลาองอาจทรงศักดิ์เยี่ยงชายหนุ่ม มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่เผยบรรยากาศกาลเวลาแปรผันเนิ่นนานชัดเจน

ขณะนี้เขานั่งไขว่ห้าง ใช้หนึ่งมือเท้าคางมองซูอี้ที่ทางเข้าโถงด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“เจ้าจะลอกเลียนแบบรูปลักษณ์และกิริยาของหญ้าบ้าผู้นั้นได้ แต่ขาดเสน่ห์ของนางไป วาดผิวกายกระดูกนั้นง่าย แต่วาดหัวใจยากยิ่ง เป็นเช่นนั้นแหละ”

ซูอี้หยอกเล่นกับจี้หยกในมือของเขา “นอกจากนั้น จี้หยกของนางยังอยู่กับข้า และก่อนหน้านี้มันก็หามีปฏิกิริยาไม่”

“ดูเหมือนครานี้จะไม่สวยแล้วจริง ๆ”

ชายชุดแดงสวมมงกุฎบงกชถูจมูกตนอย่างล้อเลียน

เขากล่าวพลางลุกขึ้นจากบัลลังก์

ทันใดนั้น อำนาจซึ่งมิอาจมองเห็นก็แผ่ออกมาเต็มโถง ขับเน้นให้ชายชุดแดงสวมมงกุฎบงกชดูเจิดจรัสยิ่งนัก

ดวงตาของเขามืดมิดดุจสองวังวนจับจ้องมาที่ซูอี้พลางกระซิบ “มังกรเฒ่านั่นถูกเจ้าฆ่าใช่หรือไม่?”

ซูอี้พยักหน้า

ชายชุดแดงสวมมงกุฎบงกชคิดสักครู่แล้วจึงรำพึง “เขาตายด้วยมือคนเช่นเจ้า นับว่าไม่ผิดแปลก แต่ก็ยังน่าเสียดาย เกรงว่าผลึกจักรวาลศักดิ์สิทธิ์ที่ข้าให้เขาสั่งสมตลอดมาคงตกสู่มือเจ้าแล้ว”

ทันใดนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา “ทว่าในคราวเคราะห์ย่อมมีโชค การที่เจ้ามาเยือนครานี้ สำหรับข้าคือโชคมหาศาล”

เขาผายมือขวาออกเชื้อเชิญ “สหายเต๋า หากไม่ถือ เข้ามาคุยกันหน่อยดีหรือไม่?”

ซูอี้กล่าวอย่างราบเรียบ “ตอบข้ามาก่อนว่าเจ้าของร้านจำนำอยู่หนใด”

เขาถือจี้หยกสีชาดในมืออยู่ตั้งแต่ต้นจนจบ ทว่ากลับไม่เคยสัมผัสปราณของหญิงบ้าผู้นั้นได้ ทำให้หัวใจของเขารู้สึกมิชอบมาพากลเล็กน้อย

“นางหรือ?”

ชายชุดแดงสวมมงกุฎบงกชกล่าวยิ้ม ๆ “อย่าห่วงเลย ข้าจะตอบเจ้าในภายหลัง”

กล่าวพลาง เขาก็ยกสองมือขึ้นตบเบา ๆ

ตะเกียงสำริดถูกจุดขึ้นในโถงที่เดิมเคยมืดสลัว และหนึ่งโต๊ะศิลาสองเก้าอี้ก็ปรากฏขึ้นกลางโถง

บนโต๊ะศิลามีเหยือกสุราหนึ่งใบและจอกสองใบ

“มันเรียบง่ายไปหน่อย โปรดอย่าถือสา เชิญ”

ชายชุดแดงสวมมงกุฎบงกชแย้มยิ้ม และเชื้อเชิญซูอี้อีกครั้ง

………………..