บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1267: สังขารผ่านชั่วพริบตา

ตอนที่ 1267: สังขารผ่านชั่วพริบตา

………………..

ตอนที่ 1267: สังขารผ่านชั่วพริบตา

สามราชันแห่งภูมิในขอบเขตไร้ขีดจำกัดถอยทัพกะทันหัน เกินความคาดหมายของคนทุกผู้

เกรงว่าคนทั่วไปคงไร้ช่วงกาลให้ตั้งตัว

ทว่าซูอี้ดูจะคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว และฟาดฟันใส่กู้หลิงอวิ้นหนึ่งดาบ

ตู้ม!

ปราณดาบทะยานผ่านนภา อำนาจจองจำร้ายกาจแผ่กระจาย

ทั่วบริเวณราวถูกหยุดนิ่ง กฎสูงสุดทวิภูมิค้างกับที่

ร่างที่กำลังหนีจากของกู้หลิงอวิ้นพลันเหมือนตกหล่ม มิอาจขยับร่างได้แม้เพียงคืบ

ใบหน้างดงามของนางแปรเปลี่ยนกะทันหัน เร่งใช้เคล็ดวิชา หลังโค้งเกร็งสุดตัว สองมือประทับสัญลักษณ์

ม่านแสงระเหยขึ้นจากอำนาจกฎเกณฑ์ขวางดาบที่ซูอี้ฟาดเข้ามาไว้

ทว่าตัวกู้หลิงอวิ้นเองก็ถูกโจมตี ริมฝีปากกระอักเลือดแทบร่วงลงจากเวหา

“น่ารังเกียจนัก!”

ดวงตาของกู้หลิงอวิ้นแสนเดือดดาล

ทว่า ก่อนที่นางจะยืนได้มั่น ซูอี้ก็ลงมือโจมตีอีกหน

ตู้ม!

อีกหนึ่งดาบถูกฟาดฟัน

อำนาจร้ายกาจของกฎเร้นลับต้องห้ามกีดขวางทั่วบริเวณร้อยจั้งรอบข้าง

และกู้หลิงอวิ้นซึ่งติดอยู่ภายในก็เหมือนเช่นแมลงติดหยากไย่ หัวใจของนางรำพึงรำพันว่าแย่แล้ว!

นางดิ้นรนสุดกำลัง

“ตาย!”

ตู้ม!

หนึ่งปราณดาบอาบแสงเซียนทะยานลงจากนภา

ทั่วฟ้าดินหม่นรัศมี สุญญะสั่นกระเพื่อม จิตสังหารร้ายกาจเกินบรรยายทำให้ผิวของซูอี้เจ็บแปลบ ขนลุกขนพอง

เขามองขึ้นไป

และพบว่าปราณดาบซึ่งพุ่งผ่านนภานั้นตรงนิ่งดุจหนึ่งดาบจากเทพเซียนบนสวรรค์ อัดแน่นด้วยอำนาจสูงสุดซึ่งอยู่เหนือขอบเขตราชันแห่งภูมิไกลลิบ

ค่ายกลดาบวิถีเซียนนั่นหรือ?

เมื่อความคิดนี้ปรากฏขึ้นในใจ ร่างของซูอี้ก็หาหลบเลี่ยงไม่ แต่ก็ยังโจมตีใส่กู้หลิงอวิ้น

ไม่ว่าอย่างไร เขาก็จะบั่นหัวสตรีผู้นี้เสีย!

ตู้ม!

สารพัดเคล็ดพลังอันน่าหวาดหวั่นสะท้อนออกมาจากร่างของซูอี้ ร่างของเขาปะทุเยี่ยงภูเขาไฟ

บนอากาศ เงานิมิตหกวิถีเวียนวัฏปรากฏขึ้นปกคลุมทั่วนภา

ทว่าเพียงพริบตา ปราณดาบวิถีเซียนก็แยกมันสลายหาย

ทันใดจากนั้น เคล็ดพลังเร้นลับต้องห้ามก็ปรากฏบนร่างของซูอี้ สานกันเป็นม่านแสงดุจร่มยักษ์ทรงกลม

ทว่ามันก็ยังไร้ผล

ปราณดาบวิถีเซียนนี้ดุดันร้ายกาจเกินไป มันสลายเคล็ดพลังเร้นลับต้องห้ามลงทันที

เมื่อปราณดาบจะฟาดฟันถึงร่างซูอี้อยู่แล้ว รัศมีแสงวิถีเจิดจ้าดุจตะวันแรกอรุณพลันปรากฏดุจม่านนภาบดบังเหนือหัวของซูอี้

เคล็ดพลังเวิ้งลึกล้ำ!

มหาวิถีจากธารสายยาวแห่งโชคชะตา

ในที่สุด ปราณดาบวิถีเซียนก็ถูกขวางไว้ได้

ทว่าซูอี้ยังมิทันได้ถอนหายใจโล่งอก

ในมหาวิกฤติยามนี้เอง ดาบวิถีในมือซูอี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นโล่กลมสานขวางตรงหน้าเขา

เปรี้ยง!!!

ปราณดาบนั้นทะลวงเข้ามา

ร่างของซูอี้กระเด็นกลับหัวกลับหาง

ภาพเหล่านี้ดูเชื่องช้า ทว่ากลับเกิดขึ้นในช่วงเวลาเพียงปะทุหินขีดไฟ อันตรายอย่างสุดขั้ว

ยามซูอี้ถูกปราณดาบฟาดใส่ กู้หลิงอวิ้นก็ได้รับอิสระ เหงื่อกาฬแตกซิกท่วมหลังของนาง เผ่นหนีสู่ประตูสำนักโดยมิกล้าลังเลอีก

ทว่านางหารู้ไม่ว่ายามซูอี้ถูกโจมตี แขนเสื้อด้านขวาของเขาสะบัดส่งปราณดาบสายหนึ่งออกมาในพริบตา

ปราณดาบนี้เต็มไปด้วยปราณสูงสุงแห่งกาล เหนือล้ำยิ่งกว่าสิ่งใด และอำนาจซึ่งบรรจุอยู่ก็แสนร้ายกาจ

เคล็ดพลังอนันตกาลจรัสแสง!

หนึ่งในกฎเกณฑ์มหาวิถีที่ทัศนาจารย์ภาคภูมิที่สุดในชั่วชีวิต

อนันตกาลจรัสแสงคือสิ่งใด?

อนันตกาลนั้นคือกาลเวลา

แรกกำเนิดคำว่าจักรวาลนั้นมีสองอักษร อักษรแรกหมายถึงสุญญะ

และอักษรหลังคือกาลเวลา

อนันตกาลจรัสแสงคือแสงแห่งกาลเวลา

เคล็ดพลังอนันตกาลจรัสแสงคือแขนงจากมหาวิถีแห่งกาลเวลา มหาวิถีเร้นลับอย่างหนึ่งซึ่งเป็นชิ้นส่วนของมหาวิถีกาลเวลาอันสมบูรณ์

เคล็ดพลังเช่นนี้สามมารถสะบั้นอสงไขย หวนคืนย้อนอดีตได้

กาลก่อนที่ซูอี้ล่อหลอกจะใช้เคล็ดวิชาย้อนภาพหลี่สวินเจินที่กลัวจนฉี่ราดยามเยาว์วัยนั้นหาใช่การพูดข่มเพียงลมปากไม่

ด้วยเคล็ดพลังอนันตกาลจรัสแสง เขาสามารถหวนภาพยามก่อนขึ้นมาได้จริง

และการสะบั้นอสงไขยที่ว่าก็คือทำให้ศัตรูร่วงหล่นสู่ธารแห่งกาลเวลาซึ่งไหลเร่งรวดเร็วกะทันหันในพริบตา ทำให้สังขารแปรเปลี่ยนในชั่วอึดใจ

เมื่ออสงไขยลาลับ ชีวิตก็ดับสูญ

เหล่าผู้อาวุโสในส่วนลึกแห่งจักรวาลพร่างดาวล้วนเคยได้ยินคำกล่าวว่า ‘สังขารผ่านชั่วพริบตา เหี่ยวเฉาโรยราเพียงหนึ่งดีดนิ้ว’

นี่คือคำอธิบายวิถีดาบของทัศนาจารย์ซึ่งสามารถสะบั้นอสงไขยของคู่ต่อสู้ได้ในทันที ปล่อยคนผู้นั้นเหี่ยวเฉาสลายเป็นเถ้าไปเยี่ยงพฤกษาหย่อมหญ้า!

และกฎอนันตกาลจรัสแสงเมื่อควบรวมกับ ‘คัมภีร์ดาบละล่องท่องทัศนา’ ที่ทัศนาจารย์สร้างขึ้นก็จะเปล่งพลังเกินสิ่งใดเทียบ

ละล่องเหนือสมุทรเพื่อทัศนาความยิ่งใหญ่ แปรเปลี่ยนและไร้สิ้นสุด

ปล่อยใจพัดพาตามอย่างไร้กังวล

คัมภีร์ดาบละล่องท่องทัศนาแสวงหาภาวะไร้สิ่งใดกีดขวาง ละล่องถึงทั่วทุกที่ สัญจรทัศนาทั่วไร้ขีดจำกัด

และนี่คือครั้งแรกที่ซูอี้ได้ใช้มหาวิถีและคัมภีร์ดาบนี้ออกมา!

ฉัวะ!

หนึ่งปราณดาบทะยานดุจแสงวูบไหว หายลับสู่อากาศธาตุ

ร่างของซูอี้ถอยออกห่าง

เนื่องจากมีปราณดาบวิถีเซียนถูกฟาดฟันลงมาอีกหลายสาย อำนาจร้ายกาจ ด้วยประจักษ์แก่อำนาจของค่ายกลดาบวิถีเซียนมาก่อน ซูอี้จึงทำได้เพียงหลบเลี่ยงชั่วขณะ

พรึ่บ!

ร่างของซูอี้ทะยานถอยไปพันจั้งแล้วจึงหยุดลง

ขณะเดียวกัน….

หลี่สวินเจินและสุ่ยเทียนหานก็หวนคืนสู่ประตูสำนัก

เมื่อเห็นซูอี้ถูกค่ายกลดาบวิถีเซียนบีบให้ต้องถอยไป ทั้งสองก็อดแสดงสีหน้าโล่งใจมิได้

ตามด้วยความเสียดายเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้ พวกเขามิอาจร่วมมือฆ่าทัศนาจารย์ลงได้ทันที!

อันที่จริงแล้ว สามบรรพชนในขอบเขตไร้ขีดจำกัดลงมือครั้งนี้ เดิมพวกเขาล้วนใช้ตนเองเป็นเหยื่อล่อความสนใจของซูอี้ จงใจถ่วงเวลาหาโอกาสให้เวิงผูควบคุมค่ายกลดาบวิถีเซียนเข้าสังหารซูอี้

ทว่าความแข็งแกร่งของซูอี้นั้นมิได้อยู่ในความคาดหมายของพวกเขาแม้แต่น้อย ทำให้มิอาจถูกสะกดกลั้นไว้ได้ อย่างมากก็ทำได้เพียงต่อสู้อย่างไร้ผู้แพ้ชนะ

จนท้ายที่สุด พวกเขาก็ล้มเหลวที่จะใช้พลังค่ายกลดาบวิถีเซียนสังหารซูอี้ลงในคราเดียว

เหนือเวหาในสำนัก เวิงผูใช้กระดูกสัตว์อันเปี่ยมแสงเซียน

รอบกายของเขามีเงาดาบอันแปรเปลี่ยนจากพลังค่ายกลวูบไหวหนาแน่น ปราณเซียนพวยพุ่ง ปราณฆ่าสังหารทะยานผ่านเก้าสวรรค์ทั่วทศทิศเหนือพิภพ

เมื่อเขาเห็นซูอี้ถอยหลบไปไกล เวิงผูซึ่งควบคุมค่ายกลดาบวิถีเซียนอยู่อดแสดงสีหน้าขัดใจไม่ได้

สามบรรพชนร่วมลงมือ ทั้งยังมีพลังค่ายกลดาบวิถีเซียน แต่พวกเขาก็ยังมิอาจเอาชนะศัตรูได้!

“ยังดีที่หลบได้”

อาไฉ่ลอบถอนหายใจโล่งอก

ก่อนหน้านี้ นางได้เห็นเวิงผูใช้ค่ายกลดาบวิถีเซียนโจมตี อำนาจร้ายกาจยิ่ง ทำให้นางตัวสั่นเหงื่อแตกแทนซูอี้

“หือ?”

ทันใดนั้น หลี่สวินเจินดูจะสังเกตเห็นบางอย่างและหันมองกู้หลิงอวิ้นข้างกายเขา

ดวงตาของเขาพลันเบิกโพลง ชี้นางอย่างตกตะลึง “หลิงอวิ้น เจ้า…”

สุ่ยเทียนหานหันกลับมามอง และเมื่อดวงตาสบพบกู้หลิงอวิ้นก็ชะงักไป แสดงสีหน้าไม่อยากเชื่ออย่างช่วยมิได้

“ข้า… เกิดอันใดขึ้นหรือ?”

กู้หลิงอวิ้นขมวดคิ้ว งุนงงเล็กน้อย

ก่อนที่จะกรีดร้องออกมาทันที “ไฉนเป็นเช่นนี้ได้!”

เสียงกรีดร้องนั้นเต็มไปด้วยความหวาดผวา เรียกทุกสายตาให้จ้องมอง

ปรากฏว่ากู้หลิงอวิ้น หญิงสาวผู้งดงามเฉิดฉาย จู่ ๆ กลับกลายเป็นหญิงชราวัยหงำเหงือก ผิวกายเปล่งปลั่งขาวกระจ่างดุจหิมะเหี่ยวย่นยับยู่ยี่ ใบหน้างดงามตรึงตาสะกดใจพลันบังเกิดริ้วรอยสารพัด

กระทั่งเรือนผมยาวดำงดงามของนางยังแปรเปลี่ยนเป็นสีขาว พริ้วสยายทอดลงกะทันหัน

ในพริบตา หญิงงามไร้ที่ติผู้นี้กลับกลายเป็นหญิงชราหงำเหงือก!

ภาพประหลาดนี้ทำให้ทุกผู้เหงื่อกาฬแตกพลั่ก สีหน้าแปรเปลี่ยนฉับพลัน

“เพราะเหตุใดกัน เป็นไปมิได้ เป็นไปมิได้!”

กู้หลิงอวิ้นกรีดร้องอย่างแตกตื่นราวกับสิ้นสติ

จิตวิญญาณในร่างของนางดูแห้งเหี่ยวสลายหาย พลังชีวิตเลือนมลาย

เพียงพริบตา ร่างของนางพลันแหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีล่องลอยเหนือเวหา

เหล่าผู้พบเห็นต่างเงียบกริบ

ทุกผู้ล้วนตะลึงตกใจกับเหตุประหลาดนี้

หนึ่งราชันแห่งภูมิ ณ ขอบเขตไร้ขีดจำกัดมีอายุยืนนาน ร่วมอสงไขยกับตะวันจันทราราวอมตะชั่วกาล

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่กู้หลิงอวิ้นเป็นศิษย์ใกล้ชิดผู้หนึ่งของบรรพชนเติ้งจั๋ว วิถีเต๋าของนางล้ำลึกยิ่งนัก

ทว่ายามนี้ นางเพิ่งหวนคืนสู่ประตูสำนัก นางก็สิ้นอสงไขยหมดพลังชีวิต เลือนหายไปในพริบตา!

หลี่สวินเจินได้สติ ใบหน้าแข็งค้าง กล่าวด้วยเสียงแหบแห้ง “สังขารผ่านชั่วพริบตา เหี่ยวเฉาโรยราเพียงหนึ่งดีดนิ้ว นี่… นี่คือหนึ่งในพลังวิถีดาบอันภาคภูมิที่สุดของทัศนาจารย์ ณ กาลก่อน…”

สังขารผ่านชั่วพริบตา!

เมื่อทุกผู้ระลึกถึงยามที่กู้หลิงอวิ้นโรยสังขารก่อนสิ้นใจ พวกเขาก็อดตื่นกลัว เย็นเยือกที่สันหลังมิได้

สิ่งที่ยิ่งน่ากลัวก็คือ พวกเขาไม่อาจสังเกตได้เลยว่ากู้หลิงอวิ้นถูกโจมตีตั้งแต่ยามใด!

“น่าเสียดายที่ความเข้าใจของข้าต่อกฎอนันตกาลจรัสแสงนั้นเป็นเพียงแรกเริ่ม หาไม่ หนึ่งดาบก็สามารถทำให้นางโรยราสิ้นใจสลายหายได้ในพริบตาแล้ว”

ซูอี้ซึ่งอยู่ห่างออกไปนึกเสียดายเล็กน้อย

เคล็ดพลังมหาวิถีนั้นเป็นพลังกฎเกณฑ์ลึกลับอย่างหนึ่ง ยามเกิดไม่นำพา ยามตายไม่นำกลับ

แม้เขาจะได้รับประสบการณ์และความทรงจำจากทัศนาจารย์ แต่หากซูอี้ต้องการควบคุมกฎอนันตกาลจรัสแสง เขาก็ต้องทำความเข้าใจและเริ่มควบคุมใหม่จากศูนย์

“คนแซ่ซู ข้าผู้นี้จะขยี้ศพเจ้าเป็นหมื่นชิ้น บดกระดูกเจ้าเป็นธุลีให้จงได้!!”

เสียงตวาดดังลั่นของเวิงผูดังออกมาจากในสำนักเต๋าสูงสุดทวิภูมิ เปี่ยมด้วยโทสะและจิตสังหาร

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

หนึ่งวจีดาบขับขาน แสงเซียนแผดจ้าออกมาจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์สูงสุดทวิภูมิตรงสู่ท้องนภา

ทั่วทั้งภูเขาศักดิ์สิทธิ์สูงสุดทวิภูมิดูเหมือนตื่นจากหลับใหล

สารพัดอำนาจซึ่งปกคลุมด้วยแสงเซียนแปรเปลี่ยนเป็นปราณดาบเจิดจ้าแผดเผา สะท้อนขึ้นสู่เวหา

ค่ายกลดาบวิถีเซียนซึ่งเดิมทีเติ้งจั๋ว ตัวตนลายครามแสนเก่าแก่ บรรพกาลในสำนักเต๋าสูงสุดทวิภูมิสร้างไว้ ถูกเวิงผูเรียกใช้อย่างเต็มกำลัง ณ ขณะนี้

ปราณดาบเปี่ยมพลัง แสงเซียนพุ่งทะยาน!

ทั่วทั้งสำนักเต๋าสูงสุดทวิภูมิล้วนตื่นตะลึงอึ้งค้าง

ค่ายกลดาบวิถีเซียนถูกใช้เป็นครั้งแรก!

ทว่าอำนาจเช่นนี้แข็งแกร่งเสียจนหลี่สวินเจิน สุ่ยเทียนหายและราชันแห่งภูมิในขอบเขตไร้ขีดจำกัดคนอื่น ๆ สั่นสะท้าน

“สะบั้น!”

เวิงผูตวาด

ปราณดาบนับไม่ถ้วนคำรามก้อง แสงเซียนเจิดจ้าจรัสแสงปกคลุมทั่วนภา ดุจทัพเซียนดาบปรากฏเหนือนภา แรงกดดันมหาศาลร้ายแรง

พื้นที่ใกล้เคียงในบริเวณแปดร้อยลี้ล้วนปกคลุมด้วยจิตสังหารร้ายกาจ

ซูอี้ขมวดคิ้วน้อย ๆ สัมผัสได้ถึงวิกฤติร้ายแรงและล่าถอยอย่างพบได้ยาก

ตู้ม!!

จุดที่เขายืนอยู่แต่เดิมราวกับถูกพลิกนภาสลับแดนดิน สุญญะแหลกระเบิด ทุกสิ่งแหลกมลาย ปราณดาบไร้ใดเทียบกระจายไปทั่วทิศ เพียงลูกหลงปลายการโจมตีก็เป็นภัยต่อราชันแห่งภูมิในขอบเขตไร้ขีดจำกัดได้

ทว่าท้ายที่สุด การโจมตีนี้ก็พลาดเป้า

เพราะตลอดมา ซูอี้ไม่เคยถูกพันธนาการในค่ายกลดาบวิถีเซียนเลยสักหน มีหรือจะได้รับผลใด ๆ?

“อำนาจเช่นนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าร่างอวตารของนักซ่อนกลมากนัก ควรค่าแก่การเป็นค่ายกลดาบระดับวิถีเซียน…”

ซูอี้อัศจรรย์ใจ

และเมื่อทุกผู้ในสำนักเต๋าสูงสุดทวิภูมิเห็นซูอี้หลบการโจมตีนี้ได้ สีหน้าของพวกเขาก็บิดเบี้ยวมิน่ามอง กัดฟันกรอดอย่างเคืองแค้น โกรธเกรี้ยวแทบกระอักเลือด ทว่ามิอาจทำการใดได้

………………..