บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1289: แสนสาแก่ใจที่สุด ณ ยามนี้

ตอนที่ 1289: แสนสาแก่ใจที่สุด ณ ยามนี้

………………..

ตอนที่ 1289: แสนสาแก่ใจที่สุด ณ ยามนี้

แสงเซียนวูบวาบปรากฏขึ้นล้อมกายเหยียนเต้าหลิน ทำให้บรรยากาศของเขาเปลี่ยนเป็นเงียบเชียบ

ดุจแปลงร่างสู่เซียน สถิตเหนือเก้าชั้นฟ้า!

กระทั่งบาดแผลบนร่างยังฟื้นตัวอย่างน่าทึ่ง

การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ทำให้เว่ยซาน เมิ่งฉางอวิ๋นและคนอื่น ๆ ล้วนหน้าเปลี่ยนสี

นี่คือพลังของผู้ก้าวสู่วิถีจุติสรวงครึ่งก้าวหรือ?

ม่านตาของซูอี้หดตัวเล็กน้อย

นี่คือปราณของผู้ก้าวสู่วิถีจุติสรวงครึ่งก้าวจริงแท้

วิถีเต๋าของเขาแสดงสัญญาณการเปลี่ยนแปลงแล้ว และอำนาจใต้บัญชาก็ยังเริ่มแสดงเทวลักษณ์ในระดับจุติสรวง

ทัศนาจารย์ ณ กาลก่อนติดสภาวะคอขวดอยู่ในขั้นนี้

“ข้าได้รับมรดกสมบูรณ์จากบรรพชนเขาเทพอีกาแล้ว ซึ่งมันมิเพียงมีหลักฝึกฝนในวิถีจุติสรวง แต่ยังมีเคล็ดวิชาในวิถีจุติสรวงมากมาย”

เหยียนเต้าหลินกล่าวอย่างเฉยชา “ในเมื่อทัศนาจารย์คิดลองดู ข้าก็จะไม่ขี้เหนียว”

ว่าพลาง มือของเขากำหมัด ทะยานดุจคีรีลอยก่อนจะออกหมัดโจมตี

รวดเร็วและร้ายแรง

อำนาจทั่วร่างของเขาเหนือชั้นเกินเทียบกับกาลก่อน!

เมื่อผู้ฝึกตนทั่วไปได้เห็น เกรงว่าคงเข้าใจผิดคิดว่านี่คือเซียนในตำนานเป็นแน่

เพราะอำนาจเช่นนี้ดูจะสูงส่งแตกต่างจากขอบเขตราชันแห่งภูมิ!

เปรี้ยง!

โลกหล้าพลิกกลับด้าน ทุกสิ่งพังทลาย

เพียงหนึ่งหมัด เหยียนเต้าหลินก็สยบทั่วโลกหล้า ทลายทั่วฟ้าดินได้ตามใจ

มือขวาของเขาเกร็งเยี่ยงดาบ ก่อนจะฟาดลงไปสุดแรง

เพียงพริบตา ร่างของซูอี้ก็กระดอนกลับหัวพร้อมด้วยเสียงระเบิดกัมปนาท ร่างของเขาปริร้าว รอยแผลชุ่มเลือดลากผ่านทั่วกาย

เว่ยซานและเมิ่งฉางอวิ๋นต่างกระวนกระวายยิ่งกว่าหนใด มือเท้าเย็นเฉียบไปหมด

จะสู้ได้เช่นไรอีก?

“ขอบังอาจถามทัศนาจารย์ หมัดนี้เป็นเช่นไร?”

เหยียนเต้าหลินส่งเสียงออกมาอย่างสบาย ๆ

ร่างของเขาเปล่งแสงเซียนวูบวาบราวเทพเซียนสัญจร ไร้มลทินใด ๆ ทุกย่างก้าวล้วนสยบกฎสวรรค์แทบเท้า

“ไม่ดีเท่ายามข้าสมบูรณ์พร้อม”

ซูอี้ปาดโลหิตจากมุมปาก

เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ทว่าสีหน้ากลับเยือกเย็นเช่นกาลก่อน

“งั้นทัศนาจารย์คิดว่าในศึกภายหน้า ยังมีโอกาสชนะอยู่หรือ?”

เหยียนเต้าหลินกล่าวขึ้นอีก ก่อนที่แขนขวาของเขาจะหวดใส่อากาศดุจแส้ยาว

หมัดอันปกคลุมด้วยแสงเซียนพุ่งแหวกนภา โจมตีเข้าใส่ซูอี้โดยตรง

รวดเร็วยิ่งนัก

ง่ายดายดุจขยี้หญ้าแห้งกิ่งไม้ผุ ไม่อาจต้านทานได้!

ซูอี้ก็ยังไม่ถอยหรือหลบ แขนเสื้อสะบัดโบก ส่งม่านปราณดาบหนาหนักสู่นภา

ม่านปราณดาบหนักแต่ละสายต่างบรรจุเคล็ดพลังเวียนวัฏสงสาร เร้นลับต้องห้าม แสงพริบตา เวิ้งลึกล้ำและอื่น ๆ ทับซ้อนกัน กั้นขวางร่างของซูอี้ราวม่านกำบังชั้นหนาจากสวรรค์

ทว่าอึดใจต่อมา…

เปรี้ยง!!!

เสียงเสียดแก้วหูพลันระเบิดออก

ม่านปราณดาบพลันถูกหมัดอันไร้ที่เปรียบทะลวงจนฉีกขาด

และพริบตาต่อมา ม่านปราณดาบสายต่อมาก็แหลกสลาย

มองปราดแรกก็เห็นพิรุณแสงโปรยปราย บริเวณใกล้เคียงถูกทะลวงเป็นรอยแยกชวนใจหาย และสุดรอยแยกนั้น ร่างของซูอี้ก็ถูกชกกระเด็นไปอย่างรุนแรง

หนึ่งหมัดนี้ช่างเกินรับไหว!

“นายน้อย!”

ใบหน้าของเว่ยซานเต็มไปด้วยความกังวล

“เป็นเช่นนี้ได้เช่นไร…”

เมิ่งฉางอวิ๋นพึมพำ ทั่วร่างชุ่มเหงื่อกาฬ

หัวใจของยมบาลเองก็รัดแน่น คนผู้นั้นไม่เปลี่ยนสีหน้ากระทั่งยามนภาถล่มแดนดินสลาย เขาจะพ่ายแพ้ในวันนี้จริง ๆ หรือ?

“เจ้าหอวางแผนแสนนาน และในที่สุดก็มาถึงวันนี้ หากโลกหล้ารู้ว่าร่างเวียนวัฏแห่งทัศนาจารย์ตกตายด้วยมือเจ้าหอวันนี้ ทั่วจักรวาลพร่างดาว… จะเกิดคลื่นใหญ่โตเพียงไรหนอ?”

หลูอวิ๋นตื่นเต้น ทั่วร่างเปี่ยมชีวิตชีวา

“ในการประลองวิถีนี้ อย่างไรเสียร่างเวียนวัฏของเจ้าก็ยังไม่อาจสู้ร่างอวตารของข้าได้”

เหยียนเต้าหลินกล่าวเบา ๆ ด้วยสีหน้าสุขุมเยือกเย็น

ไกลออกไป ร่างของซูอี้มีโลหิตไหลเป็นสาย ใบหน้าหล่อเหลาซีดแทบมิเหลือสี

บาดแผลร้ายแรงจนเหมือนใกล้ตกตายทุกขณะ

ทว่ายามได้ยินวาจาของเหยียนเต้าหลิน ซูอี้ก็อดหัวเราะมิได้ “แพ้ชนะมิทันตัดสิน ชิงยกหางตัวเองเสียก่อนแล้วหรือ?”

เหยียนเต้าหลินแย้มยิ้ม ก่อนจะกล่าวอย่างสุขุม “ข้ารอวันนี้มานานเหลือเกิน และในที่สุดก็ได้โอกาส เมื่อปราบศัตรูเก่าเช่นเจ้าได้หนนี้ ข้าก็มิอาจซ่อนความสาแก่ใจได้จริง ๆ จึงช่วยไม่ได้ ข้าพูดได้เลยว่านับแต่กาลก่อน ข้าแสนสาแก่ใจที่สุด ณ ยามนี้”

เขากล่าวขณะพุ่งเข้ามาสังหารโดยหาได้ยั้งมือไม่

เขาไม่คิดมอบโอกาสให้ซูอี้ฟื้นตัวแต่อย่างใด

ทว่าเขาไม่ได้รีบร้อนขนาดนั้น ด้วยตระหนักว่าซูอี้อาจโจมตีสวนโดยไม่คำนึงถึงชีวิต

ทว่ายามนี้ ซูอี้ก็เงยหน้าขึ้นมองท้องนภาพลางกระซิบ “มิใช่ว่าข้าก็ไม่ได้รอให้ถึงยามนี้เหมือนกันหรือ?”

เหยียนเต้าหลินดูจะสัมผัสบางอย่างได้ และพลันเงยหน้าขึ้นมอง

ก่อนจะพบว่าเหนือท้องนภามีเมฆาทัณฑ์เคลื่อนมาใกล้โดยไร้สุ้มเสียง

เมฆก้อนนั้นลึกล้ำไร้วจี ดำสนิทดุจมีกรวยยักษ์วางกลับด้านอยู่ในท้องนภา เพียงจ้องมองก็ชวนให้ผู้คนหนาวเยือกในใจได้

“ภัยสวรรค์?”

เหยียนเต้าหลินขมวดคิ้ว “ทำเช่นนี้ในยามนี้ต่างอันใดกับรนหาที่? หรือเจ้าถูกบังคับให้ต้องจบชีวิต ทำได้เพียงดิ้นรนตายดาบหน้าเช่นนี้?”

เขาตะลึงจนไม่อยากจะเชื่อ

ขณะเดียวกัน เว่ยซานกับเมิ่งฉางอวิ๋นเองก็ตะลึง หัวใจหนักอึ้ง นี่คือ… การฟื้นจากเถ้าถ่านหรือไม่?

ทว่าหากผิดพลาดแม้แต่น้อย เขาก็จะตกตาย!

“ท่านพ่อ ใต้เท้าทัศนาจารย์จะชนะแน่เจ้าค่ะ!”

มีเพียงดวงตาของยมบาลที่เจิดจรัส วาจามั่นคง

นางเคยบุกเข้าไปในพิภพยมราชฝังวิถีกับซูอี้ และเคยได้เห็นซูอี้เกิดใหม่จากเถ้าถ่านบนแท่นเกิดใหม่มาก่อน!

เว่ยซานและเมิ่งฉางอวิ๋นล้วนผงะ

ก่อนที่พวกเขาจะทันตั้งตัว เหยียนเต้าหลินก็พลันลงมือโจมตีสังหารจากใต้ผืนนภา

ตู้ม!

แสงเซียนอันร้ายกาจถูกขับเคลื่อน หนึ่งหมัดกวาดผ่านนภาเข้าสังหารซูอี้

น่าเสียดายที่ท้ายที่สุด เขาก็ช้าไปก้าวหนึ่ง

ร่างของซูอี้ทะยานสู่เวหา พุ่งสู่เมฆาทัณฑ์ในท้องนภาแล้ว

หมัดอันทะลวงผ่านสวรรค์นี้ เมื่อสัมผัสเมฆทัณฑ์เหนือนภา มันก็พลันแหลกสลายด้วยหนึ่งทัณฑ์อสนีบาตที่เปี่ยมด้วยอำนาจร้ายกาจ

สิ่งที่น่าหวาดหวั่นคือ ทัณฑ์เมฆนี้ไหลตามหมัดกระแทกเข้าใส่เหยียนเต้าหลินด้วย

ตู้ม!

อากาศในบริเวณนั้นแหลกสลาย

แม้ว่าเหยียนเต้าหลินจะหลบพ้น แต่เขาก็ตกใจเสียจนสันหลังเย็นวาบ

ภัยพิบัติเช่นนี้ร้ายกาจเหนือหายนะไร้ขีดจำกัดไกลโข เพราะมันเปี่ยมไปด้วยอำนาจร้ายกาจราวสั่งตาย น่าหวาดหวั่นจนเกินจินตนาการ

เหยียนเต้าหลินเชิดหน้าขึ้นมอง เห็นร่างของซูอี้ทะยานสู่เมฆาแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้ “แมลงเม่าบินเข้ากองไฟแท้ ๆ คนผู้นี้… ยอมตายใต้ทัณฑ์สวรรค์ดีกว่าถูกข้าสังหารหรือ?”

ยามนั้น ทุกสายตาต่างมองไปยังท้องนภา

ณ ที่นั่น เมฆทัณฑ์เคลื่อนวน ทัณฑ์อสนีบาตคลุ้มคลั่ง ปราณหายนะทำลายล้างแผ่กระจายเกินพรรณนา

โลกกว้างปกคลุมไปด้วยบรรยากาศราววันพิพากษา

แม้จะเป็นตัวตนทรงพลังเพียงใดก็ยังอดขนลุกขนพองมิได้ ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่านี่จะเป็นหายนะในขอบเขตคืนสู่สามัญ

ส่วนคนอื่น ๆ ณ ที่แห่งนี้ล้วนสะท้านสะพรึงทั้งกายใจ หนาวสั่นทั่วร่าง

นั่นคืออำนาจสวรรค์โดยแท้จริง เมื่อคิดสั่งตาย ไม่ว่าผู้ใดใต้อำนาจสวรรค์นี้ย่อมรู้สึกเล็กจ้อยเยี่ยงมด

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าซูอี้กำลังจะตกตายนั้นเอง

ตู้ม!!!

ทันใดนั้น เมฆาอันเปี่ยมอำนาจลี้ลับพลันระเบิดแหลกเป็นเสี่ยง

ทัณฑ์อสนีบาตเองก็ป่นทลายกลายเป็นพิรุณแสงหลากสีพร่างพรมปกคลุมร่างของซูอี้

ผู้เฝ้ามองทั้งหลายล้วนตะลึงงัน

คิดให้หัวแตกตาย พวกเขาก็คิดไม่ได้หรอกว่าวิถีข้ามหายนะของซูอี้จะร้ายกาจเพียงนี้ เขาทะยานตรงสู่นภา ขยี้เมฆทัณฑ์และข้ามหมื่นทัณฑ์อสนีบาตในคราเดียว!

“บททดสอบแห่งสวรรค์นั่นทำจากกระดาษหรือไร?!”

หลูอวิ๋นสับสน กรามแทบร่วงด้วยตกใจ

“หลังจากฝึกฝนมานาน นี่คือหนแรกที่ข้าได้เห็นภัยพิบัติอันร้ายกาจดุจสั่งตายเช่นนี้ และยังเป็นคราแรกที่เห็นภัยพิบัติถูกระเบิดทิ้งในหนเดียวก่อนทันปรากฏเช่นกัน…”

เมิ่งฉางอวิ๋นตาเบิกค้าง ขณะกล่าวเสียงหลง

“นายน้อยเมื่อกาลก่อนไม่โหดเพียงนี้เลย”

เว่ยซานเดาะลิ้น

“ท่านพ่อ ในสายตาใต้เท้าทัศนาจารย์ การผ่านหายนะนั้นเรียบง่ายเยี่ยงกินดื่ม และเมื่อท่านเห็นมากไปกว่านี้ จะมิแปลกใจแล้วเจ้าค่ะ…”

ยมบาลสาวดูประหนึ่งชินชากับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว

นางเองก็เคยได้เห็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านี้มาก่อนแล้ว ยามอยู่บนแท่นเกิดใหม่ ทัศนาจารย์ถูกโจมตีจนร่างแหลกสลายทั้งเป็น

ทว่าท้ายที่สุด เขาก็ก่อร่างวิถีคืนร่างแท้ได้ราวปาฏิหาริย์!

เทียบดูแล้ว แม้วิธีการข้ามหายนะหนนี้ของทัศนาจารย์จะแสนน่าเหลือเชื่อ แต่ก็ไม่ได้ร้ายกาจเกินไปนัก

เมฆทัณฑ์สลายไป พิรุณแสงซึ่งแปรเปลี่ยนจากทัณฑ์อสนีบาตอาบร่างซูอี้ราวน้ำตก และยามนี้เขาดูเหมือนกับพฤกษาต้องอัสนี มันฟื้นชีพด้วยพลังชีวิตอันดั้งเดิมเป็นที่สุด

ร่างวิถี จิตวิญญาณ การฝึกฝน… ทั้งหมดล้วนแปรเปลี่ยนรูปร่างไป ทั้งร่างและวิญญาณดุจทะลวงผ่านขอบเขตคืนสู่สามัญในหนเดียว!

“คำนวณพลาดแล้ว”

เหยียนเต้าหลินกระซิบ สีหน้าของเขามืดมนลง

ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทัศนาจารย์ในวันนี้แข็งแกร่งเพียงใด เป็นที่ชัดเจนว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะมาข้ามภัยพิบัติเพื่อเคลื่อนวิถีสู่ขอบเขตคืนสู่สามัญที่นี่อยู่แล้ว!

ยามก่อนที่เขายังไม่แปรวิถี ทัศนาจารย์ก็แข็งแกร่งระดับหนึ่งอยู่แล้ว หากให้เขาข้ามขอบเขตสู่ขอบเขตคืนสู่สามัญได้ พลังต่อสู้ของเขาจะร้ายกาจเพียงไร?

เมื่อคิดเช่นนี้ เหยียนเต้าหลินก็ไม่อาจยั้งมือได้อีก จากนั้นเขาก็ทะยานเข้าโจมตีใส่ซูอี้

ตู้ม!

อาภรณ์ของเขาสะบัดโบก รัวหมัดประหนึ่งพิรุณโหม เพียงพริบตาก็ออกหมัดได้นับร้อยนับพันหมัด และแสงเซียนเจิดจรัสก็เปล่งประกายพร้อมกับอำนาจหมัด ส่องสว่างไปทั่วโลกหล้า

หัวใจของทุกคนบีบรัดแน่น

ไม่ว่าใครก็เห็นได้ว่าซูอี้ ณ ขณะนี้กำลังอยู่ในช่วงสำคัญแห่งการเปลี่ยนขอบเขต ไร้ความเสถียรของการฝึกฝน หากถูกหยุดไว้ได้ เกรงว่าความสำเร็จเมื่อกาลก่อนจะหายไป!

ทว่าภาพอันมิคาดฝันพลันปรากฏ ซูอี้ยืนนิ่งกับที่ ทว่าพิรุณแสงรอบกายเขากลับสลายอำนาจหมัดจากนภาไปหมัดแล้วหมัดเล่า

หัวใจของเหยียนเต้าหลินตะลึงอึ้ง สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นกว่าเก่า

“เหยียนเต้าหลิน เจ้ายังสาแก่ใจอยู่หรือไม่?”

เสียงเฉยชาของซูอี้ดังมาจากใต้นภา

ทว่าเหยียนเต้าหลินกลับเงียบไป

ก่อนที่ทันใดนั้น เขาจะเสสรวลกล่าว “หากข้าเลือกเผาหยกไปกับศิลาเสียยามนี้ ข้าก็จะทำลายเพียงร่างอวตาร แต่ทัศนาจารย์ เจ้า… จะต้องแหลกเละ!!”

ดวงตาของเหยียนเต้าหลินแผดเผาเยี่ยงเพลิง “หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็ยังชนะไม่ใช่หรือ?”

ว่าพลาง แขนเสื้อของเขาก็สะบัด ร่างสะท้านไหว แสงเซียนวูบไหวแผดเผาเยี่ยงอัคคี

จากนั้น เขาก็พุ่งตรงเข้าหาซูอี้ซึ่งอยู่ใต้ท้องนภา!

………………..