บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1320: บงกชเทวะเก้าสี

ตอนที่ 1320: บงกชเทวะเก้าสี

………………..

ตอนที่ 1320: บงกชเทวะเก้าสี

ในวัดสรรพสุญตา

เซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตามองหน้ากันอย่างตกตะลึง

“สหายเต๋าซูใจร้อนไปหน่อยหรือไม่?”

เซียนดาบชิงซื่อถาม

เว่ยซานกล่าวเบา ๆ “ผู้อาวุโสทั้งหลายจะเข้าใจในภายหลังขอรับ”

เซียนดาบชิงซื่อตะลึงอึ้ง คนผู้นี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวดีแท้

“พี่ชายร่วมวิถี เจ้ามีโอสถเยียวยากับตัวหรือไม่?”

เซียนดาบชิงซื่อถามดาบพุทธะสรรพสุญตาผ่านกระแสเสียงปราณ

ในเมื่อทั้งสองคนอยู่ที่นี่ ย่อมไม่ต้องกังวลว่าซูอี้จะตกตาย ทว่าคงเป็นไปมิได้หากจะไม่ห่วงเรื่องอาการบาดเจ็บ

ดาบพุทธะสรรพสุญตารีบถ่ายทอดเสียง “ข้าไม่มีโอสถเยียวยา แต่ข้าสืบมาก่อนแล้วว่ายังมี ‘บงกชเทวะเก้าสี’ ที่ข้าฝังไว้ในวัดกาลก่อนอยู่ ซึ่งเพียงพอให้สหายเต๋าซูใช้มันได้”

บงกชเทวะเก้าสี!

เซียนดาบชิงซื่ออ้าปากค้าง

นี่คือสมบัติล้ำค่าที่สุดในขอบเขตจุติสรวง พบได้แต่ไม่อาจหา ถือได้ว่าเป็นสมบัติชั้นเลิศแห่งขอบเขตจุติสรวงในโบราณกาล!

กระทั่งยอดราชันจุติสรวงในขอบเขตจุติมงคลยังน้ำลายหก!

“ช่างใจกว้างนัก!”

เซียนดาบชิงซื่อรู้สึกทึ่ง

ทว่าดาบพุทธะสรรพสุญตาส่ายหัว “เทียบกับบุญคุณสร้างชีวิตใหม่ของสหายเต๋าซูแล้ว สมบัตินี้มีค่าอันใด?”

เซียนดาบชิงซื่อครุ่นคิดลึกล้ำ

ขณะทั้งสองสนทนากันอยู่นอกวัดสรรพสุญตา

ฉินหงอวี้ลุกขึ้นกล่าวเป็นคนแรก “ได้ ข้าอยากจะเป็นคนแรกที่ประมือกับสหายเต๋า!”

นางปกคลุมด้วยสายฟ้าสีเลือด แข็งแกร่งร้ายกาจเยี่ยงนางมาร

ทุกสายตาต่างมองมาเป็นตาเดียว

“หากข้าเข้าใจไม่ผิด สตรีผู้นี้คือยอดคนในขอบเขตจุติสรวงจากหุบเขามารหยินนิลกาฬ เป็นผู้ฝึกตนขอบเขตรวมวิถีขั้นต้น และความแข็งแกร่งของนางยามนี้… น่าจะอยู่ระหว่างขั้นต้นและกลางของขอบเขตจิตทารกกระมัง”

เซียนดาบชิงซื่อกระซิบออกความเห็น

บนวิถีจุติสรวง ยอดฝีมือในขอบเขตจิตทารกและขอบเขตรวมวิถีนั้นเรียกได้ว่าเป็นยอดคนจุติสรวง

มีเพียงตัวตนในขอบเขตจุติมงคลเท่านั้นที่เรียกได้ว่าเป็น ‘ยอดราชันจุติสรวง’

ดาบพุทธะสรรพสุญตากล่าวเบา ๆ “ในศึกประลองตัวต่อตัว หากนางกล้าใช้สมบัติลับวิถีมารชั่วช้าพวกนั้นออกมาล่ะก็ ภายหน้าหากข้าพบกับคนของหุบเขามารหยินนิลกาฬ เจอผู้ใด ข้าฆ่าผู้นั้นอย่างไร้ความปรานี”

วาจาราบเรียบนั้นทำให้เว่ยซานอดขนลุกสะพรึงมิได้

หลวงจีนผู้นี้ช่างดุร้ายยิ่ง!

อันที่จริงแล้ว เว่ยซานหารู้ไม่ว่าในยุคสิ้นกฎเกณฑ์ ดาบพุทธะสรรพสุญตาเป็นหลวงจีนที่ลือนามทั่วโลกหล้าด้วยเรื่องการสังหารอย่างระห่ำ!

เหตุที่เขาใฝ่วิถีดาบเป็นเพราะอำนาจฆ่าฟันของวิถีดาบนั้นทรงพลังที่สุด

“เห็นพ้องตามนั้น”

เซียนดาบชิงซื่อพยักหน้า

เว่ยซาน “…”

ต่อหน้ายอดฝีมือแห่งโบราณกาลทั้งสองคนนี้ เขาพลันพบว่าราชันแห่งภูมิขอบเขตไร้ขีดจำกัดเช่นตนช่างเล็กจ้อยนัก

ทุกสายตาจับจ้องไปยังฉินหงอวี้และซูอี้

“เชิญ”

ซูอี้ชักดาบแห่งโลกาออกมา

“สหายเต๋า ยามข้าลงมือ ข้าจะไม่โอนอ่อน การฝึกฝนของข้าเป็นมรดกวิถีมารที่ดุดันร้ายกาจที่สุด เจ้าต้องระวังตัวด้วยนะ”

ฉินหงอวี้เตือนพลางยิ้มขำ

ตู้ม!

จากนั้นร่างของฉินหงอวี้พลันวูบไหวไปมา

อึดใจต่อมา นางก็ปรากฏกายขึ้นตรงหน้า ยกหมัดงามชกเข้าใส่ซูอี้

หนึ่งหมัดนั้นก่อเพลิงมารระเบิดแผดเผา อสนีบาตสีเลือดพลุ่งพล่าน เป็นอำนาจร้ายกาจยากจะมีผู้ใดรับไหว

เมื่อมองจากไกล ๆ เหล่าราชันแห่งภูมิล้วนอึดอัดจนยากจะหายใจ หัวใจของพวกเขารู้สึกตะลึงและสีหน้าเปลี่ยนตาม ๆ กัน

นี่… คืออำนาจของตัวตนในขอบเขตจุติสรวงหรือ?

น่ากลัวจริง ๆ!

เมื่อเผชิญการโจมตีเช่นนี้ ซูอี้หาหลบเลี่ยงไม่ เขาทำเพียงตวัดดาบอย่างแรง

ตู้ม!

ฟ้าดินในถิ่นนี้ล้วนถล่มลงมา สายฟ้าสีเลือดและปราณดาบกวาดผ่าน จนทำให้ขุนเขาลำธารสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

มีเพียงวัดสรรพสุญตาตระหง่านนิ่งเยี่ยงหินผา

ร่างของซูอี้และฉินหงอวี้โซเซถอยจากกันร้อยจั้ง

อาภรณ์เขียวของซูอี้โบกสะบัด หาได้บาดเจ็บไม่

“ยอดเยี่ยม!”

ฉินหงอวี้อุทาน

หมัดนี้ของนางสามารถสังหารตัวตนราชันแห่งภูมิได้โดยง่ายดาย ทว่ายามนี้ นางกลับไม่อาจทำอันตรายต่อซูอี้ในขอบเขตคืนสู่สามัญขั้นกลางได้!

ซ้ำยังเป็นการประมือกันตัวต่อตัว!

นางจะไม่ตกใจได้เช่นไร?

ขณะนี้ ผู้ชมทั้งหลายต่างส่งเสียงเอ็ดอึ้งเซ็งแซ่

“หยุดไว้ได้หรือ?”

ไม่อาจทราบได้ว่ามีผู้ตกตะลึงมากเพียงไร

“ก่อนหน้านี้ลือกันอยู่ว่าหลังจากทัศนาจารย์เวียนวัฏกลับมา เขาที่อยู่ในขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยงก็สังหารตัวตนในขอบเขตไร้ขีดจำกัดได้ ยามนั้นข้าหาเชื่อไม่ ทว่ายามนี้ ดูเหมือนคำร่ำลือจะไม่ได้กล่าวเกินไป เห็นกันชัด ๆ ว่าทัศนาจารย์ถูกประเมินต่ำไปต่างหาก!”

ตัวตนเก่าแก่บางผู้กระซิบกระซาบ

เมื่อนานมาแล้ว ความแข็งแกร่งของทัศนาจารย์คือประเด็นร้อนที่สุดในโลกหล้า

ข่าวลือบางเรื่องยิ่งลึกลับไปใหญ่ มันถึงกับกล่าวว่าความแข็งแกร่งของทัศนาจารย์นั้นไม่อาจวัดด้วยขอบเขตได้

และเมื่อได้ประจักษ์กับตายามนี้ หลายคนก็ปักใจเชื่อ!

หาไม่ ใครเล่าจะอธิบายได้ว่าเหตุใดราชันแห่งภูมิในขอบเขตคืนสู่สามัญจึงประชันกับวิญญาณอาสัญในขอบเขตจุติสรวงได้?

“มิน่าเล่า พรรคเซียนเร้นราตรีจึงพ่ายแพ้ ต่อให้เขาไม่ใช้พลังแห่งวัฏสงสาร ทัศนาจารย์ผู้นี้ก็ยังน่าหวาดหวั่นยิ่ง หากเขาใช้พลังวัฏสงสาร… จะแข็งแกร่งเพียงไรกัน?”

เหล่าวิญญาณอาสัญล้วนตกตะลึง และพวกเขาก็ต้องประเมินความแข็งแกร่งของซูอี้กันใหม่

“น่าสนใจแล้วสิ”

เซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตามองหน้ากัน ความใคร่รู้ในหัวใจมิเพียงไม่เลือนหาย กลับยิ่งเข้มข้นขึ้นทุกขณะเสียอีก

และเมื่อรอบข้างฮือฮา ซูอี้กับฉินหงอวี้ก็ประชันกันอย่างดุเดือด

ตู้ม!

ฟ้าดินปั่นป่วน เพลิงแสงเจิดจ้า

ทัศนาจารย์หลบเลี่ยงไป และในสายตาของพวกเขาก็เห็นเพียงร่างอันเปี่ยมเพลิงมารของฉินหงอวี้ครองเวหา ทุกหมัดที่เหวี่ยงออกล้วนสร้างความแปรปรวนแก่นภา และมิมีผู้ใดทนอำนาจหมัดของนางได้

ทว่าซูอี้นั้นเตะตาเสียยิ่งกว่า!

ดาบของเขาฟาดฟันรวดเร็วเยี่ยงสายฟ้าฟาด ลื่นไหลเยี่ยงสายน้ำ เห็นได้ชัดว่าเป็นพลังของขอบเขตราชันแห่งภูมิ แต่กลับสามารถประชันกับวิชาสังหารของฉินหงอวี้ได้อย่างสมน้ำสมเนื้อ

วจีดาบโถมเยี่ยงคลื่น ปราณดาบโหมทลายดุจภัยพิบัติ เงาดาบวูบไหวอยู่กลางเวหาอย่างดุดัน แสงดาบวูบไหวทะยานฟ้า อำนาจทรงพลังเสียจนชวนกรามร่วง

พวกเขาไม่อาจคาดคิดได้เลยว่าขอบเขตคืนสู่สามัญจะสามารถครองพลังต่อสู้อันร้ายกาจและท้าทายสวรรค์ได้เพียงนี้

มันล้มล้างความรู้ความเข้าใจของหลายคนที่นี่ลงโดยสิ้นเชิง!

เมื่อเห็นว่าปล่อยซูอี้ไว้นานไม่ได้ ฉินหงอวี้ก็ขมวดคิ้วและโจมตีอย่างไร้ปิดบัง

ขณะเดียวกัน จิตต่อสู้ในร่างซูอี้เองก็ถูกปลุกตื่นโดยสมบูรณ์

นับแต่ก้าวสู่ขอบเขตคืนสู่สามัญ การฝึกฝนวิถีเต๋าของเขาก็เหนือชั้นกว่าทัศนาจารย์ผู้ก้าวแตะขอบเขตจุติสรวงหนึ่งก้าวในยามก่อน

เมื่อไม่นานนี้ในสมุทรมารไร้กำหนด หลังจากดื่มสุราจวบปลายขัยของปราชญ์หงอวิ๋นไปไหหนึ่ง การฝึกฝนของเขาก็ทะลวงสู่ขอบเขตคืนสู่สามัญขั้นกลาง

จนกระทั่งยามนี้ เขาก็ยังไม่ทราบว่าตนทรงพลังเพียงใด!

เหตุผลเป็นเพราะตัวตนในขอบเขตราชันแห่งภูมิบนโลกหล้านี้มิใช่คู่มือเขามานานแล้ว

เมื่อไร้สิ่งใดให้เปรียบเทียบ ซูอี้ย่อมไม่อาจประเมินได้อย่างแม่นยำว่าพลังต่อสู้ของเขาในปัจจุบันแข็งแกร่งเพียงใด

และยามนี้ ศัตรูผู้ทรงพลังก็ปรากฏกายขึ้น!

คู่มือผู้ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันหนักหนากว่าคราใดยามประมือ

และนี่ยังกระตุ้นให้จิตวิญญาณทั่วร่างของเขาลุกไหม้แผดเผา เตาหลอมมหาวิถีในร่างให้เดือดพล่าน และจิตต่อสู้ของเขาก็ทะยานสูงกว่าหนใด

จริงอยู่ที่เขาไม่ได้ใช้พลังแห่งวัฏสงสาร แต่ใช้เคล็ดมหาวิถีแสงพริบตาและเร้นลับต้องห้ามเข้าเผชิญศัตรู

กฎแสงพริบตาแสวงหาความว่องไว ดาบพลิกพลิ้วเสี่ยงแสง รวดเร็วดุจเคลื่อนพริบตา

ทว่าหนนี้คู่ต่อสู้ต่างออกไป นางคือวิญญาณอาสัญในขอบเขตจุติสรวง เพียงอำนาจในกายก็เหนือชั้นกว่ากฎแสงพริบตาแล้ว และความเร็วออกดาบของซูอี้ก็ช้าลงอย่างมาก

ทว่าการโจมตีของฉินหงอวี้ก็ถูกจำกัดเช่นกัน

ไม่ว่าหนใดที่นางหมายมาดที่จะโจมตีอย่างหนักหน่วง นางก็จะต้องเผชิญกับกฎเร้นลับต้องห้ามของซูอี้ และอำนาจมหาวิถีเช่นนี้เทียบได้กับอำนาจสวรรค์ซึ่งสามารถผนึกมหาวิถีของอีกฝ่ายได้

แม้วิถีเต๋าของฉินหงอวี้จะเหนือกว่าราชันแห่งภูมิไปไกล ทว่านางก็ยังได้รับผลจากกฎเร้นลับต้องห้าม และมอบโอกาสให้ซูอี้ได้ขยับตัว!

“หือ?”

ใบหน้างามของฉินหงอวี้แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย

นางพลันพบว่าเมื่อศึกดำเนินไปเรื่อย ๆ ซูอี้ก็กล้าหาญมากขึ้นทุกขณะ และปราณบนร่างก็แข็งกร้าวทวีคูณ!

“ใช้ข้าเป็นหินลับดาบ ขัดเกลาความสามารถของเจ้าเองหรือ?”

ดวงตาของฉินหงอวี้เย็นเยียบ

นางตระหนักได้แล้วว่าเรื่องนี้ปล่อยให้ดำเนินต่อไปไม่ได้

ตู้ม!

ร่างบอบบางของนางปรากฏเพลิงลุกโชน นิมิตอันน่าสะพรึงเหมือนฝูงมารกรีฑาทัพเบื้องหลังนางถูกสะท้อนขึ้นมา

และเมื่อนางออกหมัด สุญญะก็ระเบิดเยี่ยงกระดาษบาง หมัดทะลวงดุจกระแสโลหิตทะยานสะบั้นฟ้าทลายปฐพี ส่งเสียงคำรามลั่น

หมัดนี้มีอำนาจเหนือกว่าเก่าอย่างเห็นได้ชัด!

ภายในวัดสรรพสุญตา ม่านตาของเซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตาล้วนหดตัวอย่างพร้อมเพรียง ต่างคนต่างเตรียมเข้าแทรกแซง

หัวใจของคนมากมายจุกอยู่ที่คอ

ใครเล่าจะไม่เห็นว่าวิญญาณอาสัญในขอบเขตจุติสรวง ฉินหงอวี้ผู้นี้ตัดสินใจออกอำนาจสังหารเต็มที่?

และเมื่อเผชิญกับหมัดนี้ ซูอี้ก็สัมผัสได้ถึงภัยถึงตาย

จากนั้นเขาก็ใช้เคล็ดเวิ้งลึกล้ำออกมาอย่างไม่ลังเล

เพียงพริบตา ดาบแห่งโลกาก็กวาดผ่านเวหา สร้างโลกหล้าสีคราม แสงจาง ๆ เยี่ยงรุ่งอรุณสะท้อนวูบวาบในปราณดาบ

มหาวิถีนี้มาจากในธารสายยาวแห่งโชคชะตา ซึ่งทำความเข้าใจได้ยากยิ่งกว่าเคล็ดวัฏสงสารเสียอีก

และหากว่ากันเรื่องพลัง มันก็อยู่เหนือกฎแสงพริบตาและกฎเร้นลับต้องห้ามแน่นอน!

เมื่อดาบนี้ถูกฟันออกไป ทุกผู้ต่างตะลึงไปราวกับได้เห็นโลกหล้าสีครามกว้างใหญ่ ลึกลับซับซ้อน ยิ่งใหญ่เกินประมาณอยู่เหนือคมดาบนี้

ตู้ม!

ดาบและหมัดประชัน แสงสีเลือดที่ดูเหมือนทะลวงผ่านสวรรค์กระแทกชนกับจักรวาลสีครามอันกว้างใหญ่ และขณะนั้น คลื่นพลังที่ชวนขนลุกก็ระเบิดออกมาระหว่างทั้งสอง

ฟ้าดินพลันมืดหม่น บรรพตลำธารป่วนปั่น ทั่วทศทิศบนอากาศแหลกละเอียดเป็นรอยร้าวเยี่ยงใยแมงมุม

และท่ามกลางคลื่นทำลายล้างอันบ้าคลั่งนั้น ร่างของฉินหงอวี้และซูอี้ต่างทะยานออกมาอย่างแรง

ร่างของฉินหงอวี้ปั่นป่วน ในฐานะวิญญาณอาสัญ เดิมทีนางก็คือร่างวิญญาณ ยามนี้เมื่อประสบผลข้างเคียงรุนแรง ร่างของนางจึงปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง

โดยเฉพาะมือและแขนขวาของนางซึ่งถูกปราณดาบร้ายกาจป่นเป็นธุลี!

อีกฝั่งหนึ่ง อาภรณ์เขียวของซูอี้ฉีกขาด เส้นผมดำพลิ้วสยาย โลหิตไหลลงมาจากมุมปาก ใบหน้าหล่อเหลาซีดขาวลง

อำนาจหมัดของฉินหงอวี้ร้ายกาจเหลือเชื่อ และมันก็ทำร้ายซูอี้จนได้รับบาดเจ็บ เลือดลมภายในกายแปรปรวนจนแทบระเบิดออกมา

ยามได้เห็นเช่นนี้…

ผู้ชมทั้งหลายต่างเงียบกริบราวเป่าสาก

แต่ละคนล้วนตกตะลึง

หมัดสังหารสูงสุดของฉินหงอวี้กลับถูกซูอี้รับไว้ได้ระหว่างการเผชิญหน้าตรง ๆ!

ภาพนี้ทำให้เหล่าวิญญาณอาสัญต่างอ้าปากค้าง และรู้สึกประหลาดพิกล

การฝึกฝนอยู่ในขอบเขตคืนสู่สามัญ แต่กลับสามารถประลองเดี่ยวกับวิญญาณอาสัญขอบเขตจุติสรวงได้ซึ่ง ๆ หน้า นี่นับได้แล้วว่าเป็นเรื่องที่มิเคยเกิดขึ้นมาก่อนในยุคสมัยใด คล้ายปาฏิหาริย์อันมิอาจเป็นไป

ทว่ายามนี้ ซูอี้ยังคงประลองต่อได้ และยังทำให้ฉินหงอวี้บาดเจ็บสาหัสได้ด้วย!

ชวนใจหายจริงแท้

เซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตาล้วนมองหน้ากันอย่างอึ้ง ๆ ต่างฝ่ายต่างเห็นสีหน้าตกตะลึงอันมิอาจซุกซ่อนได้ของกันและกัน

สหายเต๋าซูผู้นี้แข็งแกร่งเสียจนน่าขัน!

………………..