บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1325: ยันต์พันโอกาส

ตอนที่ 1325: ยันต์พันโอกาส

………………..

ตอนที่ 1325: ยันต์พันโอกาส

ฉินหงอวี้ เหลียงกวาน และวิญญาณอาสัญตนอื่น ๆ ล้วนหัวใจสะท้านหลังได้อ่านม้วนหยกนั้น

“สหายเต๋ามีความแค้นกับช่างเสื้อผู้นี้หรือ?”

เหลียงกวานจากหุบเขาเซียนแปรสุริยันถามขึ้น

การสังหารโดยไม่แยกแยะชั่วดีนั้นมิเหมาะสมและทำร้ายเกียรติภูมิของตัวผู้กระทำ

เมื่อชื่อเสียนั้นแพร่ออกไป ผู้ฝึกตนทั่วโลกหล้าก็จะครหา ชื่อเสียงสำนักแปดเปื้อนพังทลาย

“สันดานชั่วช้าโหดเหี้ยมของไอ้แก่นั่นเป็นที่ล่วงรู้ของทุกคนทั่วจักรวาลพร่างดาว หากเจ้าอยากรู้ เพียงถามก็จะได้แถลงไข”

หลวงจีนคงจ้าวเอ่ยปาก “นอกจากนั้น เหตุที่เจ้าหาที่นี่พบในวันนี้ ก็เพราะไอ้แก่นั่นวางแผนเติมเชื้อกระพือเพลิงอยู่เบื้องหลัง!”

“กล่าวสั้น ๆ ก็คือ พวกเจ้ากำลังถูกไอ้แก่นั่นยืมมือฆ่าคน!”

ทันทีที่วาจาเหล่านี้ถูกกล่าวออกไป วิญญาณอาสัญทั้งหลายก็ขมวดคิ้วมองหน้ากัน สีหน้าไม่สู้ดีเล็กน้อย

“เช่นนั้น หากข้าทำเรื่องเหล่านี้ได้ ภายหน้าข้าควรไปพบสหายเต๋าที่ใด?”

ฉินหงอวี้ถาม

ซูอี้ชี้หลวงจีนคงจ้าวพลางกล่าวว่า “หาหลวงจีนเฒ่านี่ก็พอ แม้ยามนั้นข้าจะไม่ได้อยู่ในวัดสรรพสุญตา แต่ข้าจะได้รับข่าวโดยไวที่สุด”

คงจ้าวกล่าวยิ้ม ๆ “ถูกต้อง ถูกต้อง”

ยามนี้เขามีบรรพชนพำนักในวัดสรรพสุญตา หาได้กลัวปัญหาใดไม่!

ต่อมา วิญญาณอาสัญเหล่านั้นก็ถามรายละเอียดยิบย่อย โดยซูอี้แถลงไขให้ทีละข้อ

และเมื่อเห็นเช่นนี้ ทุกคนที่มองอยู่ก็ตระหนักว่าเหล่าวิญญาณอาสัญไขว้เขว คิดอยากลงมือจัดการช่างเสื้อและยึดอำนาจในมือของอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด!

“น่าเสียดายที่เจ้าและข้าออกจากวัดสรรพสุญตาไม่ได้ หาไม่ ข้าจะไปเด็ดหัวเจ้าช่างเสื้อนั่นมาตอบแทนบุญคุณของสหายเต๋าซูอย่างแน่นอน”

เซียนดาบชิงซื่อรำพึงเบา ๆ

วิถีเต๋าของเขาและดาบพุทธะสรรพสุญตาสูงส่งเกินไป ตกเป็นเป้าหมายของกฎสวรรค์ จึงไม่อาจออกจากวัดสรรพสุญตาได้ หาไม่จะถูกกำจัดทิ้ง

“มิต้องรีบร้อน อย่างน้อยก็ปี อย่างมากก็สองปี วิถีจุติสรวงจะปรากฏในกฏสวรรค์แน่แท้ และเราจะสามารถหวนคืนสู่โลกหล้าโดยไร้ข้อจำกัดใด ๆ ได้”

ดาบพุทธะสรรพสุญตาว่า “ยิ่งกว่านั้น สหายเต๋าซูช่วยเราทำลายอำนาจคำสาปบนร่างแล้ว สิ่งเดียวที่เราต้องทำต่อก็คือฟื้นวิถีโดยเร็วที่สุด”

เซียนดาบชิงซื่อพยักหน้า

แม้ว่าอำนาจคำสาปจะถูกทำลาย แต่ร่องรอยคำสาปก็ยังคงปรากฏบนร่างของพวกเขา ในช่วงเวลาอันสั้นนี้ พวกเขาไม่อาจปรากฏตัวในโลกหล้าได้แม้แต่น้อย

มิเพียงพวกเขา แต่รวมถึงวิญญาณอาสัญในระดับกันเดียวกับพวกเขาด้วย

ยามนี้ มีเพียงวิญญาณอาสัญผู้มีความแข็งแกร่งเทียบขอบเขตจิตทารกเท่านั้นที่จะปรากฏตัวสู่โลกหล้าได้

ทว่าเซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตาต่างรู้ว่าด้วยการเปลี่ยนผันแห่งกาล ภายในสองปี ผู้เฒ่าเหล่านี้จะสามารถฟื้นอิสรภาพ ไม่ต้องถูกกักขังในพื้นที่เล็ก ๆ เปรียบดั่งกรงขังอีกต่อไป!

ภายนอก

เหล่าวิญญาณอาสัญและผู้รับชมต่างแยกย้ายฝ่ายแล้วฝ่ายเล่า

พวกเขาคาดการณ์ได้ว่าเมื่อเหตุการณ์หน้าวัดสรรพสุญตานี้แพร่ออกไป ทั่วจักรวาลพร่างดาวจะบังเกิดคลื่นคลั่งถาโถมทั่ว!

ส่วนซูอี้กับหลวงจีนคงจ้าวก็กลับสู่วัดสรรพสุญตา

“รวยเละ!”

หลวงจีนคงจ้าวมิอาจหุบยิ้มลงได้ชั่วขณะ

กองสมบัติพะเนินสูง ฉายประกายรัศมีจรัสแสงส่องสว่างทั่วบริเวณ

สารพัดโอสถ ยอดวัตถุดิบ อาวุธวิเศษ เคล็ดมรดกกองก่าย แต่ละสิ่งล้วนเป็นสมบัติขอบเขตจุติสรวง!

“น่าเสียดายที่ประลองไปเพียงสี่หน หาไม่ เจ้าจะได้สมบัติมามากกว่านี้แน่”

หลวงจีนคงจ้าวเดาะลิ้นด้วยความเสียดาย

“นี่คือสมณเพศผู้ปราศจากกิเลสจริง ๆ หรือ?”

เว่ยซานพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

หลวงจีนผู้นี้สูงใหญ่ทรงพลัง เปิดอกเปลือย วาจาไร้สำรวม ไร้ความรู้สึกสงบเคร่งขรึมใด ๆ

ขณะเดียวกัน ซูอี้นั่งลงขัดสมาธิ

เขาเพิ่งเลื่อนขั้นและต้องเสริมความแข็งแกร่งให้กับวิถีตน

เซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตาถือปัญหาเป็นของตน จากนั้นก็ยื่นมือเข้ามาช่วยจำแนกสินสงครามเหล่านั้น

“จิตใจช่างคับแคบ สินสงครามมีแต่ของธรรมดาทั่วไปทั้งสิ้น”

ไม่นานนัก เซียนดาบชิงซื่อก็ส่ายหน้า

“ไร้สิ่งใดควรค่าอยู่ในสายตาเลยจริง ๆ”

ดาบพุทธะสรรพสุญตากล่าว

หลวงจีนคงจ้าวราวกับถูกน้ำเย็นสาด รอยยิ้มหดหาย ก่อนจะเอ่ยถามว่า “บรรพชน เราถูกหลอกหรือขอรับ?”

“ไม่เชิง”

ดาบพุทธะสรรพสุญตาอธิบาย “สิ่งเหล่านี้เป็นสมบัติขอบเขตจุติสรวงจริง ๆ ทว่าบนวิถีจุติสรวงนั้น พวกมันก็เป็นเพียงสมบัติธรรมดาทั่วไป ซึ่งเป็นสิ่งที่ยอดคนจุติสรวงขอบเขตจิตทารกใช้กัน”

หลังจากเว้นช่วงเล็กน้อย เขาก็กล่าวเสริมขึ้นมาว่า “สิ่งเดียวอันควรค่าชื่นชมในหมู่พวกมันคือ ‘ทองโลหิตหงส์ชาด’ ที่มู่อวิ๋นอันจากสำนักเต๋านครชาดทิ้งไว้ อย่าดูถูกขนาดเพียงนิ้วหัวแม่มือของมัน มูลค่าของมันเกินวัดได้ นี่คือวัตถุดิบศักดิ์สิทธิ์ชั้นหนึ่งในการหล่อหลอมดาบวิถี”

หลวงจีนคงจ้าวโพล่งขึ้นอย่างเดียดฉันท์ทันที “นอกจากมู่อวิ๋นอัน วิญญาณอาสัญตนอื่นช่างตระหนี่มิต่างกันเลย”

เซียนดาบชิงซื่ออดกล่าวขึ้นมาไม่ได้ว่า “จะโทษพวกเขาก็มิถูก สิ่งเหล่านี้คือสินสงคราม ใครเล่าจะนำสมบัติสูงสุดของตนออกมาเดิมพัน?”

ดาบพุทธะสรรพสุญตาถอนใจเบา ๆ “อันที่จริง นับว่าหายากแล้วที่พวกเขาจะนำสมบัติขอบเขตจุติสรวงเหล่านี้ออกมา เพราะถึงอย่างไร โลกหล้าทุกวันนี้ก็แตกต่างจากในยุคสิ้นกฎเกณฑ์…”

เนิ่นนานมาแล้ว มีสำนักเซียนตั้งอยู่มากมาย ผู้ฝึกตนในวิถีจุติสรวงเกลื่อนทั่วโลกหล้า มิขาดเซียนแท้จากแดนสรวงสัญจรทั่วไปหมด

ขณะนั้นมีสมบัติขอบเขตจุติสรวงอยู่นับมิถ้วน กระทั่งโอสถเซียนแท้จริงยังมิขาด!

ทว่าหนึ่งหายนะทำลายทุกสิ่งนี้สิ้น

ทุกวันนี้ การเทียบกับอดีตกาลมิมีทางทำได้

สองชั่วยามต่อมา

ซูอี้ลืมตาตื่นขึ้นจากภวังค์สมาธิ

การฝึกฝนในขอบเขตคืนสู่สามัญขั้นปลายของเขาได้รับการเสริมความแข็งแกร่งโดยสมบูรณ์

นอกจากนั้น ต่างจากการตรากตรำฝึกฝนก่อนหน้านี้ ซูอี้สัมผัสชัดเจนว่าแม้การฝึกฝนของเขา ณ ขณะนี้จะเลื่อนขึ้นเพียงหนึ่งขั้น ทว่ากลับแตกต่างราวกำเนิดใหม่!

“นอกจากศักยภาพซึ่งถูกกระตุ้นระหว่างศึกหลายส่วน มันน่าจะมีดาบเก้าคุมขังรวมอยู่ด้วย”

ซูอี้ครุ่นคิดอย่างเคร่งขรึม

เขาจำได้ชัดเจนว่าขณะต่อกรกับมู่อวิ๋นอัน สภาพจิตใจของเขาก็ว่างเปล่า

ยามนั้นเองที่พลังปราณของเขาสั่นพ้องประสานกับดาบเก้าคุมขัง และปราณของดาบเก้าคุมขังก็หลอมรวมเข้ากับร่างวิถี การฝึกฝน จิตวิญญาณของเขา!

“ดูเหมือนว่าการดิ้นรนเสี่ยงเป็นตายอย่างบริสุทธิ์แท้จริงเท่านั้นที่จะสามารถปลุกพลังดาบเก้าคุมขังได้”

ซูอี้ใคร่ครวญ

“เจ้ารู้สึกเช่นไรบ้าง?”

เซียนดาบชิงซื่อถามยิ้ม ๆ

ซูอี้คิดสักพักและตอบอย่างสัตย์ซื่อ “หากข้าพบกับมู่อวิ๋นอันอีกครั้ง เขาจะไม่อาจทำร้ายข้าได้อีก”

เซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตามองหน้ากัน หัวใจปั่นป่วนบิดม้วน

นี่… ควรจะเป็นนักดาบที่ท้าทายสวรรค์แบบใดกัน?

“มู่อวิ๋นอันเป็นวิญญาณอาสัญ ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาเทียบคร่าว ๆ ได้กับยอดฝีมือสูงสุดในขอบเขตจิตทารกขั้นต้น แทบไม่มีผู้ใดที่อยู่ในขอบเขตเดียวกันเป็นคู่มือเขาได้ กระทั่งตัวตนในขอบเขตจิตทารกขั้นกลางทั่วไปยังมิอาจเทียบกันได้”

เซียนดาบชิงซื่อกล่าว “ทว่าสหายเต๋ากลับเอาชนะเขาได้ขณะอยู่ในขอบเขตคืนสู่สามัญ หากข้าเดาถูก เว้นแต่จะได้พบกับตัวตนบางผู้ซึ่งมีอำนาจท้าทายสวรรค์ในขอบเขตจิตทารก ตัวตนทั่วไปในขอบเขตจิตทารกจะมิใช่คู่มือสหายเต๋าอีกต่อไป”

ดาบพุทธะสรรพสุญตาพยักหน้าพลางรำพึง “แสนนานกาลก่อน ข้าเกรงว่าจะมีเพียงทายาทแห่งเซียนแท้จริงเท่านั้นที่สามารถประชันกับสหายเต๋าได้ ส่วนผู้อื่นล้วนถูกกลบรัศมีสิ้น”

นั่นคือตำนาน!

เพียงพอจะทำให้ทั่วยุคสมัยสั่นคลอน เป็นเอกลักษณ์หนึ่งเดียวตราบอดีตจวบจนปัจจุบัน!

“อย่างนี้เอง”

ในที่สุดซูอี้ก็ได้เข้าใจว่าอำนาจต่อสู้ของตนไปได้ไกลเพียงไร

“หลวงจีน สิ่งที่ข้าต้องการเล่า?”

ซูอี้หันไปกล่าวกับหลวงจีนคงจ้าว

“โอ้ ข้าเตรียมมันไว้ให้เจ้าแล้ว”

หลวงจีนคงจ้าวนำยันต์ลับสีดำชิ้นหนึ่งออกมาส่งให้

ยันต์ลับชิ้นนี้ประหลาดสุดขั้ว มีลวดลายลับประหลาดดุจสายโซ่วาดอยู่ละเอียดยิบราวแมลงนับพัน

มองปราดแรกก็ให้ความรู้สึกหนาวเยือก

“นี่คือ ‘ยันต์พันโอกาส’ ที่ช่างเสื้อเฒ่าภาคภูมิที่สุด เจ้าใช้มันได้เพียงหนเดียว ค่อยเป็นค่อยไปก็ได้ ระวังถูกอำนาจยันต์นี้แว้งกัดเอาล่ะ”

หลวงจีนคงจ้าวเอ่ยแนะ

ซูอี้พยักหน้า

ในโลกหล้านี้ หากจะมีผู้ใดรู้จักช่างเสื้อดีที่สุด ก็คงไม่พ้นหลวงจีนคงจ้าว

เมื่อนานมาแล้ว ทั้งสองพบพานเช่นไรหาทราบได้ไม่ ทว่าท้ายที่สุด ทั้งคู่ก็แยกทางกันทีละน้อย

ไม่มีผู้ใดรู้เหตุผล

หลวงจีนคงจ้าวมิเคยอธิบาย และซูอี้ก็ไม่เคยถาม

ทุกคนล้วนมีความลับของตน

ไม่จำเป็นต้องขุดเหตุคุ้ยรากไปเสียทุกเรื่อง

“เจ้าเว่ยน้อย ต่อจากนี้ เจ้าอยู่ในวัดสรรพสุญตานี่แหละ อย่าออกไปไหนอีกเลย”

ซูอี้หันไปสั่งการกับเว่ยซาน

เว่ยซานพยักหน้าพลางกล่าว “น้อมรับคำชี้แนะของนายน้อย”

เซียนดาบชิงซื่อกล่าวยิ้ม ๆ “มีข้ากับหลวงจีนสรรพสุญตาเฒ่าอยู่ สหายเต๋าซูวางใจได้เลย”

ดาบพุทธะสรรพสุญตากล่าวเบา ๆ “ข้าเห็นแล้วว่าการฝึกฝนของสหายเต๋าเว่ยซานถึงขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นปลายแล้ว และต่อจากนี้ ข้าและพี่ชายร่วมวิถีชิงซื่อจะพยายามเต็มที่เพื่อช่วยให้สหายเต๋าเว่ยซานฝึกฝนวิถี หากไร้อุบัติเหตุใด ๆ สหายเต๋าเว่ยซานน่าจะสามารถบรรลุสู่วิถีจุติสรวงได้ในครึ่งปี!”

เซียนดาบชิงซื่อพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกับยิ้ม

เว่ยซานรีบร้อนคำนับอย่างปรีดา “ขอบคุณผู้อาวุโสทั้งสอง!”

“บรรพชน แล้วข้าเล่า?”

หลวงจีนคงจ้าวกระวนกระวาย

ดาบพุทธะสรรพสุญตากล่าวยิ้ม ๆ “เจ้าก็เช่นกัน”

หัวใจเขาช่างแสนคลุมเครือ ไม่คิดเลยว่าศิษย์ผู้เหลือรอดสุดท้ายแห่งวัดสรรพสุญตา ดูเช่นไรก็ไม่เหมือนหลวงจีน…

บั่นกิเลสสิ้นตัณหา บริสุทธิ์สำรวมอันใด ทุกสิ่งที่ว่ามามิเกี่ยวข้องกับคนผู้นี้สักนิด ประหลาดจริงแท้

“เฮะ ๆ นั่นก็ดีแล้ว ข้าหลวงจีนผู้นี้พิทักษ์วัดสรรพสุญตามานับหมื่น ๆ ปี คิดอยากจุดไฟเผาวัดนี้มาก็หลายหน หยาบคายไร้สำรวม แสนโชคดีที่สุดท้ายกุศลก็ส่ง ภายหน้ามีบรรพชนอยู่ ข้าจะไม่สามารถเตร่ทั่วฟ้าดินได้แล้วหรอกหรือ?”

หลวงจีนคงจ้าวลูบท้องพลางเสสรวลลั่น

ยามนี้เขาอยากทุบเจ้าคนนอกคอกนี่นัก ฟังเขาพูดสิ นี่ใช่สิ่งที่พุทธสาวกทั้งหลายควรกล่าวหรือ?

เซียนดาบชิงซื่ออดขำมิได้

ซูอี้กับเว่ยซานเองก็หัวเราะตามอย่างช่วยมิได้

วันนั้นเอง ซูอี้ก็จากไปตามลำพัง

ในฐานะอริเก่า เขารู้สันดานของช่างเสื้อดียิ่ง ชายหนุ่มจึงไม่คิดว่าจะสามารถทำลายช่างเสื้อได้เพียงพึ่งพาวิญญาณอาสัญเหล่านั้นได้แน่

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจลงมือเอง!

ก่อนจากไป เซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตาต่างนำม้วนหยกและสมบัติมาส่งให้เขาคนละชิ้น

ในม้วนหยกแต่ละชิ้นบันทึกประสบการณ์ ความรู้ความเข้าใจของตัวตนสูงสุดแห่งโบราณกาลทั้งสองคนเกี่ยวกับสามขอบเขตจุติสรวงเอาไว้

ซูอี้ไม่อาจใช้มันได้ในยามนี้ แต่เมื่อเขาก้าวสู่ขอบเขตจุติสรวงในภายหน้า ประสบการณ์ฝึกฝนเช่นนี้จะกลายเป็นสมบัติประมาณค่ามิได้ สามารถพบพานแต่มิอาจไขว่คว้าหา

ส่วนสมบัติของคนทั้งสองก็คือลูกกลอนดาบหนึ่งเม็ด และลูกประคำหนึ่งชิ้น

ยามซูอี้ออกเดินทาง ข่าวคราวเกี่ยวกับศึกหน้าวัดสรรพสุญตาได้แพร่ไปทั่วสามสิบหกแคว้นทั่วภูมิดาราเทพนครราวกับติดปีก

ชั่วขณะนั้น ทั่วโลกหล้าสะท้านสะเทือนด้วยเสียงเซ็งแซ่

………………..