บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1353: สังหารศัตรูลับคมดาบ ณ วันนี้

ตอนที่ 1353: สังหารศัตรูลับคมดาบ ณ วันนี้

………………..

ตอนที่ 1353: สังหารศัตรูลับคมดาบ ณ วันนี้

วัดสรรพสุญตา

“บรรพชน ท่านคิดว่าจะเกิดสิ่งใดกับสหายทัศนาจารย์ของข้าหรือไม่?”

หลวงจีนคงจ้าวอดถามมิได้

ดาบพุทธะสรรพสุญตาอดรู้สึกหงุดหงิดน้อย ๆ มิได้

นับแต่เริ่มรุ่งเช้าจวบปัจจุบัน หลวงจีนคงจ้าวถามคำถามนี้สามสิบเก้าหนแล้ว!

“เจ้าไร้ศรัทธาในสหายทัศนาจารย์ของเจ้าหรือไร?”

ดาบพุทธะสรรพสุญตากล่าวอย่างขุ่นเคือง

หลวงจีนคงจ้าวว่า “อันกังวลนั้นตามมาด้วยความว้าวุ่น กล่าวคือ สิ่งที่ข้ามิกังวลไร้สนใจคือยามพุทธองค์เยือนแดนดิน”

มุมปากดาบพุทธะสรรพสุญตากระตุก อยากจะนำไม้เรียวออกมาตีคนผู้นี้เสียเหลือเกิน

เซียนดาบชิงซื่อด้านข้างอดยิ้มทึ่มทื่อมิได้ “เจ้านี่เจ้าอารมณ์เสียจริง ช่างหายากล้ำค่านัก ศึกที่แท่นนภาม่วงน่าจะเริ่มแล้ว ต่อให้เจ้าบอกสหายเต๋าคงจ้าวไปก็มิเสียหายหรอกน่า”

หลวงจีนคงจ้าวพลันหูผึ่ง “ขอผู้อาวุโสชี้แนะข้าด้วย”

“น่าจะหลังอวตารช่างเสื้อจากไปได้ไม่นาน สหายเต๋าซูได้เข้าสู่ขอบเขตไร้ขีดจำกัดแล้ว”

เซียนดาบชิงซื่อกล่าวเบา ๆ

ยามยกเรื่องนี้ขึ้นพูด สีหน้าของเขาก็เจือความเหม่อลอยอย่างไม่อาจห้าม

อันที่จริง ภาพยามซูอี้ข้ามผ่านหายนะนั้นประหลาดเกินไป

หลวงจีนคงจ้าวสะดุ้งเฮือก “อันใดนี่? ขอบเขตไร้ขีดจำกัดหรือ? ทว่าไฉนข้าจึงมิสังเกตเห็นเลยเล่า?”

เซียนดาบชิงซื่อกล่าว “ยามนั้นเกิดขึ้นกลางดึก เจ้าหลับไปแล้ว ย่อมไม่รู้ว่าสหายเต๋าซูข้ามผ่านหายนะไร้ขีดจำกัด ณ คืนนั้น”

หลวงจีนคงจ้าวพึมพำ “ไม่สิ ข้าจะมิรู้ตัวยามทัณฑ์อัสนีบาตคำรามทั่วสรวงเชียวหรือ?”

ดาบพุทธะสรรพสุญตารำพึง “เพราะหายนะนี้ถูกดาบของสหายเต๋าซูขยี้ทิ้งไปทันทีที่ปรากฏ เหตุเกิดในพริบตา เจ้าซึ่งนอนทื่อเป็นท่อนไม้หรือจะตรวจพบมันได้?”

หลวงจีนคงจ้าวชะงัก

หนึ่งดาบสะบั้นหายนะ?

สหายทัศนาจารย์ร้ายกาจเพียงนี้เชียวหรือ?

“แต่ไฉนเขาจึงไม่บอกข้าเล่า?”

หลวงจีนคงจ้าวฮึดฮัดไม่พอใจ “เขารู้ทั่วกัน ทิ้งข้าโง่งมผู้เดียวหรือ?”

ดาบพุทธะสรรพสุญตากล่าวอย่างโกรธเคือง “ปากเจ้าสว่างเกินไป หากเจ้ารู้คงได้ป่าวประกาศทั่วโลกหล้า”

หลวงจีนคงจ้าว “…”

…

ภายใต้ท้องนภา

อาภรณ์ของซูอี้กระพือพลิ้ว มิซุกซ่อนการฝึกฝนอีกต่อไป

เสียงคำรามเยี่ยงอัสนีบาตกรุ่นก้องจากร่างสูงใหญ่ อำนาจมหาวิถีพลุ่งพล่านเดือดปะทุ

นั่นคืออำนาจในขอบเขตไร้ขีดจำกัด!

อักษร ‘ถ้ำ’ คือจุดกำเนิดแห่งวิถี

อักษร ‘จักรวาล’ คือเคล็ดแห่งสุญญะไร้จำกัด*[1]

ไร้ขีดจำกัดเบิกภูมิแห่งวิถีในร่างเฉกเช่นการกำเนิดแดนดินจากฮุ่นตุ้น!

สมญา ‘ราชันแห่งภูมิ’ ที่ว่าก็มาจากการนี้

เมื่อก้าวสู่ขอบเขตนี้ เตาหลอมมหาวิถีในร่างของเขาจะพัฒนาเป็นพิมพ์เขียวแห่งโลกกว้าง อำนาจสารพัดวิถีแปรเปลี่ยนเป็นตะวัน จันทรา ดวงดาว บรรพตลำธารฟ้าดิน…

ทุก ๆ การเคลื่อนไหวลงมือล้วนเทียบได้กับอำนาจแห่งหนึ่งภพภูมิ!

และพื้นฐานขอบเขตไร้ขีดจำกัดของซูอี้ก็แข็งแกร่งร้ายกาจเหนือจินตนาการ ภพภูมิที่ควบแน่นขึ้นนั้นกว้างใหญ่เจิดจรัสราวไร้ขอบเขต

มันก้าวล้ำเหนือยามทัศนาจารย์ครั้งสมบูรณ์พร้อม ณ ขอบเขตไร้ขีดจำกัดไปแสนห่างไกล!

เขาฝึกฝนขัดเกลาจิตใจ ขัดเกลาเสริมแกร่งการฝึกฝนวิถีขอบเขตไร้ขีดจำกัดในวัดสรรพสุญตามาพักหนึ่ง

เขายังสนทนาหารือกับเซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตามาก่อนด้วย

ท้ายที่สุด สองยอดฝีมือซึ่งกล่าวได้ว่าเป็นตัวตนสูงสุดแห่งโบราณกาลล้วนประเมินเป็นเอกฉันท์ว่าซูอี้ผู้ก้าวสู่ขอบเขตไร้ขีดจำกัดมีอำนาจท้าทายสวรรค์เทียบได้กับตัวตนสูงสุดขั้นต้นขอบเขตรวมวิถี!

ณ การดวลกับพวกชาวประมงเมื่อครู่นี้ ซูอี้ใช้พลังเสี้ยวเดียวจากขอบเขตไร้ขีดจำกัดปราบคู่ต่อสู้ลงอย่างง่ายดายในชั่วกาลสุดท้าย

เขามาที่นี่เพื่อเข่นฆ่า เหมือนเช่นที่เขาบอกชาวประมงยามสิ้นใจ

และความแข็งแกร่งของเขายามก้าวสู่ขอบเขตไร้ขีดจำกัดก็คือไพ่ตายของซูอี้!

ยามนี้ จิตสังหารหลากมาเยี่ยงคลื่นวารี ท้องนภาหม่นแสงมืดทะมึน

“ฆ่า!”

ตัวตนนับร้อยในวิถีจุติสรวงจากฝ่ายต่าง ๆ ร่วมมือโจมตี

ตู้ม!

แสงศักดิ์สิทธิ์พร่างพราว รัศมีสมบัติทะยานสู่นภา

สมบัติจุติสรวงกู่คำรามชิ้นแล้วชิ้นเล่า ฉายรัศมีเจิดจรัสเสียดนภา เคล็ดวิชาอันกล่าวได้ว่าเป็นที่สุดแห่งโลกหล้าสายเล่าสายเล่าสาดคลื่นทำลายล้างทั่วสรวง

ฟ้าดินถิ่นนี้ดูคล้ายใกล้ป่นสุญญะ ดูไม่อาจต้านทานอำนาจเช่นนี้ได้

โดยเฉพาะเหล่าวิญญาณอาสัญในขอบเขตรวมวิถี พวกเขาแต่ละคนต่างแข็งแกร่งมิด้อยกว่ากัน วิชาสังหารที่ใช้ล้วนเลอเลิศห่างไกลเกินผู้อื่นเทียบได้

เมื่ออยู่ต่อหน้าการโจมตีเช่นนี้ ซูอี้หาหลบเลี่ยงไม่ ทว่ากลับทะยานไปเบื้องหน้า

เช้ง!

ดาบแห่งโลกาขานวจีกังวานใสขณะทะยานสู่นภา ตัวดาบเรียบง่ายสีครามทองดุจแสงอันสว่างไสวสูงสุดในโลกา เจิดจ้าสาดส่องทั่วบรรพตลำธาร

และเมื่อซูอี้ตวัดดาบลง

ฟ้าดินก็ดูราวแยกเป็นเสี่ยง สุญญะสะท้านสั่น

หนึ่งปราณดาบยาวพันจั้ง โอบล้อมด้วยเคล็ดพลังวัฏสงสารคล้อยลงสู่แดนดิน รวดเร็วรุนแรงเยี่ยงแหวกนภาผ่าปฐพี!

ตู้ม!

เมื่ออำนาจดาบนี้กระทบกับการโจมตีประสานของตัวตนในวิถีจุติสรวงนับร้อย ภาพบังเกิดก็เป็นเช่นวันพิพากษามาเยือน แดนดินทั่วรัศมีแปดพันจั้งพลันถล่มมลาย เพลิงทำลายล้างไร้คู่เปรียบโลดโผนทะยาน

โลกหล้าขาวโพลน

ไม่อาจทราบได้ว่ามีเคล็ดวิชาสลายไปด้วยดาบนี้มากมายเพียงไร

ไม่อาจหยั่งได้ว่าสมบัติจุติสรวงมากมายเพียงไรถูกดาบนี้ขยี้ฟาดฟัน

โดยเฉพาะเมื่ออำนาจวัฏสงสารในดาบนี้แพร่ออกไป มันก็สร้างผลกระทบเกินจินตนาการต่อเหล่าวิญญาณอาสัญ

“ไม่!”

มีเสียงกรีดร้องอย่างหวาดผวา

วิญญาณอาสัญในขอบเขตจิตทารกบางตนหลบไม่ได้ พวกเขาถูกอำนาจวัฏสงสารกวาดล้างระเหยหายในพริบตา

ทว่า อำนาจดาบนี้มิอาจทะลวงการโจมตีประสานของตัวตนนับร้อยในวิถีจุติสรวงได้โดยสมบูรณ์ มันถูกต้านไว้จนสลายไปอย่างรวดเร็ว

เลือดลมทั่วร่างปั่นป่วนรุนแรง

“ดูเหมือนวิถีเต๋าขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นต้นจะยังอ่อนแอไปเสียหน่อย”

ซูอี้ขมวดคิ้ว

ไกลออกไป เมื่อพวกเขาเห็นว่าซูอี้หยุดการโจมตีนี้ไว้ได้ ตัวตนนับร้อยในวิถีจุติสรวงก็อดตะลึงมิอยากเชื่อ

ต้องทราบว่าในหมู่พวกเขา แค่วิญญาณอาสัญในขอบเขตรวมวิถีอย่างเดียวก็มีเกือบยี่สิบตน!

กอปรกับการร่วมมือของตัวตนอื่น ๆ ในขอบเขตจุติสรวง หนึ่งการโจมตีนั้นเพียงพอทำลายตัวตนใด ๆ ในขอบเขตรวมวิถีในโลกหล้าได้

ทว่ายามนี้ การโจมตีซึ่งหน้านี้กลับถูกซูอี้ ราชันแห่งภูมิขอบเขตไร้ขีดจำกัดขวางไว้ได้!

แม้ซูอี้จะถูกผลักกระเด็นไป สภาพหลุดลุ่ยเล็กน้อย แต่ท้ายที่สุดเขาก็หยุดมันได้อยู่ดี!

“หากนี่เป็นยามรุ่งโรจน์สูงสุดแห่งโบราณกาล กระทั่งในหมู่ทายาทเซียนทั้งหลาย ข้าก็เกรงว่าคงมิอาจหาผู้ใดเทียบได้หรือไม่?”

บางผู้ตัวสั่น รู้สึกเหลือเชื่อยิ่ง

หลังก้าวสู่ขอบเขตไร้ขีดจำกัด ซูอี้นั้นแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง ขอบเขตไม่อาจนำมาชี้วัดเขาได้อีก แข็งแกร่งเสียจนชวนใจสลาย!

“ไม่สิ เป็นเพราะอำนาจวัฏสงสารในมือของเขาร้ายกาจเกินไป ขวางเราทั้งหมดไว้ การโจมตีหนนี้สหายข้าบางผู้จึงถูกสังหารไป”

สีหน้าของลู่จ่างถิงยากจะมอง

“หากไม่กำจัดคนผู้นี้เสีย โลกหล้าก็มิสงบสุข ใครเล่าจะกินอิ่มนอนหลับ!”

มหาสงครามบังเกิด และหลังสัมผัสความแข็งแกร่งร้ายกาจของซูอี้ ผู้ฝึกตนจุติสรวงจากขุมกำลังต่าง ๆ ล้วนสัมผัสวิกฤติได้ พวกเขาโจมตีสุดกำลัง มิกล้าผ่อนแรงออมมืออีกต่อไป

เปรี้ยง!

โลกหล้าพลิกกลับด้าน ทุกสรรพสิ่งทลายสิ้น

ซูอี้มิเคยถอยหนี ทว่าไม่เข้าประชันสุดตัวอีกต่อไป

การโจมตีแรกของเรานั้นเป็นการทดลองเท่านั้น ว่าความแข็งแกร่งของเขาพัฒนาไปเพียงไร

หากคิดประชันทุ่มสุดตัวกับตัวตนขอบเขตจุติสรวงนับร้อยเหล่านี้ แม้จะชนะได้ก็คงต้องเสียหายอย่างหนักหนา

วูบ!

ร่างของเขาเปรียบดั่งแสงวูบไหวทะยานไปเบื้องหน้า

หลบการโจมตีถึงชีวิต สกัดสมบัติทะยานหา ทะยานตรงเข้าทัพศัตรู

“ตาย!”

ดาบแห่งโลกาฟาดฟันสังหาร ยามกวาดผ่านนภา กลุ่มวิญญาณอาสัญขอบเขตจิตทารกตรงหน้าเขาก็พากันล้มตายทันที

เคร้ง!

เสียงปะทะดังสนั่น ง้าวศึกวาดลายสีเงินเล่มหนึ่งขวางการโจมตีของซูอี้ไว้

ผู้ลงมือคือชายวัยกลางคนในชุดดำจากพรรคเซียนเร้นราตรีในขอบเขตรวมวิถี

ก่อนหน้านี้ในศึกตะลุมบอน ซูอี้ได้เห็นความน่ากลัวของพลังมหาวิถีจากอีกฝ่าย และเขาต้องเป็นตัวตนสูงสุดอันแข็งแกร่งยิ่งก่อนสิ้นใจเป็นแน่แท้

น่าเสียดายที่สำหรับซูอี้ อุปสรรคเช่นนี้ไม่เพียงพอแล้ว

เมื่อร่างของเขาทะยานไปเบื้องหน้า ดาบแห่งโลกาก็สร้างม่านดาบเยี่ยงขุนเขาอันแปรเปลี่ยนจากหกวิถีเวียนวัฏ สลายง้าวศึกวาดลาย ฟาดร่างของชายวัยกลางคนชุดดำจนต้องถอยไป

ฉวยโอกาสจากช่องโหว่นี้ ซูอี้ฟาดดาบสังหารศัตรูไปอีกกลุ่มหนึ่ง

พวกเขาล้วนแต่เป็นวิญญาณอาสัญในขอบเขตจิตทารกจากขุมกำลังต่าง ๆ

เมื่ออยู่ตรงหน้าอำนาจแห่งวัฏสงสาร วิญญาณอาสัญขอบเขตจิตทารกเหล่านี้ไม่อาจอยู่ในสายตาได้อีกต่อไป และมิอาจถือได้ว่าเป็นภัยใด ๆ ต่อซูอี้ได้อีก

ต้องทราบว่าเขาสามารถสังหารศัตรูเช่นนี้ได้โดยไม่ต้องใช้อำนาจวัฏสงสารตั้งแต่ยังอยู่ในขอบเขตคืนสู่สามัญ แล้วยามนี้เล่า?

“สยบ!”

ตรงหน้าห่างออกไป ผู้ทรงอำนาจจากตระกูลซูโบราณผู้หนึ่งตะโกนลั่นพลางใช้ตราประทับใหญ่กดลงใส่ซูอี้

ซูอี้ไม่แม้แต่จะมอง และเมื่อเขากวาดดาบสุดแขน ตราประทับใหญ่ก็แหลกสลายดังเปรี้ยง ดาบของเขาฟาดฟันลง และร่างของคนผู้นั้นก็ถูกผ่าเป็นสองซีกโดยพลัน!

จริงอยู่ที่อำนาจวัฏสงสารมิอาจสะกดตัวตนขอบเขตจุติสรวงแห่งปัจจุบันกาลได้

ทว่าผู้แข็งแกร่งยักษ์ใหญ่แห่งจักรวาลพร่างดาวเช่นชาวประมง จิตรกรยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของซูอี้ ผู้อื่นนั้นนับประสาอันใด?

ชั่วขณะนั้น ซูอี้เป็นเช่นมีดคมกริบอันมิอาจหยุดยั้ง แทงทะลวงอย่างรุนแรงสู่ทัพศัตรู ปูถนนด้วยโลหิตไปตลอดทาง!

ไร้เทียมทาน!

เสียงกรีดร้องอย่างหวาดผวาดังระงม

เคล็ดวิชาต่าง ๆ แหลกสลาย อาวุธวิเศษโบยบินพลิ้วโปรยทั่วท้องนภาอันปั่นป่วนนี้

โลหิตเป็นดั่งสีเนื้อเข้มย้อมทั่วสมรภูมิ

สถานการณ์ศึกนี้เป็นเช่นโศกอนาฏกรรม!

ตัวตนในขอบเขตจุติสรวง ณ ยามนี้ดูจะเป็นอำนาจต่อสู้สูงสุดแห่งยุคสมัยใหม่ สร้างเสียงลือลั่นทั่วจักรวาลพร่างดาว สะเทือนสั่นทุกโลกภูมิ ผู้ฝึกตนทั้งหลายหวาดหวั่นครั่นคร้าม

เพียงสุ่มเลือกสักผู้ก็เพียงพอทำให้เหล่าราชันแห่งภูมิทั่วโลกหล้าทำได้เพียงก้มหัว!

ทว่ายามนี้ แม้พวกเขาจะร่วมมือกัน แต่ก็ยังไม่อาจปราบซูอี้ลงได้! ตรงข้าม พวกเขากลับบาดเจ็บล้มตายมิหยุดหย่อน!

เหตุนองเลือดนี้เป็นเช่นอบายภูมิ หากแพร่ออกไปในโลกหล้า เกรงว่าคงก่อให้เกิดเสียงฮือฮาทั่วแดนดิน ทำให้ผู้อื่นเชื่อมิลงเป็นแน่

ขณะนี้ ซูอี้นั้นแสนปรีดานัก

เขามีอุปนิสัยสันโดดมิเคยชอบการฆ่าฟัน ทว่าชั่วขณะนี้เขาถูกถือเป็นเหยื่อ วงล้อมศัตรูจุดเพลิงโหมขึ้นในใจเขา

ในที่สุดยามนี้ เขาก็ได้ชำระแค้น

หัวใจของเขาเปี่ยมความแค้น และยามนี้เขากลับสังหารศัตรูลับคมดาบ!

หากไม่ฆ่าให้หนำใจ ก็ไม่รามือ!

[1] ขอบเขตไร้ขีดจำกัด ใช้ตัวจีนว่า 洞宇 แปลตรงตัวจะได้คำว่า (ถ้ำ) และ (จักรวาล) สื่อความหมายถึงความลึกล้ำไร้จำกัด

………………..