บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1392: หุ่นเชิดมาร

ตอนที่ 1392: หุ่นเชิดมาร

………………..

ตอนที่ 1392: หุ่นเชิดมาร

ชาติที่หกดูจะสงสัยว่าตนได้ยินผิดพลาดหรือไม่ จึงกล่าวว่า “เจ้า… จะให้ข้าอ้อนวอนเจ้าหรือ?”

ซูอี้กล่าวอย่างสุขุม “ถูกต้อง”

ชาติที่หกหัวเราะลั่นราวช่างน่าขบขัน

ซูอี้แนะนำอย่างเคร่งขรึม “เจ้าจะเลือกเป็นฝ่ายส่งประสบการณ์ สิ่งที่รู้ มรดก คัมภีร์หายาก และเคล็ดก้าวสู่วิถีจุติสรวงมาให้ข้าเองก็ได้นะ”

เสียงหัวเราะของชาติที่หกค่อย ๆ เลือนหายจนกระทั่งเงียบสนิท

ซูอี้ดูจะมิห่วงว่าจะล่วงเกินอีกฝ่ายแม้แต่น้อย จากนั้นเขาจึงกล่าวกับตนเองว่า “เดิมทีเราทั้งสองคนก็เป็นคน ๆ เดียวกัน ไม่ช้าก็เร็วเราก็จะประชันจิตคัดเลือก ‘ตัวจริง’ แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าก็ไม่น่าจะต้องปิดบังเรื่องการฝึกฝนนะ”

“เพราะถึงอย่างไร การมีจุดด่างพร้อยในวิถีของข้าก็ล้วนแย่ต่อทั้งเจ้าและข้า”

“เจ้าคิดอย่างไรเล่า?”

น้ำเสียงของซูอี้แผ่วเบา หารีบร้อนไม่

ทว่าวาจาเหล่านี้ทำให้อีกฝ่ายหัวเราะอย่างเดือดดาล “ฝันไปเถอะ! เว้นเพียงเจ้าจะอ้อนวอนข้า ข้าจะไม่มีทางชี้แนะใด ๆ แก่เจ้า!”

กล่าวจบ ชาติที่หกก็เงียบไป เห็นได้ชัดว่ากำลังกรุ่นโกรธ

ซูอี้กล่าวยิ้ม ๆ “อย่าพูดให้มากเลย จากนี้สักพักข้าจะหาโอกาสเคลื่อนสู่ขอบเขตจิตทารก และก่อนหน้านั้น เจ้าจะเปลี่ยนความคิดก็ยังได้เสมอ”

ไม่เหมือนทัศนาจารย์และเสิ่นมู่ ชาติที่หกนี้มีอุปนิสัยเย่อหยิ่งเย็นชา ถือตนเฉยชา พยายามยึดร่างของเขามาตลอด

แต่มีหรือที่ซูอี้จะมอบโอกาสให้อีกฝ่าย?

ที่สำคัญกว่านั้นคือซูอี้แน่ใจว่าหากวิถีของเขามีจุดบกพร่อง ชาติที่หกจะเป็นกังวลยิ่งกว่าตัวเขาเองอีก!

หลังจากกล่าวเช่นนั้น ซูอี้ก็มิได้สนใจชาติที่หกอีก

ชาติที่หกก็หยุดวาจาราวกับกำลังต่อสู้กับหัวใจตน รอดูว่าผู้ใดจะยอมแพ้ก่อนกัน

ทว่าเขาไม่รู้ว่าซูอี้กำลังรอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์อยู่อย่างใจเย็น

สามวันต่อมา

เหลือเพียงห้าวันเท่านั้นก่อนจะถึงเวลาประชันศึกกับหงเฟยกวน

หลีจงมาเยี่ยมเยือนและกล่าวกับชายหนุ่มว่าเขาได้รับคำสั่งให้มารับตัวซูอี้ไปยังเขตหวงห้ามเซียนละล่อง

ซูอี้ครุ่นคิดสักพักแล้วพยักหน้า

“แจ้งสหายเต๋าซูตามตรง ยามนี้ เซียนในโลกมนุษย์สกุลม่อได้ประกาศจุดยืนของเขาแล้ว รับปากว่าเขาจะมิให้บุคคลภายนอกเข้ามาแทรกแซงยามเริ่มศึกประลอง”

หลีจงกล่าวพร้อมกับยิ้ม

ทันทีที่คำพูดนี้ถูกกล่าวออกมา ทั้งเซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตาต่างประหลาดใจ

เซียนในแดนมนุษย์จากสกุลม่อเป็นประกัน?

นี่ไม่ใช่สิ่งที่มีน้ำหนักธรรมดาทั่วไปจะเทียบได้!

เพียงแต่ว่าทั้งสองแสนสับสนว่าไฉน… ตระกูลม่อจึงอยากทำเช่นนี้?

มิกังวลหรือว่าจะไปล่วงเกินขุมกำลังอื่นในเขตหวงห้ามเซียนละล่องเพราะสาเหตุนี้?

แม้จะไม่อาจปลดปริศนานี้ได้ แต่ทั้งสองก็โล่งใจขึ้นมาก

ไม่ว่าอย่างไร นี่ก็เป็นเรื่องดี!

วันเดียวกันนั้น ซูอี้ก็เดินทางจากเขาจันทร์กระจ่างมุ่งสู่เขตหวงห้ามเซียนละล่องพร้อมกับหลีจง

…

เขตหวงห้ามเซียนละล่อง

ตั้งแต่ยุคโบราณเป็นต้นมา ที่แห่งนี้คือเขตหวงห้ามอันดับหนึ่งที่ทุกคนที่อยู่ภายในจักรวาลพร่างดาวขนานนามกัน

ทัศนาจารย์เองก็เคยสัญจรที่นั่นตามลำพัง ทว่าน่าเสียดายที่เขตหวงห้ามเซียนละล่อง ณ กาลก่อนนั้นปกคลุมด้วยอำนาจผนึก มิอาจเข้าไปลึกกว่านั้นได้

ทว่ายามนี้แตกต่างออกไปแล้ว

ยี่สิบปีมานี้เกิดการเปลี่ยนแปลงอันน่าเหลือเชื่อมากมายในเขตหวงห้ามเซียนละล่อง ไม่เพียงมีกลุ่มเต๋าโบราณมากมายได้ตื่นจากหลับใหล แม้กระทั่งซากโบราณมากมายจากยุคสิ้นกฎเกณฑ์ยังปรากฏขึ้นตาม ๆ กัน

กล่าวได้กระทั่งว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ทุกวันนี้เกิดขึ้นจากเขตหวงห้ามเซียนละล่อง!

จวบจนยามนี้ เขตหวงห้ามเซียนละล่องก็เหมือนเช่นรังของกลุ่มเต๋าโบราณ เป็นถ้ำพยัคฆ์รังมังกรในสายตาโลกหล้า!

วันถัดมา

ซูอี้และหลีจงเข้าไปในเขตหวงห้ามเซียนละล่องด้วยกัน

ฟ้าดินไพศาล บรรพตลำธารตระการตา ทั่วแดนดินเปี่ยมปราณหนาแน่น

การเข้ามาในโลกหล้านี้ดูราวกับหวนคืนสู่โบราณกาล ทั่วทิศล้วนให้บรรยากาศเก่าแก่โบราณ

“แตกต่างจากยามข้ามาเยือนเมื่อหลายปีก่อนสิ้นเชิงเลย…”

ซูอี้รำพึง

หลังจากเข้ามายังเขตหวงห้ามเซียนละล่อง เขาก็สัมผัสได้ทันทีว่ากฎสวรรค์ทั่วโลกหล้านี้มีอำนาจสูงส่งกว่าโลกภายนอกมากนัก

นอกจากนั้น ปราณจิตวิญญาณทั่วฟ้าดินยังอุดมสมบูรณ์ยิ่งกว่าจะเปรียบเทียบกับโลกภายนอกได้!

มิต้องเดาก็รู้ว่าในเขตหวงห้ามเซียนละล่องนี้มีโอกาสสัมพันธ์ต่อการทะลวงสู่วิถีจุติสรวงอยู่จริง ๆ!

“สหายเต๋าซู คุณหนูของข้าจัดงานเลี้ยงรอสหายเต๋ามาเยือนแล้ว ยามนี้เราไปที่ ‘บรรพตเซียนกลั่นหยกขจี’ กันได้เลยนะ”

หลีจงกล่าวยิ้ม ๆ

บรรพตเซียนกลั่นหยกขจีคือที่พำนักของตระกูลม่อ

ซูอี้พยักหน้า “ได้”

ระหว่างทางมายังเขตหวงห้ามเซียนละล่อง หลีจงได้เล่าสถานการณ์ภายในเขตหวงห้ามเซียนละล่องให้เขาฟังแล้ว

ที่แห่งนี้มีกลุ่มเต๋าโบราณกระจัดกระจายอยู่เป็นร้อย ๆ แห่ง

ทว่ามีเพียงไม่กี่สิบที่กล่าวได้ว่าสุดยอดจริง ๆ

เช่นโถงดาบเทพลี้ลับ สำนักเต๋านครชาด พรรคเซียนเร้นราตรี บรรพตมารธารปรภพ หอเซียนดาบมายา หุบเขาเซียนหมื่นวิญญาณเป็นต้น

รวมถึงขุมกำลังเช่นวิถีมาร ผู้ฝึกปีศาจ ผู้ฝึกดาบ ผู้ฝึกฌานและอื่น ๆ

ขุมกำลังโบราณสูงสุดแทบทั้งหมดล้วนแต่มีวิญญาณอาสัญวิถีเซียนอยู่ควบคุม!

ทว่าจากคำกล่าวของหลีจง วิญญาณอาสัญวิถีเซียนเหล่านี้เพิ่งฟื้นสติขึ้นมาได้เท่านั้น อย่าว่าแต่ออกสู่โลกภายนอกเลย กระทั่งการปรากฏตัวในเขตหวงห้ามเซียนละล่องยังทำมิได้ด้วยซ้ำ

วิญญาณอาสัญวิถีเซียนแทบทั้งหมดซุกซ่อนอยู่ในเขตหวงห้ามของขุมกำลังสูงสุด พวกมันถูกคุ้มครองอย่างแน่นหนาเพื่อป้องกันมิให้เกิดอุบัติเหตุใด ๆ

นอกจากขุมกำลังโบราณเหล่านั้น ยังมีขุมกำลังวิถีเซียนอยู่ในเขตหวงห้ามเซียนละล่องนี้มากมาย!

ขุมกำลังวิถีเซียนที่ว่านี้ก็คือขุมกำลังจากโลกเซียนที่มายังโลกมนุษย์นับแต่โบราณกาล

ขุมกำลังที่อยู่เบื้องหลังทายาทเซียนอย่างม่อชิงโฉว ฝูตงหลีและหงเฟยกวนล้วนถือเป็นขุมกำลังวิถีเซียนได้ทั้งสิ้น

ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ มีขุมกำลังวิถีเซียนอยู่ประมาณยี่สิบแห่งในเขตหวงห้ามเซียนละล่อง

ขุมกำลังวิถีเซียนครึ่งหนึ่งนั้นมิอาจกล่าวได้ว่าเป็น ‘ขุมกำลัง’ เพราะมีจำนวนคนน้อยเกินไป

แต่การมีจำนวนคนน้อยกว่าก็มิได้หมายความว่าไม่แข็งแกร่ง

ขุมกำลังวิถีเซียนทั้งหมดนั้นล้วนมีพื้นฐานและอำนาจแข็งแกร่งพอให้เหล่ากลุ่มเต๋าโบราณหวาดกลัว!

ขุมกำลังวิถีเซียนสูงสุดเหล่านี้มิเพียงมียอดฝีมือและข้ารับใช้มากมาย แต่ยังมีวิญญาณอาสัญวิถีเซียนอยู่ในตระกูลมากกว่าหนึ่ง!

เพราะเหตุนี้ ขุมกำลังวิถีเซียนเช่นตระกูลม่อและตระกูลหงจึงมีสถานะสูงส่งเหนือใคร

อันที่จริง ไม่ว่าจะเป็นขุมกำลังโบราณหรือขุมกำลังวิถีเซียน ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็ซับซ้อน การจัดเรียงมิอาจทำได้โดยง่าย

เหมือนเช่นหอเซียนดาบมายาซึ่งเป็นสำนักผู้ฝึกดาบโดยแท้ ทว่ากลับใกล้ชิดกับตระกูลหง

รายชื่อร่ายยาวยืดเยื้อ

ทว่าซูอี้คร้านเกินกว่าจะสนใจเรื่องนี้ เขาเพียงต้องการชี้ชัดว่าผู้ใดคือศัตรู ผู้ใดมิใช่ก็เพียงพอแล้ว

…

วูบ!

หลีจงพาซูอี้ทะยานไปไกลในโลกหล้า

ระหว่างทาง พวกเขาได้พบกับผู้ฝึกตนมากมายซึ่งล้วนแต่เป็นวิญญาณอาสัญ และเมื่อพวกเขาเห็นหลีจงและซูอี้ปรากฏขึ้นไกล ๆ พวกเขาก็ล้วนหลีกถอยไปทันที

“นั่นไม่ใช่จอมปีศาจคว่ำบรรพตผู้รับใช้อยู่ข้างกายท่านเซียนม่อชิงโฉวหรือ?”

“เป็นตาลุงนั่นจริงด้วย!”

“หมายความว่าชายหนุ่มถัดจากเขาคือซูอี้ผู้ถือครองอำนาจวัฏสงสารหรือ?”

“ต้องใช่แน่!”

…หลังจากหลีจงกับซูอี้จากไป วิญญาณอาสัญเหล่านั้นต่างก็พูดคุยกันและกระจายข่าวออกไปโดยไวที่สุด

ช่วงนี้ทั่วเขตหวงห้ามเซียนละล่องปั่นป่วนทั้งในที่แจ้งและที่ลับ

ขุมกำลังใหญ่ทั้งหมดกำลังให้ความสนใจกับศึกประลองที่กำลังจะเกิดขึ้นระหว่างซูอี้กับหงเฟยกวน

และตระกูลม่อก็ออกปากรับประกันศึกตัดสินนี้ด้วยตนเอง

ยิ่งกว่านั้นยังลือกันอยู่นานแล้วว่าหลีจง จอมปีศาจคว่ำบรรพตมีการติดต่อกับซูอี้อยู่หลายหน

ยามนี้เมื่อเห็นหลีจงปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับชายหนุ่มข้างกาย ผู้คนจึงเดาได้ไม่ยากนัก

“มิคาดคิดเลยว่าข้าจะดังขนาดนี้แล้ว”

ซูอี้ยิ้มอย่างทึ่มทื่อ

นับแต่เขาหวนคืนสู่จักรวาลพร่างดาว เขาก็ยังไม่ได้มายังเขตหวงห้ามเซียนละล่องเลยสักหน

ทว่าวิญญาณอาสัญโบราณในเขตหวงห้ามเซียนละล่องกลับดูจะรู้อยู่แล้วว่าเขาจะมาเยือน และยังจำเขาได้ทันทีที่เห็น!

“สหายเต๋าถือครองอำนาจวัฏสงสาร วิญญาณอาสัญใดเล่าจะมิรู้ถึงกิตติศัพท์สหายเต๋า?”

หลีจงกล่าวยิ้ม ๆ “ทว่าสหายเต๋าโปรดวางใจ ต่อให้เราจะถูกพบตำแหน่งที่อยู่ จะไม่มีผู้ใดกล้ามาโดยมิได้รับอนุญาตก่อนเริ่มศึกหรอก หาไม่ มิเพียงตระกูลม่อจะคัดค้าน แต่กระทั่งตระกูลหงก็จะมิยอมด้วยเช่นกัน”

เพิ่งพูดมิขาดคำ…

ตู้ม!

แดนดินใกล้เคียงพลันระเบิดลั่น

ศรศักดิ์สิทธิ์สีดำดอกหนึ่งทะยานเข้าหาซูอี้ อสนีบาตแสงเซียนบนลูกธนูเชือดเฉือนสุญญะจนเกิดริ้วเป็นทางยาว

เปรี๊ยะ!

ซูอี้ใช้มือเยี่ยงดาบฟาดฟันไปบนอากาศ ศรศักดิ์สิทธิ์ระเบิดออกไปในระยะสิบจั้ง

“มิใช่ว่านี่คือผู้มาเยือนโดยไม่ได้รับอนุญาตหรือ?”

ซูอี้ว่า

รอยยิ้มของหลีจงค้างอยู่บนหน้า ใบหน้าร้อนผ่าวราวถูกตบ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าถมึงทึง

ก่อนเขาจะทันตั้งตัว…

ตู้ม!

ณ แดนดินโดยรอบเกิดเสียงคำรามเยี่ยงฟ้าผ่า

ห่าศรอันปกคลุมด้วยอสนีบาตทมิฬระเบิดออกจากทุกทิศทางเรียงกันเยี่ยงพิรุณกระหน่ำ

มันหนาแน่นเสียจนบดบังการมองเห็น

แดนดินตลอดฟ้าตราบพิภพถูกฉีกกระชากเป็นริ้ว ๆ

หัวใจของหลีจงเต้นแรง ความคิดหนึ่งปรากฏขึ้นในใจ

‘นี่คือการลอบโจมตีที่ตระเตรียมมาเป็นอย่างดี!’

แขนเสื้อของเขาสะบัดโบกเตรียมโจมตี

ทว่าซูอี้ชิงลงมือก่อนแล้ว

“ไป!”

ซูอี้สะบัดแขนเสื้อพลิ้วกลางอากาศ

ปราณดาบคำรามลั่นนภา ทะยานราวเส้นแสงนับไม่ถ้วนโปรยปรายดุดัน เจิดจรัสทรงอำนาจ

เพียงพริบตา ศรนับไม่ถ้วนก็สลายไป เสียงคำรามเสียดหูกระหึ่มดัง คลื่นอำนาจทำลายล้างกระเพื่อมอย่างบ้าคลั่ง

ร่างของซูอี้วูบไหวก่อนจะหายไปในอากาศธาตุ

พริบตาต่อมา เขาก็ปรากฏกายบนยอดเขาใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปหลายพันจั้งและเอื้อมมือคว้าออกไป

ขุนเขาสูงพันจั้งลูกนั้นระเบิดทันที

หนึ่งร่างทะยานออกจากตีนภูเขา หันหลังเผ่นหนีไปไกล ทว่าก็มิพ้นถูกซูอี้คว้าลากมาตรงหน้า

เขาเป็นชายชุดดำท่าทางแข็งทื่อ ใบหน้าซีดขาว ดวงตาแดงฉาน

เมื่อเขาถูกจับมาอยู่ตรงหน้าซูอี้ ชายชุดดำก็เผยรอยยิ้มประหลาด

เปลือกตาของซูอี้กระตุก จากนั้นเขาก็ขว้างร่างของชายชุดดำออกไป

ตู้ม!

ร่างของชายชุดดำระเบิดและสร้างคลื่นทำลายล้างสีแดงสดอันยิ่งใหญ่ แดนดินรอบกายถูกขยี้สิ้น

อำนาจเช่นนั้นมิต่างจากการโจมตีสุดกำลังของตัวตนในขอบเขตจุติมงคล!

แม้ว่าซูอี้จะหลบได้แต่แรก แต่เขาก็ยังได้รับผลกระทบจากคลื่นทำลายล้าง จนทำให้ร่างของเขาปั่นป่วนไปหมด

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

หุ่นเชิดมาร!

ตัวประหลาดอันคล้ายคลึงหุ่นเชิด

และชายชุดดำผู้ระเบิดตนเองเมื่อครู่ก็มิใช่หุ่นเชิดมารธรรมดา ความแข็งแกร่งของเขาเทียบได้กับวิญญาณอาสัญขอบเขตจุติมงคล!

………………..