บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1395: พายุฝนตั้งเค้า ส่อลางอารัมภบท

ตอนที่ 1395: พายุฝนตั้งเค้า ส่อลางอารัมภบท

………………..

ตอนที่ 1395: พายุฝนตั้งเค้า ส่อลางอารัมภบท

ม่อหย่วนซานนั่งคุกเข่า ใบหน้าเรียบเฉย ทั้งละอายและไม่พอใจ

ห่อเหี่ยวเยี่ยงมะเขือยาวแช่แข็ง

หัวใจคนทุกผู้รวนเร เงียบสงัดไร้วาจา

ตกใจยิ่ง

แต่ก็ละอายเช่นกัน

ในตระกูลม่อของพวกเขา ลำดับอาวุโสของม่อหย่วนซานสูงส่งยิ่ง และผู้ทรงอำนาจส่วนใหญ่ที่นี่ต่างก็เป็นผู้น้อยสำหรับเขา

ทว่าไร้ผู้ใดคาดคิดว่าบรรพชนจะออกมาสั่งม่อหย่วนซานให้คุกเข่าเพื่อคนนอกเช่นซูอี้อย่างไร้พิธีรีตอง!

ทั้งยังใช้ความตายมาขู่โดยมิลังเล!

เกินความคาดหมายไปโดยสิ้นเชิง

หลีจงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก หัวใจสะท้านสั่นอย่างไม่อาจควบคุม

เขาตัดสินได้เลยว่าเสียงที่สั่งม่อหย่วนซานให้คุกเข่าคือผู้ใด

ม่อซิงหลิน!

เซียนในแดนมนุษย์ตระกูลม่อ!!

“เรื่องทั้งหมดนี้ต้องมีความลับซุกซ่อนที่ข้าไม่รู้อยู่เป็นแน่แท้ หาไม่ในฐานะเซียน ไฉนต้องมาให้ความสนใจสหายเต๋าซูเช่นนี้ด้วย?”

หลีจงพึมพำในใจ สีหน้าตะลึงพรึงเพริด

ม่อชิงโฉวดูโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด มีเพียงนางที่รู้ว่าไฉนบรรพชนซิงหลินจึงเดือดดาลเพียงนี้

ซูอี้…มิใช่ผู้ที่ตระกูลม่อของพวกนางล่วงเกินได้จริง ๆ!

“สหายเต๋าซู หากคนในตระกูลข้าเลินเล่อล่วงเกินหมิ่นเกียรติไป ขอให้รามืออย่าถือสากันเลย”

เสียงทรงอำนาจของม่อซิงหลินดังขึ้นอีกครั้งอย่างเจือความสำนึกผิด “ตาเฒ่าผู้นี้ยังไม่อาจออกจากแดนบรรพชนได้ในยามนี้ หาไม่ข้าจะออกมาขอขมาสหายเต๋าด้วยตนเองแน่นอน”

ทุกผู้ในโถงตะลึงยิ่งทวีคูณ

บรรพชนซิงหลินกำลังขอโทษอยู่หรือ!?

และม่อหย่วนซานผู้กำลังคุกเข่ากับพื้นก็ตะลึงไปเช่นกัน เขาตระหนักแล้วว่าบางอย่างผิดปกติ ไฉนตัวตนเช่นบรรพชนซิงหลินจึงต้องทำเช่นนี้ด้วย?

ซูอี้ครุ่นคิดสักพักก็กล่าวว่า “วิวาทเล็กน้อยเท่านั้น ข้ามิใส่ใจหรอก”

“ฮ่า ๆ เช่นนั้นก็ดีแล้ว ข้าก็สบายใจได้”

เสียงเสสรวลอย่างโล่งใจของม่อซิงหลินดังขึ้น

ม่อชิงโฉวเองก็ลอบถอนหายใจโล่งอก ก้าวเข้ามากล่าวยิ้ม ๆ “สหายเต๋าซู ข้าจัดเตรียมที่พักไว้ให้เจ้าแล้ว ก่อนเจ้ากับหงเฟยกวนจะประชันกัน พักผ่อนฝึกฝนในตระกูลข้าก่อนเถิด ข้ารับปากว่าจะไม่มีผู้ใดรบกวนสหายเต๋าอีก”

ซูอี้พยักหน้า “ขอบคุณ”

และม่อชิงโฉวกับซูอี้ก็ออกจากโถงไปทันที

จนเมื่อร่างของทั้งสองลับตาไป คนทุกผู้จึงถอนหายใจยาวราวเพิ่งตื่นจากฝัน

จากนั้น สีหน้าของพวกเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นคลุมเครือ

เพราะจนยามนี้ พวกเขาก็ยังไม่เข้าใจว่าไฉนบรรพชนซิงหลินของพวกเขาจึงให้ความสำคัญกับซูอี้มากเพียงนี้ ช่าง…น่าเหลือเชื่อยิ่งนัก!

“อย่าแพร่งพรายเรื่องวันนี้”

ม่อซิงหลินออกคำสั่ง “หย่วนซาน ลุกขึ้นแล้วมาพบข้าด้วย”

……

บรรพตเซียนกลั่นหยกขจี

ณ ศาลาอันสง่างามเรียบง่ายแห่งหนึ่งบนไหล่เขา

นี่คือสถานพำนักที่ม่อชิงโฉวจัดเตรียมไว้ให้ซูอี้

“สหายเต๋าซูพอใจกับที่นี่หรือไม่?”

ม่อชิงโฉวกล่าวด้วยรอยยิ้มบาง

ซูอี้ส่ายหน้าน้อย ๆ

เขานั่งลงบนฟูกนุ่มที่ระเบียง นำไหสุราขึ้นยกจิบ ก่อนจะกล่าวว่า “หัวใจข้างุนงงเอาการ ด้วยฐานะตระกูลม่อของพวกเจ้า การปฏิบัติกับข้าเช่นนี้ดูสูงไปมาก บอกเหตุผลกับข้าได้หรือไม่?”

ริมฝีปากปากของม่อชิงโฉวเม้มเข้าหากันเล็กน้อย แววตาของนางลุ่มลึกขึ้น “สหายเต๋าต้องการฟังความจริงหรือ?”

ซูอี้กล่าวยิ้ม ๆ “ย่อมเป็นเช่นนั้น”

ม่อชิงโฉวมิปิดบังอีก “นี่คือคำสั่งของบรรพชนซิงหลินของตระกูลข้า ท่านได้รู้บางอย่างเกี่ยวกับท่านเซียนหงอวิ๋นมาก่อน…”

โดยมิรอให้นางพูดจบ ซูอี้ก็เลิกคิ้วขึ้น “เรื่องนี้เกี่ยวกับปราชญ์หงอวิ๋นหรือ?”

หนึ่งผู้เรียกท่านเซียน

อีกผู้เรียกปราชญ์

ทว่าทั้งสองต่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงคน ๆ เดียวกัน

“ถูกต้อง”

นัยน์ตาของม่อชิงโฉวเรืองประกาย เสสรวลกล่าวขึ้น “ในอดีต ข้ามิคาดเลยว่าที่มาของท่านเซียนหงอวิ๋นจะแสนพิเศษลึกลับ ข้ามองว่านางก็เป็นเพียงทายาทเซียนผู้มาหลบหายนะยังโลกมนุษย์เช่นเดียวกับข้า”

“ทว่ายามนี้ ข้ารู้แล้วว่าตัวตนของนางห่างไกลเกินกว่าตัวข้าจะเทียบได้ กระทั่ง…บรรพชนบางท่านในตระกูลข้า เกรงว่าคงยากจะเทียบชั้นนาง”

ฐานะบุคคลผู้ถูกเชิญสู่โถงหลักงานเลี้ยงของศาลเซียนรวมศูนย์ในงานเลี้ยงลูกท้อ มีหรือจะธรรมดา?

ต้องทราบว่าบรรพชนตระกูลม่อของนางไร้คุณสมบัติเข้าสู่งานเลี้ยงในโถงหลักศาลเซียนรวมศูนย์!

ซูอี้ผงะไป

ไม่คาดเลยว่าเหตุที่ตระกูลม่อให้เกียรติเขาสูงยิ่งจะเกี่ยวเนื่องกับปราชญ์หงอวิ๋น!

ผิดคาดไปจริง ๆ

ตระกูลม่อเป็นตระกูลเซียนชั้นนำในโลกเซียน ทว่าจากวาจาของม่อชิงโฉว กระทั่งบรรพชนตระกูลม่อบางผู้ยังมิอาจเทียบชั้นปราชญ์หงอวิ๋นได้ในด้านตัวตน ทำให้ซูอี้อดประหลาดใจมิได้ และตระหนักขึ้นว่าตนยังคงประเมินปราชญ์หงอวิ๋นต่ำเกินไปอยู่ดี!

“สหายเต๋าเล่า มีสัมพันธ์เช่นไรกับท่านเซียนหงอวิ๋นหรือ?”

ม่อชิงโฉวถาม นัยน์ตาพร่างดาวของนางเจือความสงสัยอย่างมิอาจควบคุม

ซูอี้ว่า “ข้าและนาง…แค่บังเอิญพานพบกัน”

บังเอิญพานพบ?

ม่อชิงโฉวผงะ “พวกเจ้ามิรู้จักกันมาก่อนหรือ?”

ซูอี้พยักหน้า “ถูกต้อง”

ม่อชิงโฉวดูไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด “ยามเกิดศึกที่แท่นนภาม่วง นางมาช่วยสหายเต๋าด้วยตนเอง คนรู้จักทั่วไปหรือจะทำให้นางมาด้วยตนเองเช่นนี้ได้?”

ซูอี้กล่าวอย่างเฉยเมย “นางปรากฏตัวขึ้นเอง ข้าหาขอให้นางช่วยไม่”

ม่อชิงโฉว “…”

นางยิ่งมึนงงเข้าไปใหญ่จนสมองแทบหยุดทำงาน

ตัวตนเช่นเซียนหงอวิ๋นออกมาช่วยเขาโดยไร้ลังเล?

ไฉนกัน?

หรือซูอี้ผู้นี้จะมีความลับบางอย่างที่มิอาจรู้ได้ ทำให้ท่านเซียนหงอวิ๋นชอบเขากัน?

ต้องเป็นเช่นนั้นแน่!

เมื่อคิดเช่นนี้ สายตาของม่อชิงโฉวต่อซูอี้ก็ยิ่งทวีความลุ่มลึก

ยามนางแรกทราบถึงการมีอยู่ของซูอี้ นางก็อยากจะดึงเขามาเข้าพวก ใช้เขาเพื่อตัวนาง

ยามนี้เมื่อคิดดูแล้ว นางก็พบว่าตนคิดตื้นเกินไปนัก เกือบทำผิดร้ายแรงเข้าเสียแล้ว!

ทันใดนั้น ซูอี้ก็กล่าวว่า “หากทำได้ ข้าหวังให้ตระกูลม่อของเจ้าช่วยข้าอย่างหนึ่ง”

ม่อชิงโฉวพลันฟื้นสติ กล่าวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ทันที “สหายเต๋าว่ามาเถิด”

“ข้าแน่ใจว่าช่างเสื้ออยู่ในเขตหวงห้ามเซียนละล่อง ณ ขณะนี้”

ซูอี้ว่า “ไม่ว่าตระกูลม่อของเจ้าจะพบที่อยู่ของเขาหรือไม่ ก่อนที่ข้าจะเผชิญหน้าหงเฟยกวน ข้าจะช่วยตระกูลม่อของเจ้าปลดคำสาปในร่างให้”

คืนนั้น ม่อชิงโฉวลงมือทันที

……

ในแดนหวงห้ามตระกูลม่อ

ร่างของม่อซิงหลินนั่งอยู่ในชิ้นหยกบนแท่นเต๋า

ม่อหย่วนซานคุกเข่าอยู่บนพื้นหน้าแท่น หัวใจรู้สึกกระวนกระวาย

เขาสูดหายใจลึก ๆ และเป็นฝ่ายชิงอธิบายก่อน “ท่านลุงทวด หนนี้ข้าหาเล็งเล่นงานซูอี้ไม่ แต่เป็นการทำเพื่อตระกูลนะขอรับ ข้าเกรงว่าหากเขาตายตกในศึกดวลกับหงเฟยกวน การลงทุนลงแรงของเราตระกูลม่อจะเสียเปล่าเป็นแน่แท้…”

โดยมิรีรอให้พูดจบ ม่อซิงหลินก็กล่าวขัดขึ้น “เจ้าผิดมาแต่แรกแล้ว!”

ม่อหย่วนซานชะงักตะลึงไป

“สหายเต๋าซูมิเคยติดค้างอันใดกับเรา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องรับประกันการดวลระหว่างเขาและหงเฟยกวนในครานี้ หรือการที่ข้าออกคำสั่งให้แสดงความปรารถนาดี ทั้งหมดนี้เป็นเราออกหน้าเอง”

น้ำเสียงของม่อซิงหลินทรงอำนาจ “ต่อให้เขามิช่วยเราตระกูลม่อปลดคำสาป เราก็โทษอันใดเขามิได้”

ม่อหย่วนซานกล่าวเสียงเบาด้วยสีหน้าหดหู่ “ท่านลุงทวด มิใช่ว่าเราทำทั้งหมดนี้เพื่อให้เขาช่วยเราหรือ?”

ม่อซิงหลินแค่นเสียงหึ “ข้าเห็นแล้วว่าแม้จะคุกเข่าขอขมา แต่เจ้าก็ยังผูกใจเจ็บ!”

ม่อหย่วนซานเงียบไป

ม่อซิงหลินกล่าวอย่างเย็นชา “ข้าให้เจ้ามาที่นี่เพื่อบอกเจ้าว่าเบื้องหลังซูอี้ผู้นี้มีท่านเซียนหงอวิ๋นอยู่!”

“ที่มาของท่านเซียนหงอวิ๋นผู้นี้พิเศษและลึกลับอย่างยิ่ง กล่าวได้ว่ามิอาจคาดหยั่งใด ๆ แต่ข้าบอกเจ้าได้ชัด ๆ ว่าตัวตนเช่นนี้มิใช่ผู้ที่เราตระกูลม่อจะล่วงเกินได้!”

วาจาเหล่านี้ทำให้ม่อหย่วนซานรู้สึกราวถูกฟ้าผ่า ร่างของเขาตะลึงทึ่มทื่อ

ปรากฏว่าเรื่องทั้งหมดนี้เกี่ยวกับท่านเซียนหงอวิ๋น!!

เขาเข้าใจแล้ว

มิน่าเล่า ท่านลุงทวดจึงออกปากบีบให้เขาคุกเข่าด้วยตนเอง ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะซูอี้ แต่เป็นเพราะเบื้องหลังซูอี้มีท่านเซียนหงอวิ๋นอยู่!

ม่อซิงหลินว่า “ยามนั้นจะมีไอ้แก่มากมายที่หน้ามืดตามัว พวกมันอาจมิเข้าพัวพันระหว่างประลอง แต่เมื่อจบศึก… พายุจะเกิดขึ้นแน่!”

ม่อหย่วนซานรีบร้อนกล่าว “ท่านบรรพชนหมายความว่าเมื่อถึงกาลนั้น เราตระกูลม่อจะทุ่มกำลังสุดตัวเพื่อปกป้องสหายเต๋าซูหรือขอรับ?”

ม่อซิงหลินพยักหน้ากล่าว “เจ้าต้องทำให้ดีที่สุด! ต่อให้เราจะถูกขุมกำลังอื่นหมายหัว แต่จุดยืนเราตระกูลม่อต้องอยู่ฝั่งสหายเต๋าซูอย่างเหนียวแน่น!”

ม่อหย่วนซานกล่าวอย่างเคร่งขรึม “เข้าใจแล้วขอรับ!”

“ถึงยามนั้น เจ้าและชิงโฉวจะไปด้วยกัน และเจ้าก็ควรชดเชยความผิดด้วย”

ม่อซิงหลินว่า “ต่อให้เป็นสงครามใหญ่ เราก็จะไม่ลังเล!”

……

คืนนั้น

ข่าวการมาถึงของซูอี้แพร่ไปทั่วเขตหวงห้ามเซียนละล่อง ดึงความสนใจของกลุ่มเต๋าโบราณและขุมกำลังวิถีเซียนมากมาย

“ในที่สุดก็มาแล้วหรือ? ดี!”

ทายาทเซียนฝูตงหลีระเบิดแสงเซียนเจิดจรัสในดวงตาอย่างมาดร้าย

“หนนี้ ทำให้แน่ใจว่าเขาจะมิได้กลับไป!”

เสียงของเจ้าโถงดาบเทพลี้ลับฮั่วชิงไห่สนั่นลั่นอย่างตรงไปตรงมา

ณ ศึกที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ประกายทอง ซูอี้สังหารเว่ยฉางฝู่และหร่วนไฉ่จือจากสำนักพวกเขา และถือว่าเป็นศัตรูที่มิอาจอยู่ร่วมโลกกันได้ไปแล้ว

เหตุการณ์ในลักษณะเดียวกันนี้ก็เกิดขึ้นในขุมกำลังโบราณอย่างพรรคเซียนเร้นราตรี หอเซียนดาบมายาและบรรพตมารธารปรภพด้วยเช่นกัน

ขุมกำลังใหญ่ซึ่งเกลียดชังซูอี้เหล่านี้เสียหายอย่างหนักหน่วงระหว่างศึกแท่นนภาม่วงและภูเขาศักดิ์สิทธิ์ประกายทอง เคียดแค้นซูอี้เข้ากระดูก

แน่นอน ที่สำคัญกว่านั้น ทุกผู้ยังรู้ว่านี่เป็นโอกาสงามในการล่าซูอี้ ชิงอำนาจวัฏสงสาร!

ขณะเดียวกัน ข่าวที่หงเฟยกวนนำสัตว์ประหลาดเฒ่ากลุ่มหนึ่งออกสังหารยอดฝีมือจากบรรพตมารธารปรภพก็ดังสะพัดไปทั่วราตรีนั้นเช่นกัน

เหตุนี้ทำให้ขุมกำลังใหญ่ทั้งหลายตระหนักว่าหงเฟยกวนจริงจัง มิอาจทนให้ผู้อื่นลงมือกับซูอี้ก่อนเผชิญศึกได้!

นี่คือการเขย่าภูขู่พยัคฆ์

และเพราะเหตุนี้เอง เหล่าขุมกำลังที่เตรียมพร้อมลงมือจึงทำได้เพียงเลือกอดทน มิกล้ากระทำการบุ่มบ่าม

อย่างน้อยก็ก่อนหงเฟยกวนและซูอี้ประลอง ก็ไร้ผู้ใดกล้าหาเรื่องซูอี้อีก

และคืนนั้น

กำลังตระกูลม่อก็ถูกส่งออกไปสั่งการกลุ่มเต๋าโบราณที่เกี่ยวโยงกับตระกูลพวกตนให้เริ่มเสาะหาที่อยู่ของช่างเสื้อเฒ่าอย่างสุดกำลัง

พายุฝนตั้งเค้า ส่อลางอารัมภบท

ซูอี้ร่ำสุราราวมิรู้ร้อนหนาวจนหลับไป

ชีวิตคนเป็นเช่นนี้เสมอ ความเมามายอยู่ยงชั่วนิรันดร์

………………..