บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1397: ต่างฝ่ายต่างหันคมหอก

ตอนที่ 1397: ต่างฝ่ายต่างหันคมหอก

………………..

ตอนที่ 1397: ต่างฝ่ายต่างหันคมหอก

การจัดขบวนอารักขาของตระกูลม่อทรงพลังมาก และก่อให้เกิดเสียงฮือฮายามมาถึงที่หมาย

นอกจากม่อชิงโฉวและม่อหย่วนซานแล้ว ยังมีผู้อาวุโสขอบเขตจุติมงคลตามมาด้วยอีกมากกว่าสิบ แต่ละผู้ล้วนเผยให้เห็นปราณแข็งแกร่งอันมิยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

นี่คืออำนาจของตระกูลเซียนผู้ครองแดน

นี่ยังเป็นตัวตนสูงสุดในหมู่ขุมกำลังวิถีเซียนแห่งเขตหวงห้ามเซียนละล่องนี้อีกด้วย

เมื่อเห็นขบวนทัพของตระกูลม่อติดตามซูอี้มา แววตาของคนมากมายที่นี่ก็เปลี่ยนไป

“ท่านเซียนม่อ ตระกูลม่อของพวกเจ้าคิดเป็นที่กำบังให้ซูอี้หรือไร?”

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังกังวานชัด

ฝูตงหลีปรากฏกาย อาภรณ์สีม่วงของเขาพลิ้วไสว เผยปราณอันน่าสะพรึงกลัว

มีผู้อาวุโสจากขุมกำลังเซียนตระกูลฝูติดตามเขามาด้วย

ขณะที่เขากล่าวเช่นนั้น บรรยากาศในบริเวณนั้นก็เงียบลง สายตามากมายมองตามมา

“เป็นที่กำบังให้?”

ม่อชิงโฉวแย้มยิ้ม “ผิดแล้ว หนนี้เราตระกูลม่อก็แค่อารักขาสหายเต๋าซูเท่านั้น”

“ตาเฒ่าผู้นี้อยากถามนักว่าการอารักขาที่ว่านี้หมายความว่าอย่างไร”

เสียงหนึ่งกล่าวขึ้นอย่างเย็นชาไร้อารมณ์

ประมุขโรงดาบเทพลี้ลับฮั่วชิงไห่กล่าวขึ้นอย่างเย็นชา

ยามนี้เขาพากลุ่มตัวตนบรรพกาลขอบเขตจุติมงคลจากสำนักมาด้วย พลังกดดันของพวกเขาร้ายกาจและรุนแรงยิ่ง

โดยไม่รอให้ม่อชิงโฉวพูด ม่อหย่วนซานได้กล่าวขึ้นก่อนแล้วอย่างเฉยเมย “มันหมายความว่าหากโรงดาบเทพลี้ลับของพวกเจ้ากล้าเข้ามาพัวพันในเรื่องนี้ เจ้าก็จะเป็นศัตรูกับเราตระกูลม่อ เข้าใจหรือไม่?”

สีหน้าของฮั่วชิงไห่ถมึงทึง

“อารักขาอันใดกัน ข้าว่าพวกเจ้าตระกูลม่ออยากยึดอำนาจวัฏสงสารไว้ผู้เดียวเสียมากกว่า!”

ชายชราถือดาบโบราณผู้มีเส้นผมยาวสยายผู้หนึ่งจากฝั่งหอเซียนดาบมายาขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า “หากเป็นเช่นนั้น หอเซียนดาบมายาของเรามิเป็นด้วยแน่นอน!”

จิตสังหารพุ่งออกมาจากแววตาคู่นั้น

เซี่ยเวิ่นหลิ่ว ผู้อาวุโสสูงสุดจากหอเซียนดาบมายาเป็นตัวตนบรรพกาลในขอบเขตจุติมงคล

ในสมัยโบราณ เกียรติภูมิของเขาหาได้ด้อยไปกว่าเซียนดาบชิงซื่อไม่

เมื่อฝูตงหลีจากตระกูลฝู ประมุขโรงดาบเทพลี้ลับฮั่วชิงไห่และเซี่ยเวิ่นหลิ่วจากหอเซียนดาบมายาต่างกล่าววาจาออกมา คมหอกทั้งหลายล้วนชี้ไปยังตระกูลม่อ

บรรยากาศทั่วฟ้าดินเคร่งเครียด เหล่าผู้คนในบริเวณนั้นอึดอัดจนสีหน้าเปลี่ยน

ศึกตัดสินวันนี้ยังมิทันเริ่ม สถานการณ์ก็ตึงเครียดจนดาบสั่นกันแล้ว!

และนั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

เวลาต่อมา ขุมกำลังใหญ่กลุ่มแล้วกลุ่มเล่าก็ออกมาประกาศจุดยืนตาม ๆ กัน

“สัตว์ประหลาดเฒ่าม่อ เจ้ามองไปรอบ ๆ สิ มีสหายเต๋าผู้ใดบ้างที่มิใช่วิญญาณอาสัญในพันธนาการแห่งคำสาป? พวกเจ้าตระกูลม่อคิดจะยึดครองวัฏสงสาร มิเพียงพรรคเซียนเร้นราตรีของข้าจะมิเห็นด้วย แต่สหายเต๋าที่นี่ทั้งหมดก็มิเห็นด้วยกับพวกเจ้าหรอกนะ!”

เลี่ยหนานเย่ผู้เป็นประมุขของพรรคเซียนเร้นราตรีกล่าวด้วยแววตาดุดัน

“พวกเจ้าตระกูลม่อออกหน้ารับเช่นนี้ เราก็จะไว้หน้าพวกเจ้าและมิเข้าไปพัวพันกับศึกตัดสินในวันนี้ ทว่าเราจะให้วัฏสงสารอยู่ในมือพวกเจ้ามิได้”

ตัวตนบรรพกาลผู้หนึ่งจากสุขาวดีจรทักษิณที่ถือแส้อยู่ในมือกล่าวอย่างเฉยชา

“หากตระกูลม่อไม่อยากเป็นศัตรูร่วมทั่วเขตหวงห้ามเซียนละล่องนี้ โปรดหยุดที่นี่แล้วเลิกปกป้องซูอี้ผู้นั้นเสีย”

“ตระกูลหงแถลงแล้วว่าหากวันนี้ซูอี้ปราชัย พวกเขาจะแบ่งอำนาจวัฏสงสารทำลายคำสาปในร่างให้ทุกคน ไยพวกเจ้าตระกูลม่อจึงมิทำเช่นนั้นบ้างเล่า?”

…ขุมกำลังสูงสุดเยี่ยงหุบเขาเซียนหมื่นวิญญาณและหุบเขามารหยินนิลกาฬล้วนออกมาพูดตาม ๆ กัน

ต่างฝ่ายล้วนหันคมหอกใส่ตระกูลม่อ!

ดูเหมือนจะเป็นการทำให้ตระกูลม่อตกเป็นเป้าหมายของทุกคน

ส่วนซูอี้ถูกเมินไปสนิท

หรือก็คือในสถานการณ์เช่นนี้ เขาถูกถือเป็นเหยื่อที่อย่างไรก็ต้องตาย ทำให้ไร้ผู้ใดสนใจแม้แต่น้อย

ทั้งหมดนี้ทำให้ม่อชิงโฉว ม่อหย่วนซานและคนอื่น ๆ สัมผัสได้ถึงแรงกดดันปะทะหน้าตรง ๆ จนสีหน้ามืดหม่น

พวกเขาคาดไว้แล้วว่าสถานการณ์วันนี้จะตึงเครียด

ทว่ามิคิดเลยว่าเพิ่งมาถึง ขุมกำลังใหญ่ทั้งหลายก็ชี้คมหอกมาทางพวกเขาทันทีราวนัดกันไว้แล้ว!

ซูอี้มองเรื่องทั้งหมดนี้อย่างเย็นชาตั้งแต่ต้นจนจบ

ที่นี่มีขุมกำลังใหญ่มากมายรวมตัว การจัดขบวนร้ายกาจและมีตัวตนในขอบเขตจุติมงคลอยู่เป็นกลุ่มใหญ่

ผู้ที่กล้าลุกขึ้นมาเผชิญหน้าตระกูลม่อนั้นล้วนแต่เป็นขุมกำลังสูงสุด

สถานการณ์เช่นนี้มิเคยเกิดขึ้นมาก่อนและตรึงตายิ่ง!

มันให้ความรู้สึกราวกับขุมกำลังสูงสุดทั้งหมดในเขตหวงห้ามเซียนละล่องมารวมตัวกันที่นี่

หากเปลี่ยนเป็นตัวตนทั่วไป เกรงว่าคงมิอาจทนแรงกดดันเช่นนี้ได้ตั้งแต่แรก

ทว่าสีหน้าของซูอี้ยังคงเฉยเมยเช่นกาลก่อน หาได้ตกใจไม่

ท่ามกลางผู้คนที่มากมายเยี่ยงทะเลกว้าง ยอดฝีมือนั้นชุกชุมราวพฤกษาในป่าใหญ่

สุ่มเลือกมาสักคนก็ล้วนเพียงพอทำให้โลกตะลึง

ซูอี้มิรู้ตัวตนฐานะของพวกเขา และมิคิดสนใจอยากทราบ

วันนี้มีเพียงสหายหรือศัตรูเท่านั้น!

แบ่งกันง่าย ๆ เช่นนี้ดีที่สุด

ศัตรูต้องถูกฆ่า ไยต้องใส่ใจว่าผู้ใดมีชื่อเสียงเรียงนามเช่นไร?

ทว่าซูอี้ก็ยังจำคนหน้าคุ้นได้บ้าง

คนหน้าคุ้นเหล่านั้นมาจากกลุ่มเต๋าโบราณที่เคยแสดงความเต็มใจช่วยเขาหาตัวช่างเสื้อ

ซูอี้ได้ช่วยพวกเขาปลดคำสาปจากร่างด้วยตนเองที่หน้าภูเขาจันทร์กระจ่าง

ทว่ายามนี้ คนเหล่านี้กลับยืนอยู่มิไกลราวกับเป็นผู้สังเกตการณ์

เมื่อสายตาของซูอี้กวาดมองมา พวกเขากระทั่งเผลอหลบสายตา มิกล้ามองซูอี้ตรง ๆ

ซูอี้หาได้ประหลาดใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ไม่

การใฝ่หาประโยชน์เลี่ยงการเสียเปรียบนั้นมีมาตั้งนานแล้ว

มิต้องพูดถึงว่าเขาไร้มิตรภาพกับขุมกำลังโบราณเหล่านี้ อย่างมากที่สุดก็เคยแต่ได้รับผลประโยชน์ร่วมกันเท่านั้น

“ตระกูลม่อตัดสินใจเช่นไร โปรดตอบมาโดยเร็ว!”

ฝูตงหลีกล่าวด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก

ทั่วฟ้าดินเงียบสงัด จิตฆ่าฟันชวนอึดอัดแผ่ไปทั่วทุกทิศ

สายตานับไม่ถ้วนมองไปทางยอดฝีมือตระกูลม่อเป็นตาเดียว

ขณะรอคอยคำตอบของพวกเขาอย่างเงียบ ๆ

ทุกผู้รู้ว่าการตัดสินใจของตระกูลม่อจะส่งผลต่อทิศทางของสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไป!

ม่อชิงโฉวสูดหายใจลึก ๆ และเตรียมจะกล่าวตอบ

ทว่าซูอี้กลับกล่าวตัดบทตรง ๆ “เหตุวันนี้เริ่มจากข้า หาเกี่ยวอันใดกับตระกูลม่อไม่ ไฉนมิให้ข้าตัดสินจุดยืนให้พวกเขาแทนเล่า?”

น้ำเสียงของเขาเฉยเมย ทว่ากังวานชัดในโสตของผู้ฟัง

ทุกผู้ล้วนอดมองมามิได้

“แม่นางม่อ จำสิ่งที่ข้าพูดเมื่อไม่กี่วันก่อนได้หรือไม่? พวกเจ้าแค่มองก็พอ มิต้องเข้ามาพัวพันหรอก”

ซูอี้กล่าวอย่างเฉยชา

เหล่าผู้ฟังล้วนฮือฮาสนั่นลั่น

คิดให้หัวแตกก็ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าซูอี้จะทิ้งการปกป้องจากตระกูลม่อ ใช้ความแข็งแกร่งของตนเองเผชิญหน้ากับศัตรูเพียงลำพัง!

“โอ้ นี่ก็น่าสนใจแฮะ!”

สัตว์ประหลาดเฒ่าบางผู้แสยะยิ้ม

“ช่างกล้านัก”

มีบางผู้มองมาด้วยสายตาเย้าหยอก

“ฮ่า ๆๆ เซียนม่อเอ๋ย เจ้าก็เห็นแล้วว่าทัศนาจารย์ผู้โด่งดังทั่วจักรวาลพร่างดาวนี้หาใส่ใจความช่วยเหลือจากตระกูลม่อของเจ้าไม่!”

ฝูตงหลีเชิดหน้าหัวเราะลั่นนภา

และขุมกำลังใหญ่ที่เผชิญหน้ากับตระกูลม่ออีกหลายแห่งก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

เพราะถึงอย่างไร ตระกูลม่อก็เป็นตระกูลเซียนชั้นนำในโลกเซียน ทั้งยังมีภูมิหลังอันสูงส่งและร้ายกาจ ดังนั้นมันจะเป็นการดีกว่าหากจะมิเข้าไปฉีกหน้ากับพวกเขา

ทว่าทุกคนก็ต้องประหลาดใจที่ม่อชิงโฉวกล่าวขึ้นอย่างเฉียบขาด “ต่อให้สหายเต่าซูไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเราตระกูลม่อ แต่จุดยืนของเราก็ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว ไม่ว่าผู้ใดมองสหายเต๋าซูเป็นศัตรูในวันนี้ ก็จะเป็นศัตรูกับเราตระกูลม่อด้วย!”

น้ำเสียงนั้นดังฟังชัด

เหล่าผู้ฟังเงียบไป

หลายคนผงะไปด้วยไม่อยากเชื่อ

เหล่าผู้ทรงอำนาจตระกูลฝู หอเซียนดาบมายา พรรคเซียนเร้นราตรีและขุมกำลังใหญ่อื่น ๆ ต่างก็ผงะไปตาม ๆ กัน

ตระกูลม่อ… บ้าไปแล้วหรือ?

“ม่อชิงโฉว เจ้าคนเดียวจะเป็นตัวแทนประกาศจุดยืนของตระกูลม่อได้หรือไร?”

สีหน้าของฝูตงหลีมืดดำ

“แน่นอนสิ!”

ม่อหย่วนซานเอ่ยปาก สายตากวาดมองคนทุกผู้ “ในเมื่อมีคนที่นี่บางคนหูหนวก ข้าจะย้ำให้แล้วกัน เราตระกูลม่อจะยืนข้างสหายเต๋าซูเสมอ!”

น้ำเสียงนั้นกังวานดุจสายฟ้าสนั่นภูผา

นี่เป็นคำแถลง คำเตือน และการประกาศจุดยืนอย่างแน่วแน่ชัดเจน!

ทุกผู้ล้วนตกใจ มิอาจคาดคิดว่าไฉนตระกูลม่อจึงทำเช่นนี้

ตระกูลม่อไม่รู้หรือไรว่าการกระทำเช่นนี้คือการประกาศจุดยืนที่อยู่ตรงข้ามกับขุมกำลังส่วนใหญ่ในเขตหวงห้ามเซียนละล่อง?

“บ้า ตระกูลม่อของพวกเจ้าบ้าไปแล้วจริง ๆ!”

ฝูตงหลีกล่าวอย่างเดือดดาล

“ในเมื่อตระกูลม่อตัดสินใจแล้ว ก็อย่าโทษข้าว่าเสียมารยาทแล้วกัน!”

น้ำเสียงของประมุขโรงดาบเทพลี้ลับฮั่วชิงไห่เย็นชา

สีหน้าของผู้ทรงอำนาจของขุมกำลังอื่นต่างก็มิน่าดูยิ่งนัก

ม่อชิงโฉวเมินเฉยต่อเรื่องทั้งหมดนี้ นางเพียงแย้มยิ้มและกล่าวกับซูอี้ว่า “สหายเต๋าซูวางใจเถิด วาจาของเจ้า ข้าจะจำไว้ในใจ เราจะมิเข้าไปพัวพันแน่นอน แต่ขอเพียงสหายเต๋าต้องการ เราตระกูลม่อเต็มใจตายเพื่อสหายเต๋า!”

วาจาเหล่านี้ก่อให้เกิดเสียงฮือฮาในหมู่ผู้ชมขึ้นมาอีกหน

ซูอี้มองม่อชิงโฉวอย่างลึกล้ำโดยมิได้กล่าววาจาใดอีก

เขารู้ว่าเหตุผลหลักที่ตระกูลม่อเปิดใจเช่นนี้เป็นเพราะปราชญ์หงอวิ๋น มิใช่เพราะไพ่ตายในมือซูอี้แข็งแกร่งเพียงไร

ทว่าเขามิคิดใส่ใจเรื่องนี้

ซูอี้ไพล่มือไว้เบื้องหลัง อาภรณ์เขียวพลิ้วสะบัดขณะเยื้องย่างจากเวหาไปยังเขาพฤกษ์ระย้าที่อยู่ไกลออกไป

“ถอยให้พ้นทาง ให้เขามา!”

หงเฟยกวนผู้ยืนอยู่บนยอดเขาพฤกษ์ระย้าเสมอมากล่าวขึ้น วาจาดังกังวานจนได้ยินถ้วนทั่ว

เขาเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ทว่าหากล่าววาจาใดไม่ราวมิได้คิดสนใจมัน

เขาดูจะรังเกียจการโต้แย้งเช่นนี้

จนกระทั่งซูอี้ก้าวออกมา เขาจึงพูดขึ้นในที่สุด

พริบตานั้น ตัวตนทรงอำนาจมากมายที่ขวางทางซูอี้อยู่ต่างถอยหลบซ้ายขวา เปิดเส้นทางให้เดินขึ้น

ระหว่างทางมิอาจทราบได้ว่ามีสายตาจับจ้องซูอี้อยู่มากมายเพียงไร จิตสังหารและความเยียบเย็นหาได้ซุกซ่อนไม่

จิตสังหารหนาแน่นจนแทบจับตัวเป็นสสารเหล่านี้ทำให้บรรยากาศรอบข้างราวถูกแช่แข็ง หากเปลี่ยนเป็นคนที่จิตอ่อนกว่านี้สักหน่อย เกรงว่าคงตัวสั่นสิ้นสติไปแล้ว

ทว่าซูอี้ไม่แม้แต่จะปรายตามอง

แม้จะถูกศัตรูห้อมล้อม เขาก็รู้สึกราวเดินทอดน่องท่ามกลางดินแดนไร้ผู้คน!

เพียงพริบตา ซูอี้ก็ละล่องสู่ยอดเขาพฤกษ์ระย้า

ที่แห่งนี้เป็นผาสูงอันกว้างใหญ่ ห่างออกไปมีหงเฟยกวนผู้ยืนตรงเยี่ยงหอก

อาภรณ์ขาวยิ่งกว่าหิมะ เป็นหงส์มังกรในหมู่คน!

เมื่อซูอี้มาถึง หงเฟยกวนก็พยักหน้าน้อย ๆ

จากนั้น เขาก็กวาดตามองทุกผู้พลางกล่าวว่า

“ข้าขอย้ำ การประลองระหว่างข้ากับซูอี้ ไม่ว่าผู้ใดรอดผู้ใดตาย ใครกล้าเข้าพัวพัน ข้าจะเป็นผู้แรกที่มิให้อภัย!”

ทุกถ้อยคำสะท้อนเหนือนภา เผยความตั้งมั่นที่มิอาจขัดขืน

“นี่ก็คือจุดยืนของตระกูลหงของข้า!”

ทันใดนั้น ชายชราร่างผอมจากตระกูลหงผู้หนึ่งก็กล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเฉยเมย

หงจิ่วจ้ง

ตัวตนบรรพกาลผู้หนึ่งจากตระกูลหง

เหล่าผู้ชมล้วนเงียบเสียง ไร้ผู้ใดกล่าวโต้แย้งราวกับยอมจำนนโดยดุษณี

ทว่าทุกคนต่างรู้ดีว่าหลังสิ้นศึก ไม่ว่าผู้ใดแพ้ชนะ มรสุมอันมิอาจคาดเดาจะบังเกิดขึ้นแน่นอน!

เมฆาทมิฬแผ่ปกคลุมขอบฟ้า บดบังแสงจากนภาอย่างเงียบงัน ทั่วแดนตลอดฟ้าดินพลันมืดครึ้ม

จิตฆ่าฟันในบรรยากาศเด่นชัดขึ้นสามส่วน

ที่ยอดเขาพฤกษ์ระย้า ซูอี้และหงเฟยกวนเผชิญหน้าจากแสนไกล

ศึกตัดสินซึ่งเป็นที่เลื่องลือในโลกหล้าตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนกำลังจะเริ่มขึ้น!

………………..