บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1409: หมองูตายเพราะงู

ตอนที่ 1409: หมองูตายเพราะงู

………………..

ตอนที่ 1409: หมองูตายเพราะงู

ตู้ม!

เหนือแดนรกร้าง สงครามปะทุขึ้น

ปราณดาบของซูอี้ถูกชายผมขาวในชุดแดงผู้หนึ่งหยุดไว้

ขณะเดียวกัน องครักษ์เร้นเทพอีกสามตนก็ใช้สมบัติล้อมเข้ามาโจมตีใส่ซูอี้

ความแข็งแกร่งของทุกผู้ล้วนสูงส่งกว่าวิญญาณอาสัญขอบเขตจุติมงคล!

พวกเขาหยุดการโจมตีของซูอี้ไว้ได้ทันที

ฟ้าดินป่วนแปร แดนดินแยกเป็นสอง

หากสมบูรณ์พร้อม ซูอี้ย่อมไร้ความกลัวต่อศัตรูเหล่านี้

ทว่ายามนี้เขาบาดเจ็บสาหัสใกล้ล้มร่วง ให้ความรู้สึกราวพร้อมตกตายทุกชั่วกาล

ใบหน้าของชิงถังขาวซีดด้วยกังวล

และภายใต้ท้องนภาไกลออกไป ช่างเสื้อก็ยืนมองศึกอย่างเย็นชา คู่เนตรเรืองประกายดำมืด

เขาไม่เคยประเมินคู่ต่อสู้เช่นทัศนาจารย์ต่ำไป

แม้กระทั่งยามนี้ที่เขาได้เปรียบสูงล้ำ เขายังมิเข้าร่วมศึกด้วยตนเอง

เขากำลังรอ

ศึกดำเนินอย่างเข้มข้น

ทว่าซูอี้ผู้ดูจะอยู่ในอันตรายกลับอยู่รอดครั้งแล้วครั้งเล่า

‘ว่าแล้วเชียว คนผู้นี้ซ่อนพละเอาไว้อยู่!’

ช่างเสื้อยิ้มเยาะในใจ

เมื่อเผชิญกับการร่วมโจมตีของสี่องครักษ์เร้นเทพ ต่อให้เปลี่ยนเป็นตัวตนสูงสุดในขอบเขตจุติมงคลในเขตหวงห้ามสิ้นเซียน คนผู้นั้นย่อมตกตายไปแต่เนิ่น ๆ

แต่ซูอี้ยังคงยืนหยัดแน่วแน่ มิเคยเพลี่ยงพล้ำปราชัย

นี่หรือจะเป็นศรสุดวิถี?

“บางทีเจ้าอาจจะอยากลอบโจมตีข้าก่อนตาย แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่มอบโอกาสนี้ให้เจ้า!”

ช่างเสื้อมองศึกต่อ ไร้ความคิดจะเข้าร่วมด้วยตนเอง

กาลเวลาเคลื่อนผ่าน

ทันใดนั้น ดวงตาของช่างเสื้อก็หรี่ลงเล็กน้อย ใกล้สิ้นหวังแล้วหรือ?

เขาเห็นว่าร่างของซูอี้ ณ ใจกลางสนามรบพลันทะยานเข้ามา ฟาดฟันดาบเข้าใส่องครักษ์เร้นเทพผมขาวชุดแดง

เคร้ง!

หอกศึกเล่มหนึ่งสะบั้นหัก

คมดาบของซูอี้ปักลงไปและสลายร่างของชายผมขาวในชุดแดง

ขณะเดียวกัน ซูอี้เองก็ถูกโจมตีอย่างหนักหน่วง!

จากการโจมตีประสานขององครักษ์เร้นเทพอีกสามตน ซูอี้ถูกผลักกระเด็นไป ร่างของเขาถูกกระหน่ำโจมตี เสียงกระดูกแหลกร้าวดังมิขาดสาย

สภาพสะบักสะบอมนั้นมิอาจทนมองได้

“ฆ่า!”

โดยไม่รีรอให้ร่างของซูอี้ตั้งหลักได้ สามองครักษ์เร้นเทพก็พุ่งเข้ามาอีกหน

“ตาย!”

ซูอี้หาหลบเลี่ยงไม่ เขาทะยานเข้าไปเผชิญหน้า

ฉึก!

หอกยาวเล่มหนึ่งทะลวงไหล่ซ้ายของซูอี้ คว้านเป็นรูชุ่มเลือด

ตู้ม!

ตราประทับวิถีสีดำกระแทกเข้าที่หลังของซูอี้ ทำให้เลือดเนื้อที่หลังของเขาสาดกระจาย ร่างกระดอนมาข้างหน้า

ทว่าขณะเดียวกัน ดาบแห่งโลกาในมือซูอี้ก็ส่งภาวะดาบเวียนวัฏร้ายกาจเข้าสังหารสตรีผู้หนึ่งทันที

ดุเดือด!

นี่คือการสู้เพื่อชีวิตรอด เลือดแลกเลือด!

“เจ้านี่ดูจะทนมิไหวแล้วจริง ๆ…”

ดวงตาของช่างเสื้อวูบไหว

นี่เป็นคราแรกที่เขาได้เห็นทัศนาจารย์ในสภาพร่อแร่เช่นนี้

หากทนได้จริง ๆ ไฉนจึงทำเช่นนี้?

เมื่อคิดเช่นนี้ ดาบโลหิตเล่มหนึ่งก็ปรากฏในมือช่างเสื้อ ภายในดวงตาแผดเผาด้วยเพลิงอันมิอาจสกัดกั้น

มันคือจิตสังหารและความแค้นที่กำลังจะหยุดมิได้!

สงครามดำเนินต่อ

“ตาย!”

องครักษ์เร้นเทพผู้หนึ่งตวาดลั่น ฟาดฟันหอกในมือทะลวงร่างของซูอี้ในคราเดียว

ทว่ายามนี้ ซูอี้ทะยานมาเบื้องหน้า ปล่อยให้หอกทะลวงร่าง ฟาดฟันหนึ่งดาบเข้าสวน

ตู้ม!

องครักษ์เร้นเทพถือหอกผู้นั้นถูกสังหารทันที

“ท่านอาจารย์…”

ชิงถังน้ำตาไหลอาบหน้า ซูอี้ ณ ขณะนี้สภาพสะบักสะบอมอย่างยิ่ง หอกยาวเล่มหนึ่งทะลวงร่างกาย จนเต็มไปด้วยบาดแผลดุจผืนผ้าที่แหว่งวิ่นเป็นรูนับไม่ถ้วน

อาภรณ์สีเขียวขาดวิ่นชุ่มโลหิตจนแดงฉาน กระทั่งเรือนผมยุ่งเหยิงยังชุ่มโลหิต

สภาพเช่นนั้นทำให้ชิงถังหัวใจรวดร้าวแทบสิ้นสติ

นับแต่เติบโตมาจนยามนี้ นางเพิ่งได้เห็นท่านอาจารย์อยู่ในสภาพลำบากเพียงนี้เป็นครั้งแรก

ซูอี้ในสนามรบดูไม่ยี่หระ ใบหน้าของเขาซีดขาวทว่ายังคงสุขุม กระทั่งขมวดคิ้วก็ยังไม่ทำ

เมื่อสังหารศัตรูได้ เขาก็ยกมือขึ้นสลายหอกที่ท้องตน

ทว่าการกระทำนี้ทำให้เขาอดคำรามในลำคอเบา ๆ มิได้ ร่างสั่นสะท้าน สองเท้าซวนเซไปเบื้องหลังหลายก้าว

ขณะเดียวกัน องครักษ์เร้นเทพตนสุดท้ายที่เหลืออยู่ก็ตวัดมีดฟาดฟัน

พลังปราณร้ายกาจอันแฝงอำนาจถล่มสวรรค์ทลายแดนดินระเบิดไปทั่วฟ้าดินสีเทานี้

ชั่วขณะนี้ แววตาของช่างเสื้อวาวโรจน์ จับจ้องไปที่ซูอี้นิ่ง

จากนั้นเขาก็เห็นว่าซูอี้ผู้ร่อแร่เกินทนขว้างดาบแห่งโลกา หาหลบเลี่ยงไม่

ตู้ม!!

โลกหล้าปั่นป่วนโกลาหล

ดาบแห่งโลกาตัดผ่านความมืดเยี่ยงแสงสว่างแทรกผ่านรัตติกาล ทะลวงผ่าร่างขององครักษ์เร้นเทพผู้นั้น

ทว่าร่างของซูอี้กลับจมหายไปในปราณมีดไพศาล

“ท่านอาจารย์!”

ดวงตาของชิงถังเบิกกว้าง สมองว่างโล่ง ร่างของนางถูกตรึงกับที่ราวหุ่นเชิดไร้วิญญาณ

สี่องครักษ์เร้นเทพที่มีความแข็งแกร่งเหนือชั้นกว่าวิญญาณอาสัญขอบเขตจุติมงคลล้วนตกตาย

และซูอี้ผู้ใช้ชีวิตเข้าสู้ดูจะไม่อาจทนไหว เขามิอาจรับมีดนี้ได้ ทำให้ร่างจมหายไปในปราณมีดไพศาล

ผลก็คือ ชิงถังสิ้นสติ หัวใจของนางเหมือนถูกมีดดาบกระซวกแทงไร้ปรานี!

“ตายแล้ว… จริง ๆ หรือ?”

ช่างเสื้อขมวดคิ้ว

คู่เนตรเรืองกล้าเยี่ยงเนตรเทพจ้องมองอยู่จากไกล ๆ

ฝุ่นควันจาง แดนดินยุบเป็นหลุมลึก และในหลุมนั้นมีหนึ่งร่างแตกหัก เลือดเนื้อกระจัดกระจาย ล้มนั่งอยู่ไม่ไหวติง

นั่นคือซูอี้

เมื่อสายตาของช่างเสื้อมองมา เขาก็บังเอิญสบกับดวงตาลึกล้ำที่ดูไร้อารมณ์ของซูอี้เข้าพอดี

ทันใดนั้น หัวใจของช่างเสื้อก็กระตุกวูบ สีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ‘ยังมิตายหรือ!?’

เสียงกระอักไอถี่รัวดังจากปากของซูอี้ โลหิตรินหลั่งมิขาดสาย

และเสียงนั้นทำให้ร่างของชิงถังสั่นสะท้านราวคืนสติ น้ำตาหลั่งรินเยี่ยงพิรุณจากคู่เนตรแดงฉาน

“ท่านอาจารย์!”

หญิงสาวอดพุ่งเข้ามาช่วยประคองซูอี้ขึ้นมิได้

ช่างเสื้อมิได้หยุดนาง

ดวงตาวูบไหวของเขาพินิจมองซูอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้มเยาะ “มิคาดเลยว่าชีวิตเจ้าจะตายยากจริง ๆ!”

น้ำเสียงของเขาเจือความไม่ยอมรับ

ซูอี้สูดหายใจลึก ๆ ตั้งหลักหยัดร่างชุ่มเลือดของเขายืนอย่างมั่นคงเยี่ยงกาลก่อน

จากนั้นเขาก็กล่าวเนิบ ๆ “หากฆ่าเจ้ามิได้ ข้าก็ไม่ยอมตายหรอก”

ดวงตาของช่างเสื้อเป็นประกายจิตสังหารบ้าคลั่ง “แต่เจ้าจะตายแน่!”

ซูอี้กล่าวอย่างดูแคลน “เจ้ากล้าลงมือกับข้าด้วยตนเองไหมเล่า?”

ช่างเสื้อมองดาบโลหิตในมือ ก่อนจะหัวเราะ “ไม่ต้องท้าทายแม่ทัพหรอก จะฆ่าเจ้า ข้ามิต้องออกศึกเองก็ได้”

ดวงตาของเขาเรืองประกายประหลาด ก่อนจะกล่าวอย่างเลื่อนลอย “01 หากมิทำตอนนี้ จะลงมือยามใด?”

น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ละคำเผยมนตราประหลาด

“เจ้าค่ะ!”

เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งพลันดังข้างกายซูอี้!

ชิงถังผู้ยืนอยู่ข้างกายซูอี้พลันยกมือขึ้นแทงคอของซูอี้

กะทันหันและยังน่ากลัวยิ่ง!

ใครเล่าจะคาดว่าการลอบสังหารอันร้ายกาจที่สุดจะมาจากผู้ที่เขาไว้ใจที่สุดข้างกาย?

ไกลออกไป รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของช่างเสื้อ

นี่คือไพ่ตายที่เขาซ่อนไว้ลึกที่สุด!

“หากเจ้าถูกฆ่าโดยศิษย์ตัวเอง เจ้าทัศนาจารย์… จะเป็นเช่นไรหนอ?”

เมื่อช่างเสื้อคิดเช่นนี้ ม่านตาของเขาพลันหดตัว

สีหน้าแปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง!

เพราะเขาเห็นว่า…ปลายนิ้วของชิงถังอยู่ห่างจากคอของซูอี้สามชุ่น มิอาจเคลื่อนเข้าไปใกล้ได้มากกว่านั้น

และมือข้างหนึ่งของซูอี้คว้าลำคอขาวระหงของชิงถังแต่ยามใดมิอาจทราบได้ แน่นหนาเยี่ยงห่วงเหล็ก หยุดนางไว้จนมิอาจขยับตัวได้เลย

“เจ้า… รู้อยู่แล้ว?”

ช่างเสื้อเดือดดาล สีหน้าแปรเปลี่ยนย่ำแย่ถึงขีดสุด

ซูอี้ยกมือขึ้นเบี่ยงมือของชิงถังออกห่างคอตนอย่างนุ่มนวล “นับแต่ที่ข้ารู้ว่าเจ้าใช้ชิงถังเป็นตัวประกันและส่งนางให้หงเฟยกวน ข้าก็คาดไว้แล้วว่าด้วยนิสัยชั่วช้าน่ารังเกียจของเจ้า คงมิให้ข้าช่วยชิงถังออกไปได้อย่างราบรื่นหรอก”

สีหน้าของช่างเสื้อยากอ่าน

ซูอี้เบนสายตามองชิงถัง

ขณะนี้ ดวงตาของชิงถังแดงก่ำระคนเย็นชา ร่างของนางเจือด้วยปราณปนเปอลหม่านเหมือนเช่นองครักษ์เร้นเทพเหล่านั้น

“จนเมื่อเจ้าเริ่มไล่ล่าข้า ข้าจึงยิ่งแน่ใจว่าเกิดบางอย่างขึ้นกับชิงถัง”

ซูอี้กล่าวอย่างแผ่วเบา “และยามนั้นเองที่ข้าสรุปได้ว่าชิงถังเป็นเหมือนดวงตาของเจ้า ไม่ว่าข้าจะหนีไปไหน เจ้าก็จะรู้ทันที”

ช่างเสื้อขมวดคิ้ว “ในเมื่อเจ้ามองเรื่องนี้ออกแล้ว ไฉนต้องเอาชีวิตมาเสี่ยง?”

ซูอี้ว่า “หาไม่ จะลวงอสรพิษออกจากรูได้หรือ?”

สีหน้าของช่างเสื้อมืดดำ กล่าวประชดประชัน “หลอกใช้กระทั่งศิษย์ เจ้าชั่วช้าขนาดนั้นเชียวหรือทัศนาจารย์!”

ซูอี้กล่าวยิ้ม ๆ “หากข้ากระทำตนตรงไปตรงมา เจ้าหรือจะกล้าสู้กับข้า?”

ช่างเสื้อสิ้นวาจา

“จะจัดการกับไอ้แก่ชั่วอย่างเจ้า มีแต่ต้องให้หมองูตายเพราะงูเท่านั้น”

ซูอี้ถอนใจเบา ๆ “ว่าตามตรง เรื่องเช่นนี้ช่างยุ่งยากชวนเหนื่อยยิ่ง มิชอบเอาเสียเลย แต่ก็ไร้หนทางอื่น หาไม่ ข้าจะจับเจ้าได้อย่างไร”

ช่างเสื้อเงียบไปครู่หนึ่ง และกล่าวว่า “เช่นนั้น บาดแผลบนร่างเจ้าก็ของปลอมหรือ?”

ซูอี้ถามย้อน “เจ้าคิดว่ามันเหมือนของปลอมหรือไร?”

“ก็เปล่า”

ช่างเสื้อกล่าวโดยไม่คิด “ข้าใช้เคล็ดวิชาสืบมาหลายหน การแสร้งทำไม่มีทางเป็นได้ หาไม่ ไฉนข้าต้องพยายามขวางเจ้าทุกวิถีทางด้วย?”

ซูอี้กล่าวยิ้ม ๆ “เจ้าพูดถูก ข้าบาดเจ็บอยู่จริง ๆ และหนักมากเสียด้วย มีเพียง ‘ความจริง’ เช่นนี้ที่ทำให้เจ้าเชื่อลงได้มิใช่หรือ?”

ดวงตาของช่างเสื้อวูบไหว “แต่เจ้าบาดเจ็บสาหัสเพียงนี้ จะเอาอันใดมาสู้ข้าเล่า?”

“อยากรู้หรือไม่?”

แววตาของซูอี้แปรเปลี่ยนละเอียดอ่อน

เปลือกตาของช่างเสื้อกระตุก แล้วจึงหันหลังเผ่นหนี

ร่างของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเส้นแสงหายลับไป

ตู้ม!!

ฟ้าดินใกล้เคียงสั่นสะท้านรุนแรงราวกับถูกหัตถ์ใหญ่อันมองไม่เห็นจับเขย่า จากนั้นก็ครอบไว้อย่างมิดชิด

สุญญะที่อยู่ห่างออกไปหลายพันจั้งพลันปะทุ

ร่างของช่างเสื้อร่วงหล่นลงมา

ขณะเดียวกัน ร่างของซูอี้ก็ปรากฏขึ้นในอากาศธาตุ

มือของเขายังคงแบกร่างชิงถังไว้ ทว่าปราณบนร่างแปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ดุจไม้แห้งคืนวสันต์ฤดู

พลังชีวิตพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง ร่างที่บาดเจ็บสาหัสฟื้นสภาพด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า การฝึกฝนอันเปะปะทะยานตัวสูงขึ้นทีละขั้น

รัศมีเซียนหนาแน่นจนเหมือนหมอกปกคลุมร่างของซูอี้ ทำให้เขาในขณะนี้เป็นเช่นเทพปรากฏกายสู่โลกหล้า

ทรงพลังปรกนภา!

“เจ้า…”

หน้าของช่างเสื้อเปลี่ยนสีอย่างสมบูรณ์ ขณะที่เขากำลังจะกล่าวบางอย่างนั้นเอง

มือของซูอี้ก็กดลงบนอากาศ ช่างเสื้อถูกผนึกไว้กับที่ มิอาจขยับกายได้ในทันที

จากนั้นซูอี้ก็พลิกมือเล็กน้อย

เปรี๊ยะ!

มือขวาของช่างเสื้อแหลกละเอียด

ในเศษซากมือที่ร่วงกระจาย ยันต์ลับสีดำชิ้นหนึ่งร่วงลงมา และถูกซูอี้คว้าไว้บนอากาศ

“ให้ข้าเดา เจ้าอยากใช้ยันต์ลับอันบรรจุอำนาจองครักษ์เร้นเทพในร่างชิงถังมากดดันข้าสินะ?”

ซูอี้มองยันต์หยกสีดำในมือและกล่าวอย่างครุ่นคิด

ชั่วขณะนั้น ช่างเสื้อเงียบงัน สีหน้าหม่นหมอง

ซูอี้เสสรวล วางชิงถังผู้ถูกผนึกไว้ห่าง ๆ แล้วเดินมาหาช่างเสื้อ แล้วจึงเคาะกะโหลกของช่างเสื้อเบา ๆ “ยังอยากพูดอันใดอีกหรือไม่?”

ศีรษะของช่างเสื้อร้อนระอุ ความอับอายอันมิอาจกล่าวเป็นวาจาประดังเข้ามาในใจ

เขาสงบใจกล่าวอย่างสุขุม “ข้าก็แค่อวตาร ก่อนเริ่มลงมือ ข้าก็เตรียมใจตายไว้แล้ว”

ซูอี้กล่าวว่า “แม้ว่าความเป็นความตายของอวตารจะไม่สำคัญ แต่ความรู้สึกอัดอั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่านี่ เกรงว่าคงไม่สบายใจอย่างยิ่งเลยถูกหรือไม่?”

ร่างของเขาเรืองประกาย บาดแผลส่วนใหญ่เริ่มฟื้นตัว ทั่วร่างเต็มไปด้วยปราณอันเกินบรรยาย

การเปลี่ยนแปลงเช่นนั้นทำให้ช่างเสื้อรำพึงด้วยความถอนใจ “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าเตรียมโอสถเยียวยาเอาไว้ก่อน ไม่ว่าจะบาดเจ็บสาหัสเพียงไร เจ้าก็ฟื้นตัวได้ในกาลอันสั้นสุด”

“อนิจจา วิธีการง่ายดายเพียงนี้ ข้ากลับมองข้ามมันไป…”

เขามองข้ามมันแน่หรือ?

เปล่าเลย

เขาไม่คิดว่าซูอี้จะทนได้จนถึงที่สุดต่างหาก!

ปกติแล้ว ยอดฝีมือใดเล่าจะยอมทนมิใช้โอสถยามบาดเจ็บสาหัสใกล้สิ้นใจ?

“เรื่องที่ง่ายที่สุดมักจะให้ผลดีที่สุด”

ซูอี้กล่าว “โดยเฉพาะยามรับมือกับไอ้แก่เช่นเจ้า เรื่องง่ายที่สุดมักให้ผลที่น่าเหลือเชื่อที่สุด”

ช่างเสื้อเงียบไป

เขาคิดว่าในมือทัศนาจารย์ต้องมีไพ่ตายมากมาย ดังนั้นในศึกเมื่อกาลก่อน เขาจึงเฝ้ามองลองเชิงอยู่ตลอด

ทว่าเขาก็พบว่าตนหาพ่ายแพ้แก่ไพ่ตายของทัศนาจารย์ไม่ แต่เป็นแพ้ทางทัศนาจารย์!

กล่าวคือ อีกฝ่ายจูงจมูกนำหน้าเขามาตลอด!

“เจ้าพูดมาตั้งยืดยาวแต่กลับมิฆ่าข้า อยากให้ข้าเป็นฝ่ายยอมรับความพ่ายแพ้ก่อนหรือไร?”

ช่างเสื้อจ้องมองซูอี้ด้วยสีหน้าสุขุม “หาไม่ เจ้าก็มีแต่จะผิดหวัง แม้การเสียอวตารไปจะทำให้ข้าเสียหายหนัก แต่ก็มิเพียงพอให้ข้าก้มหัวได้หรอก”

น้ำเสียงของเขาฟังดูเฉยชา เผยเค้าความทะนงตน

ซูอี้กล่าวพร้อมกับยิ้ม “เจ้าที่อยู่ตรงหน้าข้า เป็นอวตารสุดท้ายที่เจ้าเหลืออยู่แล้วจริง ๆ หรือ?”

ซูอี้กล่าวประโยคนี้ก่อนเริ่มศึกมาแล้วมากกว่าหน

และยามนี้ เขาก็ถามอีก

ช่างเสื้ออดเสสรวลมิได้ “กลัวหรือ? กังวลว่าข้าจะมาลอบฆ่าให้เจ้าหลับไม่ลงอีกในภายหน้าหรือไร? ฮ่า ๆๆ!”

เขาเชิดหน้าหัวเราะลั่นนภาอย่างแสนปรีดา

“เจ้าคิดไปเองแล้ว”

ซูอี้กล่าวอย่างหายี่หระไม่ “ข้าแค่อยากบอกเจ้าว่าในเมื่อข้าคิดเอาชนะเจ้าวันนี้ ข้าก็อยากทำลายอวตารของเจ้าเสียให้สิ้น”

ช่างเสื้อแย้มยิ้ม มองจ้องตา “งั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ายังมีอวตารทั้งหมดกี่ร่าง?”

ซูอี้มิกล่าววาจา เขาพลิกฝ่ามือ แล้วเหรียญทองแดงเหรียญหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

และเมื่อเห็นเหรียญทองแดงเหรียญนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าช่างเสื้อพลันชะงัก ดวงตาเบิกโพลง

สิ้นกิริยาโดยสิ้นเชิง!

………………..