บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1420: สังขารเช่นปุถุชน เย้ยสวรรค์เหนือเซียน

ตอนที่ 1420: สังขารเช่นปุถุชน เย้ยสวรรค์เหนือเซียน

………………..

ตอนที่ 1420: สังขารเช่นปุถุชน เย้ยสวรรค์เหนือเซียน

ขุนเขาถล่มล่ม ฝุ่นควันจางลง

เซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตาล้วนบาดเจ็บ โลหิตหยาดหยดเปื้อนอาภรณ์

ทั้งสองเพิ่งรอดหายนะฉิวเฉียด รู้สึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ไหลย้อนราวกับเป็นอดีตชาติ

และเมื่อพวกเขาพบว่าชุยเจิงจากสำนักเซียนฝังวิญญาณถูกสยบลงกองกับพื้น ทั้งคู่ก็ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

ไม่คิดเลยว่าสุนัขพื้นเมืองข้างกายปราชญ์หงอวิ๋นตัวนั้นจะสามารถสยบวิญญาณอาสัญวิถีเซียนได้ด้วยเพียงหนึ่งอุ้งเท้า!

หลวงจีนคงจ้าว เฒ่าเว่ยและคนอื่น ๆ เองก็โล่งใจ

สุนัขพื้นเมืองยืนอยู่บนอากาศ กล่าวด้วยแววตาเย็นชา “ไอ้ข้าก็คิดว่าเป็นผู้เก่งกาจเลิศเลอจากหนใด ที่แท้ก็ผีเซียนเล็กจ้อย”

น้ำเสียงนั้นเปี่ยมด้วยความดูแคลน

ชุยเจิงขมวดคิ้วลุกขึ้นจากพื้น “ผู้อาวุโสคือผู้ใด?”

“เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอจะรู้”

สุนัขพื้นเมืองกล่าวเนิบ ๆ

กล่าวจบ มันก็พูดกับหลวงจีนคงจ้าวซึ่งอยู่ห่างออกไปว่า “เจ้าโล้น การปรากฏตัวของข้าคงมิทำให้เจ้ากลัวหรอกใช่ หรือไม่?”

หลวงจีนคงจ้าวเค้นยิ้มประจบประแจง กล่าวพร้อมความกังวลเปี่ยมหัวใจ “ผู้อาวุโสเป็นเช่นเทพเซียนฟ้าประทาน ผู้น้อยจะว่าดีใจยังกล่าวน้อยไป มีหรือจะกลัวขอรับ?”

กล่าวจบ เขาก็ชูนิ้วโป้งยกยอจากก้นบึ้งหัวใจ “ความยิ่งใหญ่ของผู้อาวุโส หนึ่งคำว่าบ้าคลั่งนี้มีหรือจะเทียบชั้น?”

ทุกผู้ “…”

พวกดาบพุทธะสรรพสุญตาล้วนยังจำได้ว่าหนก่อนที่หลวงจีนคงจ้าวพบสุนัขพื้นเมืองนี้ เขายังโพล่งออกมาอยู่เลยว่าสุนัขนี้เป็นภูตหรือไม่

ทว่ายามนี้ก็กลับเริ่มประจบสอพลอเสียแล้ว

สุนัขพื้นเมืองอดฉีกยิ้มมิได้ เจ้าโล้นนี่ดูน่ามองกว่ากาลก่อนเยอะ!

ขณะเดียวกัน ซูอี้ได้เดินมาทางนี้แล้ว

หือ?

สุนัขพื้นเมืองผงะ ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองร่างของซูอี้และกล่าวด้วยสีหน้างุนงง “ไฉนจึงไร้วิถีเต๋าในตัวเจ้ากัน?”

ขณะนั้น เซียนดาบชิงซื่อเองก็ตระหนักแล้วว่าหลังจากเก็บตัวไปหนึ่งเดือน ปรากฏว่าซูอี้ดูจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนโดยสมบูรณ์!

ในอดีต บรรยากาศของเขาดูเฉยเมย แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังมีการฝึกฝนวิถีเต๋าในร่าง

ทว่ายามนี้เขาไร้เค้าการฝึกฝนใด ๆ ในร่าง หาต่างจากปุถุชนธรรมดาไม่!

สิ่งนี้ทำให้เกิดความรู้สึกผิดจากความจริงไปมาก

ราวกับเห็นเซียนผู้หนึ่งกลับกลายเป็นปุถุชนชั่วข้ามคืน!

ขณะเดียวกัน ชุยเจิงก็สังเกตเห็นซูอี้และประหลาดใจเช่นกัน ยากจะคาดเดาได้ว่านี่คือตัวตนไร้เทียมทานผู้เข่นฆ่าละเลงโลหิตของขุมกำลังใหญ่ ณ ศึกเขาพฤกษ์ระย้า

“ข้าหล่อหลอมร่างกายใหม่ และยามนี้ข้า… ก็ไร้ระดับฝึกฝนจริง ๆ”

ซูอี้กล่าวเนิบ ๆ

พวกเขาแทบไม่อยากเชื่อหูตน

หล่อหลอมร่างวิถี ไร้การฝึกฝน?

นี่ซูอี้บ้าไปแล้วหรือ!?

“หล่อหลอมร่างกายใหม่อันใด เกรงว่าเจ้าคงล้มเหลวในการเข้าสู่วิถีจุติสรวงมากกว่ากระมัง?”

ดวงตาของชุยเจิงวูบไหว ขณะกล่าวขึ้นอย่างเย็นชา

เขาเป็นตัวตนในวิถีเซียน มองปราดเดียวก็รู้ว่าปราณในร่างของซูอี้ผิดปกติ คาดว่าคงเป็นบ้า การฝึกฝนวิถีเต๋าสลายไปแล้วมากกว่า!

หัวใจทุกผู้บีบรัดแน่น ตกตะลึงถ้วนทั่ว

“แม้ร่างนี้จะเป็นปุถุชน แต่ก็เทียบได้กับเทพเซียน”

ซูอี้กล่าวเนิบ ๆ

เขากล่าวพลางเดินมาทางชุยเจิง “อย่าเข้ามาขวาง ให้ข้าลองหยั่งเชิงวิญญาณอาสัญวิถีเซียนที่ว่านี่หน่อย”

สุนัขพื้นเมืองอดกล่าวมิได้ “เจ้าแน่ใจหรือ?”

มันสงสัยจริงแท้ ยามนี้มันมองทะลุสภาพการณ์ของซูอี้ไม่ออกเลย

ซูอี้กล่าวกับสุนัขพื้นเมือง “เจ้าดูแล้วแล้วไม่รู้หรือ?”

สีหน้าของชุยเจิงเผยความปรีดาวูบหนึ่งจนมิอาจตรวจพบได้

เขาหวาดกลัวสุนัขพื้นเมืองที่มิอาจหยั่งก้นบึ้งนี้ได้ยิ่งนัก

ทว่าหากเผชิญหน้ากับซูอี้ เขาไร้ความกลัวโดยสิ้นเชิง!

นอกจากนั้น เขายังคิดฉวยโอกาสนี้จับตัวซูอี้เป็นตัวประกัน เพื่อหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ให้ได้ในทันทีด้วย!

ทว่าปากของชุยเจิงกล่าวอย่างเย็นชา “เจ้าแน่ใจหรือว่าต้องการประลองกับข้าตัวต่อตัว?”

ซูอี้เสสรวลพลางกล่าว “อย่าห่วงเลย ผู้อื่นจะไม่เข้ามาแทรกแซงหรอก รวมทั้งหมาตัวนั้นด้วย”

สุนัขพื้นเมือง “…”

ไฉนน้ำเสียงจึงให้ความรู้สึกเหมือนมันโดนดุชอบกล…

ชุยเจิงกลั้นยิ้มไว้ไม่ได้แล้ว ดวงตาของเขาเจิดจรัสด้วยแสงเซียน ยกนิ้วขึ้นกวักเรียกซูอี้ “มาสิ ข้าจะมอบความพ่ายแพ้ให้!”

น้ำเสียงนั้นกังวานชัด ฟังถนัดถ้วนทั่ว

สุนัขพื้นเมืองแยกเขี้ยว ไอ้หนูเฒ่านี่เสแสร้งเก่งเอาการ!

โดยมิรอให้มันคืนสติ ซูอี้ก็ลงมือก่อนแล้ว

เขาก้าวสู่อากาศช้า ๆ ใช้มือเปล่าชกออกเบา ๆ

ในสายตาทุกผู้ เขาเหมือนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ปุถุชนชกลมลอย ๆ หามีอำนาจใดแฝงไม่

ชุยเจิงอดหัวเราะมิได้

ทว่าด้วยสัญชาตญาณศึก เขาหาประมาทมันไม่และชกออกไปเช่นกัน

ตู้ม!

หมัดนี้สาดรัศมีเซียนเจิดจ้า ยิ่งใหญ่ดุจท้องนภา มีอำนาจสะเทือนสุญญะบดขยี้พสุธา

นี่เองที่เรียกกันว่าเซียนแผลงอิทธิฤทธิ์วิชายุทธ์!

แม้จะมองจากไกล ๆ ตัวตนอย่างเซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตาก็ล้วนกลั้นหายใจ ถูกกดดันทั้งร่างและจิตอย่างช่วยมิได้!

มันเป็นอำนาจที่อยู่ในระดับวิถีเซียน แข็งแกร่งร้ายกาจเหนือวิถีจุติสรวง

ทว่าเกินคาด หมัดของซูอี้ซึ่งวูบไหวแผ่วเบาราวผู้ฝึกยุทธ์ปุถุชนกลับสามารถบดขยี้หมัดของชุยเจิงราวป่นให้แหลกสลาย

เปรี้ยง!!

ท้องนภาเต็มไปด้วยแสงเซียน

ร่างของชุยเจิงปลิวกระเด็นสะเทือนสั่นอยู่ชั่วขณะ รัศมีเซียนรอบกายปั่นป่วนกระเพื่อมรวน

ม่านตาของเขาหดตัวลง

หมัดของซูอี้ยามชกออกมานั้นให้ความรู้สึกเหมือนบรรพตศักดิ์สิทธิ์ถล่มทับ มีอำนาจร้ายกาจมิอาจทำลาย

ยามถูกหมัดนี้แผลงอำนาจใส่ ชุยเจิงกระทั่งเห็นภาพหลอนไปว่าตนไม่ได้เผชิญกับตัวตนดุจผู้ฝึกยุทธ์ปุถุชน แต่เป็นเทพยุทธ์ในร่างมนุษย์ผู้ทรงอำนาจเย้ยสวรรค์!

“นี่…”

สุนัขพื้นเมืองอดใช้อุ้งเท้าขยี้ตามิได้

มันให้ความสนใจกับศึกนี้มาโดยตลอด ทว่าก็ต้องประหลาดใจที่มิอาจเห็นอำนาจในหมัดของซูอี้ได้ตั้งแต่ต้นจนจบ!

เซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตาเองก็ตกตะลึงเช่นกัน

เขาหลอมวิถีของตนจนสิ้น แต่เมื่อไร้ขอบเขตฝึกฝน เขายังสามารถเผชิญหน้ากับวิญญาณอาสัญวิถีเซียนได้อีกหรือ?

ยามนี้ ซูอี้พุ่งรุดหน้า ใช้มือเยี่ยงดาบฟาดฟันเข้าใส่คอของชุยเจิง

ชุยเจิงแค่นเสียงอย่างเย็นชา รีดเร้นอำนาจทั่วร่างประทับหมัดเยี่ยงค้อนยักษ์ฟาดลงมาในอากาศอย่างรุนแรง

ตู้ม!

ทันใดนั้น ฟ้าดินถิ่นนี้พลันกระเพื่อมเคลื่อน ผืนพิภพปริแยกจากกัน

อำนาจทำลายล้างร้ายกาจระเบิดออกระหว่างทั้งสอง แผ่ออกไปทั่วทศทิศ

ร่างของชุยเจิงถูกฟาดกระเด็นไปอีกหน

สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยน

นี่เป็นไปได้อย่างไร?

เห็นได้ชัดว่าแรงหมัดของอีกฝ่ายแผ่วเบาไร้น้ำหนัก สิ้นร่องรอยอำนาจใด ทว่ากลับยากจะสั่นคลอน ดุจประชันกับเทพยุทธ์

ความรู้สึกประหลาดนั้นทำให้หัวใจของชุยเจิงเต้นระส่ำระสาย ยากเข้าใจได้ชัดเจน

ตู้ม!

ซูอี้หาหยุดมือไม่ เขากระโจนเข้ามาออกหมัดโจมตี

เขาทำเพียงยกมือขึ้นเฉย ๆ หามีอำนาจใดแฝงให้เห็นไม่ ทว่าจากการโจมตีของเขา ทำให้ชุยเจิง วิญญาณอาสัญวิถีเซียนถูกโจมตีจนถอยร่นไปด้วยสภาพทุลักทุเล!

เพียงไม่กี่พริบตา ชุยเจิงก็ถูกรุกโจมตีจนต้องถอยไปหลายสิบจั้ง! อาภรณ์ทุกชิ้นวิ่นแหว่ง เส้นผมปล่อยรุงรัง สภาพดูไม่จืดพอตัว

ขณะเดียวกัน ซูอี้ยังคงผ่าเผยเยี่ยงสายรุ้ง

สังขารเช่นปุถุชน เย้ยสวรรค์เหนือเซียน!

ภาพนี้ดูเหลือเชื่อเกินบรรยาย และยังชวนตะลึงเหนือใดเทียบ

เซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตาล้วนตะลึงงัน

เป็นไปมิได้เลยหากจะคาดคิดว่าซูอี้ใช้อำนาจใด ไฉนจึงแสนอัศจรรย์เพียงนี้

มีเพียงสุนัขพื้นเมืองที่พอเข้าใจเล็กน้อย และหัวใจของมันก็สะเทือนสั่นอย่างช่วยมิได้

ทำลายการฝึกฝนวิถีทั่วร่าง หล่อหลอมพลังทั้งหมดเข้ากับร่างกาย?

หากไม่ใช่เช่นนั้น ไฉนจึงไร้ร่องรอยการไหลแห่งพลังเล่า?

นี่เป็นวิถีแบบใดกัน?

มิกลัวมันจะเลือนหายจากร่างนี้หรือไร?

ต้องเข้าใจว่าสำหรับผู้ฝึกตนในโลกหล้า การทำลายวิถีเต๋าที่ฝึกฝนมากับการทำลายการฝึกฝนของตนเองจนสิ้นนั้นไร้ความแตกต่าง

ทว่าซูอี้แตกต่างออกไป เขาดูจะก้าวเดินไปบนวิถีอันพิเศษอย่างยิ่ง ทำลายการฝึกฝนที่มี ก้าวสู่วิถีปริศนาซึ่งมิอาจพบเห็นได้ในโลกหล้า!

ข่างน่าเหลือเชื่อโดยไร้กังขา

สุนัขพื้นเมืองติดตามปราชญ์หงอวิ๋นสัญจรทั่วโลกเซียน ได้พบเจอกับอำนาจอัศจรรย์มานับไม่ถ้วน ทว่ามันไม่เคยได้เห็นเลยว่าจะมีผู้ใดมีอำนาจพิเศษเยี่ยงซูอี้ยามทำลายการฝึกฝนหล่อหลอมเข้าร่างวิถี

“คนผู้นี้คงกำลังพยายามแสวงวิถีจุติสรวงที่มิเคยพบเห็นมาก่อนในอดีตเป็นแน่!”

สุนัขพื้นเมืองสูดหายใจเฮือก ร่างกายสั่นสะท้าน

แม้มันจะคาดเดาและเห็นเบาะแสได้บ้าง แต่มันก็ยังรู้สึกประหลาด และเต็มไปด้วยความงุนงงอยู่ดี

มันมิอาจหยั่งถึงปริศนาที่แท้จริงของเรื่องนี้ได้เลย!

ตู้ม!

ศึกในสนามดุเดือดเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ

เทียบกับสุนัขพื้นเมืองแล้ว ชุยเจิงก็ตกตะลึง สับสนงุนงงมิต่างกัน

เห็นกันชัด ๆ ว่าอีกฝ่ายไร้การฝึกฝนใด ๆ แต่ยามประชันกันกลับร้ายกาจจนแทบมิอาจตอบโต้!

เขาเป็นตัวตนในวิถีเซียนก่อนสิ้นใจ ทรงพลังเป็นหนึ่งในโลกหล้า ประสบมหาสงครามศึกนองเลือดมามากมาย

ทว่ากลับไม่เคยพบคู่ต่อสู้เช่นวันนี้มาก่อน

ไร้เวลาให้ครุ่นคิด

การถูกซูอี้กำราบหนแล้วหนเล่าทำให้หัวใจของเขาอึดอัดสุมทรวง มีหรือจะคิดมากได้อีก?

แต่ให้เขาตอบโต้ก็ยังไร้ผล!

ซูอี้อหังการเกินไป การโจมตีของเขาวูบไหวเยี่ยงวายุ รัวเร็วดุจพิรุณ ทะลวงการป้องกันของชุยเจิงแหลกสิ้น เพียงหนึ่งหมัดก็ส่งชุยเจิงกระเด็นไป กระอักเลือดกบปาก!

สีหน้าของชุยเจิงแปรเปลี่ยน เขาใช้สมบัติโดยมิกล้าลังเล

“ขึ้นมา!”

หอกสีเงินเล่มสั้นทะยานผ่านนภา รัศมีเซียนเจิดจ้าเสียดแทง เปี่ยมด้วยอำนาจทำลายล้าง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือสมบัติเซียนอันทรงพลังยิ่ง

“ไม่เอาไหนเลย”

สุนัขพื้นเมืองแค่นเสียงเยาะ

ซูอี้ยังคงใช้มือเปล่า ยืดร่างดัดเส้นสาย โจมตีด้วยมือเปล่ากดดันทีละก้าวเช่นกาลก่อน

ทุกหมัดระดมออกทำให้หอกสั้นสีเงินสะเทือนก้อง รัศมีเซียนพร่างพราวสะเทือนทั่วฟ้าดิน

ทุกผู้อดตะลึงมิได้

ผ่านไปเพียงหนึ่งเดือน ซูอี้ดูราวกับหล่นร่วงคืนสามัญชนอย่างชัดเจน ทว่ากลับแข็งแกร่งกว่ากาลก่อนอย่างเห็นได้ชัด

ต้องทราบว่าแม้ชุยเจิงจะตกอยู่ภายใต้กฎสวรรค์ ใช้อำนาจมหาวิถีได้เพียงสองส่วนเท่านั้น แต่อำนาจเช่นนั้นก็ร้ายกาจเกินกว่าที่เจตจำนงเซียนจะเทียบชั้นได้แล้ว!

ทว่ายามนี้ วิญญาณอาสัญวิถีเซียนซึ่งใช้สมบัติเซียนตนนี้ยังคงถูกซูอี้รุกคืบ หม่นรัศมีโดยสิ้นเชิงหากเทียบกัน!

ท้ายที่สุด ซูอี้ก็ฟาดหมัดหนึ่งชกหอกสั้นสีเงินของชุยเจิงกระเด็นไปพร้อมกับเสียงระเบิดสะเทือนแดนดิน

ข้อมือของเขาแตก โลหิตหลั่งริน

ร่างของเขากระเด็นถอยหลัง แทบระเบิดแหลก!

เปรี้ยง!!

เมื่อร่างของชุยเจิงกระแทกพื้น ซูอี้ก็เหยียบอกของเขา อาภรณ์สีเขียวสะบัดไหวในวายุ

ภาพนั้นเป็นดั่งเทพยุทธ์ในร่างมนุษย์ เหยียบย่ำร่างเซียนสวรรค์ในโลกโลกีย์!

ชวนให้หัวใจตะลึง

“ไอ้#! โหดจังวะ!?”

สุนัขพื้นเมืองอดโพล่งคำหยาบคายด้วยความตะลึงตกใจมิได้

………………..