บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1465: ถูกทวยเทพหมายหัว

ตอนที่ 1465: ถูกทวยเทพหมายหัว

………………..

ตอนที่ 1465: ถูกทวยเทพหมายหัว

อูเหมิงกำลังประหม่า

เทวรูปนี้ชั่วร้ายนัก ทันทีที่มือแตะสัมผัส จิตใจของเขาก็ถูกอิทธิพลสะท้านสะเทือนรุนแรง ตกอยู่ในฝันร้ายลึกล้ำเยี่ยงอนันตรัตติกาล

หากไม่ใช่เพราะนายเหนือหัวฉวยเทวรูปนั้นไป อูเหมิงสงสัยว่าจิตใจของเขาคงตกสู่ฝันร้ายชั่วนิรันดร์

“มิเป็นไรหรอก”

ซูอี้ใช้หนึ่งมือถือเทวรูปแล้วเพ่งสมาธิ

ทันใดนั้น สติรู้คิดของเขาก็ได้รับผลกระทบจนนิ่งในภวังค์ราวตกสู่ความฝันอันมืดมิดว่างเปล่า

แดนนิมิตนี้ไร้ขอบเขต ว่างเปล่าและเย็นเฉียบ

อำนาจประหลาดก็ลากจิตรู้คิดของซูอี้จมลงสู่ก้นบึ้งแห่งนิมิตมืดมนนี้

ซูอี้ขมวดคิ้ว โคจรอำนาจวัฏสงสารอย่างเงียบงัน

ตู้ม!

นิมิตฝันมืดทมิฬเขย่าสั่นรุนแรงราวกับพร้อมแหลกสลาย

ชั่วขณะนั้น ร่างของสตรีผู้หนึ่งปรากฏขึ้นในอนันตรัตติกาลอันว่างเปล่า

สตรีผู้นี้นั่งเหนือบัลลังก์ศักดิ์สิทธิ์ดั่งจอมเทพ บนศีรษะสวมมงกุฎหยก ถือขวดสมบัติในมือ สะท้อนนิมิตตะวันทมิฬเบื้องหลัง

ยามสายตานางกวาดมอง วิญญาณของซูอี้ก็สะท้านสั่น

ทว่าทันใดนั้น ดาบเก้าคุมขังในห้วงความนึกคิดของเขาพลันคำราม

ตู้ม!

แดนนิมิตอันมืดมิดพลันถล่มสลาย สตรีบนบัลลังก์เองก็ถูกฉีกกระชากเยี่ยงฟองคลื่น

เหมือนจะมีเสียงสรวลเสต่ำ ๆ เย็นเยียบดังแว่วมา

“ผู้ถือครองวัฏสงสารเอ๋ย ในที่สุดเจ้าก็ปรากฏตัว ไม่นานหรอกหนา ข้าผู้นี้จะไปหาเจ้าเอง!”

เทวรูปในมือของเขาแหลกสลายไปยามใดก็มิอาจทราบ แปรเปลี่ยนเป็นเศษซากร่วงหล่นจากช่องนิ้ว

“มาหาข้า? เทพ… จะมายังโลกหล้าได้หรือ?”

ซูอี้ครุ่นคิด

ทันใดนั้น เขาก็คร้านเกินกว่าจะคิดต่อ

“นายเหนือหัว ท่านเป็นอันใดหรือไม่ขอรับ?”

อูเหมิงอดถามมิได้

ซูอี้ส่ายหน้ากล่าว “ไปกันเถอะ”

วัตถุประสงค์ที่เขามายังศักราชแห่งมารนั้นก็เพื่อสะบั้นมารหัวใจและสังหารช่างเสื้อ

ยามนี้ ทุกสิ่งคลี่คลายแล้ว

ต่อจากนี้ เขาวางแผนจะผ่อนคลายสักพัก ก่อนจะเดินทางกลับส่วนลึกแห่งจักรวาลพร่างดาว

……

ท้องนภาเรืองประกาย

ตระกูลเสิ่นทั้งหลายหวนคืนเหย้าแดนบรรพชน

ทว่ามันกลายเป็นซากไปแสนนาน

“แม่จ๋า บ้านเราหายไปแล้ว”

เด็กหญิงผมแกละตัวน้อยกล่าวอย่างเศร้าโศก น้ำตาคลอใกล้หยาดหยด

“ลูกเอ๋ย ขอเพียงคนยังอยู่ บ้านก็จะยังอยู่”

หญิงผู้หนึ่งโอบกอดเด็กหญิงไว้อย่างนุ่มนวล กล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “เจ้าดูสิ ผู้ใหญ่ตระกูลเราทั้งหลายเริ่มสร้างบ้านกันใหม่แล้วนะ”

ณ ซากปรักหักพัง สมาชิกตระกูลเสิ่นนับพัน ๆ คนกำลังวิ่งวุ่น สีหน้าของทุกผู้แย้มยิ้มแสนสุขี

มันคือความปีติที่ได้รับชีวิตใหม่หลังวิกฤติ และความหวังในอนาคตภายหน้า

สำหรับผู้ฝึกตนอันทรงอำนาจ การสร้างบ้านตนขึ้นใหม่นั้นง่ายดาย

สิ่งปลูกสร้างถูกตั้งขึ้นตาม ๆ กัน ทั้งลำธาร สะพานข้าม และศาลาต่าง ๆ ล้วนทะยอยปรากฏบนซากรกร้าง

ซูอี้มองเรื่องทั้งหมดนี้จากไกล ๆ หัวใจเป็นสุข

ตระกูลเสิ่นทุกวันนี้แตกต่างจากความทรงจำของเสิ่นมู่ไปเนิ่นนาน

เมื่อกาลผ่าน ใบหน้าที่เสิ่นมู่เคยคุ้นก็เลือนสิ้นไป

รวมถึงบุพการีและญาติผู้ใหญ่มากมายของเสิ่นมู่ด้วย

ต้องกล่าวว่าน่าเสียดาย

ทว่าชีวิตนั้นหาสมบูรณ์แบบไม่

“เจ้า… จะไปยามใด?”

มู่จื่อจินอดถามจากด้านข้างมิได้

ก่อนหน้านี้ นางถูกเสวี่ยหลิวจับเป็นเชลยในห้องขัง สภาพเต็มไปด้วยบาดแผล

ทว่ายามนี้ บาดแผลของนางได้รับการเยียวยา สวมอาภรณ์สีเขียวอ่อนใหม่เอี่ยม รูปลักษณ์บอบบางอรชร กิริยาสดใสสะกดใจ

“ทำเรื่องราวให้ลงตัวอีกสักพัก แล้วข้าจะกลับไป”

ซูอี้หันกลับมาหยอกมู่จื่อจิน “ยามนี้ข้ารู้แล้ว ว่ากระเรียนกระดาษที่เจ้าเคยพับนั้นมีไว้ให้เสิ่นมู่”

สิ่งที่เจ้าของร้านจำนำหญิงชื่นชอบคือพับกระเรียนกระดาษ

เมื่อกล่าวถึงเรื่องในความหลัง มู่จื่อจินก็อดหัวเราะมิได้ “กระไรเล่า เจ้าริษยาศิษย์พี่เสิ่นมู่หรือไร?”

ซูอี้ส่ายหัว “จะเป็นไปได้เช่นไร”

ยามเขาอยู่ในมหาแดนดิน มู่จื่อจินนั้นดุร้ายบ้าอำนาจเยี่ยงเพลิงผลาญ ทำให้ซูอี้ปวดเศียรอยู่บ่อยครั้ง

กระทั่งครั้งหนึ่งยังทำให้เขาโมโหจนแทบจุดไฟเผาร้านจำนำ

ทว่าเมื่อเขาจำเรื่องในความหลังเหล่านี้ได้ ในใจของซูอี้ก็เจือความคิดถึง

ยามนั้น เขาซึ่งเป็นปรมาจารย์ดาบเสวียนจวินเปี่ยมจิตวิญญาณ เป็นที่เคารพในมหาแดนดิน ทว่ากลับผ่อนคลายสบายใจกว่ายามนี้มากนัก

“แล้วเจ้าเล่า อยากกลับไปยังส่วนลึกจักรวาลพร่างดาวหรือไม่?”

ซูอี้ถาม

มู่จื่อจินส่ายหน้ากล่าว “ไม่ ข้า… ข้าอยากอยู่กับตระกูลเสิ่นไปตลอดเลย”

ซูอี้ตบบ่านาง กล่าวอย่างจริงจังว่า “เสิ่นมู่เป็นคนโง่เง่า มิควรค่าให้เจ้าต้องคะนึงหาตลอดกาลหรอก ลืมเขาเสีย ภายหน้าคงจะดีกว่าหากเจ้าจะมุ่งมั่นฝึกฝน ทำสิ่งที่เจ้าชอบ อย่าผิดต่อตนเองเลย”

ดวงตาของมู่จื่อจินแดงก่ำ น้ำตาใกล้หยาดหยด

นางสูดหายใจลึก ๆ และกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้ารู้อยู่แล้วล่ะว่าศิษย์พี่เสิ่นมู่มิมีอยู่แล้ว และภายหน้า ข้าก็จะเป็นเจ้าของร้านจำนำ เคลื่อนผ่านสารพัดแดนดิน ใช้ชีวิตให้สุดเหวี่ยง!”

ซูอี้กล่าวยิ้ม ๆ “เช่นนั้นก็ย่อมดีที่สุดแล้ว”

เขารู้แล้วว่ามู่จื่อจินได้ทราบข่าวการเวียนวัฏของเสิ่นมู่จากเสวี่ยหลิวและช่างเสื้อเฒ่าจริง ๆ

และเสวี่ยหลิวกับช่างเสื้อเฒ่าก็เป็นผู้ใช้กำลังตนส่งมู่จื่อจินเคลื่อนผ่านธารสายยาวแห่งมิติเวลาสู่ส่วนลึกแห่งจักรวาลพร่างดาว

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้มู่จื่อจินมาตามหาเขา!

ดังนั้น มู่จื่อจินจึงปรากฏขึ้นในมหาแดนดิน

“จะว่าไป เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าคือเสิ่นมู่?”

ซูอี้ถาม

“สัญชาตญาณแห่งอิสตรี” มู่จื่อจินครุ่นคิดสักพัก และกล่าวว่า “แม้เจ้ากับศิษย์พี่เสิ่นมู่จะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ก็ยังมีสิ่งหนึ่งระหว่างทั้งสองที่เหมือนกันไม่มีผิด”

ซูอี้ประหลาดใจ “เหมือนกันตรงไหนหรือ?”

มู่จื่อจินกล่าวอย่างจริงจัง “ในวิถีดาบ พวกเจ้าล้วนแต่มีหัวใจแห่งดาบอันบริสุทธิ์มั่นคงที่สุด! โลกนี้มีนักดาบนับไม่ถ้วน แต่ในวิถีดาบนั้น เจ้าและศิษย์พี่เสิ่นมู่เหมือนดั่งใบโพธิ์สองใบอันเหมือนกันทุกประการ

“กาลก่อน นับแต่ครั้งแรกที่ข้าได้พบเจ้าในมหาแดนดิน ข้าก็อดคิดถึงศิษย์พี่เสิ่นมู่มิได้ และยามนั้น ข้าก็มิอาจแน่ใจได้ว่าเจ้าจะเป็นร่างเวียนวัฏของศิษย์พี่เสิ่นหรือไม่”

“จนต่อมา เมื่อข้ารู้จักกับเจ้า ข้าก็ยิ่งรู้สึกมากขึ้นว่าเจ้าเหมือนศิษย์พี่เสิ่นมู่ยามฝึกฝนกับข้าในสำนัก”

“น่าเสียดาย…”

กล่าวถึงตรงนี้ มู่จื่อจินก็รำพึงด้วยแววตาเศร้าสร้อยเล็กน้อย “ท้ายที่สุดศิษย์พี่เสิ่นมู่ก็ถูกหญิงผู้นั้นฆ่า…”

ซูอี้เข้าใจทันที

มิต้องสงสัยเลยว่ามู่จื่อจินคือหนึ่งในคนที่สนิทสนมคุ้นเคยกับเสิ่นมู่ที่สุด

และช่างเสื้อเฒ่ากับเสวี่ยหลิวอาจจะเห็นเช่นนี้แต่แรก จึงเลือกใช้มู่จื่อจินมาตามหาเขา!

“สิ่งนี้ให้เจ้า”

ซูอี้นำป้ายหยกชิ้นหนึ่งส่งให้มู่จื่อจิน “ภายหน้า หากเจ้าพบปัญหาใดเกินแก้ไข ให้ขยี้ป้ายหยกนี้”

ในป้ายหยกนี้ก็คือ ‘ยันต์โองการหมื่นมาร’!

เมื่อมีมันอยู่ ก็จะสามารถเรียกใช้อูเหมิง ไป๋ท่าและคนอื่น ๆ มาช่วยคลายวิกฤติได้

มู่จื่อจินรับไปอย่างยินดี “ข้าจะเก็บมันไว้กับตัวตลอดเลย”

วันเดียวกันนั้น ซูอี้ก็ขึ้นหลังมารกาสามขาซึ่งแปรจากอูเหมิงทะยานจากไปสู่บรรพตมารหมางกู่

และเมื่อเห็นร่างของเขาลับตา มู่จื่อจินก็รำพึงในใจ “ซูเสวียนจวิน เจ้าและศิษย์พี่เสิ่นมู่เดิมทีก็คือคนเดียวกัน ในเมื่อเจ้ายังอยู่ สำหรับข้าก็หมายความว่าศิษย์พี่เสิ่นมู่ยังอยู่ ดังนั้น… ข้าก็แสนยินดี…”

หยาดน้ำตาหยดลงบนใบหน้าของหญิงสาวอย่างเงียบงัน

………………..